Macbeth

Een tijd geleden keek ik met Sander een verfilming van The Tragedy of  Macbeth (2021) van Joel Coen (Fargo, een van de broers). Verder ook Frances McDormand (Fargo, Good Omens, Wonderboys) en Denzel Washington (vader van John David). Brendan Gleeson (The Guard) zagen we ook nog. 

Het verhaal mag natuurlijk geen verrassing meer zijn. Het is een van de beroemdste toneelstukken van William Shakespeare en geschreven tussen 1603 en 1607. Het is een beetje onduidelijk wanneer het voor het eerst is opgevoerd. En het is ook al verschillende keren verfilmd (en hier besproken). En dit is wel een bijzondere verfilming. Joel Coen heeft er voor gekozen om het verhaal in zwart-wit te verfilmen, waar door alle aandacht naar de personages gaat. 

Spoilers

Als dit verhaal nog spoilers bevat, moet je je  schamen!

Macbeth, Thane van Glamis (Washington) en Banquo, Thane of Lochaber (Carvel (A Pale Horse, Sherlock)) ronden de strijd tegen de verraderlijke Thane of Cawdor af en ontmoeten dan een heks (of drie heksen, het blijft wat onduidelijk (Hunter (Orlando))). Deze heks voorspelt hen dat Macbeth ook Thane of Cawdor zal worden, en daarna Koning van heel Schotland. En Banquo zal geen koning worden, maar een vader van koningen. De mannen zijn hiervan onder de indruk, maar zijn ook bang dat er alleen maar ellende zal komen van deze voorspellingen. 

Koning Duncan (Gleeson) executeert de oude Thane van Cawdor en geeft de titel daarna aan Macbeth. Deze zit de voorspellingen al uitkomen! Het koningschap lonkt. Hij informeert zijn vrouw, Lady Macbeth (McDormand). Maar even later wordt duidelijk dat Koning Duncan verwacht dat zijn zoon, Malcom (Melling) de troon zal bestijgen. 

Macbeth en zijn vrouw worden nu verteerd door ambitie. En wanneer Duncan onder hun dak verblijft, vermoorden zij hem en later ook zijn lijfwachten en mogelijke andere getuigen. Malcom ontvlucht Schotland. Macbeth lijkt stevig op de troon te zitten. Maar er is altijd nog de voorspelling over Banquo. Macbeth en zijn vrouw zijn oud, er zullen geen kinderen meer komen, maar Banquo heeft een zoon. Ook zij moeten verwijderd worden!

Door het schuldgevoel en de zorgen wordt Macbeth steeds gekker en Lady Macbeth moet steeds vaker ingrijpen om de rust te bewaren. Weer wordt Macbeth bezocht door de heksen, die hem weer waarschuwen. Dit keer voor Macduff. Macbeth besluit om het gezin van Macduff te vermoorden, wat er toe leidt dat Macduff ook Schotland ontvlucht en zich aansluit bij Malcom. 

Wanneer een leger van Engelsen, onder leiding van Malcolm en Macduff optrekt naar het paleis van Macbeth, denkt hij nog altijd dat hij het zal overleven. Maar Macduff maakt een einde aan die illusie. 

Conclusie

Dit was een hele indrukwekkende film. Joel Coen heeft gekozen voor een verfilming in volledig zwart-wit en zeer minimalistische en expresionistische decors. Daardoor kon alle aandacht uitgaan naar de personages en de teksten van Shakespear. En die zijn toch wel fantastisch. Washington en McDormand zijn fantastisch als oudere edelen, die nog een laatste poging willen wagen hun carrière een boost te geven. Maar waarvoor eigenlijk, ze hebben geen kinderen en die zullen ook niet meer komen. Dus hun carrière is een dood spoor. 

Verder zorgen de minimalistische decors er ook voor dat de toenemende waanzin van Macbeth en zijn vrouw ook steeds duidelijker worden. Daarmee werd teruggegrepen op het expressionisme in film, waar ik zo een fan van ben, zoals met Das Cabinet Des Dr. Caligari. De wereld van Macbeth is een plek die gedomineerd wordt door lange gangen en hallen, waar de zon scherp naar binnen valt. Verstoppen is niet mogelijk, ook niet als je steeds ernstiger misdaden pleegt.

Een interessante verfilming van een bekend verhaal, zeker kijken als je de kans krijgt!    

The Odyssey

Sander nam me mee naar The Odyssey (2026) van Christopher Nolan (Memento, The Dark Knigh Rises). Hij stond erop, hij wilde met zijn meisje naar de film. Ik ben niet echt een Nolan - fan, maar ging graag mee met Sander. 

In ieder geval, de film zit vol met bekende mensen zoals Matt Damon (The Last Duel, Behind the Candelabra), Anne Hathaway (The Dark Knight Rises), Tom Holland (Spider-man: Far from Home, Spider-man: Homecoming), Zendaya (Dune, Dune II), Robert Pattinson (Mickey 17), John Leguizamo (The Menu), Mia Goth (Frankenstein), Charlize Theron (Prometheus, The Road) en Lupita Nyong'o (Us, Black Panther). 

The Odyssey is natuurlijk gebaseerd op de Odyssee van Homerus en die vertelt hoe Griekse koning en held Odysseus na de oorlog in Troje terugkeert naar huis en alle avonturen die hij daarbij meemaakt. Een oud verhaal, dat al vaker mensen heeft geïnspireerd tot een hervertelling. En de Griekse mythen en verschillende hervertellingen zijn hier vaker besproken (zoals door Stephen Fry met zijn Mythos, Heroes, Troy en Odyssey, of the Song of Achilles, Circe en The Silence of the Girls). En Nolan probeert er toch weer zijn eigen draai aan te geven. 

Spoilers

Dit is misschien een eeuwenoud verhaal dat iedereen met een beetje opleiding uit zijn hoofd kent, maar deze film is heet van de naald. Dus let op. 

We beginnen in Ithaka, waar het koninklijk paleis is overgenomen door allemaal mannen, die niets liever willen dan huwen met Koningin Penelope (Hathaway), terwijl jonge zoon Telemachus (Holland) moet aanzien hoe hij aan alle kanten vernederd wordt. Waar is Koning Odysseus? De Trojaanse Oorlog is al lang voorbij, de andere koningen zijn weer naar huis teruggekeerd. En er zijn geruchten van overvallen door de Zee-Mensen (Mensen, wij noemen deze onbekende groep rovers nu de Zee Mensen, maar hun tijdgenoten deden dat waarschijnlijk niet), die rovend over de zeeën trekken en kustplaatsen in de as leggen. Er is een koning nodig, die leiding kan geven. 

Odysseus (Damon) verblijft inmiddels op het eiland Ogygia bij de nimf Calypso (Theron), waar hij eet en drinkt van de Lotus, die zijn geheugen vertroebeld. Maar toch denkt hij terug aan de gruwelen van de oorlog in Troje. En aan de reis daarna. Waar zijn zijn manschappen? Waar is zijn familie? De godin Athene (Zendaya) wil dat hij zich herinnert hoe het allemaal zover gekomen is. Calypso stopt met hem de Lotus te geven en hij herinnert zich steeds meer. 

Telemachus gaat op pad, om uit te zoeken waar zijn vader en Koning gebleven is. Hij gaat eerst langs bij Menelaos (Bernthal, Baby Driver) en Helena (Nyong'o) van Sparta, die deze hele oorlog gestart is. Daar hoort hij dat zijn vader zich dapper geweerd heeft in de strijd en dat het dankzij Odysseus is, dat de stad ingenomen kon worden, dankzij de list met het paard. Maar de overwinning was geen gelukkige. Troje werd verwoest, Helena zit vast in een zeer bitter huwelijk met Menelaos, Agamemnon werd gedood door zijn vrouw Clytaimnestra, tweelingzuster van Helena (ook Nyong'o) als wraak voor het offeren van hun dochter Iphigeneia. Odysseus leefde nog na de val van Troje en vertrok met zijn soldaten, maar waar is hij nu?

Op Ogygia bij Calypso begint Odysseus, nu niet langer onder invloed van de Lotus, te praten tegen Calypso. Hij verzon de list met het houten paard, leidde het leger van de Grieken naar de overwinning. En toen vertrokken hij en zijn mannen uit Troje. Maar ze namen een langere, rustiger route. Deze route bracht hen naar het eiland van de Cycloop. Nadat deze verschillende mannen opat, bleek dat hij een zoon van Poseidon was, de God van de Zee. Ze vluchten verder naar het eiland Aeaea, waar ze aangevallen worden door reuzen en later te maken krijgen met de heks Circe. 

Er blijven steeds minder soldaten van Odysseus over, wanneer ze verder vluchten naar de toegang tot Hades. Daar offeren ze schapen en al snel verschijnen de doden. Wanneer deze doden drinken van het offerbloed, kunnen zij spreken met de levenden. En dan krijgen Odysseus en zijn mannen zaken te horen, die ze liever niet hadden willen weten. 

Odysseus en zijn mannen bieden steeds nieuwe uitdagingen het hoofd, zoals de Sirenen en Scylla en Charibdis. En iedere keer kost hen dat weer levens. Uiteindelijk landden zij op een eiland waar het vee van de Goden graast. De mannen van Odysseus eten het vee, wat weer leidt tot goddelijke straf. Alleen Odysseus overleeft dat en hij spoelt aan bij Calypso, waar hij jaren verblijft. 

Calpyso stuurt hem weer naar huis. Eenmaal thuis aangekomen, ziet Odysseus dat zijn vrouw en kind en trouwe onderdanen belegerd worden door wel zeer vrijpostige mannen. Maar al zijn soldaten zijn dood, hoe kan hij zijn huis leegvegen van deze indringers? Penelope herkent haar man niet, maar vraagt deze reiziger wel om te vertellen over de slag bij Troje. 

Dan zegt Penelope dat zij zal huwen met de man die de boog van Odysseus kan spannen. Er is er natuurlijk maar een die dat kan. En wanneer het eenmaal duidelijk is dat Odysseus is teruggekeerd, worden de vrijpostige mannen vrij snel het paleis uitgeveegd. 

Conclusies 

Christopher Nolan kan mooie, overdonderende films maken, met prachtige plaatjes en imposante achtergrondmuziek erbij. Maar tjee, de dialogen en karakters zijn soms wel erg plat en uitleggerig. Er moet ons verschillende keren uitgelegd worden dat de goddelijke wetten rondom gastvrijheid echt niet geschonden mogen worden, iets wat de personen die het tegen elkaar zeggen allang weten. Men doet dat natuurlijk toch en dat leidt steeds weer tot ellende. En hetzelfde geldt voor de zorgen over de Zee-Mensen, die zo niet genoemd werden door hun tijdgenoten. En wanneer Odysseus zich beklaagt dat de Bronstijd ineenstort, betwijfel ik of de brons-tijd bewoners over hun eigen tijd dachten als de brons-tijd. Die kleine dingen haalden me toch wel erg uit de film iedere keer. 

En Penelope was bij vlagen ook meer bezig met haar persoonlijke gevoelens, in plaats dat ze als Koningin - Regentes leiding gaf aan Ithaka en probeerde haar zoon op te voeden tot Koning in spe. Dat irriteerde bij vlagen ook wel. 

 

Maar de vernietiging van Troje, de scenes in Hades en de stormen op zee waren wel erg mooi in beeld gebracht. 

Meer uiterlijk vertoon dan inhoud, maar als je het uiterlijk vertoon wil zien, doe dat dan in de bioscoop. 

Masters of the Universe

Vorige week ging hij in première, een nieuwe verfilming van Masters of the Universe (2026) van Travis Knight. Deze film is (net als 💗Barbie💗) gebaseerd op speelgoed en een tekenfilmserie uit de jaren '80, namelijk Master of the Universe, met als belangrijkste figuur He-Man. Het was misschien allemaal niet zo baanbrekend als Barbie, maar He-Man💪 is toch al sinds de jaren '80 populair speelgoed met verschillende verschijningen in andere media. Er zijn verschillende animatie-series geweest, waarvan ik naar He-Man💪 and the Masters of the Universe (1983)heb gekeken (op de woensdagmiddag). Die kreeg later nog de spin-off She-Ra: Princess of Power (1985), waar ik ook trouw naar keek. En een live-action verfilming, ook Masters of the Universe (1987), is ook eerder gemaakt. 

De film heeft een grote cast en we zien een hoop bekende en onbekende mensen. De hoofdrol is voor Nicholas Galitzine. Verder zien we nog Idris Elba  (Prometheus, 3000 Years of Longing), Jared Leto (Blade Runner 2049), James Purefoy (Vanity Fair (2004), High Rise), Morena Baccarin (Deadpool 2) en een piepkleine rol voor Dolph Lundgren (Expenables 2, Expendables 3), die eerder He-Man vertolkte. 

Spoilers

Mensen, deze film is nog maar net een week in de Nederlandse bioscopen, alleen verder lezen als je het echt zeker weet. 

We horen een stem vertellen over de prachtige wereld van Eternia, die geregeerd wordt door nobele Koning Randor (Purefoy) en zijn lieve Koningin Marlena (Riley). Ze hebben een zoontje Adam (Wilkinson-Hunt), die misschien niet zo dapper en fysiek sterk is als zijn vader wel zou wensen. Koning Randor regeert over Eternia en beschermt Castle Grayskull, waar de Tovenares (Baccarin) waakt over de Sword of Power. 

Dan komt de gemene Skeletor💀 (Leto) met een leger van lelijke monsters. Hij wil over het universum regeren en daarvoor moet hij Eternia innemen en ook het Sword of Power beheersen. Koning Randor verdedigt zijn kasteel, met hulp van zijn Men at Arms Duncan (Elba) en zijn soldaten. Maar de troepen van Skeletor💀 zijn gewoon te sterk en Eternia wordt onder de voet gelopen. Koning Randor en Koningin Marlena vluchten met hun zoon Adam naar Castle Grayskull, waar de Tovenares Adam wegzendt naar de Aarde, samen met de Sword of Power. Maar tijdens deze reis raakt Adam gescheiden van zijn zwaard en stort hij als een klein jongetje neer op aarde. Dat was vele jaren geleden en nu is Adam (Galitzine) volwassen geworden. 

Adam kan niet aarden op Aarde. Hij is nog altijd op zoek naar het zwaard en praat tegen iedereen die het maar horen wil steeds over Eternia en zijn jeugd. Daar maakt hij geen vrienden mee. Dan vindt Adam het zwaard! En zodra hij het aanraakt, weet het hele universum dat de Prins van Eternia het Sword of Power weer gevonden heeft! Dit trekt onmiddellijk de aandacht van Skeletor💀. Maar gelukkig komt zijn vroegere vriendinnetje Teela (Mendes) hem redden. 

Teela brengt Adam (met zwaard) terug naar Eternia en het laatste verzet tegen Skeletor. Dan blijkt dat al zijn rare jeugdherinneringen echt waar zijn! Eternia, Skeletor, Castle Grayskull, het bestaat allemaal! Maar dan blijkt ook dat Adam de dingen uit zijn jeugd herinnerde als een kind en hij had weinig oog voor de nuances van volwassenen. Hij kent geen namen van mensen, maar hij heeft ze de meest vreemde bijnamen gegeven (Ram-Man, Fisto).  

Skeletor💀 was zich bewust van het vertrek en terugkomst van Teela en weet nu ook waar de laatste rebellen van Eternia uithangen. Hij valt hun basis aan. Adam, Teela, Met at Arms Duncan en Roboto weten te ontsnappen. Tijdens de ontsnapping leert Adam zijn krachten gebruiken en verandert in de gebeeldhouwde He-Man💪. Hij denkt dat Skeletor💀 met zijn nieuwe krachten makkelijk te verslaan is en hij zoekt Skeletor op in zijn Slangenberg.  Dat gaat niet zo makkelijk als He-Man💪 had gehoopt. En hij verandert weer terug in Adam en eindigt in de kerkers van Skeletor, samen met de andere, gevangen genomen rebellen. Daar weet Adam de rebellen zover te krijgen hem te accepteren als leider en te ontsnappen. 

Uiteindelijk komt het in Castle Grayskull tot een confrontatie tussen Skeletor💀 en Adam. Adam denkt dat hij zonder zwaard niets voorstelt. Maar de Tovenares geeft hem nog het advies om eens goed te luisteren naar de strijdkreten die hij uitkraamt. De kracht zit niet in het zwaard, maar in hemzelf. Adam transformeert zichzelf weer in He-Man💪 en hij weet Skeletor💀 nu definitief te verslaan. 

Conclusie

Dit is een met liefde gemaakte hommage aan de He-Man💪  serie uit de jaren '80, die ikzelf ook nog keek. Deze film kijkt niet weg van de gekke en onlogische inrichting van het hele conflict tussen He-Man💪 en Skeletor💀. En ook de homo-erotische ondertonen van veel van de serie wordt niet uit de weg gegaan. En deze film probeert ook nog wat te zeggen over mannelijkheid en leiderschap. Adam is in het begin zeer onder de indruk van zijn He-Man💪 - uiterlijk en hij denkt dat hij met zijn fysieke kracht alle problemen kan oplossen. Maar uiteindelijk blijkt hij meer te hebben aan zijn vaardigheden als onderhandelaar en communicator om zijn doelen te bereiken. 

Qua aankleding en vormgeving leunt de film ook zwaar op bijvoorbeeld Flash Gordon en Thor Ragnarok. Er wordt echt teruggegrepen op de jaren tachtig, met felle kleuren. De muziek van (onder andere) Brian May doet dan ook weer denken aan het werk van Queen voor Flash Gordon en Highlander. 

En de verschillende acteurs zijn ook leuk. Leto geniet duidelijk van zijn rol als Skeletor💀 en speelt met verve een over-the-top kwade genius. Hij heeft geen sprankje goedheid in zijn lijf en geniet van de chaos die hij links en rechts veroorzaakt. Galitzine is ook leuk gecast als wat naïeve, maar goede knul, die een zetje in de goede richting nodig heeft om zijn volledige potentieel te benutten. 

Kijk vooral eens als je warme herinneringen hebt aan He-Man💪 of van overdadige camp-films houdt. Maar het is geen heel goede film. 

Sinners

Onlangs keek ik de film Sinners (2025) van Ryan Coogler (Black Panther). Deze film gooide hoge ogen bij de verschillende filmprijzen, zoals de Oscars en Bafta. Vandaar dat ik geïnteresseerd was. In de film zien we verder nog Michael B. Jordan (ook Black Panther) in een dubbelrol, Hailee Steinfeld, Jayme Lawson (The Running Man, The Woman King) en Delroy Lindo (A Life Less Ordinary). 

Spoilers

Deze film is vrij nieuw, dus let op. 

De film begint met jonge knul Sammie (Caton) die bebloed en ernstig in elkaar geslagen en met een kapotte gitaar verschijnt in een klein kerkje, waar net een zwarte gemeenschap de zondagsviering begint. Het is wel duidelijk dat hij de avond ervoor door een hel is gegaan, maar wat is er precies gebeurd? Daarvoor moeten we een dag terug in de tijd.  

De vorige dag

De tweelingbroers Smoke en Stack (beiden Jordan) keren terug naar een klein dorp in Mississippi, waar zij zijn opgegroeid. Zij hebben jarenlang hun geld verdiend met criminele zaakjes in het verre Chicago, maar nu zijn ze terug. En ze willen een danstent beginnen, voor andere zwarte mensen. Ze hebben al een lokatie gekocht, maar nu zijn ze op zoek naar catering en muziekanten. Dus ze gaan al hun oude vrienden af en vragen hen om te helpen bij het opzetten van de danstent. Ze rekruteren neef Sammie en en Delta Slim (Lindo) om muziek te maken. Chinees stel Bo en Grace Chow (Yao en Li) zorgen voor het eten en Annie (Mosaku), ex-vrouw van Smoke kookt het eten. Dan is alleen Cornbread (Miller) nog nodig om vervelende mensen naar buiten te gooien. 

Die avond is het feest in de danstent en van heinde en verre komen er allemaal zwarte mensen naar de danstent om te dansen, zingen en feesten. Sammie krijgt voor het eerst de kans om voor een groot publiek te spelen en hij neemt hen allemaal mee in zijn muziek. 

Maar onheil hangt in de lucht. We weten al at Sammie de volgende morgen bebloed en met een kapotte gitaar in de kerk zal staan. Bovendien zijn muzikanten met een gave als die van Sammie in staat om veel goed te doen voor hun gemeenschappen, maar ook kwade krachten worden aangetrokken tot de muziek. 

Bij een armoedig huisje van twee witte mensen, Bert (Dreimanis) en Joan (Kirke) klopt een ernstig gewonde Remmick (O'Connell) aan, hij vraagt te mogen schuilen voor de Choctaw die hem achtervolgen. Er wonen in de wijde omtrek geen indianen meer! Maar de man heeft het moeilijk en ze laten hem binnen. Even later, kloppen een aantal Choctaw aan, op zoek naar de vluchteling. Joan wil hen niet binnenlaten en aangezien de zon al onder gaat, willen ze ook geen ruzie zoeken met de bewapende Joan. Wanneer Joan op zoek gaat naar Bert en Remmick, blijkt dat Remmick een vampier is, die Bert al heeft leeggezogen. Joan is aan de beurt. 

Eenmaal weer buiten hoort Remmick het geluid van Sammie en de anderen die feestvieren. Hij besluit daar te kijken wat hij aan prooi kan vinden. Cornbread wil Remmick niet binnen laten, zwart en wit mixt nog steeds niet. Maar in de loop van de avond gaat toch de ene na de andere bezoeker naar buiten en allemaal worden ze slachtoffer van de vampieren. 

De vampieren weten zich weer naar binnen te wurmen en richten een enorme slachting aan onder alle bezoekers, maar Smoke (Stack is al gebeten), Annie, Grace en Sammie verdedigen zich kranig. Met alles wat ze hebben verdedigen ze zich tegen de vampieren. En uiteindelijk zijn Smoke en Sammie de enige overlevenden die zich nog tegen de vampieren verzetten, als eindelijk de zon opkomt. 

Een nieuwe dag

En nog is alle ellende niet voorbij. De lokale Ku Klux Klan kan niet hebben dat een stel zwarten een succesvolle danstent beginnen en mensen hun cultuur eens op een positieve manier beleven. Dus zij willen bij zonsopgang de hele danstent in de fik steken. Maar Smoke was gewaarschuwd, dus hij heeft zich voorbereid. En wanneer de Ku Klux Klan op komt dagen, worden ze allemaal een voor een uitgeschakeld door een zeer gewelddadige Smoke. Maar deze komt daar zelf ook bij om. 

Ondertussen heeft Sammie zijn weg gevonden naar het kerkje uit het begin van de film. De pastoor blijkt zijn vader te zijn, die eigenlijk niet wil dat Sammie de wereldse Blues en Jazz speelt, maar juist een onopvallend leven leidt. Sammie besluit om net als zijn neven naar Chicago te gaan.  

Conclusie

Dit is een hele leuke film! De eerste helft deed mij denken aan The Blues Brothers, waarbij de twee broers al hun oude contacten afgaan, om een muzikale voorstelling voor elkaar te kunnen krijgen. Maar dan de tweede helft, wordt gewoon een onvervalste horrorfilm. De een na de ander wordt prooi van de monsters en wordt daarmee zelf ook een monster en een dreiging. En een steeds kleiner wordend groepje overlevenden wordt steeds wanhopiger. Dat deed ook weer denken aan From Dusk Till Dawn, inclusief de vreemde break in de film zelf. 

Maar het is niet alleen mooie muziek en dapperheid in deze film. De armoede en uitzichtloosheid van het bestaan in het zuiden van de VS komt ook goed in beeld. Het afgrijselijke racisme maakt het allemaal niet beter en ook de witte bevolking heeft het niet veel beter. Christendom lijkt alleen maa gebruikt te worden als een knuppel om mensen steeds verder te onderdrukken. En men kan alleen (spirituele) vrijheid vinden in het maken van muziek en het volgen van eigen rituelen.

Een leuke film, misschien wat onevenwichtig af en toe, maar zeker de moeite waard.  

Wuthering Heights

Wuthering Heights (2026) is weer verfilmd en onlangs heb ik dat in de bioscoop kunnen zien. Deze film is van Emerald Fennel en heeft Margot Robbie (Barbie) en Jacob Elordi (Frankenstein) in de hoofdrollen.

Wuthering Heights is natuurlijk gebaseerd op het gelijknamige boek van Emily Brontë uit 1847. Het was haar enige boek en het is met recht een klassieker geworden. Het kan gezien worden als een voorbeeld van een Gotische horror roman. Het landschap speelt een grote rol in het verhaal en lijkt de emoties van de hoofdpersonen te verbeelden of duiden. Verder is iederen bijzonder geïsoleerd en zijn de onderlinge relaties totaal verziekt. 

Verder heb ik het boek lang geleden al eens gelezen, maar misschien verdient het een herlezing. 

Door naar de nieuwe film. 

Spoilers

Deze film is echt heet van de naald, dus let op

De film begint met een jonge Catherine Earnshaw (Mellington) en haar vriendinnetje/ oppas Nelly (Ngyuen) op Wuthering Heights. Haar vader, Mr. Earnshaw heeft een jongen (Cooper) mee naar huis genomen, als kameraadje voor zijn dochter. Ze noemen het kind Heathcliff, naar een overleden zoon. 

De kinderen groeien op en er ontstaat een zeer hechte vriendschap tussen Catherine (nu Robbie) en Heathcliff (nu Elordi). Een volwassen Nelly (Chau) ziet in dat deze vriendschap tussen een dame van adellijke afkomst en iemand die zo van de straten van Liverpool geplukt is, volstrekt ongepast is, maar niemand luistert naar haar. 

Dan komt Edgar Linton (Latif) met zijn pleegkind Isabella (Oliver) op het nabij gelegen Thrushcross Grange wonen. Edgar heeft veel geld verdiend in de moderne textielindustrie en laat het graag breed hangen. Catherine ziet via Edgar een manier om te ontsnappen aan het steeds verder vervallende Wuthering Heights en wil contact leggen met Edgar. Misschien zit er wel een huwelijk in!  

Wanneer Catherine eindelijk contact heeft kunnen leggen met Edgar, weet zij meteen ook een tijdje bij hem te blijven. En onder de beschavende invloed van Edgar en Isabella gaat Catherine zich beter kleden en gedragen en ziet zij er eindelijk uit als de dame van stand die zij is. Heathcliff vindt dat helemaal niets. 

Die avond wil Catherine Heathcliff bezoeken op de zolder van de schuur waar hij slaapt, maar net als zij hem wakker wil maken, besluiten twee bedienden om de schuur te gebruiken voor hun eigen seks-afspraakje. Catherine en Heathcliff zijn behoorlijk van de kaart hierdoor en het zet hun relatie ineens in een ander licht. De volgende dag probeert Heathcliff Catherine voor zichzelf te claimen, maar Catherine wijst hem af. Zij kiest duidelijk voor Edgar en zijn geld en status. En Heathcliff vertrekt.  

Catherine trouwt met Edgar en begint een nieuw leven, vol luxe op Thrushcross Grange. Ze is niet echt gelukkig, maar wel tevreden. En Edgar ziet niet dat hij alleen de oppervlakte van Catherine leert kennen. De jaren gaan voorbij en Catherine raakt eindelijk zwanger, waar Edgar heel blij mee is. En dan plotseling keert Heathcliff terug. Hij is nu rijk, kleedt zicht en spreekt als een heer van stand. Catherine denkt dat zij haar relatie met Heathcliff weer op kan pakken, maar Heathcliff is nog steeds diep gekwetst door Catherine's keuze voor Edgar. En hij is uit op wraak. 

Heathcliff probeert Isabella te verleiden. Maar Catherine weet dat nog net te voorkomen. Dan wurmt Heathcliff zich naar binnen bij Mr. Earnshaw op Wuthering Heights, die inmiddels helemaal is weggegleden in alcoholisme en armoede. Mr. Earnshaw sterft en tijdens de begrafenis pikken Heathcliff en Catherine hun relatie weer op. Maar als volwassenen wordt deze relatie meteen zeer seksueel van aard. Iedere kans die ze krijgen leidt tot seks. 

Deze affaire blijft niet lang geheim. Edgar verbiedt Catherine om Heathcliff ooit nog te zien. Heathcliff trouwt met Isabelle en begint een verknipte BDSM relatie met haar. De zwangerschap van Catherine is lang geleden al misgelopen, maar de miskraam was nooit volledig. En nu sterft Catherine. Heahtcliff probeert haar nog te bezoeken, maar ze is gestorven voor hij bij haar kan zijn. 

 Conclusie

Deze film ziet er overdonderend uit met prachtige beelden van het Yorkshire landschap en de overdaad van huize Linton. Iederen loopt rond in de mooiste kleren, door het meest woeste landschap. Maar dat is dan ook wel het beste dat ik kan zeggen van deze film. 

Veel belangrijke karakters zijn uit het verhaal gehaald, om het allemaal wat beter te kunnen begrijpen. Maar daarmee wordt het verhaal ook meteen oppervlakkiger. De kracht van het boek was juist dat iedereen kinderen krijgt, en dat het drama van Catherine en Heathcliff wordt uitgespeeld door een volgende generatie, die ook weer kampen met hun eigen problemen. 

Verder is de spanning tussen Heathcliff, Catherine en Edgar gereduceerd tot puur seksuele aantrekkingskracht en jaloezie. En het boek bleef dat ongenoemde subtext, maar hier zien we Heathcliff en Catherine steeds zeer risicovolle seks hebben op zeer ongepaste momenten en plaatsen. Dat doet toch een beetje af aan de op allerlei vlakken zeer verziekte relatie die die twee hadden in het boek. 

En tot slot kent het boek twee vertellers, die allebei ook nog hun eigen mening meegeven over de gebeurtenissen, waardoor het op een gegeven moment onduidelijk is hoe het nu precies zit met de relatie tussen Catherine en Heathcliff. 

Dus, kijk vooral voor de mooie plaatjes, maar je kan beter het boek lezen.  

The Running Man

In de kerstvakantie werd ik nog meegenomen naar een nieuwe verfilming van The Running Man (2025) van Edgar Wright (Last Night in Soho, Hot Fuzz). Running Man is naar een verhaal van Stephen King (Salem's Lot, The Shining) en is al eens eerder verfilmd. 

In de hoofdrol zien we Glen Powell (The Expendables III, The Dark Knight Rises) die het opneemt tegen een zeer onaangename Josh Brolin (Wake Up Dead Man, Dune II) en Lee Pace (Guardians of the Galaxy, Captain Marvel). 

Spoilers

In de nabije toekomst is de wereld een afgrijselijke, kapitalistische dystopia geworden. Alles is in handen van The Network, werk, entertainment, politiek. En de meeste mensen leven in diepe armoede en hun enige afleiding is verschrikkelijke reality - TV met als populairste show The Running Man, waarbij mensen vluchten voor hun leven en op hilarische (en gruwelijke) wijze om het leven komen. 

Dan zien we Ben Richards (Powell), die met zijn lieve vrouw de eindjes maar net aan elkaar knoopt en zorgt voor hun dochtertje, dat erg ziek is. De laatste kans die hij heeft om aan geld te komen is meedoen aan de gruwelijke show The Running Man, wat waarschijnlijk zijn dood zal betekenen. 

En dan start er een jacht op Ben Richards en zijn mede - Running Men. Hij is de laatste die overblijft en weet uiteindelijk contact te leggen met andere mensen die zich willen verzetten tegen het systeem. Maar Hunter Evan McCone (Pace) is nietsontziend en zit Ben steeds op de hielen. De ene na de andere medestander legt het loodje. Maar de uitzichtloze strijd van Ben Richards maakt ook het een en ander los bij de bevolking en zij komen langzaamaan in opstand tegen het regime dat hen aan alle kanten onderdrukt. Het wordt zelfs zo erg dat TV host Dan Killian (Brolin) Ben een aanbod doet om zelf een Hunter te worden. 

Uiteindelijk wordt het iedereen wel duidelijk hoezeer ze in de greep zitten van The Network en de opstand valt niet langer te onderdrukken. 

Conclusie

Een hele leuke film. Glen Powell is leuk als gefrustreerde Everyman die zich verzet tegen het systeem waar hij in vast zit, ondanks dat hij nooit heel erg veel politiek bewustzijn had. Josh Brolin is wel doodeng als mediamagnaat die helemaal vergeten is hoe echte mensen zich voelen en denken. En alle corrupte aanbiedingen die hij doet aan Ben Richards komen dus totaal niet aan. En Lee Pace is een gezichtsloze, fanatieke, bijna onmenselijke jager, die er geen probleem mee heeft om medemensen over de kling te jagen. 

Verder zijn de achtervolgingen spannend en is het iedere keer afwachten hoe Ben Richards nu weer gaat ontkomen. En de maatschappijkritiek over hersenloze consumptie en afhankelijkheid van bedrijven, die niet het beste voorhebben met de mensheid is nog altijd zeer actueel. 

Pak zeker mee als je de kans krijgt. 

Wake Up, Dead Man

Onlangs was er weer een derde film in de Knives Out serie beschikbaar, Wake Up Dead Man (2025) van Rian Johnson (Knives Out, Glass Onion). En Daniel Craig herhaalt zijn rol uit de eerdere twee films.  

Als nieuwe gezichten zien we Josh O'Connor, Glenn Close (Fatal Attraction, Dangerous Liaisons), Josh Brolin (Dune I, Dune II), Mila Kunis (Black Swan), Jeremy Renner (Hansel and Gretel, Captain America, Civil War), Kerry Washington (Django Unchained), Andrew Scott (Pride, Sherlock) Cailee Spaeny (Bad Times at the El Royale), Thomas Haden Church en Jeffrey Wright (Westworld, Only Lovers Left Alive). 

Spoilers

Deze film is echt nagelnieuw. Sla dit over als je het nog wil kijken. 

De film begint met een terugblik van jonge, Katholieke priester Duplenticy (O'Connor). Hij is geplaatst in de kerk van Our Lady of Perpetual Fortitude (OLoPF) als een straf, omdat hij op het seminarie een collega knock-out sloeg. In de OLoPF zijn vreemde zaakjes gaande en we luisteren naar het verslag van de indrukken van Duplenticy. 

De OLoPF wordt geleid door Monseigneur Jefferson Wicks (Brolin), die de kerkgemeenschap heeft overgenomen van zijn grootvader, Eerwaarde Prentice Wicks (Faulkner). Grace Wicks was de dochter van Prentice en kreeg een kind zonder getrouwd te zijn met de (verder onbekende) vader. Zij kreeg zoon Jefferson. Jefferson werd opgevoed door zijn grootvader. 
Na de dood van Eerwaarde Prentice Wicks draait Grace Wicks door, vernielt de kerk en verdwijnt. Monseigneur Wicks neemt de parochie van zijn vader over, en predikt een strenge interpretatie van de katholieke leer, en zet zijn moeder neer als een hoer die heeft gekozen voor alles wat slecht is in de wereld en spreekt steeds over haar als "harlot whore". 

(Oke, ik ben geen Katholiek meer, maar hier trok ik toch even mijn wenkbrauwen op. Prenctice Wicks, een Katholiek priester en dus celibatair heeft een dochter. Misschien heeft hij een dochter gekregen voor hij priester werd (als weduwnaar), maar waarom zorgt hij voor zijn volwassen dochter, terwijl hij voor een parochie moet zorgen? Bovendien bepaalt een Katholieke priester niet wie zijn parochie over zal namen na zijn dood of pensionering, dat is aan het bisdom. Verder houdt Eerwaarde Wicks zijn volwassen dochter in de tang met een belofte van een enorme erfenis, maar als priester heeft hij geen bezit meer. Hoe werkt dit precies? Verder gaat zoon Jefferson Wicks ook door het leven met de titel Monseigneur, wat suggereert dat hij op zijn minst een bisschop is of onderdeel is van de Pauselijke huishouding. Dat is hij zeker niet, wat is hier gaande?)

Monseigneur Wicks heeft met zijn strenge interpretatie van de leer veel mensen weggejaagd uit zijn kerk en hij heeft een klein clubje van hard-core gelovigen overgehouden. Hieronder zijn: Martha (Close), die zich Grace nog kan herinneren en de administratieve kant van de kerk runt, Samson (Church) die het kerkhof onderhoudt, Dokter Nat Sharp (Renner), die probeert zijn ex-vrouw terug te winnen, Vera Draven (Washinton), die door haar vader geprest is om een kind te adopteren (waarschijnlijk zijn eigen onechte kind, en dus haar halfbroer), Cy Draven, de adoptiezoon in kwestie, Cailee Spaeny die hoopt op een wonder en een mislukte politicus/ influencer en Lee Ross (Scott), een worstelend schrijver die een biografie over Wicks Jr. wil schrijven. 

Tijdens een dienst sterft Monseigneur Wicks in een afgesloten kamertje, terwijl niemand bij hem was. Hij lijkt in zijn rug gestoken te zijn met een mes met een bebloede wolvenkop als heft. Hoe kan dit gebeurd zijn? Politie inspecteur Geraldine Scott (Kunis) komt er ook niet uit en roept de hulp in van Benoît Blanc (Craig). Hij luistert naar het verslag van priester Duplenticy en dat blijkt de eerste eerste helft van de film te zijn. 

Maar nu door naar een oplossing. Hoe is Monseigneur Wicks gedood? Door wie? En waarom dan? Hoe meer vragen Benoît Blanc en Priester Duplenticy stellen, hoe hoger de spanningen onder de congreganten oploopt. Al snel vallen er meer doden.

Uiteindelijk weet Benoît Blanc alle mysteries te ontrafelen en blijkt dat de conflicten van 50 jaar geleden nog steeds door te werken in het heden. Eerwaarde Wicks speelde een vuil spelletje met zijn dochter en haar erfenis en zijn zoon probeerde daar 50 jaar later ook weer een smerig slaatje uit te slaan. Maar met het intellect van Benoît Blanc en met de spirituele input van Priester Duplenticy wordt niet alleen een moordplot ontrafeld, maar worden ook geesten uit het verleden te rusten gelegd. 

Conclusie 

Dit was echt een fantastische film, net zo goed als de eerste Knives Out. Zelf vond ik Glass Onion vermakelijk, maar minder sterk dan Knives Out, maar deze maakte weer alles goed. De belangrijkste acteurs zijn natuurlijk fantastisch, vooral O'Connor als oprechte, jonge priester die Jezus en de Kerk ziet als een kracht van liefde. Verder greep Glenn Close heel erg terug op haar Fatal Attraction werk, als vrouw met een obsessie. De goede naam van de Kerk en van Wicks Sr. en Wicks Jr. gaan boven alles. Daarnaast waren alle andere karakters ook goed getroffen. 

Het verhaal dat zich over meerdere decennia uitstrekt en vaders die voorbij hun graf nog problemen veroorzaken voor hun nakomelingen was ook een mooi thema. 

Het enige punt van kritiek dat ik dan nog had was hoe de katholieke kerk in beeld werd gebracht. Hoe Wicks Sr. en Wicks Jr. omgingen met hun kerk, hun parochie, hun erediensten en hun privé leven kan gewoon niet in de katholieke kerk. En die hebben een organisatie met 2000 jaar ervaring om te zorgen dat het wel zo gaat als voorgeschreven. Maar dat bleek allemaal een beetje een tekort van de schrijvers. 

Al met al een hele goede film, die je niet mag missen. 

Frankenstein

Sander nam me mee naar de film, Frankenstein (2025) van Guillermo del Toro (Nightmare Alley, Pacific Rim). De film zat vol met bekende mensen, zoals Oscar Isaac (Dune), Christoph Waltz (She Who Must Be Obeyed, Spectre), Mia Goth, Charles Dance (Alien3, And Then There Were None), David Bradley (Hot Fuzz, Captain America: The First Avenger), Lars Mikkelsen (Sherlock), Ralph Ineson (Nosferatu (2024), The Green Knight) en nog Burn Gorman (Pacific Rim, And Then There Were None) in een kleine rol.

Frankenstein is natuurlijk gebaseerd op het fantastische en baanbrekende boek Frankenstein; or, the Modern Prometheus van Mary Shelley, dat zij schreef in 1818 (meer dan 200 jaar oud!). En het belang van dit boek en verhaal kan niet genoeg benadrukt worden. Het is een prachtig voorbeeld van (late) Gothische horror, het is een vroege vorm van science fiction, met zeer vooruitstrevende wetenschap en de morele vraagstukken die daarbij komen kijken. Het is geschreven door een vrouw in een tijd dat dat niet gebruikelijk was. En het verhaal is talloze maken verfilmd (121 hits op de IMDB) en geparodieerd (en hier besproken, Young Frankstein, Bride of Frankenstein). 

Mensen, ik meen het, als je niet weet wat je aanmoet met de lange, donkere nachten deze winter, ga dan Frankenstein lezen. Haal het bij je bieb, of pluk het van internet. 

Spoilers

Deze film is heet van de naald, dus echt, op eigen risico. 

De film opent op de Noordpool, waar het Deense schip Horisont is vastgelopen in het ijs. De bemanning ziet het somber in, ze zullen het schip moeten loshakken uit het ijs of anders moeten overwinteren. Wanneer zij dan bij nacht vreselijk geschreeuw horen, worden ze nog banger. Onder leiding van Kapitein Anderson (Mikkelsen) vinden ze Viktor Frankenstein (Isaac) op het ijs. Hij is zwaargewond en ze nemen hem aan boord. 

Een gruwelijk, reusachtig monster (Elordi) achtervolgt hen en probeert het schip te beklimmen. Wanhopig probeert de bemanning hem af te weren. Maar uiteindelijk moet de Kapitein met een enorme blunderbus het monster zo hard neerschieten dat hij door het ijs zakt. 

Aan boord vertelt Viktor Frankenstein zijn verhaal een Kapitein Anderson. 

Terugblik van Viktor Frankenstein

De jonge Viktor groeit op met eens strenge vader (Dance) en een lieve moeder (Goth). Wanneer zijn moeder bevalt van zijn jongere broertje William, sterft zij. Zijn vader richt zich in de opvoeding helemaal op William en negeert Viktor volledig. Uiteindelijk sterft vader ook. 

Viktor groeit op en wordt een briljant chirurg in Edinburgh, maar wordt daar van de universteit getrapt, wegens onethische experimenten op dode lichamen. 

Viktor weet steun te krijgen van zijn broer William (Kammerer) en van een wapenhandelaar Heinrich Harlander (Waltz). Hij zet zijn experimenten door en krijgt ondertussen een crush op Elizabeth (Weer Goth, erg Freudiaans allemaal), de verloofde van William en nichtje van Heinrich. Elizabeth doorziet hem meteen en beantwoord zijn obsessie niet. 

Viktor haalt overal en nergens lichaamsdelen vandaan en knutselt daarmee een lichaam in elkaar, dat te zijner tijd ook tot leven komt. Maar het wezen lijkt vrij weinig te kunnen en begrijpen en Viktor raakt steeds verder gefrustreerd over zijn experimenten. Maar wanneer Elizabeth het wezen ziet, lijkt zij wel contact te kunnen leggen en een intellectuele doorbraak te bewerkstelligen. 

Uiteindelijk besluit Viktor Frankenstein om het product van zijn experimenten te vernietigen. Het hele gebouw gaat in vlammen op en Viktor raakt ernstig gewond. Maar zijn oersterke en waarschijnlijk onsterfelijke monster weet te ontsnappen. 

Inmiddels heeft het monster zijn weg het schip op gebaand en hij komt de kajuit in waar kapitein Anderson luistert naar het verhaal van Viktor Frankenstein. Het monster heeft inmiddels leren praten en staat er nu op om zijn deel van het verhaal te vertellen. 

Terugblik van het Monster

Het Monster weet zijn ontsnapping uit het ontploffende laboratorium van Viktor Frankenstein te overleven. Hij vindt zijn weg door het bos naar een boerderijtje en molen van een kleine boerenfamilie. Hij leert spreken door naar hen te luisteren. Verder doet hij in het geheim klussen voor hen, die veel kracht vereisen. Wanneer de meeste familieleden naar de stad vertrekken voor de winter, legt het monster contact met de achtergebleven, blinde grootvader (Bradley) van de familie. Deze leert het monster nog beter spreken en lezen. 

Met zijn nieuw verworven kennis, gaat het Monster terug naar de ruïne van het laboratorium van Viktor Frankenstein. Daar leert hij over zijn afkomst als wetenschappelijk experiment. Maar hij leert ook de naam en het adres van zijn maker. Hij heeft meteen een nieuwe missie, zijn maker opzoeken. 

Net op het moment dat William met Elizabeth wil huwen en Viktor ten onder gaat aan de depressie over zijn mislukte levensmissie en het feit dat de enige vrouw waar hij ooit wat voor voelde, liever met zijn kleine broertje trouwt. 

De komst van het Monster maakt deze gespannen dag nog een tandje erger en het eindigt in een bloedbad waarbij William en Elizabeth omkomen nog voor het huwelijk voltrokken wordt en het Monster wegvlucht, terwijl een zwaargewonde Viktor Frankenstein de achtervolging inzet. En het eindigt allemaal op het poolijs, waar ze dan ook Kapitein Anderson en de Horisont tegenkomen. 

Wanneer Viktor Frankenstein dan uiteindelijk echt sterft aan zijn verwondingen, sluit hij toch vrede met het Monster en zijn enige nakomeling. Het Monster verlaat het schip en gaat op zoek naar een nieuwe plek voor zichzelf in de wereld. En kapitein Anderson ziet in dat hij zijn obsessie met de pool los moet laten en zet koers naar huis. 

Conclusie

Dit is zoals Gothische Horror in de film moet zijn. De omgeving is naast de hoofdrolspelers van dit drama een karakter op zich. Het begint al met de gruwelen van het poolijs en de dreiging om een hele winter door te moeten brengen in de kou en duisternis. Dan is er nog het waanzinnig laboratorium van Viktor Frankenstein, waarbij de architectuur verschrikt toekijkt hoe Viktor alle wetten van de natuur met de voeten treedt. En ook de kleurige kleding van de twee vrouwen in de film lijkt een commentaar te zijn op de ambitie van de mannen. 

En dan is er nog het verhaal op zich. Een man probeert alleen leven voort te brengen, niet zoals de natuur het bedoeld heeft en het loopt steeds verkeerd af. Maar koppig gaat de man maar door en door, hoeveel mensen hem ook "nee" proberen te vertellen. En het eindigt in tranen natuurlijk. 

Guillermo del Toro heeft een serieuze verfilming gemaakt van het verhaal van Mary Shelley en dat is heel goed gelukt. De focus ligt niet op de horror van een monster, maar juist bij de beschaafde mannen die alles naar hun hand willen zetten om hun zin te krijgen. Ze deinzen niet terug voor onethische experimenten, grafroof en het opkopen van lijken of het roven van lichamen van (eigen!) oorlogsslachtoffers. En als het experiment dan dan niet goed loopt, hop, dan vernietig je het! En niet willen accepteren dat de fout bij jezelf lag. 

Prima film, pak er zeker eens bij op een koude en donkere avond. 

  

Salem’s Lot

Tijdens onze vakantie hadden we ook tijd om wat meer films te kijken. En een daarvan was Salem's Lot (2024) van Gary Dauberman. Verder zien we nog Lewis Pullman (Thunderbolts* en Bad Times at the El Royale), Makenzie Leigh en Alfre Woodard (Luke Cage, Captain America: Civil War). 

Deze film is gebaseerd op het gelijknamige verhaal van Stephen King. In mijn jonge jaren heb ik een hoop Stephen King gelezen en ook verschillende van de verfilmingen van zijn verhalen gezien (Christine, The Dark Tower, The Shining). Salem's Lot was het tweede boek van Stephen King en is gepubliceerd in 1975. En het verhaal is meerdere keren verfilmd (in 1979, 1987 en 2004). 

Spoilers

De film begint in de jaren '70 met Ben Mears (Pullman) die terugkeert naar het dorpje Jerusalem's Lot, waar hij onderzoek wil doen voor een nieuw boek. En al snel merkt hij dat de zaken in het dorpje niet pluis zijn. 

Onlangs zijn de heren Straker (Asbæk (Overlord)) en Barlow (Ward) in Salem's Lot komen wonen en zij hebben de grote villa van het stadje betrokken, dat uitkijkt vanaf een heuvel over de rest van het stadje. En het is meteen al duidelijk voor de kijker dat Barlow een vampier is, met zijn (nog) menselijke dienaar Straker. 

Barlow en Straker vallen als eerste een paar kinderen aan. Die daarna snel andere mensen besmetten. En als een olievlek breidt de vampier-besmetting zich snel uit over het stadje. Als eerste sterft Ralphie Glick (Woodward (Avengers: End Game)), daarna sterft ook zijn broertje Danny (Crovetti). Danny's eerste slachtoffer is doodgraver Mike Ryerson (Clark). Later die avond herrijst Mike en valt leraar Matt aan. Maar Matt weet hem met hulp van een crucifix te verjagen. 

Ondertussen probeert Danny schoolvriendje Mark Petrie (Carter) te bijten en tot vampier te maken. Mark weet Danny van zich af te houden met een crucifix. Mark realiseert zich meteen dat hij met een vampier te maken heeft en begint eerst een literatuur onderzoek in zijn boeken- en strip collectie (Wat een verstandige jongeman, een goede voorbereiding is het halve werk). 

En dan gaat Mark er op uit, met kruisbeelden en staken. Tijdens zijn avonturen treft hij Matt en samen besluiten ze de vampier op te zoeken in zijn eigen hol, de grote Villa. Matt wordt daarbij gedood door de vampier, maar Mark weet Straker te doden.  

Ben, zijn vriendinnetje Susan (Leigh), Mark, Dokter Cody (Woodard) en Vader Callahan (Hickey) komen samen in de kerk en concluderen dat er vampiers actief zijn in Salem's Lot en dat ze in rap tempo meer en meer mensen aan het besmetten zijn. Binnenkort is er niemand meer over in Salem's Lot! Dit probleem moet bij de bron worden aangepakt.

Uiteindelijk komt het tot een confrontatie bij de drive-in. En wanneer het er op aankomt zijn de vampiers nog moeilijke tegenstanders. Wie zal de confrontatie overleven?

Conclusie

Een hele leuke vampier-film! Het verhaal is niet heel subtiel en het feit dat we met vampiers te maken hebben is geen heel groot mysterie. Geen gedoe met bibliotheekonderzoek of het overtuigen van wetenschappers. Mensen staan redelijke open voor het gegeven dat mythische Oost-Europese monsters ineens huishouden in een slaperig stadje in de VS in de twintigste eeuw. 

Verder is de film ook redelijk in de stijl van vroege Stephen King, met lekker lompe horror. Het verhaal heeft er geen problemen mee om ook kinderen slachtoffer te laten worden van vampiers. De nieuwe vampiers worden ook meteen gruwelijke monsters en twijfelen totaal niet over hun rol in de wereld (zoals in Interview with the Vampire). En de mensen die hen bestrijden komen ook gruwelijk aan hun einde. 

Geen hele goede film, wel een hele vermakelijke. 

 

A Suitable Boy

Tijdens het eindeloos fruit wassen om jam te maken keek ik dit keer A Suitable Boy (2020) van Mira Nair (Vanity Fair (2004)). Deze netflix serie is gebaseerd op het gelijknamige boek van Vikram Seth. Ik heb het boek ooit uit de bibliotheek van Baarn gehaald, dus dat zal ergens in de jaren '90 zijn geweest. Ik was in ieder geval blij verrast om te zien dat het verfilmd was. 

Spoilers

In 1951 maakt India zich klaar voor de allereerste democratische verkiezingen nadat de Britse koloniale overheersing is geëindigd. Maar mevrouw Rupa Mehra maakt zich drukker om haar dochter Lata, deze is nog steeds niet getrouwd en het is hoog tijd dat er een geschikte jongeman wordt gevonden voor haar. De rest van de serie volgen we Lata en haar familie in hun zoektocht naar een geschikte partner. 

Lata bezoekt de universiteit en heeft ambities die ze wil verwezenlijken in haar leven. Haar moeder wil juist dat zij zich nooit financieel zorgen hoeft te maken, omdat haar potentiële man dat allemaal zou moeten kunnen opvangen. Haar oudere broer maakt zich erg druk over de goede naam van zijn familie, en wil dat Lata met een rijke jongeman trouwt. Lata probeert te balanceren tussen alle belangen en dat is nog niet makkelijk. 
Maar de familie van Lata is niet de enige met sores. Haar zuster Savita is getrouwd met Pran Kapoor. De Kapoor familie heeft allemaal politieke ambities en kijkt reikhalzend uit naar de komende verkiezingen. maar jongere broer Maan Kapoor is een nutteloze playboy die net op dit moment een affaire begint met de veel oudere zangeres (en courtisane en moslima) Saeeda Bai, een volledig ongeschikte vrouw natuurlijk. 

In aanloop naar de verkiezingen, komen allerlei spanningen op het nationale toneel ook tot uiting in de verschillende gezinnen die we volgen. Zal het Lata uiteindelijk lukken om een man te vinden waarmee ze een echt partnerschap kan aangaan en de relaties met haar verschillende familieleden goed kan houden?

Conclusie

Als je op zoek bent naar een kostuumdrama dat een beetje anders is, is dit de film voor jou. In veel opzichten doet het verhaal denken aan dat van Pride and Prejudice. Een jongedame met een veelbelovende toekomst doet haar best om een goede man te vinden. Maar haar familie gooit steeds roet in het eten. Zal het ooit nog goedkomen?

De setting van India helpt om duidelijk te maken hoe groot de belangen kunnen zijn van het sluiten van een goed huwelijk. Familieleden, vooral vrouwen, zijn enorm afhankelijk van elkaar, dus daar zomaar nieuwe mensen in introduceren moet voorzichtig gebeuren. En een huwelijk is voor altijd, wie wil er vastzitten aan de verkeerde partner? En je hebt niet alleen rekening te houden met jezelf, maar ook met het geluk van de mensen om je heen. Niet alles kan zomaar, en zelfzucht kan tot allerlei nare problemen leiden. 

Een hele leuke film met frisse acteurs. Zeker de moeite waard om eens te bekijken. 

Thunderbolts

Voor het eerst in lange tijd heb ik weer eens een MCU film gezien (de laatste was Love and Thunder). Dit keer ging ik met Sander naar Thunderbolts* ( 2025) van Jack Schreier. Verder zien we in deze film allerlei acteurs uit eerdere films en series in de MCU, waaronder Florence Pugh (The Wonder, Dune II en Black Widow), Sebastian Stan (Civil War, Black Swan), Julia Louis Dreyfus, Lewis Pullman (Bad Times at the El Royale), David Harbour (Black Widow), Wyatt Russell (Overlord), Hannah John - Kamen (Ant-man and the Wasp) en Olga Kurylenko (Black Widow). 

Deze film vindt plaats na verschillende films en series uit de MCU en de hoofdrolspelers hebben allemaal eerder een rol gespeeld in de films. De eerdere films zien is handig, maar niet echt nodig. 

Spoilers

De film begint met Yelena (Pugh), de (adoptie? pleeg?) zus van Natasha Romanoff, de Black Widow, die is overleden in Endgame. Ze werkt als huurling in dienst van Valentina Allegra de Fontaine (Dreyfus), maar van harte gaat het niet, ze is alle plezier in het leven en werk verloren en gaat op de automatische piloot door haar dag. Er moet iets veranderen, maar wat?

Ondertussen heeft Valentina het ook niet makkelijk. Zij is nu Directeur van de CIA, maar momenteel onderwerp van onderzoek door een overheidscommissie naar haar betrokkenheid bij duistere zaakjes. Die zaakjes moeten nu wel heel snel opgeruimd worden. Zij stuurt Yelena op een nieuwe missie, om de bewijzen op te ruimen, in een lege onderzoeksfaciliteit. Maar eenmaal daar treft Yelena ook U.S. agent John Walker (Russell), Ghost Ava Starr (John-Kamen) en Taskmaster Antonia Dreykov (Kurylenko). Zij hebben allemaal de opdracht om alle rotzooi in de faciliteit op te ruimen (waaronder elkaar). Tijdens alle chaos ontdekken zij ook Bob Reynolds (Pullman), die lag te slapen in een of andere stasis-kist. De groep begrijpt dat zij allemaal verraden zijn door Valentina, ze zullen moeten samenwerken om te kunnen ontsnappen en wraak te kunnen nemen op Valentina. 

Tijdens de ontsnappingspoging wordt al duidelijk dat Bob over verschillende krachten beschikt, die hijzelf maar nauwelijks kan beheersen en die lijken te komen en te gaan. Aan welk experiment werd hij precies onderworpen?

Na de ontsnapping uit de faciliteit, wordt de hele groep opgepikt door Red Guardian Alexei Shostakov (Harbour), de (adoptie? pleeg?) vader van Yelena. Ook Wintersoldier Bucky Barnes (Stan), die inmiddels door het leven gaat als politicus, heeft door dat Valentina smerige spelletjes speelt en hij gaat op onderzoek uit. Daarbij treft hij de rest aan, met hun fantastische verhaal. Ze besluiten allemaal naar New York terug te keren, om daar Valentina te confronteren. 

In New York heeft Valentina inmiddels Bob in vertrouwen genomen. Zij weet welk experiment hij heeft ondergaan, welke krachten hij heeft en welke lotsbestemming er voor hem ligt. Bob vindt dit allemaal erg aantrekkelijk klinken! En al snel realiseert hij zich dat hij Valentina niet nodig heeft (Een ernstige misrekening van haar kant moet ik zeggen). Hij verandert van de blonde, goudgeklede Sentry al snel in de duistere (en doodenge) Void, die heel New York dompelt in een nachtmerrie-achtige duisternis. 

Al snel realiseert Yelena zich dat dit gevecht niet in de echte wereld plaats moet vinden, maar in een innerlijke wereld van herinneringen en emoties. Daar vindt zij Bob uiteindelijk terug en komt zij in het reine met haar eigen beroerde jeugd en de problemen van haar collegas. Ook Bob leert dat hij steun van vinden bij zijn nieuwe vrienden. 

Conclusie  

Een hele leuke film. Het is leuk om eens een nieuw ensemble van acteurs te zien, die een superheldenteam moeten vormen. En omdat dit overduidelijk geen helden zijn (maar misschien wel kunnen worden), is het ook niet vreemd dat ze in het begin weinig vertrouwen hebben in elkaar en niet goed samenwerken. Dat stond me nog wel eens tegen van films als Civil War en Infinity War, de "goeden" hebben de grootste moeite om effectief samen te werken, vanwege conflicten die met een goed gesprek bij een kop thee waarschijnlijk wel op te lossen waren geweest. Bij deze mensen is het veel logischer dat zij moeite hebben met samenwerken en dat het vertrouwen moet groeien. 

Verder is het ook interessant om eens te zien wat er gebeurt wanneer iemand met ernstige psychische problemen superkrachten krijgt. Bob heeft duidelijk serieuze problemen, probeerde die te adresseren met allerlei soorten drugs en dan uiteindelijk onethische wetenschappelijke experimenten. En als hij dan zijn krachten leert beheersen, is zijn gebrek aan emotionele stabiliteit echt een ernstig probleem. 

Het einde deed me dan wel weer denken aan films uit mijn kindertijd. De oprukkende duisternis valt op te lossen met de kracht van vriendschap. 

Mickey 17

Mickey 17 (2025) van Bong Joon Ho (Parasite) is onlangs uitgekomen en samen met man en kind heb ik die gezien in de bioscoop. De hoofdrol was van Robert Pattinson. Verder zagen we nog Mark Ruffalo (The Avengers, Thor: Ragnarok), Toni Collette (Emma, The Sixth Sense) en Steven Yeun (Nope). 

Mickey 17 is gebaseerd op het boek Mickey7 van Edward Ashton, die nu natuurlijk ook onmiddellijk op mijn "nog te lezen" lijstje gaat. 

Spoilers

Deze film is heet van de naald, dus lees echt alleen verder als je spoilers geen probleem vindt. 

De film begint in het jaar 2050. Mickey (Pattinson) vertelt dat hij dan een kleine crimineel is en hij en zijn maatje Timo (Yeun) hebben de ene mislukte operatie na de andere. Op een dag blijkt echter dat zij heel veel geld schuldig zijn aan een zeer vervelende maffiabaas. Die valt niet te ontlopen en Mickey en Timo melden zich aan als personeel voor een ruimtereis op een kolonisatieschip. 

Timo wordt een shuttle - piloot en Mickey wordt een Expendable. Zijn genetische informatie wordt zo gedetailleerd gekopieerd, samen met zijn geheugen, dat hij keer op keer "geprint" kan worden. En zo wordt hij een vervangbaar proefkonijn voor de wetenschappers aan boord van het kolonisatieschip. Wat is het gevolg van de ijzige kou en het vacuüm van de ruimte op het menselijk lichaam? We sturen Mickey. Hoe komen we er achter of er geen gruwelijke virussen in de lucht van de nieuwe planeet zitten? We sturen Mickey. Hoe testen we het vaccin op mensen? We nemen Mickey. Tegen de tijd dat het verhaal begint zijn we al toe aan Mickey17. 

Het kolonisatie schip is van Kenneth Marshall (Ruffalo), een mislukte politicus die nu een soort sekteleider is geworden. Zijn vrouw Ylfa (Collette) lijkt echter het brein achter de operatie te zijn. Zij willen de aarde verlaten en op een nieuwe wereld een nieuwe, zuivere maatschappij stichten. Maar de nieuwe planeet Niflheim is een bevroren Ijsplaneet. Bovendien zijn de volgelingen van Marshall ook de slimsten niet, dus het kolonisatieschip en bemanning zijn allemaal bijzonder slecht voorbereid op hun taak. Eenmaal op Niflheim aangekomen, blijkt het ook nog eens bewoond, door enge, rupsachtige dieren. Maar die zullen vast geen probleem zijn. 

Tijdens een missie op de planeet Niflheim valt Mickey17 in een ijsspleet. Aangezien hij toch een Expendable is, wordt hij prompt achtergelaten. Het is makkelijker om Mickey18 uit te printen, dan een reddingsmissie op touw te zetten. Maar dan wordt Mickey17 gered door de monsterlijke rupsen van de planeet. Hij weet zijn weg weer terug naar het kolonisatieschip te vinden. Daar heeft men echter al Mickey18 uitgedraaid. En gezien een aantal problemen uit de begindagen van de Print - techniek, worden gelijktijdige duplicaten niet getolereerd. Die zullen allemaal volledig vernietigd worden. 

Mickey18 is ietsje agressiever dan Mickey17 en wil zeker niet dood, dus dat leidt al snel tot een strijd. En al snel raakt de hele kolonie betrokken bij de strijd. En de vreemde rupsen blijken toch ook wat slimmer dan gedacht. Eigenlijk staat het hele voortbestaan van de kolonie op het spel. Zal Mickey17 in staat zijn om te overleven? En is een eerlijker maatschappij wel mogelijk?

Conclusie

Deze film is misschien niet zo goed als Parasite, dat we eerder zagen, maar wel erg leuk. Het lot van Mickey geeft goed weer hoe ontzettend mensen kunnen vastdraaien in het kapitalistische systeem. Om te overleven worden mensen gedwongen tot misdaden en worden daarmee afhankelijk van nog veel engere criminelen. Populistische politici misbruiken religie om een sekte te creëren en zich zo te kunnen onttrekken aan rechtspraak en de samenleving. Niemand houdt rekening met de oorspronkelijke bewoners van Nilfheim. 

En daarmee is deze film een aanklacht tegen uitbuiting van onze medemens, onze planeet en de andere bewoners van onze planeet. Maar het is allemaal net wat minder subtiel dan in Parasite.

Desondanks de moeite waard. 

Pickman's Model

In mijn (zelfopgelegde) uitdaging om eens in de maand een verfilming van een Lovecraft - verhaal te kijken, keek ik voor de maand maart naar Pickman's Model (2022). Dit is een aflevering uit de serie Guillermo del Toro's Cabinet of Curiosities, een serie afleveringen voor Netflix, waarin Guillermo del Toro de kans geeft aan andere filmmakers om een griezelig verhaal te verfilmen. Del Toro kennen we natuurlijk van films als Nightmare Alley en Pacific Rim. Maar deze film is van Keith Thomas en met Ben Barnes (Westworld, Stardust) en Crispin Glover (Mr. K., American Gods). 

    

Pickman's Model werd door H. P. Lovecraft geschreven in 1926 en een jaar later gepubliceerd in een tijdschrijft. Inmiddels bijna honderd jaar oud en nog steeds een vrij onaangenaam verhaal. Deze verfilming heeft belangrijke delen van het verhaal wel losgelaten. 

Spoilers

De film opent met een klasje van rijke, jongemannen die lessen volgen om later kunstenaar te worden. Ze tekenen, schilderen en bestuderen de kunst van anderen. William Thurber (Barnes) is een prominent lid van de klas. Op een dag voegt Richard Upton Pickman (Glover) zich ook bij de klas. Hij is veel ouder dan de rest, heeft een intense manier van kunst maken, heeft zorgwekkende onderwerpen voor zijn schilderijen en is in ieder opzicht een vreemde eend in de bijt. 

Thurber legt toch contact met Pickman en bekijkt zijn schilderijen. Deze zijn zo mogelijk nog verontrustender dan zijn werk in de klas. Een afzichtelijke heks serveert een kanniballistisch diner van haar man aan haar mede - heksen. Thurber vlucht weg en blijft langdurig last houden van vreemde visioenen en dromen. Pickman verlaat de school en keert niet meer terug.  

Jaren later is Thurber een succesvol eigenaar van een museum en hij heeft een lieve vrouw (Leman) en zoontje. Maar dan duikt Pickman weer op, met zo mogelijk nog verontrustender kunst. Hij heeft zelfs een medewerker van het museum zover gekregen om een tentoonstelling rondom zijn werk te organiseren. De dromen en de visioenen van Thurber komen ook meteen weer terug en zijn zo mogelijk nog enger dan eerder. Hij verbiedt zijn medewerkers om de kunst van Pickman tentoon te stellen. 

Maar Pickman is inmiddels ook brutaler geworden. Hij stuurt een schilderij naar het huis van Thurber, waar zijn jonge zoontje het ziet. Ook weet hij een uitnodiging los te krijgen en charmant te babbelen met de vrouw van Thurber, die in Pickman een gevoelige ziel denkt te herkennen. Thurber moet niets van Pickman hebben, maar durft ook niet te vertellen over de zorgwekkende schilderijen of de vreemde dromen die hij heeft. Dus zijn medewerkers en familie begrijpen niet goed wat hij tegen Pickman heeft.

Het komt tot een confrontatie tussen Thurber en Pickman in de kelder onder de woning van Pickman. Daar blijkt dat Pickman extreem perverse en zorgwekkende schilderijen maakt, die de realiteit en zeker de mentale gezondheid van iedereen lijken te beïnvloeden. Tijdens deze confrontatie sterft Pickman en raakt Thurber alleen maar verder getraumatiseerd. Maar hij denkt dat alle horror van Pickman nu eindelijk voorbij is. 

Wanneer de volgende dag het museum weer opent, blijkt dat de schilderijen van Pickman er op miraculeuze wijze toch hangen! En een van de museummedewerkers is al zo beïnvloed geraakt, dat hij zichzelf gruwelijk heeft verwond. Thurber haalt snel zijn vrouw en kind weg uit het museum, maar niet voordat zij ook onder de invloed zijn geraakt van de schilderijen. Pickman heeft zelfs na zijn dood nog invloed. 

Conclusie

De film laat het oorspronkelijke verhaal van H. P. Lovecraft grotendeels los en gaat zijn eigen weg. Desondanks blijft het oude thema wel overeind. Pickman is nog steeds een kunstenaar, met een vreemde achtergrond, die zorgwekkende kunst maakt. En met zijn kunst zegt hij iets over een werkelijkheid die anderen niet kunnen (of willen) waarnemen. En ik denk dat de keuzes van Keith Thomas beter werken voor het scherm. Het geschreven verhaal is wat tammer, en dat komt eigenlijk alleen goed tot zijn recht als geschreven verhaal. Verfilmd zou het waarschijnlijk te saai worden.  

Verder is Glover fantastisch als waanzinnige kunstenaar, die zijn zaakjes nog net zo voor elkaar heeft, dat hij kan functioneren. Alle waanzin komt naar buiten in zijn kunstwerken. Barnes doet het ook goed als normale man, die verstrikt raakt in de waanzin van dingen, die de mensen niet kan en mag weten. En hij sleept zijn hele familie mee in zijn ondergang. 

Prima aflevering, kijk hem vooral eens.