Ribes

Ribes

Translate

donderdag 25 mei 2017

Moestuin komt op gang

Niets leuker dan spelen op de composthoop
Een tijdje geleden heb ik de courgette uitgeplant en inmiddels komt de moestuin aardig op gang. Dus ik breng er weer wat meer tijd door en Vivian vindt het leuk om mee te gaan. Dus toen het een tijdje geleden een mooie dag was, mocht ze mee om de plantjes water te geven.

De zonnebloemen die zo groot moeten worden, groeien flink door en ze zijn nu al half zo groot als Vivian. Dat betekent dat ze nog wel een flink eind te gaan hebben. Maar het weer is warm en als ik water blijf geven, komt het wel goed.

De zonnebloemen groeien hard. 

Ik heb toen meteen ook maar wat rabarber geoogst. door de verplanting van vorig jaar, haal ik er niet te veel van af. Ik wil de planten de kans geven om een beetje aan te sterken. Maar er was genoeg om lekkere jam van te maken, samen met wat aardbeien. Vorig jaar vond ik dat een groot succes, dus ik maakte het dit jaar weer.
Verder heb ik al een paar jaar een vlierstruik in de tuin. Van de bessen maakte ik tot nu toe vlierbessen vodka. Maar nu is de struik inmiddels zo groot, dat ik ook wat van de bloesems kan oogsten om daar zelf vlierbloesem siroop van te maken. Dat is ook een lekker drankje om te drinken of door taarten te gooien.

Ik houd jullie op de hoogte.

vrijdag 12 mei 2017

Shaka Zulu

Een jaar of twee geleden gaf +Sander mij een +Netflix account en daar heb ik al flink gebruik van gemaakt. En een tijdje geleden zag ik ineens dat er een serie uit mijn jeugd op stond, Shaka Zulu, over de opkomst en ondergang van Shaka KaSenzangakhona, die eigenhandig oorlogsvoering in zuidelijk Afrika veranderde en de Zulu van een onbekende stam naar een machtsfactor van betekenis wist op te tillen.

Het begint al goed.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik deze serie keek, samen met mijn ouders, toen het werd uitgezonden op de Nederlandse TV. Ik weet dat ik er toen graag voor klaar zat, maar ik kon me weinig herinneren van het verhaal. Er werd veel in gevochten, dat weet ik nog wel.
Dus in een vlaag van nostalgie heb ik de afgelopen weken de serie weer eens opnieuw gekeken. En ik voelde me weer helemaal een meisje van een jaar of 10,11. Het viel me mee hoeveel gezichten ik nog herkende, maar het verhaal bleek toch heel wat complexer dan ik me herinnerde. En bloediger! Het is dat de special effects echt uit de jaren '80 komen en het er niet heel realistisch uitziet, maar er worden mensen neergestoken, gespietst en aan stukken gebeten en het bloed spat alle kanten op.

Spoilers!

Het verhaal vertelt over de familie, geboorte, opkomst en ondergang van Shaka Zulu. Dit verhaal is met veel magie omgeven. Zo is hij verwekt terwijl zijn ouders niet met elkaar getrouwd waren, wat voor een hoop politieke problemen zorgde. Rond zijn geboorte zijn er voorspellingen gedaan en waren er voortekenen. Niet alleen heeft hij een nieuw soort speer ontwikkeld, ook het maken van deze speer was omgeven met magie.

Het verhaal wordt verteld door een Ierse Arts die meereist met een delegatie van Britten vanuit de Kaap Kolonie. Zij proberen te achterhalen wat voor soort man Shaka is en hoe zij hem kunnen manipuleren, zodat hij geen bedreiging meer vormt voor de Britse belangen in de Kaap Kolonie. Maar dan worden zij geconfronteerd met een zeer intelligente en capabele heerser.
Shaka ziet al snel in dat hij de blanken net zo goed kan gebruiken. Ze hebben moderne wapens. Ze hebben een godheid die zijn heerschappij ook zou kunnen legitimeren en ze hebben andere kennis.

De serie is prachtig vorm gegeven, het is duidelijk te zien dat kosten nog moeite gespaard zijn om dit op het scherm te krijgen. Het verhaal is complex en boeiend en springt heen en weer in de tijd. De massa-scenes zijn gemaakt door daadwerkelijk veel mensen op te trommelen om te figureren. Ook is moeite gedaan om de aankleding van de Zulus en hun Kraals zo mooi mogelijk te maken. Ze wonen niet in een paar hutjes van modder, maar in grote,versterkte dorpen, waar de overvloed is geïnvesteerd in versieringen.
De special effects komen duidelijk uit de jaren '80. Wanneer er mensen worden doodgestoken ziet het er allemaal niet bijzonder reëel uit. Maar aangezien het verhaal de gruwelijkheden in een context plaatst, raakt het toch. Jonge meisjes worden doodgestoken, vijandelijke strijders gespietst (steeds vaker, wanneer de macht naar Shaka's hoofd stijgt), en schipbreukelingen krijgen hun armen en benen afgebeten door de haaien.
En de muziek draagt ook bij aan het gevoel dat je kijkt naar een mythisch epos. Dan maakt het wat minder uit dat niet alle acteurs even goed zijn. Ze spelen bekende rollen in een bekend verhaal.

Titelsong van Margaret Singana

Verder was deze serie niet geheel zonder controverse. Het verhaal ging duidelijk over een stukje Afrikaanse geschiedenis, aan de vooravond van blanke overheersing in Zuid- Afrika, vertelt door een lid van de blanke koloniale overheerser (Fynn).
De film is gemaakt ten tijde van de (culturele) boycot van het apartheidsregime, met een bijdrage van de +SABC, die in die tijd werd gezien als een verlengstuk van het apartheidsregime. Daarmee had deze film eigenlijk niet buiten Zuid Afrika uitgezonden mogen worden.
De Zulus worden aan de ene kant afgeschilderd als een machtige natie vol mensen ambitieuze mensen die actief hun doelen nastreven, succesvol zijn en rijkdom vergaren. Aan de andere kant, dat doen ze echter wel met een enorme hoeveelheid geweld en barbarij (die eindeloze lichamen op spietsen). En ze laten zich langdurig beïnvloeden door sjamanen, heksen en tovenarij met haarverf. Gelukkig zijn er veel rationele blanken, die orde in de chaos kunnen scheppen.
Een vrij goede analyse van de serie is hier te vinden. Keyan Tomaselli heeft een artikel geschreven waarin hij uiteen zet hoe de film tot stand is gekomen en welke boodschappen er naar wie werden uitgedragen. De serie was indertijd razend populair in de VS en was voor veel kijkers de eerste kennismaking met de cultuur van het Afrikaanse continent.

Kijk de serie vooral eens. Maar denk niet dat dit een historisch accurate weergave is van de gebeurtenissen in Zuidelijk Afrika in de late 18e en vroege 19e eeuw. De film Excalibur is ook geen historisch verslag van de Saksische invasie van Brittannië.  

donderdag 11 mei 2017

Pendragon XLVII - De Verdwenen Meisjes

Het is weer tijd voor een aflevering Pendragon. In de Great Pendragon Campaign is 514 het jaar waarin Koning Arthur huwt met Prinses Guinevere. Maar in het jaar 512 ontmoette Arthur haar al en had meteen een afkeer van haar. Dus ik moest wat anders verzinnen voor het jaar 514. Gelukkig kon ik voor inspiratie rekenen op +Todd Rokely

Bradwen Eenoog
Caulas van Salisbury
Eric van Burcombe
Gwenda van Berwick St. James
Ignaeus van Broughton

Lente 514, Old Sarum

Sir Caulas bestuurt zijn graafschap Salisbury en hem komt ter ore dat er een vrij beroemde ridder door zijn rijk trekt. Het is Sir Randolph de Vasthoudende. Sir Randolph is een ridder zonder land, maar als huurling is hij bijzonder succesvol geweest. Tegenwoordig trekt hij door het land en doodt hij beesten en monsters voor geld en glorie. Niet heel nobel natuurlijk, maar Sir Caulas besluit toch om hem en zijn gevolg aan zijn hof uit te nodigen. 
Sir Randolph de Vasthoudende

Sir Randolph is niet de meest beschaafde ridder, maar hij vraagt Sir Caulas toch om toestemming om op zijn land te jagen op beesten. Sir Caulas geeft zonder aarzelen zijn toestemming daarvoor. 

Dan komt het vreselijke bericht dat Cornelia en Columba van Burcombe, dochters van Edward van Burcombe en Cornelia Livius van Broughton. Eric is vreselijk van slag door dit nieuws over zijn nichtjes en wil hen reden. Sir Ignaeus staat hem natuurlijk bij. Het gaat om zijn achternichtjes. 
In Burcombe is het hele huishouden in rep en roer. Cornelia Livius is in alle staten en iedereen is in paniek. 
De ridders weten iedereen een beetje te kalmeren en daadwerkelijk zinnige vragen te stellen. Al snel komt naar voren dat de min en oppas van de meisjes, Beppie, misschien niet meer bij de pinken is. Het drinken van zelfgestookte sterke drank zal daar niet aan bijdragen. Zij kan vertellen dat de meisjes in de weide bij de rivier de Nadder speelden met een pony. 

De Nadder
De Nadder komt uit het Morgaine Woud, een duister woud tussen Salisbury en Somerset, waar de ridders Caulas en Ignaeus al eens eerder een spannend avontuur beleefden. Zij worden niet gelukkig van het idee dat twee kleine meisjes helemaal alleen in dit woud rondlopen. Bradwen maakt zich ook zorgen. Hij denkt dat de meisjes niet meegelopen zijn met een pony, maar met een fairy wezen (faerie Lore succes). Er zijn er genoeg die op pony's lijken, zeker in de ogen van dronken, oude vrouwtjes. Hij denkt aan Pooka, eenhoorns of zelfs een Water horse. Allemaal slecht nieuws voor kleine meisjes van 10. 

Wanneer de ridders naar de weide gaan waar de meisjes voor het laatst zijn gezien, vinden zij daar de sporen van de meisjes en van een beest met gespleten hoeven, een geit of een hert. De sporen leiden weg van Burcombe, stroomopwaarts met de Nadder, het Morgaine Woud in. De ridders realiseren zich dat ze misschien nog wel even bezig zullen zijn met deze zoektocht en zij keren terug naar Burcombe om wat voorraden in te slaan en goed voorbereid op weg te gaan. 

De ridders trekken dieper en dieper het woud in terwijl zij de sporen van de meisjes volgen. Zij zien dat het beest dat met de meisjes meeloopt gewond lijkt te zijn. Zou het een eenhoorn kunnen zijn? Die hebben meestal wel een voorkeur voor jonge, onschuldige meisjes.

Een eenhoorn, let op de gespleten hoeven en de leeuwenstaart.

Terwijl de ridders verder trekken, bemerken zij dat zij verdwaald zijn geraakt in het woud. Ze raken verder en verder verwijderd van de Nadder en zij kunnen de sporen van de meisjes ook niet meer vinden. Dan zien ze een klein mannetje zitten, een soort kabouter. Na wat heen en weer gepraat, beloofd het mannetje ze te laten gaan. Hij onthult dat Cornelia en Columba daadwerkelijk op stap zijn met een eenhoorn. 
Wanneer de ridders zijn ontsnapt aan het vreemde woud, horen zij iets ritselen in de bosjes. Een vreemd soort hert stapt naar voren. Zijn hoorns draaien alle kanten op. Sir Gwenda wil wat ervaring opdoen en valt dit vreemde beest aan. Zij hakt het al snel, vakkundig aan stukken. Ze zal het hoofd en de huid bewaren om als trofee in haar landgoed te laten zien. 

Yale
Dan eindelijk worden de meisjes ingehaald. In een open plek in het woud treffen zij de meisjes en een eenhoorn. Maar de meisjes zijn niet alleen. Sir Randolph de Vasthoudende is er ook met zijn mannen. Sir Eric probeert de meisjes nog weg te roepen bij de eenhoorn, maar zij luisteren niet naar zijn aanmaningen dat dit het lot is dat de natuur heeft bedacht voor zieke, gewonde eenhoorns. Sir Caulas probeert Sir Randolph weg te jagen, maar dit is de grootste trofee uit zijn carrière, hij laat zich niet wegjagen. 
Het leidt allemaal tot een slag, waarbij Sir Randolph natuurlijk geen schijn van kans maakt tegen de overmacht van de beste ridders van Brittannië. De eenhoorn is gered en loopt verder het woud in en de meisjes keren terug met Eric naar Burcombe. 

Winterphase 514/ 515

Sir Caulas krijgt een meisje met zijn vrouw Dahut. 
Sir Ignaeus krijgt ook een meisje. Zijn dochter Lucretia is een enorme hit aan het hof en wordt de persoonlijke dienstmaagd van Dahut, Gravin van Salisbury. 
Bradwen krijgt een zoon bij zijn vrouw. Verder biedt hij nog een overnachting aan een stel rondreizende ridders. Zijn moeder Antje, (inmiddels 48), claimt een kind gekregen te hebben, maar dat kan natuurlijk niet. Wat kan hier aan de hand zijn?
De broer van Sir Eric, Edward van Burcombe blijkt vervloekt te zijn. zijn familie blijft maar problemen hebben. 
Vrouwe Gwenda krijgt een kind, maar eigenlijk is dit jongetje een kind van haar moeder Berta. Maar aangezien die al weer jaren weduwe is, wilde ze niet uitleggen waar dat kind vandaan kwam. Het is makkelijker uitleggen dat Gwende een kind heeft gekregen van haar man Griflet. 

Vanuit Caerleon bereikt de ridders het bericht dat Arthur een kind heeft gekregen van Clare. Het is wel een meisje, maar Sir Caulas is erg in zijn nopjes. 




zondag 7 mei 2017

Courgettes en pompoenen uitgeplant

Gisteren heb ik mijn courgette en pompoenplantjes uitgeplant! Het is nog geen ijsheiligen, maar via buienradar had ik gezien dat de temperatuur in de nacht voorlopig niet meer onder het vriespunt komt, dus ik durfde het wel aan.

Links de courgettes, rechts de pompoenen, zoek de verschillen.

Na alle courgette overdaad van voorgaande jaren heb ik mezelf dit keer echt beperkt tot 4 plantjes. Twee zullen witte courgettes gaan geven en had ik dit jaar besteld. En twee zullen hopelijk gele courgettes geven en zijn zaadjes van een derde generatie eigen kweek. Dus wie weet wat daar uit zal komen.
De pompoenen zijn ook zaadjes van de pompoenen van vorig jaar. Ik was blij verrast dat ze uitliepen en ik hoop dat ik er dit jaar een paar leuke pompoenen van kan krijgen. Die van vorig jaar werden uiteindelijk groter dan mijn hoofd.

Ondanks dat het nu erg lekker weer is, was het in april nog onverwacht erg koud. In de moestuin heeft dat twee van mijn zonnebloemen de nek omgedraaid (de andere twee doen het nog, maar zijn flink aangetast). En de bloesems van vooral mijn zwarte bessen zien er niet best uit. Ik ben bang dat daar ook veel schade is aangericht. En in mijn eigen tuin heeft mijn mooie hortensia een flinke klap gekregen. ik hoop dat hij die te boven komt.

Ik wacht rustig af, het weer wordt warmer en ongetwijfeld zal ik weer met een fikse oogst te maken krijgen.

zaterdag 6 mei 2017

Get Out!

Tijdens ons weekeindje weg, zijn +Sander en ik ook nog naar de film geweest. Het was moeilijk voor Sander. Hij moest kiezen tussen Guardians of the Galaxy 2 en Get Out. Hij koos uiteindelijk voor Get Out, omdat hij verwacht dat GotG2 binnenkort waarschijnlijk wel op +Netflix te zien zal zijn (eerder dan een film als Get Out.
En het was een goede keus! Get Out is een doodenge en hilarische film. De film begint met leuke acteurs, al snel blijkt dat er iets helemaal mis is, maar wat precies wordt lang niet duidelijk. En als het dan eenmaal duidelijk wordt, schakelt de film makkelijk over naar meer gewone spanning. soms zakken horrorfilms nog wel eens in, wanneer de oorzaak van de horror te vroeg onthult wordt. Maar niet hier.

Get out

Spoilers

De film begint met een zwarte man die door een buitenwijk loopt en verdwaalt raakt. Dan wordt hij ingehaald door een auto, neergeslagen en in de kofferbak geduwd. 

De film schakelt daarna naar een leuk, hip jong stel, Chris (Daniel Kaluuya) en Rose (Allison Williams). Ze plannen een weekeindje weg naar de ouders van Rose en Chris maakt zich een beetje zorgen of ze hem wel zullen accepteren, aangezien hij zwart is en Rose en haar ouders blank. Rose vertelt hem dat hij zich geen enkele zorgen moet maken, haar ouders zullen vreselijk saai en vervelend zijn, maar op een hele brave manier.  
Onderweg naar haar ouders toe, rijden Rose en Chris ook een hert aan. De zaak wordt afgehandeld door politieman, die het maar niets vindt dat Chris bij Rose in de auto zit, maar Rose wimpelt hem af.
Uiteindelijk komen Rose en Chris aan bij haar ouders. Die verwelkomen Chris hartelijk, misschien iets te hartelijk. Het voelt af en toe een tikkeltje te gemaakt. Voelen ze zich toch wat ongemakkelijk bij het idee dat hun blanke dochter een zwarte man heeft? Voelen ze zich daar schuldig over? Over-compenseren ze dat? 
De familie van Rose heeft twee zwarte bedienden die op het terrein wonen, een huishoudster en een tuinman (een vreemde constructie, ik kan me voorstellen dat ik een huishoudster en tuinman inhuur, als ik genoeg geld heb, maar die gaan aan het einde van de werkdag toch mooi terug naar hun eigen huis). Deze bedienden stellen zich wel erg serviel op, voor relatief jonge mensen in de 21e eeuw. Chris krijgt er een wat ongemakkelijk gevoel bij. 
Later die avond ontmoeten ze ook Jeremy (Caleb Landry Jones), de jongere broer van Rose. Hij is duidelijk dronken en doet allerlei vreemde, racistische voorstellen aan Chris, die beleefd blijft, maar zich zeer ongemakkelijk voelt. Missy, de moeder van Rose, vindt het maar niets dat Chris rookt. Zij biedt aan om Chris van zijn verslaving af te helpen door middel van hypnose. Zo heeft ze Dean, de vader van Rose ook afgeholpen van het roken. Chris weigert.

Later die avond kan Chris niet slapen. Hij drentelt wat door het huis en de tuin en ziet dat de huishoudster en de tuinman nog steeds aanwezig zijn en zich bijzonder vreemd gedragen. Dan treft hij Missy weer, die hem, tegen zijn wil, hypnotiseert, wat hij een buitengewoon angstaanjagende ervaring vindt. Maar dan wordt hij wakker in zijn eigen bed. Was het allemaal een nachtmerrie? Is het wel echt gebeurd?

De volgende morgen komen verschillende vrienden en familieleden van de familie van Rose naar het huis. Het zijn allemaal blanke bejaarde mannen en vrouwen en zij gedragen zich allemaal buitengewoon vreemd. Alsof ze Chris aan het keuren zijn. Er is een zwarte gast onder het gezelschap, een jongeman die aan de arm van een veel oudere vrouw hangt. Hij komt Chris vaag bekend voor, maar hij kan de jongeman niet plaatsen. 
Het vreemde, opdringerige gedrag van de oude mensen vliegt Chris een beetje aan en hij maakt een wandelingetje met Rose. Zij erkent dat de mensen zich onbeleefd gedragen en als Chris het niet prettig vindt, is het tijd om te vertrekken. Chris wil graag vertrekken en is dankbaar dat Rose het zo goed opneemt. 

Wanneer Chris al zijn spullen heeft gepakt en wil vertrekken, komt de aap natuurlijk uit de mouw. De hele familie bestaat uit engerds, zij ontvoeren met regelmaat zwarte jonge mannen en vrouwen en transplanteren dan de hersenen en identiteit van rijke, bejaarde, blanke mensen in het hoofd van de jonge, zwarte personen. De blanke mensen kunnen weer een nieuw leven in goede gezondheid tegemoet zien, en van de 'oude' persoonlijkheid van het slachtoffer blijft niet veel meer over.

Chris probeert wanhopig te vluchten en doodt daarbij alle familieleden van zijn vriendin Rose. Rose sterft ook en de twee zwarte bedienden bleken de hersens van de grootouders van Rose te bevatten.

Een doodenge film, met veel nare en ongemakkelijke momenten. Maar er viel ook voldoende te lachen. En de het ongemakkelijke gevoel van te maken te hebben met niet echt ronduit racisme, maar wel een hoop onaangenaam vooroordeel werd erg invoelbaar gemaakt.
Deze film over een zwarte jongeman die door een stel bejaarde blanken wordt gebruikt was natuurlijk niet zonder controverse.

Gaat dat zien.




vrijdag 5 mei 2017

Vakantie in Haarlem

Het was weer tijd voor +Sander en mij om een weekeindje weg zonder de kinderen te doen. De kinderen en grootouders vinden het gelukkig nog steeds leuk om te logeren. Inmiddels zijn wel al eens naar Brussel, Texel, Ardennen, Burgh Haamstede, Drenthe, Brugge, België, alweer Texel en Domburg gegaan. Dit keer gingen we naar Haarlem. Ik kende dat nog uit mijn jonge jaren, toen mijn ouders daar vrienden hadden wonen. En familie van Sander is ook opgegroeid in Haarlem.

Dag 1

Het was de dag na koningsdag en Sander, de kids en ik stonden op tijd op, ontbeten snel en gingen toen naar Baarn. Eerst naar de ouders van Sander, waar we Francis en Elvira afzetten en toen naar mijn ouders, waar we Vivian achterlieten. Elvira moest even een traantje wegpinken toen we vertrokken, maar die waren snel voorbij. 
Toen gingen Sander en ik met de trein naar Haarlem. Zoals gebruikelijk hadden we ook meteen weer vertraging, waardoor we onze overstap in Amsterdam CS misten. Gelukkig kende ik de geld terug bij vertraging formulieren nog uit mijn studenten-tijd.
In Haarlem aangekomen wandelden we van het station, door de hoofdwinkelstraten naar het Carlton Square Hotel.

Sander heeft een spirituele ervaring in de Jopenkerk.

Nadat we ons even hadden opgefrist, doken we meteen de stad in voor een verlate lunch. Die lunch vonden we in de Jopenkerk, waar het traditionele Jopen bier geschonken wordt. Na deze lunch (met bier) kijken Sander en ik verder rond in de stad. We hebben niet echt een plan en eindigden uiteindelijk aan de Grote Markt bij The Wolfhound, een Ierse Pub. Die avond belanden we moe maar voldaan in onze bedjes. Daar kijken we nog de film Sennentuntschi.

Dag 2

Gezond ontbijt.

De volgende dag stond helemaal in het teken van Haarlem. We ontbeten in het Hofje zonder zorgen, een ontbijtcafe dat ligt naast het Proveniershof. Sander genoot van een heerlijke cappucino en yoghurtontbijt. Ik deed hetzelfde, maar minder intens. Tijdens ons ontbijt konden we naar het hofje kijken en even later maken we daar ook een wandelingetje.

Mamoet
Daarna wandelen we door naar het Teylersmuseum. Ik ben daar in mijn jonge jaren wel eens geweest en ik vond het altijd een mooi museum met veel verschillende dingen. Die waren er nog steeds. Veel oude fossielen, vreemde gesteenten en gekke apparaten. Het was leuk om daar weer eens te snuffelen. Nu ik wat ouder ben, heb ik ook wat meer waardering voor de gekke apparaten en de hoeveelheid denkwerk die er in is gaan zitten om het te ontwikkelen en te maken.

Het orgel in de St. Bavokerk. 

Na het Teylersmuseum wandelden we door naar de Sint Bavo-Kerk. Ik was er vroeger al wel binnengeweest. Maar jeminee wat is dat ding groot en indrukwekkend. Daarna wilden we ook nog de Basiliek van St. Bavo zien. Die was wat verder weg en het was best een wandeling zo op en neer door de stad.

Koepel van de St Bavo Basiliek
We besloten nog even uit te rusten op de kamer en toen was het tijd voor het verjaardagscadeau van mij voor Sander. Eerst gingen we naar de bioscoop, waar we de briljante film Get Out hebben gezien. Daarna gingen we een hamburger eten bij Rubens Burgers. Sander heeft een zwak voor hamburgers en probeert altijd ergens een hamburger-restaurant uit. We sloten de avond af met een cocktail in Bar Wigbolt. Sander komt op een leeftijd dat hij al alles heeft wat zijn hartje begeert, en dan kan je iemand alleen nog fantastische ervaringen cadeau doen. En dat was deze avond ook.

Dag 3

Zuid Kennemerland

De mooiste dag van het weekeinde en daar maakten we gebruik van door lekker te gaan wandelen. Vlakbij Haarlem ligt het Nationaal Park Zuid Kennemerland. In de prachtige zonneschijn zijn we gewandeld van het bezoekerscentrum Koevlak, naar Parnassia bij Bloemendaal en toen door naar Zandvoort. Daar namen we de trein weer terug naar Haarlem. Het weer was heerlijk en we genoten van de zon, de zee en het zand tussen onze teentjes.

Lekker in de zonneschijn.

Die avond gingen we nog uit eten bij een Italiaans restaurant, Dodici, waar ik een heerlijk visje had en Sander zich tegoed deed aan Ravioli en een Long Island Ice Tea. Ik kon alleen maar toekijken. 

Dag 4


Narwaltanden of eenhoorn-hoorns?

De laatste dag alweer. We zouden teruggaan naar huis en dan nog een tussenstop maken in Amsterdam om het Rijksmuseum te bezoeken. Het hoort natuurlijk op je lijstje te staan en ik was wel geïnteresseerd in de tentoonstelling Goede Hoop over de banden tussen Nederland en Zuid Afrika. 
Maar mijn hemel wat is dat Amsterdam druk tegenwoordig. Overal toeristen, allemaal met telefoon in de hand en veel te langzaam lopen. Verschrikkelijk.

We gingen natuurlijk voor de Nachtwacht. Ik werd er wild van. 
Maar goed, daarna naar huis, kindertjes gehaald, die blij waren ons te zien en toen terug naar ons eigen huis, waar alles nog precies zo was als we het hadden achter gelaten.


dinsdag 2 mei 2017

Alpen Horror

Vorige week hebben +Sander en ik weer een film gekeken die ons beiden aangenaam verrast heeft. We konden hem zien via +Netflix en raden jullie aan hetzelfde te doen. De film is Sennentuntschi, een Zwitserse horrorfilm uit 2010. Dat betekent dat de actie zich dus ook afspeelt in de Zwitserse Alpen en met een Zwitsers dialect gesproken wordt.
Een Sennentuntschi is een "Herderspop". Wanneer de herders (Sennen) in de zomer op de bergen verbleven om op de kuddes te passen, begonnen ze na een tijdje een hun vrouwen te missen. Om het gemis tegen te gaan, maakten ze dan van een bezem, hooi en lappen een "vrouw". Door de magie (of de duivel) kwam de pop dan tot leven. Overdag deed ze het huishouden en 's nachts verleende ze seksuele diensten. Iedereen blij! Maar kennelijk vond de pop het harde werken in huis en in bed voor een stel herders toch niet zo leuk. En vlak voor de herders met de kudden weer naar het dal zouden terugkeren, vermoordde de pop de herders en verminkte hen dan gruwelijk.

Dus...daarmee is de toon wel gezet natuurlijk.

Ik vind het al naargeestig. 

Spoilers ahoi!

De film opent in de huidige tijd, in de Zwitserse Alpen. De natuur is ruig, mooi en indrukwekkend. Een moeder zoekt paddestoelen in het bos met haar dochter (die gekleed gaat in een rood jasje). De kleine meid treft een jongen, die niet kan praten. Hij leidt haar met een glimmend spiegeltje naar een plek waar veel paddestoelen groeien. Als het meisje naar paddestoelen gaat plukken, plukt zij ook een skelethand naar boven. Na veel gegil komt de lokale politie de buurt afzetten. 
De politie ondervraagt het meisje en zij zijn vooral geïnteresseerd in de jongeman die haar naar het lichaam leidde. Zij kijkt naar wat foto's en identificeert hem dan aan de hand van een foto van een jongeman die in 1975 verdwenen is in de regio. De politieman gelooft haar niet, maar haar moeder grijpt in en vertelt dat er lang geleden ook een man was die niet in verhalen wilde geloven, en hij bekocht dat met zijn leven. 

Het verhaal schiet terug naar dezelfde vallei in 1975. Daar klept de klok van de kerktoren. Daaraan hangt de diaken van de lokale kerk. Hij heeft zelfmoord gepleegd. De gemeenschap en de priester zijn diep geschokt. Zij begraven de man kort daarop. Wanneer de gemeenschap terugloopt naar het dorp, hoort de lokale politieman Sebastian (Nicholas Ofczarek)  iets, hij kijkt om en ziet een vervuild meisje, gehuld in een deken neervallen. Sebastian neemt het meisje mee naar het politiebureau, waar hij haar laat onderzoeken door een arts. Ze praat niet, maar kan met gebaren wel duidelijk maken wat ze wil. 
Ondertussen is er nog een ander probleem. Er is al een tijd niets vernomen van twee herders, op de berg, Erwin en Albert. Het is aan de Sebastian om te controleren of alles wel goed gaat. Hij laat het meisje achter in een politiecel (voor haar eigen veiligheid, de dorpelingen vinden haar eng) en gaat op onderzoek uit. Op de berg aangekomen blijken Erwin en Albert er niet te zijn, maar verder lijkt alles in orde, dus de politieman laat een briefje achter en vertrekt weer. 

Tijdens de tocht naar de berg zien we het prachtige alpenlandschap met zijn beboste dalen en kale, intimiderende bergtoppen. Bovenop de berg hebben de herders in de zonneschijn een prachtig uitzicht over de dalen en de andere toppen. Maar de opkomende wolken en mist geven alles toch een sinistere aanblik.  

Ondertussen start er ook een ander verhaal. Een Fransman komt aan in het dorpje en wordt opgewacht door Erwin, een van de herders. Erwin neemt Martin mee de berg op. Daar treft hij ook Albert (de stomme jongen uit 2010, die het meisje naar het lijk leidde). Martin komt Erwin en Albert helpen met het hoeden van de kudden en het maken van kaas. Martin blijkt een echte stadse jongen te zijn die zijn draai niet kan vinden op de bergtop. Maar er ontstaat toch een band tussen Erwin en Martin. Albert is veel jonger en lijkt ook verstandelijk beperkt. 

Beneden in het dorp wil Sebastian weten wie het meisje is en hij doet in een naburige stad onderzoek naar recente vermiste personen. Hij vindt een foto van een vrouw die veel op zijn vondeling lijkt, maar die foto is gemaakt in 1950, wel 25 jaar eerder. Het kan niet dezelfde vrouw zijn. De foto is bewaard omdat de vrouw op de foto samenleefde met drie herders en dat de herders later allemaal stierven toen hun hut afbrandde. De vrouw is toen verdwenen. 
Ondertussen gaat het in het dorp met het meisje steeds slechter. De pastoor, nog steeds flink van de kaart door de dood van zijn Diaken ziet in haar een duivelse kracht en hij probeert haar keer op keer uit te drijven met een kruisbeeld, waar zij erg slecht op reageert. Ook probeert hij haar te vermoorden met een mes, wanneer Sebastian haar achterliet bij een dorpeling. De pastoor roept ook zijn parochianen op om het meisje te vervolgen en verjagen. 
Maar het meisje is ook vreemd. Zij kan niet praten, maar reageert agressief wanneer zij bang is. En zij is bang van kruisbeelden. Zij valt op een buitengewoon ongelukkig moment ook een zwangere vrouw aan, waardoor de vrouw haar baby verliest. De dorpelingen keren zich nu tegen haar en tegen Sebastian. 

Herder Erwin hoedt niet alleen geiten op de berg, maar hij stookt er ook illegale Absinthe. Op een avond, worden de mannen extreem dronken. Zij hebben het over vrouwen en besluiten om een Sennentuntschi te maken, om hen gezelschap te houden. In een dronken waas dansen zij allemaal met de pop. De volgende dag blijkt er daadwerkelijk een meisje in de hut te zijn, in de kleren van de Sennentuntschi. Het is het meisje dat ook in de vallei verzorgd wordt door Sebastian.
De mannen blijken minder prettig gezelschap en in de dagen die volgen verkrachten Erwin en Martin een voor een het meisje. Ook proberen zij Albert zo ver te krijgen dat hij misbruik maakt van het meisje, maar hij is nog te jong en onschuldig om zijn wil op te leggen aan het meisje. Erwin en Martin gaan steeds verder in het misbruik van het meisje. 
Uiteindelijk neemt het meisje wraak. Zij doodt de kudden van Erwin, en slacht ze zodat het vlees niet meer bruikbaar is. In woede ontstoken zet Erwin de achtervolging in. Een schuurtje vliegt in brandt, waarbij Albert omkomt. Martin is gebeten door het meisje en zijn bloed is besmet geraakt. Zij doodt Erwin. 

Sebastian doet in het dorp een gruwelijke ontdekking, Meneer Pastoor heeft een geheime kelder, waarin hij waarschijnlijk het meisje gevangen hield. Zij moet de dochter zijn van de vrouw die in 1950 vermist raakte, nadat zij zwanger was van de pastoor. Dus de pastoor wil koste wat kost dat het kind verdreven wordt. 
Ondertussen is het meisje het dorp uit gevlucht, terug de berg op, naar de herdershut. Sebastian gaat haar achterna. Daar vindt Sebastian de huiden van Erwin, Albert en Martin, ze zijn volgepropt met stro, zodat zij nu ook op poppen lijken. Hij is boos op het meisje, zij vlucht weg en valt van de berg in het ravijn. Sebastian gaat haar achterna en vindt de gevilde lichamen van Erwin, Martin en Albert. Gegrepen door wroeging doodt hij zichzelf. 

En dit blijkt de plek te zijn waar het meisje uit het begin van de film de lichamen vond. 

Al met al een hele leuke film. Hij is echt goed griezelig, door een goed gebruik van muziek en opbouw van het verhaal. Het verhaal deed ook erg gothisch aan. We hadden een prachtige, maar meedogenloze natuur, die niet alleen achtergrond was, maar ook zorgde voor een gevoel van isolement en een gevaar op zich was. Verder hadden we aan de ene kant de pastoor en de dorpelingen met hun geloof in de duivel, magie en Sennentuntschi. Daar tegenover stond Sebastian als vertegenwoordiger van recht en ratio, die onderzoek doet en dingen uitzoekt. We hadden onschuldige kinderen en schuldige volwassenen. De verwoestende invloed van ongebreidelde lust in de vorm van drankzucht en de eindeloze verkrachtingen van het meisje kwam ook aan bod. 

Gaat dat zien voor een avondje complexe horror.