The Odyssey

Sander nam me mee naar The Odyssey (2026) van Christopher Nolan (Memento, The Dark Knigh Rises). Hij stond erop, hij wilde met zijn meisje naar de film. Ik ben niet echt een Nolan - fan, maar ging graag mee met Sander. 

In ieder geval, de film zit vol met bekende mensen zoals Matt Damon (The Last Duel, Behind the Candelabra), Anne Hathaway (The Dark Knight Rises), Tom Holland (Spider-man: Far from Home, Spider-man: Homecoming), Zendaya (Dune, Dune II), Robert Pattinson (Mickey 17), John Leguizamo (The Menu), Mia Goth (Frankenstein), Charlize Theron (Prometheus, The Road) en Lupita Nyong'o (Us, Black Panther). 

The Odyssey is natuurlijk gebaseerd op de Odyssee van Homerus en die vertelt hoe Griekse koning en held Odysseus na de oorlog in Troje terugkeert naar huis en alle avonturen die hij daarbij meemaakt. Een oud verhaal, dat al vaker mensen heeft geïnspireerd tot een hervertelling. En de Griekse mythen en verschillende hervertellingen zijn hier vaker besproken (zoals door Stephen Fry met zijn Mythos, Heroes, Troy en Odyssey, of the Song of Achilles, Circe en The Silence of the Girls). En Nolan probeert er toch weer zijn eigen draai aan te geven. 

Spoilers

Dit is misschien een eeuwenoud verhaal dat iedereen met een beetje opleiding uit zijn hoofd kent, maar deze film is heet van de naald. Dus let op. 

We beginnen in Ithaka, waar het koninklijk paleis is overgenomen door allemaal mannen, die niets liever willen dan huwen met Koningin Penelope (Hathaway), terwijl jonge zoon Telemachus (Holland) moet aanzien hoe hij aan alle kanten vernederd wordt. Waar is Koning Odysseus? De Trojaanse Oorlog is al lang voorbij, de andere koningen zijn weer naar huis teruggekeerd. En er zijn geruchten van overvallen door de Zee-Mensen (Mensen, wij noemen deze onbekende groep rovers nu de Zee Mensen, maar hun tijdgenoten deden dat waarschijnlijk niet), die rovend over de zeeën trekken en kustplaatsen in de as leggen. Er is een koning nodig, die leiding kan geven. 

Odysseus (Damon) verblijft inmiddels op het eiland Ogygia bij de nimf Calypso (Theron), waar hij eet en drinkt van de Lotus, die zijn geheugen vertroebeld. Maar toch denkt hij terug aan de gruwelen van de oorlog in Troje. En aan de reis daarna. Waar zijn zijn manschappen? Waar is zijn familie? De godin Athene (Zendaya) wil dat hij zich herinnert hoe het allemaal zover gekomen is. Calypso stopt met hem de Lotus te geven en hij herinnert zich steeds meer. 

Telemachus gaat op pad, om uit te zoeken waar zijn vader en Koning gebleven is. Hij gaat eerst langs bij Menelaos (Bernthal, Baby Driver) en Helena (Nyong'o) van Sparta, die deze hele oorlog gestart is. Daar hoort hij dat zijn vader zich dapper geweerd heeft in de strijd en dat het dankzij Odysseus is, dat de stad ingenomen kon worden, dankzij de list met het paard. Maar de overwinning was geen gelukkige. Troje werd verwoest, Helena zit vast in een zeer bitter huwelijk met Menelaos, Agamemnon werd gedood door zijn vrouw Clytaimnestra, tweelingzuster van Helena (ook Nyong'o) als wraak voor het offeren van hun dochter Iphigeneia. Odysseus leefde nog na de val van Troje en vertrok met zijn soldaten, maar waar is hij nu?

Op Ogygia bij Calypso begint Odysseus, nu niet langer onder invloed van de Lotus, te praten tegen Calypso. Hij verzon de list met het houten paard, leidde het leger van de Grieken naar de overwinning. En toen vertrokken hij en zijn mannen uit Troje. Maar ze namen een langere, rustiger route. Deze route bracht hen naar het eiland van de Cycloop. Nadat deze verschillende mannen opat, bleek dat hij een zoon van Poseidon was, de God van de Zee. Ze vluchten verder naar het eiland Aeaea, waar ze aangevallen worden door reuzen en later te maken krijgen met de heks Circe. 

Er blijven steeds minder soldaten van Odysseus over, wanneer ze verder vluchten naar de toegang tot Hades. Daar offeren ze schapen en al snel verschijnen de doden. Wanneer deze doden drinken van het offerbloed, kunnen zij spreken met de levenden. En dan krijgen Odysseus en zijn mannen zaken te horen, die ze liever niet hadden willen weten. 

Odysseus en zijn mannen bieden steeds nieuwe uitdagingen het hoofd, zoals de Sirenen en Scylla en Charibdis. En iedere keer kost hen dat weer levens. Uiteindelijk landden zij op een eiland waar het vee van de Goden graast. De mannen van Odysseus eten het vee, wat weer leidt tot goddelijke straf. Alleen Odysseus overleeft dat en hij spoelt aan bij Calypso, waar hij jaren verblijft. 

Calpyso stuurt hem weer naar huis. Eenmaal thuis aangekomen, ziet Odysseus dat zijn vrouw en kind en trouwe onderdanen belegerd worden door wel zeer vrijpostige mannen. Maar al zijn soldaten zijn dood, hoe kan hij zijn huis leegvegen van deze indringers? Penelope herkent haar man niet, maar vraagt deze reiziger wel om te vertellen over de slag bij Troje. 

Dan zegt Penelope dat zij zal huwen met de man die de boog van Odysseus kan spannen. Er is er natuurlijk maar een die dat kan. En wanneer het eenmaal duidelijk is dat Odysseus is teruggekeerd, worden de vrijpostige mannen vrij snel het paleis uitgeveegd. 

Conclusies 

Christopher Nolan kan mooie, overdonderende films maken, met prachtige plaatjes en imposante achtergrondmuziek erbij. Maar tjee, de dialogen en karakters zijn soms wel erg plat en uitleggerig. Er moet ons verschillende keren uitgelegd worden dat de goddelijke wetten rondom gastvrijheid echt niet geschonden mogen worden, iets wat de personen die het tegen elkaar zeggen allang weten. Men doet dat natuurlijk toch en dat leidt steeds weer tot ellende. En hetzelfde geldt voor de zorgen over de Zee-Mensen, die zo niet genoemd werden door hun tijdgenoten. En wanneer Odysseus zich beklaagt dat de Bronstijd ineenstort, betwijfel ik of de brons-tijd bewoners over hun eigen tijd dachten als de brons-tijd. Die kleine dingen haalden me toch wel erg uit de film iedere keer. 

En Penelope was bij vlagen ook meer bezig met haar persoonlijke gevoelens, in plaats dat ze als Koningin - Regentes leiding gaf aan Ithaka en probeerde haar zoon op te voeden tot Koning in spe. Dat irriteerde bij vlagen ook wel. 

 

Maar de vernietiging van Troje, de scenes in Hades en de stormen op zee waren wel erg mooi in beeld gebracht. 

Meer uiterlijk vertoon dan inhoud, maar als je het uiterlijk vertoon wil zien, doe dat dan in de bioscoop. 

The English Patient (film)

Ik keek The English Patient (1996) van Anthony Minghella. De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Michael Ondaatje, dat ik een tijdje geleden ook gelezen heb. 

Verder zit de film boordevol met bekende koppen uit de jaren '90, die hier nog aan het begin van hun carrière stonden. De hoofdrollen zijn voor Ralph Fiennes (The Menu, Spectre) en Kirsten Scott Thomas (Only God Forgives). Verder zien we ook nog Juliette Binoche, Willem Dafoe (Nosferatu (2024), Shadow of a Vampire), Naveen Andrews, Colin Firth (Tinker, Tailor, Soldier, Spy (2011)) en Jürgen Prochnow (Dune (1984), In the Mouth of Madness).   

Spoilers

Deze film is ook alweer 30 jaar oud (wat gaat de tijd toch snel) en was indertijd behoorlijk populair, maar let toch op. 

De film begint in de nadagen van WOII tijdens de met een onbekende man (Fiennes) en een vrouw (Scott Thomas) in een vliegtuigje boven de woestijn. Ze worden neergeschoten en het vliegtuigje stort in vlammen neer. Gelukkig zijn er vriendelijke Bedoeïnen die weten hoe je ernstig verbrandde mensen in leven moet houden, dus de man wordt gered en belandt in een Brits veldhospitaal. De man claimt niet meer te weten wie hij is, maar wel dat hij een Engelsman is. De Britten vinden het maar verdacht en denken dat hij een spion voor de Duitsers is. 

Uiteindelijk belandt The English Patiënt dan in een Italiaanse villa, onder verzorging van verpleegster Hanna (Binoche) terwijl de rest van het leger verder gaat met de bevrijding van Italië en hopelijk de rest van het Europese continent. Hanna worstelt met haar eigen verliezen. Haar man is dood, haar beste vriendin is dood, dus deze patiënt moet blijven leven. 

The English Patiënt vertelt Hanna steeds over zijn tijd in Caïro. Hij was onderdeel van een Internationale groep archeologen die in de woestijn van Egypte en Libië onderzoek deden. Ze vinden de Grot van de Zwemmers. 

Wanneer onderzoeker Geoffrey Clifton (Firth) zijn vrouw Katherine (Scott) meeneemt naar de woestijn, veranderen de verhoudingen binnen het team van mannen. Graaf Almasy (Fiennes) begint een affaire met Katherine.  

De affaire duurt voort, terwijl de oorlogswolken al aan de horizon samenpakken. Geoffrey Clifton realiseert zich dat zijn vrouw een affaire heeft. Hij beraamt een zelfmoord - moord - moord door zijn vliegtuigje, met zijn vrouw aan boord te laten neerstorten op Almasy. Almasy weet op tijd weg te duiden, Geoffrey sterft, maar Katherine leeft nog. Almasy legt haar te rusten in de Grot van Zwemmers en gaat hulp halen in een nabijgelegen post van de Britten. Maar ondertussen is de oorlog uitgebroken en wordt hij als buitenlander gearresteerd door de Britten. 

Pas later, als Almasy heeft kunnen ontsnappen, vertelt hij de oprukkende Duitsers alles wat hij weet, om een vliegtuig te kunnen regelen en daarmee naar de Grot van de Zwemmers te kunnen gaan. Maar Katherine is inmiddels al overleden. Op de weg terug wordt zijn vliegtuigje neergeschoten en raakt Almasy ernstig verbrand. 

Almasy verzwakt snel en overlijdt. Hanna, Caravaggio en Kip gaan ieder hun eigen weg. 

Conclusie

Dit is een prima film, boordevol met prima acteurs. Het is goed te zien waarom bijna iedereen na deze film nog een interessante carrière heeft gehad. 

Verder blijft het verhaal ook redelijk trouw aan het boek. Er wordt steeds heen en weer gesprongen tussen het verhaal van de Engelse Patiënt en van Hanna en haar huisgenoten. En de parallellen tussen die twee groepen zijn ook vrij duidelijk. Op twee verschillende plekken en verschillende tijden proberen twee groepen van verschillende nationaliteiten samen te werken en de tijd door te komen met elkaar. En op de achtergrond speelt steeds dezelfde oorlog. En uiteindelijk weet iedereen wat katharsis te vinden wanneer ze elkaars verhalen tot het bittere eind hebben aangehoord. 

Zeker de moeite van het kijken waard

Don't Look Now

Onlangs kon ik de klassieker Don't Look Now (1973) van  Nicholas Roeg zien. In deze film zien we ook nog Donald Sutherland (Invasion of the Body Snatchers, The Eagle Has Landed), Julie Christie en 
Hillary Mason (The Legend of King Arthur, The Six Wives of Henry VIII). 

De film is gebaseerd op een kort verhaal van Daphne Du Maurier, waarvan de verhalen wel vaker verfilmd zijn (Rebecca, My Cousin Rachel). Daphne Du Maurier schreef verhalen met een psychologische horror - inslag. Dus ik bereidde me voor op een mild horrorverhaal. 

Spoilers

De film is uit 1973, maar ik had hem ook nog nooit gezien, dus let op. 

John (Sutherland) en Laura Baxter (Christie) wonen met hun twee kinderen in een mooi landhuis. Op een morgen zijn John en Laura aan het werk, terwijl de kinderen buitenspelen. Dochter Christine raakt te water en verdrinkt, terwijl een wanhopige John haar probeert te reanimeren. 

Enige tijd later zijn John en Laura in Venetië, waar John werkt aan de restauratie van een oude kerk. Het verlies van hun kind drukt nog steeds zwaar op hen. En de sfeer in Venetië is ook niet best, het vakantie-seizoen is voorbij en alle toeristen zijn weg. Bovendien waart er een moordenaar rond en er worden verschillende keren dode lichamen uit het water gevist. 

Laura probeert haar verdriet te boven te komen en maakt kennis met twee zussen Heather (Mason) en Wendy (Matania). Heather is blind, maar heeft ook visioenen. Zij zegt dat Christine nog altijd bij John en Laura is, en dat zij hen probeert te waarschuwen voor gevaar. John gelooft hier niets van en denkt dat de vrouwen oplichters zijn, maar Laura put veel troost uit de woorden van Heather. 

Laura wil gehoor geven aan de boodschap van Heather (en Christine) en Venentië verlaten, maar John zit net in een cruciaal stuk van zijn werk en wil niet weg. Bovendien gelooft hij niet in bovennatuurlijk geklets. 

Dan komt er een telefoontje van de kostschool van hun andere kind, John Jr. (ik was hem ook al bijna vergeten), die heeft een ongeluk gehad op school en is gewond geraakt. Laura neemt meteen het eerste vliegtuig terug naar Engeland en John zwaait haar uit. John gaat verder met zijn werk in de kerk en heeft bijna een fataal arbeidsongeval, wanneer de steiger waar hij opstaat ineens instort. Was dit dan de waarschuwing van de blinde zieneres?

later die dag ziet John ineens zijn vrouw op een boot, in rouwkleding, samen met de twee zusters, ook in het zwart. Hij is verbijsterd, zijn vrouw moet in Engeland zijn! En wat doet zij met die twee vervelende oplichtsters? Hij probeert haar aandacht te trekken, maar dat lukt niet. Dan gaat hij alle plekken af waar zijn vrouw en de zusters kunnen zijn. Daarbij ziet hij hij een kind rondrennen in hetzelfde rode jasje dat Christine ook droeg op de dag dat zij verdronk. Hij vindt geen spoor van zijn vrouw of de zusters en doet uiteindelijk aangifte van vermissing. 

Wanneer John belt met de school van zijn zoon (rijkelijk laat naar mijn idee), is hij verbijsterd wanneer zijn vrouw daar gewoon blijkt te zijn (zoals het plan was). Wie zag hij dan in de begrafenis - boot? Laura keert terug naar Venetië, maar zij en John lopen elkaar steeds mis. John ziet weer het kind in de rode jas en volgt het kind dit keer. Maar het is geen kind, het is de moordenaar, die al een tijd lang Venetië onveilig maakt. 

Conclusie

Ik vond dit een beetje een warrige film. Sutherland en Christie zijn heel goed als rouwend koppel dat de dood van hun kind niet te boven lijkt te kunnen komen, zelfs niet terwijl ze allebei eigenlijk heel aardig zijn en veel van elkaar houden.

Maar verder wil de film te veel. Een rouwend koppel is al spannend genoeg. Maar daar moet nog een helderziende blinde vrouw bij, en een seriemoordenaar. En heel veel Italiaans. En een hele lange, uitgebreide seksscene (Het blijven de jaren '70). Maak een keuze zou ik zeggen. 

Verder was de regisseur duidelijk gek op symboliek. Ten eerste de kleur rood. Christine draagt rood wanneer ze sterft, en verder is de film vrij flets van kleur. Iedere keer als er iets roods in beeld komt, valt dat meteen enorm op. Ook afbeeldingen en reflecties komen veel terug. Mensen worden gereflecteerd in water, in spiegels, in ramen. Ook worden er steeds maar tekeningen en andere afbeeldingen van mensen getoond. Op een gegeven moment is niet meer duidelijk of je nou naar een echte persoon of een reflectie kijkt. 

Tot slot werd er ook veel gespeeld met de tijd. Soms liepen herinneringen en het heden door elkaar. En zelfs de toekomst werd getoond, wanneer mensen visioenen hadden. Dat maakte de film voor de kijker alleen maar verwarrender. 

Prima acteurs, maar deze film stond mij iets te bol van symboliek. 

Wuthering Heights

Wuthering Heights (2026) is weer verfilmd en onlangs heb ik dat in de bioscoop kunnen zien. Deze film is van Emerald Fennel en heeft Margot Robbie (Barbie) en Jacob Elordi (Frankenstein) in de hoofdrollen.

Wuthering Heights is natuurlijk gebaseerd op het gelijknamige boek van Emily Brontë uit 1847. Het was haar enige boek en het is met recht een klassieker geworden. Het kan gezien worden als een voorbeeld van een Gotische horror roman. Het landschap speelt een grote rol in het verhaal en lijkt de emoties van de hoofdpersonen te verbeelden of duiden. Verder is iederen bijzonder geïsoleerd en zijn de onderlinge relaties totaal verziekt. 

Verder heb ik het boek lang geleden al eens gelezen, maar misschien verdient het een herlezing. 

Door naar de nieuwe film. 

Spoilers

Deze film is echt heet van de naald, dus let op

De film begint met een jonge Catherine Earnshaw (Mellington) en haar vriendinnetje/ oppas Nelly (Ngyuen) op Wuthering Heights. Haar vader, Mr. Earnshaw heeft een jongen (Cooper) mee naar huis genomen, als kameraadje voor zijn dochter. Ze noemen het kind Heathcliff, naar een overleden zoon. 

De kinderen groeien op en er ontstaat een zeer hechte vriendschap tussen Catherine (nu Robbie) en Heathcliff (nu Elordi). Een volwassen Nelly (Chau) ziet in dat deze vriendschap tussen een dame van adellijke afkomst en iemand die zo van de straten van Liverpool geplukt is, volstrekt ongepast is, maar niemand luistert naar haar. 

Dan komt Edgar Linton (Latif) met zijn pleegkind Isabella (Oliver) op het nabij gelegen Thrushcross Grange wonen. Edgar heeft veel geld verdiend in de moderne textielindustrie en laat het graag breed hangen. Catherine ziet via Edgar een manier om te ontsnappen aan het steeds verder vervallende Wuthering Heights en wil contact leggen met Edgar. Misschien zit er wel een huwelijk in!  

Wanneer Catherine eindelijk contact heeft kunnen leggen met Edgar, weet zij meteen ook een tijdje bij hem te blijven. En onder de beschavende invloed van Edgar en Isabella gaat Catherine zich beter kleden en gedragen en ziet zij er eindelijk uit als de dame van stand die zij is. Heathcliff vindt dat helemaal niets. 

Die avond wil Catherine Heathcliff bezoeken op de zolder van de schuur waar hij slaapt, maar net als zij hem wakker wil maken, besluiten twee bedienden om de schuur te gebruiken voor hun eigen seks-afspraakje. Catherine en Heathcliff zijn behoorlijk van de kaart hierdoor en het zet hun relatie ineens in een ander licht. De volgende dag probeert Heathcliff Catherine voor zichzelf te claimen, maar Catherine wijst hem af. Zij kiest duidelijk voor Edgar en zijn geld en status. En Heathcliff vertrekt.  

Catherine trouwt met Edgar en begint een nieuw leven, vol luxe op Thrushcross Grange. Ze is niet echt gelukkig, maar wel tevreden. En Edgar ziet niet dat hij alleen de oppervlakte van Catherine leert kennen. De jaren gaan voorbij en Catherine raakt eindelijk zwanger, waar Edgar heel blij mee is. En dan plotseling keert Heathcliff terug. Hij is nu rijk, kleedt zicht en spreekt als een heer van stand. Catherine denkt dat zij haar relatie met Heathcliff weer op kan pakken, maar Heathcliff is nog steeds diep gekwetst door Catherine's keuze voor Edgar. En hij is uit op wraak. 

Heathcliff probeert Isabella te verleiden. Maar Catherine weet dat nog net te voorkomen. Dan wurmt Heathcliff zich naar binnen bij Mr. Earnshaw op Wuthering Heights, die inmiddels helemaal is weggegleden in alcoholisme en armoede. Mr. Earnshaw sterft en tijdens de begrafenis pikken Heathcliff en Catherine hun relatie weer op. Maar als volwassenen wordt deze relatie meteen zeer seksueel van aard. Iedere kans die ze krijgen leidt tot seks. 

Deze affaire blijft niet lang geheim. Edgar verbiedt Catherine om Heathcliff ooit nog te zien. Heathcliff trouwt met Isabelle en begint een verknipte BDSM relatie met haar. De zwangerschap van Catherine is lang geleden al misgelopen, maar de miskraam was nooit volledig. En nu sterft Catherine. Heahtcliff probeert haar nog te bezoeken, maar ze is gestorven voor hij bij haar kan zijn. 

 Conclusie

Deze film ziet er overdonderend uit met prachtige beelden van het Yorkshire landschap en de overdaad van huize Linton. Iederen loopt rond in de mooiste kleren, door het meest woeste landschap. Maar dat is dan ook wel het beste dat ik kan zeggen van deze film. 

Veel belangrijke karakters zijn uit het verhaal gehaald, om het allemaal wat beter te kunnen begrijpen. Maar daarmee wordt het verhaal ook meteen oppervlakkiger. De kracht van het boek was juist dat iedereen kinderen krijgt, en dat het drama van Catherine en Heathcliff wordt uitgespeeld door een volgende generatie, die ook weer kampen met hun eigen problemen. 

Verder is de spanning tussen Heathcliff, Catherine en Edgar gereduceerd tot puur seksuele aantrekkingskracht en jaloezie. En het boek bleef dat ongenoemde subtext, maar hier zien we Heathcliff en Catherine steeds zeer risicovolle seks hebben op zeer ongepaste momenten en plaatsen. Dat doet toch een beetje af aan de op allerlei vlakken zeer verziekte relatie die die twee hadden in het boek. 

En tot slot kent het boek twee vertellers, die allebei ook nog hun eigen mening meegeven over de gebeurtenissen, waardoor het op een gegeven moment onduidelijk is hoe het nu precies zit met de relatie tussen Catherine en Heathcliff. 

Dus, kijk vooral voor de mooie plaatjes, maar je kan beter het boek lezen.  

Total Recall

Nadat ik laatst The Running Man had gezien, moest ik natuurlijk ook een andere klassieker van Arnold Schwarzenegger kijken, Total Recall (1990) van Paul Verhoeven (Starship Troopers, Benedetta). Arnold Schwarzenegger (The Runnning Man (1987), Conan the Barbarian) speelt de hoofdrol en verder zien we nog een piepjonge Sharon Stone (pre-Basic Instinct) en Michael Ironside (Starship Troopers). 

Het verhaal is gebaseerd op het verhaal We Can Remember it for You Wholesale van Philip K. Dick (Blade Runner 2049), een schrijver van science fiction, die later in zijn leven worstelde met stevige psychiatrische problematiek. Zijn verhalen gaan dan ook altijd over waarheid en identiteit. Kunnen we onszelf en anderen ooit echt kennen? Of zijn we voor de gek te houden? Daarnaast schreef Philip K. Dick ook veel over fascisme en onderdrukking en verzet daar tegen en dat zijn ook thema's die hier weer terug komen. 

Spoilers

Iedereen zou deze film al lang eens gezien moeten hebben, maar vooruit, er zijn spoilers. 

De film begint met Douglas Quaid (Schwarzenegger) die een saai leven leidt met bloedmooie vrouw Lori (Stone). Hij werkt in de bouw en woont in een klein appartementje. Maar steeds heeft hij vreemde dromen over Mars en een bloedmooie (alweer!) vrouw met donker haar. Hij kan niet naar Mars reizen en besluit om via Rekall, herinneringen aan een verblijf op Mars te implementeren. Dat is niet zonder risico, er zijn mensen geweest, die ernstige psychiatrische problemen overhielden aan Rekall. 

Bij Rekall stelt Quaid herinneringen samen met een spionage thema. De herinnering wordt geïmplementeerd, maar er gaat iets mis! Het blijkt dat Quaid al eerder geheugenmodificatie heeft ondergaan. Quaid begint te babbelen over ene Cohaagen, die hem achtervolgt. De medewerkers verdoven Quaid en werken hem hun kantoor uit, door naar de volgende klant...

Op weg naar huis wordt Quaid opgewacht door vriend Harry (Constanzo), die hem probeert te vermoorden! Quaid vlucht weg. En thuis probeert zijn vrouw hem ook te vermoorden. Iedereen die hij kent zat in een complot om hem op Aarde te houden, terwijl hij eigenlijk meer weet! Hij is echt een spion! De procedure van Rekall heeft echte herinneringen wakker gemaakt.

Quaid weet meer informatie te krijgen. Eigenlijk heet hij Hauser en hij was een compaan van Cohaagen, die de natuurlijke voorzieningen van Mars volledig uitput en de bevolking daar volledig onderdrukt. Hauser verraadde Cohaagen en deze wiste Hausers geheugen en stuurde hem naar de aarde, waar hij als eenvoudig bouwvakker geen kwaad kon. Quaid gaat naar Mars om antwoorden te vinden, daar wordt opgejaagd door Richter (Ironside), een onderknuppel van Cohaagen.

Eenmaal aangekomen op Mars probeert Quaid (Hauser?) meer van zijn herinneringen op te halen. Hij hoort over verzetsleider Kuato (Bell) en legt contact met het verzet in de vorm van Melina (Ticotin), de vrouw uit zijn dromen en uit de beloofde vakantie van Rekall. Maar zij kent hem alleen als Hauser, compaan van Cohaagen en ze wil hem niets vertellen. 

Eenmaal terug op zijn hotelkamer, komt zijn vrouw Lori binnen. Zij heeft een dokter meegenomen. Quaid heeft bij Rekall een mentale inzinking gehad, en nu leeft hij in een psychotische waanwereld. Dit is een laatste mogelijkheid om daar uit te komen! Als hij nu niet luistert naar dokter Edgemar (Brocksmith), kan het zijn dat hij voor altijd verloren is in zijn waanzin! Quaid gaat even mee in het verhaal, maar trapt er uiteindelijk niet. 

Richter is Quaid weer op het spoor en probeert hem te vermoorden, maar Quaid wordt net op tijd gered door Melina. Zij vluchten weg en Melina introduceert Quaid bij het verzet en Kuato. En deze Kuato onthult wat Quaid zo graag wil weten, namelijk waar het conflict met Cohaagen nou over gaat. Cohaagen exploiteert de grondstoffen van Mars, maar deze zijn eigenlijk door ruimtewezens bedoeld als brandstof voor een generator, die Mars kan voorzien van zuurstof, waardoor mensen heel Mars kunnen koloniseren. En niet meer angstvallig hoeven te leven in een stad waar de zuurstofvoorziening nooit zeker is. 

Het komt tot een gevecht tussen de mannen van Cohaagen en Quaid, waarbij blijkt dat Quaid/ Hauser eigenlijk samenwerkte met Cohaagen. Hun verwijdering was een manier om dichter bij het verzet Kuato te komen! En het geheugen van Hauser was gemanipuleerd om de cover van "Quaid" waterdicht te laten zijn. Maar Quaid heeft een heel ander normen- en waardenstelsel dan Hauser en hij wil nooit meer Hauser zijn!  

Uiteindelijk lukt het Quaid om de generator van de ruimtewezens te activeren en Mars krijgt een voor mensen geschikte atmosfeer. 

Conclusie

Deze film doet wel alsof het een leeghoofdige, jaren '80 actiefilm is, maar eigenlijk is het een hele interessante film! Na afloop vraag je je af wat er nu waar is. 

Is Rekall een schimmig bedrijf en is Quaid een slachtoffer van hun onzuivere praktijken? Is de hele film niets meer dan een ernstig psychose, waar hij nooit meer uit zal komen? Het feit dat hij de Rekall operatie onderging, en dat hij daarna dingen ziet, die anderen niet zien (zoals bloed aan zijn handen, dat niet afgeeft), suggereert dat het allemaal in zijn eigen hoofd gebeurt en zijn tijd op Mars niet meer is dan een waanidee. De hele film na zijn moment bij Rekall is dan niet meer dan de wensdroom van een eenvoudige man, die vastzit in een banaal en saai leven. Geen wonder dat hij droomt van mooie vrouwen en de wereld redden.  

Of is het allemaal waar? Gaat de procedure bij Rekall fout, omdat er al eerder met het geheugen van Quaid/ Hauser geknoeid is en komen de oude herinneringen allemaal boven? Zijn alle rare wensen en dromen van Quaid eigenlijk de herinneringen van Hauser? 

In ieder geval, een film om nog eens over na te denken.  

 

 

 

The Running Man

Nadat we laatst de nieuwe verfilming van The Running Man hadden gezien, hebben we ook de oorspronkelijke versie van The Running Man (1987) gekeken. In deze verfilming van Paul Michael Glaser speelt Arnold Schwarzenegger (Conan the Barbarian, The Expendables 3) de hoofdrol. Verder zien we ook nog Yaphet Kotto (Alien), Jim Brown (The Dirty Dozen), Jesse Ventura en Kurt Fuller (Ghostbusters II). 

Ook dit is gebaseerd op het gelijknamige verhaal van Stephen King, maar laat het geschreven verhaal grotendeels los. 

Spoilers

De film opent in 2017 (inmiddels ook weer 9 jaar geleden) en de wereld is naar de gallemiezen. Als gevolg van een of andere economische ramp is er wijdverspreide armoede en zelfs honger. De Verenigde Staten zijn verworden tot een totalitaire politiestaat. De bevolking wordt daarvan afgeleid met brute spelshows zoals The Running Man, waarin gevangenen en andere onwelgevallige types worden opgejaagd, ter vermaak van het volk. 

Ben Richards (Schwarzenegger) is een Kapitein in het overheidsapparaat en krijg een bevel om op protesterende, hongerige mensen te schieten. Dat bevel weigert hij, en hij wordt onmiddellijk door zijn eigen mannen gearresteerd en naar een strafkamp overgeplaatst. 

In het strafkamp legt hij contact met medegevangenen Harold Weiss (McIntyre) en William Laughlin (Kotto), samen weten ze een uitbraak te organiseren. Weiss en Laughlin willen hun verzetsstrijd voortzetten en vragen Richards om hen te helpen, maar hij weigert. Richards wil weer een normaal, onopvallend leven leiden. Wanneer Richards naar het appartement van zijn broer gaat, blijkt deze daar niet meer te wonen, ook verdwenen naar een heropvoedingskamp. Maar Amber (Alonso) woont nu in het appartement. 

Richards wil Amber als dekmantel gebruiken om het land uit te kunnen, maar Amber licht de douane in en Richards wordt weer gevangen genomen. En zo belandt hij in The Running Man, een show waarbij de deelnemers een voor een worden gedood door de Hunters. De show wordt gepresenteerd door een hele griezelige Damon Kilian (Dawson). Deze is bang voor inzakkende kijkcijfers en wil een keer een echte, uitdagende show weergeven. 

Om het allemaal wat spannender te maken en te zorgen dat Ben Richards echt meewerkt, zijn Weiss en Laughlin ook gevangen genomen en worden zij ook gedwongen te vluchten voor de Hunters. En de Hunters komen al snel om de hoek kijken. De ene is nog verschrikkelijker dan de ander. En het uitzinnige publiek verwacht dat de Hunters met hun gimmicks de ongelukkige Runners de een na de ander af zullen slachten. Maar Ben Richards is uit stoerder hout gesneden en tot grote schrik van het publiek en van Kilian wordt de ene na de andere Hunter afgeslacht. 

Om het allemaal spannend te houden wordt Amber ook nog als Runner in de mix gegooid. Maar Ben Richards laat zich niet voor een gat vangen. Hij, samen met Weiss en Laughlin ontdekken dat de hele show Running Man een grote leugen is. De winnende Runners krijgen helemaal geen vakantie naar Hawai'i. 

Hoe meer Hunters worden gedood door Ben Richards en Amber, en hoe meer zij onthullen over de corrupte wereld, hoe meer zij het publiek op hun hand krijgen. 

Uiteindelijk weten Ben Richards en Amber alle corruptie te onthullen aan het grote publiek, die daarmee onmiddellijk hun sympathie voor overheid en netwerk verliezen. 

Conclusie

Deze film blijft beter overeind dan ik dacht. De boodschap van onderdrukking en vrijheidsstrijd komt nog steeds wel aan. En het gewone volk dom houden met entertainment en kruimelprijzen terwijl de grote bazen met de ergste misdaden wegkomen resoneert ook nog altijd. Verder werd er meer tijd dan ik me herinnerde doorgebracht met Ben Richards als Kapitein en als gevangene en ontsnappende gevangene. Het gedeelte met de Running Men en de Hunters was eigenlijk vrij kort. 

Schwarzenegger doet het niet eens onaardig al hardwerkende man zonder al te veel politiek en maatschappelijk besef. En Yaphet Kotto is natuurlijk altijd leuk om naar te kijken. 

Deze film is zeker nog de moeite waard na bijna 40 jaar, neem vooral de tijd om eens te kijken als je de kans krijgt. 

The Running Man

In de kerstvakantie werd ik nog meegenomen naar een nieuwe verfilming van The Running Man (2025) van Edgar Wright (Last Night in Soho, Hot Fuzz). Running Man is naar een verhaal van Stephen King (Salem's Lot, The Shining) en is al eens eerder verfilmd. 

In de hoofdrol zien we Glen Powell (The Expendables III, The Dark Knight Rises) die het opneemt tegen een zeer onaangename Josh Brolin (Wake Up Dead Man, Dune II) en Lee Pace (Guardians of the Galaxy, Captain Marvel). 

Spoilers

In de nabije toekomst is de wereld een afgrijselijke, kapitalistische dystopia geworden. Alles is in handen van The Network, werk, entertainment, politiek. En de meeste mensen leven in diepe armoede en hun enige afleiding is verschrikkelijke reality - TV met als populairste show The Running Man, waarbij mensen vluchten voor hun leven en op hilarische (en gruwelijke) wijze om het leven komen. 

Dan zien we Ben Richards (Powell), die met zijn lieve vrouw de eindjes maar net aan elkaar knoopt en zorgt voor hun dochtertje, dat erg ziek is. De laatste kans die hij heeft om aan geld te komen is meedoen aan de gruwelijke show The Running Man, wat waarschijnlijk zijn dood zal betekenen. 

En dan start er een jacht op Ben Richards en zijn mede - Running Men. Hij is de laatste die overblijft en weet uiteindelijk contact te leggen met andere mensen die zich willen verzetten tegen het systeem. Maar Hunter Evan McCone (Pace) is nietsontziend en zit Ben steeds op de hielen. De ene na de andere medestander legt het loodje. Maar de uitzichtloze strijd van Ben Richards maakt ook het een en ander los bij de bevolking en zij komen langzaamaan in opstand tegen het regime dat hen aan alle kanten onderdrukt. Het wordt zelfs zo erg dat TV host Dan Killian (Brolin) Ben een aanbod doet om zelf een Hunter te worden. 

Uiteindelijk wordt het iedereen wel duidelijk hoezeer ze in de greep zitten van The Network en de opstand valt niet langer te onderdrukken. 

Conclusie

Een hele leuke film. Glen Powell is leuk als gefrustreerde Everyman die zich verzet tegen het systeem waar hij in vast zit, ondanks dat hij nooit heel erg veel politiek bewustzijn had. Josh Brolin is wel doodeng als mediamagnaat die helemaal vergeten is hoe echte mensen zich voelen en denken. En alle corrupte aanbiedingen die hij doet aan Ben Richards komen dus totaal niet aan. En Lee Pace is een gezichtsloze, fanatieke, bijna onmenselijke jager, die er geen probleem mee heeft om medemensen over de kling te jagen. 

Verder zijn de achtervolgingen spannend en is het iedere keer afwachten hoe Ben Richards nu weer gaat ontkomen. En de maatschappijkritiek over hersenloze consumptie en afhankelijkheid van bedrijven, die niet het beste voorhebben met de mensheid is nog altijd zeer actueel. 

Pak zeker mee als je de kans krijgt. 

The Three Musketeers

Nu we met regelmaat het Call of Cthulhu rollenspel spelen in de tijd van de drie Musketiers, heb ik ook een van de vele, vele verfilmingen van dit beroemde verhaal bekeken. En het was niet best. 

Het gaat om The Three Musketeers (1993) van Stephen Herek. In de hoofdrol zien we Chris O'Donnel en de drie musketiers zelf worden vertolkt door Charlie Sheen (zoon van Martin), Kiefer Sutherland (They Cloned Tyrone) en Oliver Platt (I'm Thinking of Ending Things). In belangrijke bijrollen zien we nog Tim Curry, Rebecca de Mornay en Michael Wincott (Alien Resurrection, Nope). 

Het verhaal is natuurlijk gebaseerd op de beroemde serie verhalen van Alexandre Dumas (ook van de Graaf van Monte Cristo). De verhalen van de drie Musketiers zijn al sinds hun ontstaan ontzettend populair geweest en gebleven. Zie ook de ontelbare verfilmingen van het verhaal. 

Spoilers

De film opent met D'Artagnan (O'Donnel) die een duel voort met een broer van een vriendinnetje van hem. Nadat hij de andere man verslagen heeft, trekt hij naar Parijs, om zich bij de Musketiers aan te sluiten, zoals zijn vader dat ook had gedaan. 

D'Artagnan komt net te laat aan in Parijs, want de Musketiers zijn zojuist ontbonden door Rochefort (Wincott) op bevel van Kardinaal Richelieu (Curry). De oorlog tegen de Engelsen vraagt inzet van alle vechtende mannen! Drie Musketiers wilden hun werk niet opgeven, Athos (Sutherland), Porthos (Platt) en Aramis (Sheen). 

Eenmaal aangekomen in Parijs krijgt de heethooofdige D'Artagnan meteen ruzie met de drie Musketiers en hij arrangeert drie duels om de ruzie te beslechten. Maar voordat het duel echt plaats kan vinden, verschijnt Rochefort op het toneel om de rebellerende Musketiers te arresteren. D'Artagnan sluit zich meteen aan bij de Musketiers en bestrijdt Rochefort en zijn mannen. En hoewel iedereen zich kranig weert, wordt D'Artagnan toch gevangen genomen. 

In de kerkers van de Kardinaal hoort D'Artagnan de plannen van de laaghartige Kardinaal. Deze is van plan Koning Louis (O'Conor) te verdrijven en zijn plek in te nemen op de troon en in het bed van Koningin Anne (Anwar). Met deze informatie moet D'Artagnan natuurlijk terug naar de Musketiers! D'Artagnan wordt gered door zijn nieuwe vrienden en iedereen racet naar Calais om daar het voorstel van verraad van de Kardinaal te onderscheppen voor het bij de Koning van Engeland aankomt. 

D'Artagnan valt in handen van Milady de Winter (De Mornay) die geen tijd verliest om al zijn geheimen te weten te komen. En aangezien zij beeldschoon is, ziet D'Artagnan er geen kwaad in om haar alles te vertellen. 

D'Artagnan wordt weer gered van het gruwelijke gevaar van een mooie vrouw door zijn vrienden de Musketiers. Dan blijkt dat Milady eigenlijk de ex-vrouw is van Arthos. En dat deze twee eigenlijk nog een hoop gevoelens voor elkaar hebben. En Arthos heeft haar met zijn gedrag gedwongen tot de schandelijke levensstijl van spionage en verraad. Milady kan niet langer met haar geheimen leven en vertelt alles aan de Musketiers voor zij  zich van een klif stort. 

Met alle nieuwe informatie racen de Musketiers terug naar Parijs, waar een aanslag op de Koning wordt voorbereid. Het komt tot een enorm gevecht tussen de mannen van de Kardinaal, de Musketiers en de ontslagen musketiers. Maar de Kardinaal is niet voor een gat te vangen, en ontvoert de Koning en de Koningin. Maar gelukkig weten de Musketiers op het laatste moment iedereen te redden. 

Alles komt goed en een dankbare Koning geeft de Musketiers alles wat zij maar kunnen wensen en D'Artagnan kan zich eindelijk bij het illustere gezelschap voegen. 

Conclusie

Deze film zit in dezelfde lijn als andere avonturenfilms uit de jaren '90, zoals Robin Hood Prince of Thieves, First Knight, en Prince Valiant. 

Dit is geen beste film, maar wel een hele leuke. De acteurs zijn niet heel best, er wordt nog net iets te veel teruggegrepen op de grappige one-liners die populair waren in de jaren '80 actiefilms. En laten we het maar niet hebben over de rol van vrouwen in de film, die zijn er alleen maar om mooi te zijn en de helden te motiveren. 

Het ziet er allemaal leuk uit, maar het heeft weinig om het lijf. Kijk het voor de mooie mensen, de naargeestige slechteriken en het dappere gedoe van de helden.

Die Monster, Die!

Het jaar loopt ten einde en ik heb zeker nog twee Cthulhu - films te kijken. Deze keer was het tijd voor Die, Monster, Die! (1965) van Daniel Haller. In deze film zagen we verder nog Boris Karloff (Curse of the Crimson Altar, The Terror), Nick Adams en Patrick Magee (Demons of the Mind, Tales from the Crypt). 

Die, Monster, Die! is een bewerking van het verhaal The Colour out of Space van H. P. Lovecraft. dat verhaal is vaker verfilmd en hier ook vaker besproken (2019 en 2010). In dat verhaal uit 1927 stort een meteoriet neer bij een vredige boerderij en de bewoners gaan ten onder aan zijn vreemde invloed. In dit verhaal is het niet veel beter. 

Spoilers

Het verhaal begint met Stephen Reinhart (Adams), een Amerikaanse wetenschapper die in Engeland zijn vriendinnetje Susan Witley (Farmer) komt bezoeken in het geïsoleerde dorpje Arkham. In Arkham is lang niet alles pluis. De dorpelingen willen het niet hebben over de family Witley, Stephen vindt een stuk heide, waar alle bomen en planten volledig verdord zijn en de familie van Susan bewaard ook verschillende geheimen. Vader Nahum (Karloff) zit in een rolstoel, Moeder Letitia (Jackson) ligt ziek op bed en laat haar gezicht niet zien, dienstbode Helga werd ziek en liep weg van het landgoed. Susan is een brave dochter en stelt niet veel vragen, maar doortastende Amerikaan Stephen laat zich niet met een kluitje in het riet sturen. 

Het blijkt dat alle problemen terug te voeren zijn op een vreemde steen die Nahum in zijn plantenkas bewaard en waar hij mee experimenteert. Het is een meteoriet die vreemde, radioactieve straling afgeeft. De planten worden enorm groot, maar alle mensen worden ziek en sterven aan de vreemde straling. Daarom werd Helga ziek, ligt moeder nu alle dagen op bed en voor Susan ziet het er ook niet goed uit als ze blijft. 

Uiteindelijk eindigt alles in tranen. Letitia is niet alleen ziek geworden van de straling maar ook waanzinnig. Zij probeert alles en iedereen in huis te vernietigen. Hetzelfde geldt voor Helga, ook zij keert terug en wil wraak nemen op Nahum die haar met zijn experimenten in het ongeluk heeft gestort. Iedereen die ook maar iets te maken had met de meteoriet sterft, Witley Hall gaat in vlammen op en Stephen en Susan zijn vrij om iets nieuws op te bouwen. 

Conclusie

Dit was geen hele beste film, maar dat heeft misschien ook met het tijdvak te maken. Susan Witley was wel heel dom, goedgelovig en meegaand, terwijl zij toch een volwassen vrouw met een universitaire opleiding moest voorstellen. Ze liet zich volledig afbluffen door haar vader en moeder in haar eigen huis en kon zelf helemaal niets ondernemen. Gelukkig was daar Stephen Reinhart die al haar problemen voor haar kon duiden en oplossen. Dat begon na een tijdje wel te irriteren. 

Verder wilde de film ook te veel. Er was een zieke moeder, een zieke dienstbode, een verlamde vader en een plotseling dood neervallende butler. Dat zijn wel heel veel zieke mensen in een huishouden van vijf personen. 

Bovendien werd na verloop van tijd wel duidelijk dat er iets sinisters gaande was, maar de nadruk die Nahum legde op tovenarij en invloeden van duivels kwam ook wat raar over in een film die duidelijk de tegenwoordige tijd moest verbeelden. Er zijn auto's, fietsen, vrouwen volgen zonder commentaar een universitaire studie, maar de duivel heeft nog altijd invloed in de wereld! 

Een wat onevenwichtige film, die de horror van een buitenaardse meteoriet niet duidelijk kan maken. Niet echt de moeite waard. 

Frankenstein

Sander nam me mee naar de film, Frankenstein (2025) van Guillermo del Toro (Nightmare Alley, Pacific Rim). De film zat vol met bekende mensen, zoals Oscar Isaac (Dune), Christoph Waltz (She Who Must Be Obeyed, Spectre), Mia Goth, Charles Dance (Alien3, And Then There Were None), David Bradley (Hot Fuzz, Captain America: The First Avenger), Lars Mikkelsen (Sherlock), Ralph Ineson (Nosferatu (2024), The Green Knight) en nog Burn Gorman (Pacific Rim, And Then There Were None) in een kleine rol.

Frankenstein is natuurlijk gebaseerd op het fantastische en baanbrekende boek Frankenstein; or, the Modern Prometheus van Mary Shelley, dat zij schreef in 1818 (meer dan 200 jaar oud!). En het belang van dit boek en verhaal kan niet genoeg benadrukt worden. Het is een prachtig voorbeeld van (late) Gothische horror, het is een vroege vorm van science fiction, met zeer vooruitstrevende wetenschap en de morele vraagstukken die daarbij komen kijken. Het is geschreven door een vrouw in een tijd dat dat niet gebruikelijk was. En het verhaal is talloze maken verfilmd (121 hits op de IMDB) en geparodieerd (en hier besproken, Young Frankstein, Bride of Frankenstein). 

Mensen, ik meen het, als je niet weet wat je aanmoet met de lange, donkere nachten deze winter, ga dan Frankenstein lezen. Haal het bij je bieb, of pluk het van internet. 

Spoilers

Deze film is heet van de naald, dus echt, op eigen risico. 

De film opent op de Noordpool, waar het Deense schip Horisont is vastgelopen in het ijs. De bemanning ziet het somber in, ze zullen het schip moeten loshakken uit het ijs of anders moeten overwinteren. Wanneer zij dan bij nacht vreselijk geschreeuw horen, worden ze nog banger. Onder leiding van Kapitein Anderson (Mikkelsen) vinden ze Viktor Frankenstein (Isaac) op het ijs. Hij is zwaargewond en ze nemen hem aan boord. 

Een gruwelijk, reusachtig monster (Elordi) achtervolgt hen en probeert het schip te beklimmen. Wanhopig probeert de bemanning hem af te weren. Maar uiteindelijk moet de Kapitein met een enorme blunderbus het monster zo hard neerschieten dat hij door het ijs zakt. 

Aan boord vertelt Viktor Frankenstein zijn verhaal een Kapitein Anderson. 

Terugblik van Viktor Frankenstein

De jonge Viktor groeit op met eens strenge vader (Dance) en een lieve moeder (Goth). Wanneer zijn moeder bevalt van zijn jongere broertje William, sterft zij. Zijn vader richt zich in de opvoeding helemaal op William en negeert Viktor volledig. Uiteindelijk sterft vader ook. 

Viktor groeit op en wordt een briljant chirurg in Edinburgh, maar wordt daar van de universteit getrapt, wegens onethische experimenten op dode lichamen. 

Viktor weet steun te krijgen van zijn broer William (Kammerer) en van een wapenhandelaar Heinrich Harlander (Waltz). Hij zet zijn experimenten door en krijgt ondertussen een crush op Elizabeth (Weer Goth, erg Freudiaans allemaal), de verloofde van William en nichtje van Heinrich. Elizabeth doorziet hem meteen en beantwoord zijn obsessie niet. 

Viktor haalt overal en nergens lichaamsdelen vandaan en knutselt daarmee een lichaam in elkaar, dat te zijner tijd ook tot leven komt. Maar het wezen lijkt vrij weinig te kunnen en begrijpen en Viktor raakt steeds verder gefrustreerd over zijn experimenten. Maar wanneer Elizabeth het wezen ziet, lijkt zij wel contact te kunnen leggen en een intellectuele doorbraak te bewerkstelligen. 

Uiteindelijk besluit Viktor Frankenstein om het product van zijn experimenten te vernietigen. Het hele gebouw gaat in vlammen op en Viktor raakt ernstig gewond. Maar zijn oersterke en waarschijnlijk onsterfelijke monster weet te ontsnappen. 

Inmiddels heeft het monster zijn weg het schip op gebaand en hij komt de kajuit in waar kapitein Anderson luistert naar het verhaal van Viktor Frankenstein. Het monster heeft inmiddels leren praten en staat er nu op om zijn deel van het verhaal te vertellen. 

Terugblik van het Monster

Het Monster weet zijn ontsnapping uit het ontploffende laboratorium van Viktor Frankenstein te overleven. Hij vindt zijn weg door het bos naar een boerderijtje en molen van een kleine boerenfamilie. Hij leert spreken door naar hen te luisteren. Verder doet hij in het geheim klussen voor hen, die veel kracht vereisen. Wanneer de meeste familieleden naar de stad vertrekken voor de winter, legt het monster contact met de achtergebleven, blinde grootvader (Bradley) van de familie. Deze leert het monster nog beter spreken en lezen. 

Met zijn nieuw verworven kennis, gaat het Monster terug naar de ruïne van het laboratorium van Viktor Frankenstein. Daar leert hij over zijn afkomst als wetenschappelijk experiment. Maar hij leert ook de naam en het adres van zijn maker. Hij heeft meteen een nieuwe missie, zijn maker opzoeken. 

Net op het moment dat William met Elizabeth wil huwen en Viktor ten onder gaat aan de depressie over zijn mislukte levensmissie en het feit dat de enige vrouw waar hij ooit wat voor voelde, liever met zijn kleine broertje trouwt. 

De komst van het Monster maakt deze gespannen dag nog een tandje erger en het eindigt in een bloedbad waarbij William en Elizabeth omkomen nog voor het huwelijk voltrokken wordt en het Monster wegvlucht, terwijl een zwaargewonde Viktor Frankenstein de achtervolging inzet. En het eindigt allemaal op het poolijs, waar ze dan ook Kapitein Anderson en de Horisont tegenkomen. 

Wanneer Viktor Frankenstein dan uiteindelijk echt sterft aan zijn verwondingen, sluit hij toch vrede met het Monster en zijn enige nakomeling. Het Monster verlaat het schip en gaat op zoek naar een nieuwe plek voor zichzelf in de wereld. En kapitein Anderson ziet in dat hij zijn obsessie met de pool los moet laten en zet koers naar huis. 

Conclusie

Dit is zoals Gothische Horror in de film moet zijn. De omgeving is naast de hoofdrolspelers van dit drama een karakter op zich. Het begint al met de gruwelen van het poolijs en de dreiging om een hele winter door te moeten brengen in de kou en duisternis. Dan is er nog het waanzinnig laboratorium van Viktor Frankenstein, waarbij de architectuur verschrikt toekijkt hoe Viktor alle wetten van de natuur met de voeten treedt. En ook de kleurige kleding van de twee vrouwen in de film lijkt een commentaar te zijn op de ambitie van de mannen. 

En dan is er nog het verhaal op zich. Een man probeert alleen leven voort te brengen, niet zoals de natuur het bedoeld heeft en het loopt steeds verkeerd af. Maar koppig gaat de man maar door en door, hoeveel mensen hem ook "nee" proberen te vertellen. En het eindigt in tranen natuurlijk. 

Guillermo del Toro heeft een serieuze verfilming gemaakt van het verhaal van Mary Shelley en dat is heel goed gelukt. De focus ligt niet op de horror van een monster, maar juist bij de beschaafde mannen die alles naar hun hand willen zetten om hun zin te krijgen. Ze deinzen niet terug voor onethische experimenten, grafroof en het opkopen van lijken of het roven van lichamen van (eigen!) oorlogsslachtoffers. En als het experiment dan dan niet goed loopt, hop, dan vernietig je het! En niet willen accepteren dat de fout bij jezelf lag. 

Prima film, pak er zeker eens bij op een koude en donkere avond. 

  

Curse of the Crimson Altar

In mijn poging om elke maand een film gebaseerd op de verhalen van H. P. Lovecraft te kijken, heb ik toch wat steekjes laten vallen. De laatste film die ik keek was Dagon, eind augustus. Nu heb ik dan Curse of the Crimson Altar (1968) gekeken, de zevende Cthulhu film van het jaar nog maar, ik moet er nog vijf zien voor het einde van het jaar, en het is al november!

De film Curse of the Crimson Altar is van Vernon Sewell (en ook bekend als The Crimson Cult). De film zit vol met bekende koppen, zoals Christopher Lee (Ivanhoe, The Gorgon), Boris Karloff (The Terror, The Bride of Frankenstein) en Michael Gough (The Boys from Brazil, Dr. Terror's House of Horrors). Het verhaal is (losjes, heel losjes) gebaseerd op The Dreams in the Witch House, een verhaal uit 1933 van H. P. Lovecraft. Dat verhaal is vaker verfilmd en de link is in deze film wel heel losjes. 

Spoilers

De film opent met een vreemde martelscene met allemaal halfnaakte mensen, gekleed in leer, die onder leiding van een dame met hoorns en een groene (of blauwe) huid (Steele) een jongedame martelt. Een jongeman wordt gedwongen de jongedame te doden met een mes en zijn handtekening in een boek te zetten. 

Dan gaan we door naar Robert Manning (Eden), een handelaar in antiek. Hij krijgt een pakket van zijn broer, Peter. Deze is in dorpje Graymarsh allerlei leuk antiek op het spoor gekomen en hij stuurt vast wat vooruit naar zijn broer en de winkel. Maar het pakket is vertraagd, meer dan een week eerder verzonden. En van Peter is nog steeds geen spoor. Robert besluit op onderzoek uit te gaan, wat is Peter overkomen in Graymarsh? 

Eenmaal aangekomen in Graymarsh eindigt Robert al snel in Craxted Lodge, waar wat jonge mensen een wilde feestje bouwen, met drank, drugs en veel seks. Even later mag Robert dan toch Morley (Lee), eigenaar van het landhuis zien. Deze verteld hem dat hij niets weet van ene Peter Manning en ook niemand heeft gesproken. Omdat het al laat is, mag Robert een nachtje blijven overnachten. 

In zijn bed heeft Robert die nacht vreemde dromen. Hij droomt van een heks met een groene huid, die hem verleid tot allerlei zondige daden. Overdag gaat Robert op zoek naar zijn broer. Verder leert hij ook professor van het occulte John Marsh (Karloff) kennen. Deze vertelt hem over de lokale legende van Heks Lavinia Morley, een voormoeder van de huidige Morley. 

Roberts onderzoek voert hem steeds verder. Er blijkt een geheime kamer te zijn, die de martelkelder uit zijn dromen is. Bovendien is zijn broer daadwerkelijk in Craxted Lodge geweest! De cultus van Lavinia Morley is nog steeds actief en har nazaat Morley voert die aan! Uiteindelijk komen alle geheimen aan het licht. 

Conclusie  

Het leuke van deze oude films is dat ze gewoon via Youtube te vinden zijn. Dus kijk hem vooral eens. 

Het is nog best een leuke griezelfilm. Lee en Karloff zijn natuurlijk altijd prima. Gough speelt nog een interessante bijrol als geestelijk gehandicapte bediende, die teveel weet en bijna ten onder gaat aan de spanning. Verder is het onderzoek dat Eden moet doen om zijn broer te vinden ook nog spannend, is zijn broer in dit dorpje geweest, leeft hij nog, wie weet er meer?

Maar de connectie met The Dreams in the Witch House is maar zwak. Ook in dat verhaal heeft een jongeman in een vreemde slaapkamer dromen over een heks. En dat is eigenlijk het enige. Prima griezelfilm, beroerde Lovecraft - verfilming. 

Viy

Regelmatig kijk ik hier slechte horrorfilms. Maar dit keer keek ik een goede horrorfilm! Het was echte cinema, gebaseerd op literatuur en ook nog cultureel verantwoord. Het ging om de Russische film Viy (1967). 

Het verhaal is gebaseerd op het gelijknamige verhaal van Nikolai Gogol. Het verhaal kwam voor het eerst uit in een verhalenbundel uit 1835. 

Spoilers

We beginnen bij een Oosters Orthodox klooster/ seminarie, waar de priesters in opleiding vakantie krijgen. Balorig verlaten zij hun school om de lange tocht naar huis te maken. We volgen drie jonge priesters in opleiding, Khalyava (Zakharchenko), Gorobets (Salnikov) en Khoma Brut (Kuravlyov). Het lukt hen niet om voor de nacht onderdak te vinden, en ze blijven doorlopen (en wodka drinken). Wanneer ze een wolf horen huilen, willen ze wel heel graag onderdak vinden. Dan zien ze in de verte een lichtje. Dat blijkt een klein boerderijtje te zijn van een oude vrouw. Deze wil de mannen wel binnen laten, maar verder hoeven ze niet veel te verwachten. 

De oude heks (Kutuzov) benadert Khoma, die eerst denkt dat deze aftandse oude vrouw een oogje op hem heeft, hij wijst haar af. Maar dan blijkt zij een heks te zijn. Ze betovert Khoma en berijdt hem als een paard, terwijl ze door de nacht vliegen. Maar Khoma roept Jezus aan, en de heks verliest haar kracht. Wanneer zij weer landen, ranselt Khoma haar ongenadig af met haar eigen bezemsteel. De lelijke, oude heks verandert in een mooi meisje (Varley), dat huilt dat hij haar doodslaat. Verschrikt vlucht Khoma weg, terug naar het Seminarie. 

Eenmaal aangekomen bij het Seminarie, zijn de problemen van Khoma nog niet voorbij. Een aantal kozakken is namens hun baas naar het Seminarie gekomen. De dochter van de baas ligt op sterven en zij wil dat priester Khoma naar haar toekomt om de gebeden voor haar ziel te zeggen. Dat de volstrekt onbekende student Khoma bij naam bekend is bij een dochter van een rijk man is al behoorlijk verdacht en hoe hij ook probeert, hij kan niet onder deze opdracht uitwurmen. Khoma gaat met de kozakken mee naar het landgoed van de rijke Kozak en zal daar de gebeden voor zijn dochter zeggen. 

Na een lange reis komen ze dan aan bij het landgoed van de rijke Kozak. De dochter is inmiddels overleden aan haar verwondingen. Khoma wordt door de rouwende vader gevraagd hoe hij de dochter kent, maar Khoma weet dat ook niet. Ondanks dat de jongedame nu dood is, moet hij toch de gebeden voor haar zieleheil zeggen, drie nachten lang! Bij nacht wordt hij opgesloten in de lokale kerk, waar ook de jongedame opgebaard ligt. Khoma heeft zichzelf al moed ingedronken (met wodka) en vertelt zichzelf dat het allemaal wel meevalt. De doden komen niet meer tot leven. 

Maar dan, de jongedame blijkt een heks en haar dode lichaam komt tot leven. Khoma probeert zich te beschermen met een magische cirkel en het dode meisje kan hem niet meer zien, maar probeert hem wel te vinden. Khoma reciteert hysterisch gebeden, tot de haan kraait. 

De volgende dag probeert Khoma zichzelf moed in te drinken (met wodka) voor de tweede nacht in de kerk. Die is zo mogelijk nog erger. Dit keer vliegt de jongedame rond in haar eigen doodskist, terwijl een dronken Khoma de gebeden steeds opzegt. Wanneer de haan kraait, vervloekt ze Khoma en wordt zijn haar wit. Die dag probeert Khoma te ontsnappen, maar hij wordt door de kozakken weer teruggebracht naar het dorp en de kerk. 

De laatste nacht wordt een stomdronken Khoma weer naar de kerk gebracht. Hij denkt dat hij is voorbereid met zijn magische cirkel en gebeden. Maar hij is te dronken om zich echt te concentreren. De heks roept allemaal monsters op, die de kerk binnendringen en Khoma belagen. Door de cirkel kunnen zij hem niet zien. Totdat Viy wordt opgeroepen. Dit monster, met zijn doordringende ogen, kan alles zien. Zodra de andere monsters zijn oogleden optillen kijkt hij rond. Khoma weet dat hij zijn ogen moet afwenden, maar hij moet kijken. De andere monsters vallen hem nu eindelijk aan en hij sterft onder hun aanval, terwijl de haan kraait en de derde dag aanbreekt. De onheilige monsters proberen te vluchten, maar zij zijn te laat. De heks sterft nu voorgoed en neemt weer de gedaante van de oude vrouw aan, uit het begin van de film. 

De dorpelingen komen binnen en vinden een dode Khoma. Zij sturen zijn lichaam terug naar het Seminarie. 

Conclusie

 Deze fantastische film is gratis te zien op Youtube, en dat mag je zeker niet missen!

Het is een interessant verhaal, dat erg sprookjesachtig aandoet, met mooie meisjes en griezelige gebeurtenissen. Verder zijn de special effects ook erg goed gedaan voor de jaren '60. Met wat stopmotion beelden wordt wel erg duidelijk gemaakt dat het dode meisje toch echt opstaat uit de dood. Ook de monsters op het einde zijn erg griezelig. 

Verder is de situatie van Khoma ook niet te benijden. Hij is duidelijk een beroerde priester. Maar hij wordt eerst aangerand door zijn bejaarde gastvrouw en uitgebuit. Dan wordt hij min of meer gevangen genomen door een belangrijk man en kan niet ontsnappen. Ook zijn baas en geestelijk leidsman geeft niet thuis wanneer hij wil vertellen over zijn zorgen. Geen wonder dat hij steeds vaker naar de fles grijpt. 

Een prima film, kijk hem als je de kans krijgt. 

Dagon

Deze maand had ik al een Cthulhu film gezien, maar dat was de film die ik juli niet kon zien. In augustus keek ik de klassieker Dagon (2001) van Stuart Gordon (Dreams in the Witch House, Re-Animator). In de belangrijkste rol zien we Ezra Godden (Dreams in the Witch House).

De film Dagon is gebaseerd op twee verhalen van H. P. Lovecraft, namelijk Dagon en The Shadow over Innsmouth. Dagon is een van de eerste verhalen van H. P. Lovecraft en schreef hij in 1917, hoewel het pas later werd gepubliceerd. The Shadow over Innsmouth is van later, dat schreef hij pas in 1931. Beide verhalen gaan over mysterieuze beschavingen die op de zeebodem leven en niets goeds in zin hebben met de mensheid. 

Spoilers

De film begint met een onderwaterscene. Een duiker doet onderzoek naar ruïnes onder water. Deze zijn gemaakt van goud! Dan ziet hij een bloedmooie zeemeermin, maar zij is een monster met scherpe tanden! De man schrikt wakker uit zijn nachtmerrie en het is Paul Marsh (Godden). 

Paul viert vakantie met vriendinnetje Barbara (Meroño) en hun vrienden Howard (Price) en Vicki (Bofarull) op een boot in de Middellandse Zee, voor de Spaanse kust. Het is een zonnige vakantie, maar al snel slaat het weer om, een enorme storm komt opzetten en het bootje loopt vast op een stel rotsen. Vicki raakt gewond. Paul en Barbara halen hulp in het kustdorpje Imboca. Maar het dorpje is volledig verlaten. In de regen en de storm dwalen Paul en Barbara door de straten, tot zij een kerk vinden. Daar treffen zij een priester, die zij om hulp vragen. Dat de dorpskerk er wel heel vreemd uit ziet en er geen Katholieke kruisbeelden of andere afbeeldingen zijn, valt Paul en Barbara in hun paniek niet op. 

Paul gaat met een stel (zeer vreemd uitziende) vissers terug naar de boot om Howard en Vicki te redden. Maar de boot is verlaten. Zijn Howard en Vicki toch overboord geslagen? Wanneer Paul weer terugkomt in Imboca, is zijn vriendin ook verdwenen! De dorpelingen vallen Paul aan en hij vlucht weg. Dan vindt hij het gevilde lijk van Howard (en zijn huid!) en even later Ezekiel (Rabal), een dronkelap, die Paul vertelt wat er gaande is in Imboca. 

Een jaar of vijftig geleden ging het niet goed met het dorp. Kapitein Orpheus Cambarro (Villa) aanbad toen de demon Dagon. Dit werkte en nu haalden de dorpelingen vis en goud binnen! De dorpelingen stapten over en begonnen ook Dagon te aanbidden. Maar al snel eiste Dagon mensenoffers en menselijke vrouwen om mee te paren. De mensen die zich verzetten, werden als eerste geofferd. Nu is Ezekiel de laatste echte mens. Mensen van buiten die naar Imboca komen, worden geofferd! Dat is al gebeurd met Howard, Vicki en Barbara, en het staat Paul ook te wachten. 

Paul vlucht een groot huis in. Daar treft hij Uxia Cambarro (Gómez), de beeldschone vrouw - zeemeermin uit zijn dromen! Maar dan blijkt dat zij geen benen heeft, zelfs geen vissenstaart, maar Octopustentakels! Paul wordt gevangen genomen. Hij belandt in een schuur, waar hij Barbara, Vicki en Ezekiel weer treft. Vicki heeft al moeten paren met Dagon en dat heeft haar geen goed gedaan. Barbara staat hetzelfde lot te wachten. 

Barbara wordt weggevoerd om aan Dagon aangeboden te worden, terwijl Paul en Ezekiel ook gevild zullen worden. Maar Uxia verschijnt weer en zij wil Paul als partner. Paul weet weer te ontsnappen en weet zijn weg te vinden naar de ondergrondse tempel waar Barbara op het punt staat geofferd te worden. Paul weet haar niet te redden. En als daarna Uxia onthult dat zij broer en zus zijn, en beiden kinderen zijn van Xavier Cambarro, verliest Paul alle hoop en probeert alles te vernietigen. Uxia weet nog net met hem onder water te springen. En Paul weet nu dat hij de rest van zijn eeuwige leven onder water door zal brengen met Uxia. 

Conclusie

Dit is nog best een onaangename film. Wanneer Paul en Barbara in Imboca op zoek zijn naar hulp, blijkt dat de dorpelingen alleen maar Spaans spreken en niet heel veel Engels. En het duurt lang voor zij duidelijk kunnen maken dat er ernstige problemen zijn. Ook later, wanneer Paul op zoek is naar zijn vriendin, kan hij met niemand praten. Die isolatie is meteen het begin van alle vervreemding. 

Dan wordt langzaam duidelijk dat de dorpelingen niet gewoon extreem vervelende Spanjaarden zijn, maar echt een eigen agenda hebben. Er wordt flink wat echte horror tentoongesteld met de flashbacks van Ezekiel en de manier waarop hij en Howard aan hun einde komen. En dan als Paul denkt dat hij het laatste offer heeft gemaakt, blijkt het nog allemaal futiel te zijn geweest. 

Maar het is geen goede film. De verschillende special effects zijn lachwekkend en het acteerwerk is ook niet best. Alleen kijken als je een voorkeur hebt voor horrorfilms.

Salem’s Lot

Tijdens onze vakantie hadden we ook tijd om wat meer films te kijken. En een daarvan was Salem's Lot (2024) van Gary Dauberman. Verder zien we nog Lewis Pullman (Thunderbolts* en Bad Times at the El Royale), Makenzie Leigh en Alfre Woodard (Luke Cage, Captain America: Civil War). 

Deze film is gebaseerd op het gelijknamige verhaal van Stephen King. In mijn jonge jaren heb ik een hoop Stephen King gelezen en ook verschillende van de verfilmingen van zijn verhalen gezien (Christine, The Dark Tower, The Shining). Salem's Lot was het tweede boek van Stephen King en is gepubliceerd in 1975. En het verhaal is meerdere keren verfilmd (in 1979, 1987 en 2004). 

Spoilers

De film begint in de jaren '70 met Ben Mears (Pullman) die terugkeert naar het dorpje Jerusalem's Lot, waar hij onderzoek wil doen voor een nieuw boek. En al snel merkt hij dat de zaken in het dorpje niet pluis zijn. 

Onlangs zijn de heren Straker (Asbæk (Overlord)) en Barlow (Ward) in Salem's Lot komen wonen en zij hebben de grote villa van het stadje betrokken, dat uitkijkt vanaf een heuvel over de rest van het stadje. En het is meteen al duidelijk voor de kijker dat Barlow een vampier is, met zijn (nog) menselijke dienaar Straker. 

Barlow en Straker vallen als eerste een paar kinderen aan. Die daarna snel andere mensen besmetten. En als een olievlek breidt de vampier-besmetting zich snel uit over het stadje. Als eerste sterft Ralphie Glick (Woodward (Avengers: End Game)), daarna sterft ook zijn broertje Danny (Crovetti). Danny's eerste slachtoffer is doodgraver Mike Ryerson (Clark). Later die avond herrijst Mike en valt leraar Matt aan. Maar Matt weet hem met hulp van een crucifix te verjagen. 

Ondertussen probeert Danny schoolvriendje Mark Petrie (Carter) te bijten en tot vampier te maken. Mark weet Danny van zich af te houden met een crucifix. Mark realiseert zich meteen dat hij met een vampier te maken heeft en begint eerst een literatuur onderzoek in zijn boeken- en strip collectie (Wat een verstandige jongeman, een goede voorbereiding is het halve werk). 

En dan gaat Mark er op uit, met kruisbeelden en staken. Tijdens zijn avonturen treft hij Matt en samen besluiten ze de vampier op te zoeken in zijn eigen hol, de grote Villa. Matt wordt daarbij gedood door de vampier, maar Mark weet Straker te doden.  

Ben, zijn vriendinnetje Susan (Leigh), Mark, Dokter Cody (Woodard) en Vader Callahan (Hickey) komen samen in de kerk en concluderen dat er vampiers actief zijn in Salem's Lot en dat ze in rap tempo meer en meer mensen aan het besmetten zijn. Binnenkort is er niemand meer over in Salem's Lot! Dit probleem moet bij de bron worden aangepakt.

Uiteindelijk komt het tot een confrontatie bij de drive-in. En wanneer het er op aankomt zijn de vampiers nog moeilijke tegenstanders. Wie zal de confrontatie overleven?

Conclusie

Een hele leuke vampier-film! Het verhaal is niet heel subtiel en het feit dat we met vampiers te maken hebben is geen heel groot mysterie. Geen gedoe met bibliotheekonderzoek of het overtuigen van wetenschappers. Mensen staan redelijke open voor het gegeven dat mythische Oost-Europese monsters ineens huishouden in een slaperig stadje in de VS in de twintigste eeuw. 

Verder is de film ook redelijk in de stijl van vroege Stephen King, met lekker lompe horror. Het verhaal heeft er geen problemen mee om ook kinderen slachtoffer te laten worden van vampiers. De nieuwe vampiers worden ook meteen gruwelijke monsters en twijfelen totaal niet over hun rol in de wereld (zoals in Interview with the Vampire). En de mensen die hen bestrijden komen ook gruwelijk aan hun einde. 

Geen hele goede film, wel een hele vermakelijke.