Translate

Posts tonen met het label 2010s. Alle posts tonen
Posts tonen met het label 2010s. Alle posts tonen

dinsdag 31 maart 2026

Season of the Witch

Een tijdje geleden heb ik weer een goedkope film op de kop getikt, Season of the Witch (2011) van Dominic Sena. In de belangrijkste rollen zien we Nicolas Cage (The Color out of Space, Renfield), Ron Perlman (Alien: Resurrection, Nightmare Alley) en Claire Foy (The Electrical Life of Louis Wain). Verder zien we ook nog heel even Christopher Lee (Curse of the Crimson Altar, The Gorgon) voorbij komen. 


Spoilers

De film begint met het ophangen en daarna verdrinken van drie vrouwen, omdat zij heksen zouden zijn. Een priester leest voor uit een van de versies van de Sleutel van Salomon, om ervoor te zorgen dat zij niet zullen herrijzen. Maar hij is te laat en een van de heksen herrijst toch, en doodt hem. 

Dan gaan we door naar het Midden Oosten, waar kruisvaarders strijd leveren in een van de eindeloze kruistochten aldaar. Kruisvaarders Behmen (Cage) en Felson (Perlman) geloven niet zo diep meer in de wil van God, maar Kruisvaarder zijn, is iets waarze goed in zijn. Totdat bij de inname van Smyrna er wel erg veel onschuldige burgerslachtoffers moeten worden gedood. Behmen en Felson besluiten te deserteren en terug naar huis te gaan, in Oostenrijk. 

Wanneer Behmen en Felson door de Alpen trekken, zien zij dat de pest gruwelijk om zich heen grijpt. Overal gaan mensen dood. Dan worden zij in een dorpje herkend als gedeserteerde kruisvaarders. Ze worden prompt gearresteerd en naar een lokale Kardinaal gebracht (Lee). Ook deze is stervende aan de pest. Maar hij heeft een meisje (Foy) in zijn kerkers. Zij is een heks en een bron van de pest. Zij moet haar gerechte straf ondergaan in het klooster van Savarac. En als Behmen en Felson haar kunnen brengen, zullen zij ook vergeven worden voor hun desertie. 

Samen met priester Debelzaq (Campbell Moore), gids Hagamar (Graham) en soldaat Johan (Thomsen) en altaarjongen Kay (Sheehan) gaat de groep op weg met de heks. Onderweg lijkt de heks niet meer te zijn dan een wat ongelukkig meisje, dat op het verkeerde moment op de verkeerde plek was. Aan de andere kant lijkt ze ook een connectie te hebben met de wolven die de groep steeds lastig vallen. 

Eenmaal aangekomen bij het klooster van Severac blijkt dat alle monniken dood zijn! Ook zij zijn gevallen door de pest. Wanneer Debelzaq dan zelf maar besluit om de heks met een ritueel uit te schakelen, blijkt dat het ritueel niet werkt. Het meisje is helemaal geen heks, maar juist een slachtoffer van demonische bezetenheid! In een afschuwelijke strijd probeert iedereen deze demon uit te schakelen, anders zou de wereld wel eens kunnen vergaan als gevolg van de demonische invloed!

Conclusie

Dit is echt geen beste film. Het wil een soort moderne The Seventh Seal zijn, met gedesillusioneerde kruisridders die terug naar huis willen en dat steeds maar niet kunnen. En steeds maar weer geconfronteerd worden met ziekte, dood en corrupte mensen. Maar het verhaal en de acteurs zijn gewoon minder goed. 
De enige spookachtige scene was dan nog het moment wanneer iedereen uitgeput het klooster van Savarac binnenloopt, hopend op een einde van hun reis, en zich realiseren dat alle monniken in het klooster zijn gestorven aan de pest, terwijl zij aan het werk waren. 
Een moderne film, die keurig past in het rijtje The Devil Rides Out, To the Devil a Daughter en The Monk. Niet heel best, wel amusant. 

zaterdag 18 oktober 2025

Prometheus

De laatste Alien film (Alien Resurrection) was uit 1997. De fans moesten vijftien jaar wachten tot 2012 voor er weer een nieuw film werd gemaakt, die hintte op en connectie met de andere Alien films. Het ging om Promotheus (2012) van  Ridley Scott (Alien, The Last Duel). En de film kent een complete sterrencast met Noomi Rapace (What happened to Monday?), Michael Fassbender (Macbeth), Charlize Theron (The Road, Devil's Advocate), Idris Elba (3000 Years of Longing, Thor: Love and Thunder), Guy Pearce (The Road, Memento), Sean Harris (The Green Knight, Macbeth), Rafe Spall (Hot Fuzz), Benedict Wong (David Copperfield, Doctor Strange) en Kate Dickie (The Green Knight, The Northman)


Spoilers

De film opent met een prachtig shot van een verlaten landschap, waar een humanoïde, maar duidelijk niet menselijk wezen een donkere vloeistof drinkt. Dit drankje zorgt ervoor dat het wezen in DNA uiteenvalt, opgenomen wordt in de waterstroom van het landschap en zijn (haar? het?) DNA onderdeel wordt van het leven aldaar. 

Daarna wordt het verwarrend...

De Buitenaardse Voorvaderen hebben leven op Aarde geïntroduceerd. Ze laten bij hun nakomelingen sterrenkaarten achter. Deze worden gevonden en ontcijferd door onderzoekers Elizabeth Shaw (Rapace) en Charlie Holloway (Marshall-Green). Shaw en Holloway trekken de meteen de (onlogische) conclusie, dat de Buitenaardse Voorvaderen deze sterrenkaarten met opzet achterlieten, EN dat deze sterrenkaart de thuiswereld van deze wezens aangeeft EN dat deze wezens zitten te wachten op een bezoekje van hun nazaten. 
Shaw en Holloway zetten met Peter Weyland (Pearce), directeur van de Weyland corporatie een ruimte - onderzoeksreis naar de locatie op de sterrenkaarten op poten. Shaw en Holloway vragen zich niet een keer af waarom Weyland dat zou willen.  

Aangekomen op de locatie van de sterrenkaarten blijkt dat het niet de thuisplaneet is van de Buitenaardse Voorvaderen, maar een verzameling ruïnes met alleen maar dode Buitenaardse Voorvaderen. Er wordt op buitengewoon onwetenschappelijke wijze onderzoek gedaan naar de planeet, de ruïnes en de dode wezens en hun artefacten. Een voor een gaan leden van de bemanning dood, op de meest gruwelijke manieren. Het lijkt erop dat de ruïnes een soort wetenschappelijke - militaire bases waren, waar massavernietigingswapens werden bewaard, tot er iets gruwelijk mis ging, en de bases werden ontvolkt. 

Er wordt een Buitenaardse Voorvader gevonden, die in stasis alle drama heeft overleefd. Maar wanneer deze wakker gemaakt wordt, is hij ontevreden over zijn nazaten en besluit om hen en hun thuisplaneet volledig over de kling te jagen. Gelukkig zijn de geruïneerde bases functionele ruimteschepen, die een missie naar aarde kunnen volbrengen. Uiteindelijk is Elizabeth Shaw de enige overlevende. Zij neemt androïde David mee (die een groot deel van de problemen veroorzaakt, dan wel verergerd heeft) en trekt dieper de ruimte in, om de thuisplaneet van de Buitenaardse Voorvaderen te vinden en antwoorden te krijgen op haar vragen. 

Conclusie

Dit is een hele beroerde en verwarrende film. En het frustrerende is, dat het een hele mooie film van een prima regisseur is, met verschillende topacteurs. De shots van de Aarde, waar nog geen leven is (tot de Buitenaardse wezens het introduceren) zijn prachtig, net als de wereld waar de onderzoeksmissie uiteindelijk terechtkomt. En dat gaat samen met prachtige muziek, om de toon te zetten. De verschillende acteurs zijn allemaal prima en doen goed hun best, maar alles is voor niets! 

De verschillende personages die allemaal experts zouden moeten zijn op hun eigen (wetenschappelijk) gebied, nemen de ene domme beslissing na de andere, die keer op keer op een zeer voorspelbare manier verkeerd aflopen. Of ze hebben onwaarschijnlijk veel geluk dat hun verkeerde beslissingen niet direct een vreselijke afloop hebben. Na een tijdje verlies ik dan alle sympathie en hoop dat ze krijgen wat ze zo rijkelijk verdienen. 

En dan is er nog het verwarrende verhaal, dat van plotgaten aan elkaar hangt. Hoe langer je nadenkt over ieders motivaties en de verhoudingen tussen de verschillende karakters, hoe gekker het wordt. Wat was nou eigenlijk het plan van de Buitenaardse Voorvaderen? Waarom dacht Weyland dat de Buitenaardse Voorvaderen het geheim van het eeuwige leven kenden? En waarom dacht hij dat ze dat zouden willen delen met hem? Waarom zou Elizabeth Shaw op pad willen gaan met David? Het was David die haar partner vergiftigde, waardoor deze stierf. Het was door de vergiftiging dat zij werd bezwangerd met onder andere Buitenaards DNA, waardoor zij een zeer traumatische keizersnede/ abortus moest ondergaan. 
Het was allemaal zeer frustrerend, omdat de film zoveel potentieel had. 


 


zondag 10 augustus 2025

Die Farbe

Er zijn genoeg films gemaakt naar aanleiding van een verhaal van H. P. Lovecraft om er elke maand een te kijken. En dit keer keek ik Die Farbe (2010) van Huan Vu. Deze Duitse film verplaatst het verhaal van The Colour out of Space naar Duitsland en is ook deels Duits gesproken. Verder wordt ook de nasleep van de Tweede Wereldoorlog toegevoegd aan het verhaal. 



Spoilers

Het verhaal begint met Jonathan Davis (Heise), een Amerikaanse jongeman. Zijn bejaarde vader is verdwenen, na wat zoekwerk komt Jonathan erachter dat zijn vader naar Duitsland is vertrokken, waar hij niet meer geweest is, sinds hij daar gestationeerd was tijdens de nadagen van de Tweede Wereldoorlog. Jonathan reist zijn vader achterna naar Duitsland. 

In Duitsland weet Jonathan het spoor van zijn vader te vinden, dat inderdaad leidt naar het kleine dorpje, waar zijn vader een tijdje gestationeerd is geweest. Daar ontmoet Jonathan Armin Pierske (Kausch), die meer kan vertellen over de tijd dat zijn vader in de Tweede Wereldoorlog in Duitsland was. Armin was toen gedwongen om de Amerikaanse soldaten rond te leiden in de omgeving. Vader Davis was ook geïnteresseerd in de verlaten boerderij van de Gärtener - familie, die nu al jaren verlaten was. In de put bij de boerderij leefde iets, dat iedereen in de militaire eenheid van Davis Sr. beïnvloedde. 

Armin denkt terug aan zijn jeugd, voor de Tweede Wereldoorlog. Toen stortte er een meteoriet neer op het terrein van de Gärteners en dit zorgde voor wat lokale reuring. Er kwamen onderzoekers en wetenschappers naar het terrein om de meteoriet te bekijken en te onderzoeken. Verder was de oogst een jaar later waanzinnig, enorme appels en peren groeiden aan de bomen. Maar de meteoriet kwam ook met problemen. De oogst was verrot en kon niet verkocht worden. Dit was het begin van het einde voor de Gärtenerfamilie. Ze verloren al hun akkers, ze werden ziek en stierven. De lokale bevolking meed de boerderij. 

En toch is na al die jaren de invloed van de meteoriet nog voelbaar, zelfs iemand als Davis Sr., die de meteoriet maar kort heeft gezien, voelt zijn invloed en kan niet wegblijven. 

Conclusie 

Dit is een hele leuke verfilming van The Colour out of Space! De toevoeging van Duitsland en de Tweede Wereldoorlog maakt het verhaal nog wat beklemmender met het onbegrip tussen de Amerikaanse Jonathan (en zijn vader) en de lokale Duitse boeren. En verder worden de herinneringen van Armin heel goed in beeld gebracht. Hij weet net zo veel als de kijker en is ook nieuwsgierig naar de meteoriet en de het vreemde fruit. En wanneer de horror dan losbarst, is hij als omstander ook volledig machteloos en moet toezien hoe zijn buren en vrienden ten onder gaan. 
Verder is de film in zwart - wit met alleen de Kleur uit de ruimte in kleur, wat ook bijdraagt aan het vervreemdende effect van de Kleur en de meteoriet. 

Zeker een aanrader als je geïnteresseerd bent in films naar aanleiding van lovecraft verhalen. 
  

donderdag 24 april 2025

Color Out of Space

Afgelopen weekeinde keken we Color Out of Space (2019) van Richard Stanley. Verder zien we Nicolas Cage (Renfield), Joely Richardson en Madeleine Arthur in de belangrijkste rollen. 



Deze film is natuurlijk gebaseerd op The Colour Out of Space uit 1927 van H. P. Lovecraft. In dat verhaal gaat een hele familie ten onder vanwege een ongeluk met een meteoriet. En in deze film is het niet veel beter. 


Spoilers

De film begint met de stem van een verteller, die terugblikt op zijn avonturen. Hij treft een meisje (Arthur) in het woud, die bezig is met een of ander heidens ritueel (maar charmant, met blote voeten en een lange jurk). Dit doet zij kennelijk om de kanker van haar moeder te bezweren. 
Het meisje is Lavinia Gardner en samen met vader Nathan (Cage) en moeder Theresa (Richardson) en haar twee broers Benny (Meyer) en Jack (Hilliard) woont zij op een geïsoleerde boerderij. Moeder Theresa is herstellende van borstkanker en vader Nathan probeert een Alpaca - fokkerij te beginnen. Het gaat allemaal nog niet makkelijk, maar het gezin is gelukkig. 

Dan op een avond stort er iets, misschien een meteoriet, uit de lucht neer op het terrein van de Gardners. En dan gaat alles al snel mis. Het begint met het water, dat besmet lijkt te worden door de kleur van de meteoriet. En dan veranderen de planten ook, en daarna de dieren. En ook de Gardners zelf raken bevangen door de meteoriet. Ze maken steeds meer ruzie met elkaar en gedragen zich steeds irrationeler. 
En wanneer je denkt dat het niet erger kan worden, neemt het drama nog meer toe. Theresa en Jack worden geraakt door een straal van licht van de meteoriet en ze fuseren tot een wezen. Nathan is niet meer in staat om hulp te gaan halen en alle electrische apparaten werken ook niet meer. 

Uiteindelijk blijft er niets over en wordt de boerderij en de vallei waar deze inlag overspoeld door water van een nieuw gebouwde stuwdam. De verteller kijkt uit over het stuwmeer en blijft bang voor het water, dat waarschijnlijk niet voldoende was om de invloed van de meteoriet te verdunnen. 

Conclusie

Deze nare film weet het verhaal prima naar onze eigen tijd te verplaatsen. De vallei waar de Gardners wonen is nog grotendeels onaangetast door invloed van de mensheid. De meteoriet is al snel een probleem. En de isolatie is beklemmend. Verder begint de waanzin ook langzaam en speelt vooral in op de problemen die er toch al waren in het gezin (de ziekte van een ouder en de financiële problemen). 
En na verloop van tijd gaat de psychologische horror toch echt over in echte horror, waarbij niemand meer op elkaar kan rekenen. 
Nicolas Cage acteert hier weer redelijk ingetogen, maar kan zich na verloop van tijd in zijn waanzin toch weer lekker laten gaan. En Madeleine Arthur blijft nog het langst overeind als Voice of Reason, waarmee haar ondergang dan ook extra treurig is. 

De invloeden voor het oorspronkelijke verhaal van H. P. Lovecraft zijn ook nog goed te zien. Zo hangt de invloed van de meteoriet sterk samen met de plannen om een stuwmeer te bouwen. En tijdens het schrijven waren er verschillende plannen voor stuwmeren in de omgeving van Lovecraft. De Gardners waren ook gedoemd geweest, als ze meteoriet niet was gevallen, aangezien ze zouden overstromen.  
Tijdens het schrijven van het verhaal was het lot van de Radium Girls ook net een groot schandaal geweest. En de problemen met de flora en fauna van de boerderij van de Gardners doet ook denken aan stralingsziekte en kanker. En in de film worstelt de moeder met kanker en de nasleep daarvan. 

Een prima film, die de horror van Lovecraft goed weet te vangen. 

vrijdag 3 januari 2025

Shin Godzilla

Oud & Nieuw vierden we traditioneel met eerst een film, en dit keer was dat Shin Godzilla (2016) van Hideaki Anno en Shinji Higuchi. Nadat we laatst al Godzilla Minus One hadden gezien, hadden we zin in meer monsterfilms. Deze film huurden we uit de Bibliotheek en konden we op de bank kijken. 


Spoilers

De film opent met een bootje dat verlaten wordt aangetroffen in de Baai van Tokyo. Wanneer de lokale politie het bootje onderzoekt en zich afvraagt waar de eigenaar gebleven kan zijn, ontploft plotseling de boot van de politie en wordt een tunnel onder de Baai van Tokyo ook vernield, een enorme ramp natuurlijk in een drukke stad als Tokyo. 

En wat doe je als overheid, wanneer een enorme ramp je hoofdstad platlegt? Dan richt je een commissie op, om met deze ramp om te gaan. De commissie lijkt nog goed van start te gaan, de ramp moet bestreden worden, mensen gered en verzorgd, slaapplaatsen ingericht. Daarvoor liggen allemaal draaiboeken klaar. Maar wat heeft de ramp nu veroorzaakt, en belangrijker nog, wie moet de schuld krijgen?

Een jonge, ambitieuze ambtenaar Rando Yaguchi (Hasegawa) denkt dat de ontploffing helemaal geen ramp was, maar het gevolg van een levend wezen. Als jonge blaag krijgt hij meteen te horen dat hij geen onrust moet stoken. Maar uiteindelijk blijkt hij gelijk te hebben. Het monster komt aan land en legt een groot deel van Tokyo in puin. 

Voor een monster als dit moet het leger worden ingezet! Maar het leger heeft maar een beperkte opdracht. Is dit monster wel een aanval van een buitenlandse mogendheid, of moet eerst de wet worden aangepast, zodat het leger legitiem ingezet kan worden? Een nieuwe commissie denkt daarover na en bereid wetswijzigingen voor. 

Ondertussen gaan foto's en films van het monster de wereld over. De Amerikanen bemoeien zich ook met de ramp. Zij laten weten dat een Japanse professor lang geleden onderzoek deed naar het monster, maar dat zij die informatie stil hielden, om geen paniek te veroorzaken. NU zeggen de Amerikanen meer hulp toe, en zij bombarderen Godzilla. Maar dat maakt Godzilla alleen maar heel boos, en in zijn woede begint hij kernstraling uit te stralen. De Minister President (Ôsugi) van Japan komt hierbij om, samen met een aanzienlijk deel van de Japanse regering. 

Niet alleen richt Godzilla waanzinnig veel schade aan, hij zorgt ook nog voor een diepe politieke crisis! Maar geen crisis zonder kansen! Nu veel van de oude garde is uitgeschakeld, staan er wat gretige jonge mannen klaar om hun kans te grijpen op het politieke toneel van Japan.  

De aanval van de Amerikanen en de nucleaire reactie van Godzilla hebben wel voor een respijt gezorgd. Godzilla is zoveel energie kwijtgeraakt dat hij in een soort winterslaap raakt en verstijft. De Japanners hebben even de tijd om een nieuwe oplossing te verzinnen. Een dappere commissie van ambtenaren en wetenschappers werken rond het klokje door en komen met een oplossing. Ze willen het bloed van Godzilla laten stollen, zodat het beest sterft. Maar de andere landen van de wereld willen zeker weten dat het werkt en geloven in de inzet van atoomwapens. En ze zijn prima bereid om heel Japan op te offeren als ze zeker weten dat Godzilla ook sterft. 

Het wanhopige plan van de Japanse Interim regering lijkt te werken. Godzilla is voorlopig geen gevaar meer. En de straling van Godzilla zal ook snel verdwijnen. Tokyo kan herbouwd worden en Japan kan herstellen. Maar de rest van de wereld heeft er weinig vertrouwen in en zij laten Japan weten dat als Godzilla weer tot leven komt, er onmiddellijk een atoomaanval uitgevoerd zal worden. Dat blijft dan als een zwaard van Damocles boven de geschokte natie hangen. 


Conclusie

Ook dit is een prima film. De focus ligt wat minder op Godzilla en wat meer op de reactie van de (vrij formele en hiërarchische) overheid. Voor allerlei crisissen liggen plannen en draaiboeken klaar, maar wat doe je als er iets gebeurt waar je echt nog nooit over hebt nagedacht? Dan grijp je terug op wat je kent, overleggen, commissie, afstemming en schuld doorschuiven. 
En in tijden van crisis laat iedereen zijn ware aard zien. Oudere politici willen graag dat alles hetzelfde blijft tot aan hun pensioen en maken zich meer zorgen om de fragiele machtsbalans tussen alle ministeries, dan om de problemen van de bevolking. De jonge politici zien dit als een kans om de macht te grijpen en eindelijke de oude sokken van het toneel te vagen (en vergeten de bevolking). In die zin was deze film het tegenovergestelde van Invaders from Mars, waarbij de overheid juist wel reageerde als een goed geoliede machine, die effectief reageert op een buitenaardse invasie. 

Verder is Godzilla dan niet veel in beeld, maar hij is wel erg eng, vooral in één van zijn latere incarnaties. Half Tokyo ligt in puin, in paniek proberen miljoenen mensen de stad te verlaten, en tegen de horizon afgetekend zie je dan het silhouet van het gruwelijke monster. De dreiging die daarvan uitging kwam mooi over. En de machteloosheid van de overheid om de bevolking te beschermen was ook beklemmend. 

Een interessante film, zeker de moeite waard. 


 

zaterdag 31 augustus 2024

Pride

Onlangs zag ik Pride (2014) tijdens de vierdaagsefeesten van dit jaar op roze woensdag. Lux Nijmegen organiseerde een filmvoorstelling. Dus dat was een mooie kans om deze film van Matthew Warchus eens te zien. Verder zit de film vol met bekende Britse acteurs van het moment. We zagen Bill Nighy (Ordeal by Innocence, Hot Fuzz), Imelda Staunton (Chicken Run), Dominic West, Paddy Considine (Hot Fuzz), Ben Schnetzer, George MacKay, Andrew Scott (Spectre, Sherlock) en Freddie Fox (Zoon van Edward Fox). 



De film is gebaseerd op ware gebeurtenissen en veel van de mensen die in de film voorkomen, hebben ook echt bestaan. En dat maakt het toch altijd weer bijzonder. 

Spoilers

De film begint met de Gay Pride van 1984. De jonge Joe Cooper (MacKay) wil voor het eerst meelopen en maakt kennis met andere homoseksuele mannen en vrouwen, waaronder Mark Ashton (Schnetzer). Deze zamelt geld in om de gezinnen van mijnwerkers te ondersteunen, die in staking zijn tegen het beleid van Thatcher. 

Er wordt flink wat geld ingezameld, maar geen enkele vakbond van Mijnwerkers wil het geld van de Lesbians and Gays Support the Miners aannemen, want lesbiënnes en homoseksuele mannen zijn kennelijk erg eng. Dan besluiten de leden van de LGSM maar zelf een mijnwerkers dorpje te vinden in Wales om het geld persoonlijk te brengen. Hun oog valt op de Dulais vallei, waar allemaal behoorlijk onwereldse Welsh mijnwerkers en hun families wonen. Die hebben in het begin niet zo door waar de L en G precies voor staan, maar zijn maar wat blij met het geld. 

De vertegenwoordiger van Dulais, Dai Donovan (Considine) komt helemaal naar London om het geld in ontvangst te nemen en kennis te maken met de gulle donateurs. Hij is een beetje gechoqueerd wanneer hij zich realiseert dat hij met lesbiënnes en homoseksuele mannen praat. Maar hij laat zich niet lang uit het veld slaan en snapt dat hij medestanders moet zien te vinden. En hij nodigt de LSGM meteen uit in Dulais. 

Eenmaal in Dulais aangekomen, moeten de inwoners van Dulais ook wennen aan de leden van de LSGM en dat leidt tot allemaal hilarische misverstanden. Maar na verloop van tijd blijkt dat de bewoners van Dulais en de LSGM ook van elkaar kunnen leren. Jonathan (West) leert Sian James (Gunning) dat de politie ook regels heeft waar ze zich aan moeten houden en zij kan zo twee familieleden vrij krijgen. En van de oude besjes in Dulais krijgt de jonge, hippe lesbiënne nog best wat degelijk relatie advies. 

Eenmaal terug in London blijkt dat het is uitgekomen dat de mijnwerkers worden gesteund door lesbiënnes en homoseksuele mannen, ofwel perverselingen, zoals de Britse kranten dat zo smaakvol kunnen brengen. Mark laat het daar niet bij zitten en organiseert meteen een groot festival, Pits and Perverts (het bestaat nog steeds) om nog meer geld op te halen. Het festival is een groot succes en er is nu nog meer geld en nog meer aandacht voor de penibele positie van de LHBT - gemeenschap en van de mijnwerkers. 

Maar dan slaat het noodlot op verschillende fronten toe. In Dulais zijn er toch te veel mensen die niet willen samenwerken met de LGSM en hun geld wordt voortaan geweigerd. Verder wordt de mijnwerkersstaking ook gebroken en keren de mijnwerkers terug naar hun werk. En de leden van de LGSM krijgen ook allerlei persoonlijke tegenslag te verduren. 

En dan is weer tijd voor Pride 1985 en wanneer de leden van de LGSM verzamelen om deel te nemen aan de Pride Mars worden zij verrast door hun vrienden uit Dulais. En die zijn niet alleen. Allerlei landelijke mijnwerkersvakbonden hebben gezien hoeveel zij te danken hadden aan de inzet van de LGSM en zij lopen met al hun leden mee in de Pride van '85. En later zijn het de mijnwerkersvakbonden die de Labour partij onder druk zetten om de decriminalisering en acceptatie van homoseksualiteit op te nemen in het partijprogramma. 

Conclusie

Dit is een hele leuke film in de stijl van andere Britse komedies met een sterke sociale boodschap, zoals The Full Monty. De cultuurschok tussen de mondaine, stadse lesbiënnes en homoseksuele mannen en de conservatieve plattelandsbevolking is hilarisch. Maar dan blijkt stiekem dat de conservatieve mijnwerkers zo dom nog niet zijn en dat de stadse homoseksuele mannen ook nog interessante kennis hebben. De cultuurschok waar beide partijen wat van kunnen leren is natuurlijk vaker gedaan, maar het komt hier wel bijzonder goed uit de verf. 
En de film gaat ook over een interessant stukje geschiedenis van Groot Brittannië, dat aansprekend in beeld gebracht wordt. De Mijnwerkersstaking was ongekend in zijn tijd en is ook daarna nooit meer op zo een grote schaal herhaald. En de betrokkenheid van de LHBT - gemeenschap heeft ook daar gezorgd voor een enorme emancipatiebeweging van de LHBT - gemeenschap zelf, er werden toen stappen gezet om discriminerende wetgeving te schrappen. 
En mensen, vergeet niet dat vakbonden ook emanciperend werken. Dankzij de vakbond kregen vrouwen ook toegang tot onderwijs en een netwerk, dat anders niet voor hen beschikbaar zou zijn. Sian James heeft na haar werk tijdens de Mijnwerkersstaking en politieke carrière opgebouwd en werd de eerste vrouwelijke MP voor Swansea. En hetzelfde geldt voor Hefina Headon, die dankzij haar werk voor de vakbond ook de kans kreeg om andere belangrijke zaken onder de aandacht te brengen.  

Al met al een prima film, vooral kijken als je de kans krijgt. 

zondag 18 augustus 2024

The Beguiled

Terwijl we op vakantie waren, keken we nog The Beguiled (2017) van Sofia Coppola (Dochter van Francis Ford). In deze wat dromerige film zien we Nicole Kidman (The Others, The Northman), Kirsten Dunst (Interview with the Vampire), Elle Fanning en Colin Farrell in de belangrijkste rollen. 



De films is gebaseerd op een boek, A Painted Devil (maar inmiddels ook bekend als The Beguiled) van Thomas P. Cullinan. En het is al eens eerder verfilmd (onder dezelfde naam), in 1971, met Clint Eastwood in de hoofdrol. 

Spoilers

De film begint met een jong meisje, Amy (Laurence) dat door een woud loopt, terwijl in de verte geweervuur te horen is. Dit zijn de gevechten van de Amerikaanse burgeroorlog. Zij zoekt paddestoelen. Plotseling vindt zij een gewonde soldaat, met het uniform van de Unie. Dat zijn de noordelijke vijanden! Maar Amy is een braaf meisje en neemt de gewonde soldaat John McBurney (Farrell) mee naar het huis waar zij woont. 
Het is de Martha Farnsworth School for Girls, geleid door Martha Farnsworth (Kidman). Vanwege de oorlog zijn de meeste leerlingen, leraressen en slaven vertrokken. Alleen Edwina (Dunst) is achtergebleven als lerares en verder zijn er nog maar vijf leerlingen over. In bijna volledige isolatie probeert Martha Farnsworth vast te houden aan de idealen van christelijkheid en beschaving en de school verkeert in een soort dromerige wereld, waar de oorlog en het gevaar nauwelijks lijkt door te dringen. Maar nu wordt er een knappe, viriele (maar gewonde) man geïntroduceerd en alle verhoudingen tussen de vrouwen staan meteen op hun kop. 

John is ernstig gewond en heeft flink wat verzorging nodig. Ook is hij dan wel lid van de Unie, maar ook dat leger heeft hij verlaten. Hij wil de rest van de oorlog wel in deze school bij de aardige vrouwtjes blijven. En hij gaat dan ook meteen aan de slag om ze allemaal te verleiden. Bij de oudere Martha Farnsworth probeert hij een wereldwijze partner te zijn, bij de eenzame Edwina een mogelijke minnaar, bij oudste leerlinge Alicia (Fanning) het foute vriendje en voor de jongsten Jane (Rice), Marie (Riecke), Emily (Howard) en Amy kan hij een interessante oudere broer zijn.
En de dames trappen er (bijna) allemaal in. Binnen de kortste keren staan ze allemaal klaar om de arme John te verzorgen, lekkere hapjes voor hem te maken en trekken ze hun mooiste kleren voor hem aan. Alleen Martha heeft door dat de mooie praatjes van John altijd precies passen in het straatje van de luisteraar. Bovendien wil zij weer ongestoord les kunnen geven. En soldaten van de Confederatie komen met regelmaat langs de school. Het is tijd dat John een krijgsgevangene wordt. 

John wil zijn comfortabele positie natuurlijk niet opgeven. En hij wil al helemaal geen krijgsgevangene worden. Dus hij probeert meteen om alle dames naar zijn hand te zetten. Hoe zal dat aflopen, wanneer alle opgelopen spanningen in een keer tot uitbarsting komen?

Conclusie

Dit is een hele mooie film. De actrices zijn prima natuurlijk en Colin Farrell is perfect als ruige, aantrekkelijke macho (met een klein hartje?), die iedereen om zijn vinger windt. Verder is de setting ook prachtig. Het verhaal speelt zich af in het vochtige en warme klimaat van Virginia, wat zorgt voor enorme wouden en veel groen. Zeker in tijden van oorlog zijn de vrouwen niet in staat om de natuur in de hand te houden, en de plantage waarop zij wonen is enorm in verval. 

En de vrouwen die zijn achterbleven in de school zijn dat eigenlijk ook. Ze vullen hun dagen met zinloze lessen, terwijl zij in de verte kunnen horen dat de wereld waarin ze die lessen zullen toepassen aan gort geschoten wordt. Ze hebben geen contact meer met hun families en vrienden, die zijn allemaal gevlucht voor de oorlog. De enige andere mensen die zij af en toe zien, zijn de soldaten van de Confederatie, wanneer die voorbij komen. Maar ook dat is niet zonder gevaar. De introductie van John McBurney in het leven van de vrouwen, brengt in ieder geval weer wat leven in de brouwerij, maar dat ontaard ook al snel in jaloezie en competitie tussen de vrouwen.  

Al met al een hele spannende en mooie film. Het begint misschien wat traag met de dromerige dagen in een geïsoleerde plantage, maar uiteindelijk is de climax buitengewoon spannend. 



zaterdag 28 januari 2023

My Cousin Rachel

Via Disney+ zag ik de film My Cousin Rachel (2017) van Roger Michell. De film is naar een boek van Daphne du Maurier (uit 1951), die meer boeken heeft geschreven (Jamaica Inn) die ook vaker verfilmd zijn (Rebecca). Het boek heb ik langer geleden al eens gelezen en ik vond het leuk om nu een verfilming te zien. 
Daphne du Maurier schreef vaak over Cornwall, waar zij lange tijd woonde. Bovendien hebben haar verhalen vaak een Gothische Horror inslag, waarbij overdag de situatie er prettig en overzichtelijk uitziet, maar bij nacht komen alle gevaren en onderdrukte emoties naar boven. 


In deze film zien we Rachel Weisz (Black Widow) en Sam Claflin (The Pillars of the Earth) in de belangrijkste rollen, die de hele film lang om elkaar heendraaien. 

Spoilers!

In de 19e eeuw in Cornwall wordt de jonge Philip Ashley in huis genomen door zijn alleenstaande neef, Ambrose Ashley. Samen weten ze een prima leven voor elkaar te maken, waar vrouwen geen enkele rol in spelen. Er zijn geen echtgenotes, moeders of zusters, de bediening bestaat alleen uit mannen en alleen de jachthonden zijn vrouwelijk.
 
Een ouder wordende Ambrose Ashley brengt voor zijn gezondheid de wintermaanden door in Italië. Philip (Claflin) mist hem, maar hij wordt ook ouder en brengt veel tijd door op school. Dan komt op een dag het schokkende bericht (via brief) dat Ambrose kennis heeft gekregen aan Rachel, een weduwe en verre nicht van de familie. Ze staan op het punt om te trouwen!  
Dan komen er meer berichten. Ambrose is ziek en zijn vrouw Rachel zorgt voor hem, maar hij gaat hard achteruit. Ambrose vertrouwt Rachel en haar vriend Rainaldi niet. Halsoverkop gaat Philip naar Florence, waar Ambrose verblijft. Maar hij komt te laat. Ambrose is al dood en begraven, het huis is gesloten, de bezittingen verdwenen en weduwe Rachel is met onbekende bestemming vertrokken. Philip blijft intens bedroefd achter. En wordt meteen achterdochtig. Hoe kon zijn neef overlijden? Welke rol speelde de weduwe Rachel daarbij, is hij vermoord om zijn bezittingen in Cornwall? Is Philip nu ook zijn erfenis kwijt? 

Maar Philip staat alleen in deze verdenkingen. Iedereen denkt dat Ambrose aan een natuurlijke oorzaak is overleden. Hij was tenslotte al heel oud en ging voor zijn gezondheid naar Florence. Bovendien is er niets veranderd in het testament van Ambrose, alle bezittingen gaan nog steeds naar Philip. Onverrichterzake keert Philip terug naar Cornwall en neemt daar de taken van Ambrose over en bestuurt de landgoederen, die ooit van zijn neef waren. Wanneer hij 25 zal worden, zal alles ook echt van hem zijn. Tot die tijd zal hij moeten overleggen met zijn voogd, Nick Kendall (Glen). Dit is geen probleem, aangezien Kendall een oude vriend van Ambrose is en iedereen verwacht dat Philip zal trouwen met zijn dochter, Louise (Grainger).  

Dan komt er bericht van weduwe Rachel Ashley. Zij wil Philip in Cornwall bezoeken. Zij wil graag zien waar Ambrose gewoond heeft en zij heeft nog wat van zijn spullen, die ze terug wil geven. Philip zit hier niet op te wachten. Hij en Louise bekokstoven een plan om Rachel niet te ontvangen en beroerd te behandelen, zodat zij snel weer vertrekt. 
Maar wanneer Philip Rachel (Weisz) dan eindelijk ontmoet, blijkt dat zij heel anders is dan hij verwachtte, geen lelijke oude gifmengster, maar een beeldschone vrouw van de wereld. Zij laat zich niet uit het veld slaan door de kinderachtige spelletjes van Philip en Louise, maar weet al snel alles en iedereen naar haar hand te zetten. De bejaarde butler Seecombe (Barlow (Sherlock, Hot Fuzz, The Eagle Has Landed) heeft het huis schoongemaakt, bloemstukken geplaatst, een slaapkamer klaargemaakt en bedient Rachel nog beter dan Philip. En alle andere kennissen van Philip, zoals Nick Kendall en Pastoor Pascoe (Havill (Sherlock))en zijn familie zijn allemaal zeer ingenomen met de vriendelijke, beleefde en wereldse weduwe. 

Al snel windt Rachel Philip ook om haar vinger. Hij brengt tijd door in haar slaapkamer, drinkt haar kruidenthee en wordt helemaal verliefd, tot groot verdriet van Louise. Maar Rachel zorgt er wel altijd voor dat Philip nooit helemaal haar gelijke is. Ze blijft haar armoede en financiële afhankelijkheid onder zijn aandacht houden en hint dat de liefde tussen haar en Ambrose meer van haar kant kwam. Wanneer de spanning tussen Philip en Rachel dan uiteindelijk geconsumeerd wordt (in vrij onbeholpen seks, arme Rachel), denkt Philip dat dit meteen zal leiden tot een huwelijk. Hij is ernstig in zijn wiek geschoten, wanneer blijkt dat Rachel hun samenzijn zag als niet meer dan een gezellige middag. 

Philip wordt ziek en alle zorgen en verdenkingen komen weer terug. Probeert Rachel hem nu ook te vermoorden? Als hij sterft, zal zij alles erven. Wanneer Philip weer beter is, wil hij op zoek naar definitief bewijs tegen Rachel. Hij stuurt haar uit rijden langs de kliffen van Cornwall, terwijl hij en Louise haar kamer doorzoeken. Maar ze vinden niets dat Rachel in een kwaad daglicht kan plaatsen. Terwijl Philip zich realiseert dat hij Rachel nodeloos verdenkt, komt zij met haar paard ten val bij de kliffen. 

Jaren later is Philip getrouwd met Louise en hebben ze twee kinderen. Maar hij voelt zich nog steeds schuldig over de dood van Rachel. Was dat zijn fout? Haar fout? De hoofdpijnen die Ambrose plaagden en ook de vader van Ambrose, komen nu ook op bij Philip.

Conclusie 

Een hele leuke film met twee hele goede acteurs in de belangrijkste rollen. Rachel Weisz is prima als oudere, wereldwijze vrouw, die gedwongen is om mannen te gebruiken om financieel gezond te blijven. En Sam Claflin is ook prima als jongeman die net iets minder slim is, dan hij zelf denkt. Hij is trots op zijn eenvoudige komaf en betrokkenheid bij zijn voorvaderlijk grondgebied. Maar hij heeft geen kaas gegeten van vrouwen of financiële zaken. 

Verder is het verhaal ook intrigerend. Het heeft de structuur van een traditionele Gothische Horror roman. Een eenvoudig, maar eerlijk en oprecht jong ding komt in aanraking met een oudere, rijkere en machtigere tegenstander van onduidelijk moreel allooi. En weet het jonge ding dan te winnen? Maar meestal was dat een onschuldig, zuiver meiske tegen een verdorven oudere man. Maar hier is het precies andersom, de jonge man heeft geen enkel verweer tegen de oudere wijzere vrouw. Zelfs de seksscene en het gevolg daarvan speelt zich op een voorspelbare manier uit. Philip denkt dat na een rondje (voor Rachel vrij oninteressante) seks er meteen een huwelijk zal volgen. Voor Rachel was het niet meer dan een dankjewel nadat ze een mooie set parels had gekregen. Had hij dan gedacht dat het meer was? Oh...sorry...nee. Bedankt hoor. 
En verder wordt ook nooit duidelijk of de verdenkingen van Philip ten aanzien van Rachel nou terecht waren of niet. Is zij inderdaad een soort zwarte weduwe die van man naar man gaat en ze allemaal dood achterlaat? Of heeft ze gewoon pech dat twee van haar echtgenoten eerder overleden dan zij? Philip is de slimste niet en hij kan maar moeilijk voorbij zijn eigen vermoedens en vooroordelen kijken. En hij is makkelijk beïnvloedbaar. Hij gelooft iedere keer wat de laatste persoon die hij zag, hem vertelde. 

Een leuke film en zeker de moeite van het kijken waard. Het verhaal is al eens eerder verfilmd (in 1952), die staat nu ook op mijn lijstje. En het boek is ook zeker aan te raden. 

zaterdag 26 november 2022

The Dead Don't Die

Laatst keken we The Dead dont Die (2019) van Jim Jarmusch (Only Lovers Left Alive), die op Netflix verschenen was. In de hoofdrollen zagen we Bill Murray (Ghostbusters, Ghostbusters 2) en Adam Driver (The Last Duel, The BlackkKlansman). In belangrijke bijrollen zagen we ook nog Tilda Swinton (Only Lovers Left Alive, Dr. Strange, David Copperfield) en Chloe Sevigny. En als je goed keek, zag je ook nog Tom Waits (Bram Stokers Dracula), Steve Buscemi (Desperado, Fargo), Danny Glover en Caleb Landry Jones (Get Out!). 


We hebben eerder natuurlijk al Only Lovers Left Alive gezien, en dat smaakte wel naar meer. Vandaar dat we graag ook deze film wilden zien. 

Spoilers

De film open met Hermit Bob (Waits), die alleen woont in de bossen rondom klein dorpje Centerville (wel een zeer nietszeggende naam) en ziet hoe de dieren zich vreemd gedragen. Mompelend in zichzelf voorspelt hij dat dit allemaal verkeerd zal aflopen. Lokale agenten Cliff Robertson (Murray) en Ronnie Peterson (Driver) rijden langs, zij hebben klachten gekregen van boer Frank Miller (Buscemi) dat Hermit Bob kippen steelt. Na een waarschuwing aan Hermit Bob, keren de agenten weer terug naar Centerville. 
De agenten klagen dat het nog lang licht blijft, en het horloge en mobiele telefoon van Ronnie stoppen met werken. Via berichten over de radio en TV wordt duidelijk dat er op de polen wordt gezocht naar gas door middel van Fracking en dat dit heeft gezorgd voor een kanteling van de as van de aarde. En dit zorgt voor alle vreemde effecten rondom het daglicht, electriciteit en gedrag van dieren (hoewel dat de meeste mensen nog niet eens opvalt).
De agenten werken verder nog wat in het dorp en we zien wat andere dorpsbewoners, zoals Zelda Winston (Swinton), de vreemde begrafenisondernemer, collega - agent Mindy (Sevingny) en Hank Thompson (Glover), eigenaar van een gereedschapswinkel. 

Die avond herrijzen er twee doden, die medewerkers van een eetcafe vermoorden en deels opeten. De volgende morgen worden de lichamen gevonden en is er werk aan de winkel voor Cliff en Ronnie. Cliff en Ronnie blijven gek genoeg behoorlijk kalm onder de gruwelijke vondst. Even later vinden zij ook open graven op de lokale begraafplaats. Zonder al te veel discussie trekken ze de conclusie dat de doden herrijzen als moordlustige zombies, en dat dit ongetwijfeld het gevold is van de het Fracken, net als de andere vreemde fenomenen waar ze mee te maken hebben.  

Al snel loopt de situatie uit de hand, aan alle kanten herrijzen zombies, die links en rechts leden van de cast over de kling jagen. En uiteindelijk blijkt het allemaal toch nog iets anders te zitten dan iedereen dacht. 

Conclusie

Deze film was het net niet. De acteurs waren natuurlijk allemaal van een behoorlijk caliber en daarmee helemaal prima. Maar het thema van zombies in een klein stadje is al vaker gedaan. 
Verder heb ik het idee dat Jim Jarmusch een hoop wilde zeggen met deze film, maar zelf ook niet zo goed wist wat precies. Dat zombie - films vaak symbool staan voor misstanden in de maatschappij is al vaker gedaan en dat lijkt hier ook weer te gebeuren. Het is de totale hebzucht van het politiek - economische systeem dat de aarde onleefbaar maakt (door de Polar Fracking) en de normale burgers zijn hier best van op de hoogte (via uitzendingen op radio en televisie), maar doen er niets aan. En als de consequenties komen aankloppen, in de vorm van zombies, kunnen ze uiteindelijk alleen maar sterven en herrijzen in de vorm van nieuwe zombies. 
En van een afstandje zien de mensen die maatschappij achter zich hebben gelaten (Hermit Bob) of de mensen die de volgende generatie zullen zijn (de kinderen in het heropvoedingsoord) hoe de verantwoordelijke volwassenen er een zooitje van hebben gemaakt. 
Een fascinerende film, maar alleen wanneer je erg geïnteresseerd bent in het werk van Jim Jarmusch of één van de acteurs. 

zaterdag 8 januari 2022

The Kid Who Would Be King

Tijdens Oud en Nieuw keken we als vanouds weer een film. Dit keer The Kid Who Would Be King (2019) Joe Cornish. De bekendste gezichten waren van Patrick Stewart (Excalibur, Tinker, Tailor, Soldier, Spy) en Rebecca Ferguson (Dune). Maar in kleinere rollen zagen we ook nog Nathan Stewart Jarrett (Dracula) en Tom Taylor (The Dark Tower). De hoofdrol was voor Louis Ashbourne Serkis (zoon van Andy (Black Panther)). 


Eigenlijk wilden we deze film in 2020 al eens kijken, met een aantal mensen, op de bank, thuis. Maar toen kwam Corona om roet in het eten te gooien. Gelukkig ligt die tijd (bijna?) achter ons en konden we weer mensen over de vloer hebben. 

Spoilers

De film begint met Alex (Serkis), die alleen met zijn moeder woont. Als hij naar school gaat, ziet hij hoe zijn vriend Bedders (Chaumoo) gepest wordt door oudere schoolgenoten Lance (Taylor) en Kaye (Dorris). Ze worden betrapt en krijgen allemaal straf van Schoolhoofd Lee (Dumezweni). Als later die avond Alex op weg naar huis is, wordt hij achtervolgd door Lance en Kaye, die uit zijn op wraak. Alex vlucht weg achter de hekken van een bouwput. Tussen de brokstukken van gewapend beton, ziet hij ineens een zwaard dat uit een steen steekt. Nieuwsgierig geeft hij er een ruk aan en het zwaard komt uit de steen. Als rechtgeaard fan van de Arthurverhalen (en wie is dat nou niet?) herkent hij de symboliek en neemt het zwaard mee naar huis en informeert daar meteen zijn vriend Bedders. Alex en Bedders spelen wat rond met het zwaard en Alex riddert Bedders. Daarna is het uit met de pret en gaan de kinderen slapen. 

Maar hun kinderspel heeft het een en ander in gang gezet. Het zwaard is inderdaad Excalibur, het Zwaard van Koning Arthur. En het is uit de steen getrokken door de ware koning van Brittannië. En hij heeft het gebruikt om een andere man tot ridder te slaan. In haar ondergrondse gevangenis is Morgana (Ferguson) zich ook bewust van deze feiten. Zij wekt haar demonische ridders om achter de nieuwe koning aan te gaan. Maar ook Merlijn (Imrie/ Stewart) leeft nog en is gewekt door het gebruik van het zwaard. Hij gaat op pad om de nieuwe Koning bij te staan. 

Op school willen Alex en Bedders dit avontuur weer achter zich laten. Maar zij krijgen een nieuwe leerling in de klas, Merlijn, die zich heel handig Mertin noemt. Hij vertelt de kinderen dat zij het echte zwaard van Arthur te pakken hebben en dat zij zich daarmee hebben opgeworpen als beschermers van Brittannië. Wanneer hij te horen krijgt dat er over vier dagen een zonsverduistering is (waarschijnlijk die van 11 Augustus 2018), waarbij het overdag nacht is en Morgana dan ook haar demonen op pad kan sturen, schrikt hij enorm. Hij dacht dat hij nog meer tijd had om Alex op te leiden.  

Na wat twijfelen accepteert Alex de woorden van Merlijn. Hij rekruteert voormalige pestkoppen Lance en Kaye en gezamenlijk trekken zij naar Tintagel, waar Alex hoopt zijn vader te vinden, die ook tegen demonen strijd (volgens zijn moeder). In Tintagel leert Alex de waarheid over zijn vader en voert een strijd tegen Morgana. Tevreden keert iedereen terug naar huis. 
Maar eenmaal thuis blijkt dat de strijd nog niet volledig gestreden is. Alex moet met hulp van zijn nieuwe ridders en de magie van Merlijn zijn schoolgenoten rekruteren om het hoofd te kunnen bieden aan Morgana op de dag van eclips. In de school komt het tot een grootse confrontatie. 

Conclusie

Dit is een hele leuke film. De jonge acteurs zijn nog wat onervaren, maar wel lekker fris. Ik hoop in de toekomst meer van hen te zien. Verder is het Arthur verhaal mooi naar de moderne tijd gehaald. Het zwaard zit in een blok beton, je kan de Lady of the Lake ook oproepen in je badkuip en heel veel Mario Kart helpt ook bij het ontwijken van Demonen te paard. 
Verder komen de hoogtepunten van het Arthur verhaal ook terug in deze film. Het zwaard in de steen, de Ronde Tafel (een uitklapbare dit keer), het verraad tussen ridders onderling en de Lady of the Lake. Gelukkig blijven alle seksuele transgressies buiten de film, er is geen Mordred, geen verleiding van Arthur door zijn zuster en geen driehoeksverhouding tussen Lancelot, Arthur en zijn vrouw. Daar zijn de kinderen ook nog veel te jong voor. 
Leuke aanwinst als je nog eens een Arthur verfilming wil zien. 

maandag 3 januari 2022

Judge Dredd

Toen Sander met de meiden weg was naar een Sinterklaasfeest, bleef ik thuis met een zieke zoon. We keken toen niet alleen Desperado, maar ook Dredd (2012) van Pete Travis. In de hoofdrollen zien we Karl Urban (Thor: Ragnarok) en Olivia Thirlby. In kleinere rollen zien we nog Lena Headey (Pride and Prejudice and Zombies), Wood Harris (Ant-Man, Blade Runner 2049) en Domhnall Gleeson (mother!). 

I am the law

Judge Dredd bestaat al een eeuwigheid en is van oorsprong een Britse strip over een ingestortte samenleving waar alleen de Judges nog enigszins in staat zijn om de orde te handhaven, door een brute vorm van Autoritarisme. Het is daarmee ook een vorm van kritiek op de politieke en stedelijke problemen van Groot Brittannië (en de rest van de Westerse wereld) sinds de jaren '70. Het verhaal is al eens eerder verfilmd, maar dat was geen groot succes. 


Spoilers

De film opent met een gewone werkdag van Judge Dredd (Urban). Hij achtervolgt een stel drugsgebruikers en wanneer zij niet meewerken, executeert hij hen. Daarna gaat hij naar zijn hoofdkantoor en krijgt daar een junior partner Anderson (Thirlby) toegewezen. Ze heeft haar tests voor Judge net niet gehaald. Maar omdat zij over psychische krachten beschikt, willen de Judges haar graag voor het korps behouden. Daarom mag Judge Dredd een dagje met haar op stap en een beoordeling vanuit het veld geven. Judge Dredd heeft er weinig zin is, als zij niet goed genoeg is, zal ze waarschijnlijk toch op haar eerste dag sterven. 

Judge Dredd en Anderson besluiten naar Peach Trees te gaan, een enorme flat waar zojuist drie dode en gevilde mannen zijn aangetroffen. Dat is zelfs voor de dystopische wereld van Judge Dredd gortig. 
Eenmaal aangekomen in Peach Trees blijkt dat deze geregeerd wordt door Madeline Madrigal (Headey), een leider van een criminele clan die een nieuwe drug op de markt brengt. Hier moeten Judge Dredd en Anderson tegen optreden natuurlijk. Maar dat escaleert al snel in steeds brutere gevechten tussen Judge Dredd, Anderson en de bendeleden. 

Maar uiteindelijk wordt Madeline Madrigal verslagen en wordt de orde hersteld in Peach Trees. Voor Judge Dredd niet meer dan een gewone werkdag met een drugsvangst, maar voor Anderson hing er iets meer vanaf. Judge Dredd oordeelt uiteindelijk dat Anderson wel over de capaciteiten beschikt om een goede Judge te zijn. 

Conclusies 

Deze film vangt heel goed de sfeer van de strips en de wanhoop van de samenleving. Zelfs wanneer de Judges zich volledig uit de naad werken, is er geen einde aan de armoede, de uitzichtloosheid en de criminaliteit. En aangezien de Judges zich alleen bezighouden met handhaving en repressie en niet met ondersteuning en (weder)opbouw, is er ook werkelijk geen weg naar buiten voor de samenleving. 
Verder zijn Urban en Thirlby goed gekozen als Judge en Leerling. Ook Lena Headey is perfect als doodenge bendeleider. 

Leuke film, ga zien als je de kans krijgt. 

zondag 12 december 2021

The Personal History of David Copperfield

Onlangs zag ik The Personal History of David Copperfield (2019) van Armando Iannucci en gebaseerd op het verhaal van Charles Dickens (A Muppet Christmas Carol, Scrooge). Eigenlijk was het de bedoeling dat ik deze film vorig jaar in de bioscoop zou zien, maar ik was ziek. Maar ik kon nu de film lenen uit de bibliotheek. 

The Personal History of
David Copperfield


De film was een enorme verzameling van oud en nieuw Brits talent. We zagen Dev Patel (The Green Knight), Hugh Laurie (The Night Manager), Tilda Swinton (Only Lovers Left Alive, Doctor Strange), Peter Capaldi (Dangerous Liaisons), Morfydd Clark (Dracula, Pride and Prejudice and Zombies), Benedict Wong (Doctor Strange), Ben Whishaw en Rosalind Eleazar. De oude bekenden kende ik natuurlijk al, maar ik hoop dat we van de nieuwe gezichten meer zullen zien in de toekomst. 

Het verhaal is een verfilming van een boek van Charles Dickens. Dickens schreef The Personal History, Adventures, Experience and Observation of David Copperfield the Younger of Blunderstone Rookery (Which He Never Meant to Publish on Any Account) in serie - format in 1849. Het verhaal is gebaseerd op gebeurtenissen uit het leven van Dickens, hoewel het geen autobiografie is. 

Spoilers

Het verhaal opent met de geboorte van David Copperfield. Zijn vader is dan al overleden en zijn moeder (Clark) probeert de eindjes aan elkaar te knopen, wat nog niet makkelijk is als weduwe. David brengt veel tijd door in Yarmouth, bij de family van zijn huishoudster Pegotty (Cooper). Hier maakt hij voor het eerst kennis met de levens van mensen uit de armere onderklasse van Groot Brittannië. 

Terwijl David in Yarmouth verblijft, besluit zijn moeder te hertrouwen met Mr. Murdstone (Boyd). Mr. Murdstone is een keiharde man, die zijn stiefzoon hardhandig wil opvoeden. Als het conflict hoog oploopt, stuurt Mr. Murdstone zijn stiefzoon David weg naar Londen, om daar te gaan werken in een flessenfabriek, terwijl hij een kamer huurt van de eeuwig in schulden verkerende Mr. Micawber (Capaldi) en zijn uitdijende familie.  

Wanneer David (inmiddels gespeeld door Patel) is opgegroeid, krijgt hij te horen dat zijn moeder is overleden en begraven. Hij vlucht weg uit de fabriek, naar zijn enige familielid, Tante Betsey Trotwood (Swinton) en haar excentrieke huurder Mr. Dick (Laurie). Daar kan hij een tijd blijven wonen. David leert nieuwe mensen kennen, zoals Mr. Wickfield (Wong) en zijn dochter Agnes (Eleazar) en volgt voor het eerst een formele opleiding, waar hij mede-student Steerforth (Barnard) leert kennen. 

Zijn opleiding leidt uiteindelijk tot een echte baan in het kantoor van Mr. Spenlow (Cottle) en zijn mooie maar hersenloze dochter Dora (weer Clark). David legt het aan met Dora, en alles lijkt de goede kant op de te gaan voor David, ondanks zijn wat ruwe start. Maar dan staat Tante Betsey ineens op de stoep. Zij is al haar geld kwijt. Haar accountant Mr. Wickfield heeft verkeerde beslissingen genomen en als gevolg daarvan moet Betsey nu in armoede leven. Maar de dochter van Mr. Wickfield is wat handiger dan haar vader. Zij realiseert zich dat Mr. Uriah Heep (Wickshaw) een vuil spel speelt. Agnes en David weten Uriah te ontmaskeren en zo te ontslaan. Met het kantoor van Mr. Wickfield gaat het dan snel weer beter. 

Ondertussen heeft David zijn levensverhaal opgeschreven, wat ook weer zorgt voor extra inkomsten. En zo weet hij van de tegenslag in zijn leven een succes te maken en uiteindelijk met zijn familie te beginnen aan zijn volwassen leven. 

Conclusie

Een erg leuke en redelijk getrouwe verfilming van het boek. De jonge acteurs zijn leuk en fris en de oudere acteurs zijn goed en grappig. Verder heeft de regisseur Iannucci ervoor gekozen om kleurenblind te casten, vandaar dat we acteurs zien van overduidelijk Indiase, Afrikaanse of Aziatische afkomst. En dat geeft Londen wel een lekkere cosmopolitische uitstraling. 
Verder ligt het tempo lekker hoog en worden hoogte en dieptepunten lekker vlot afgewisseld. Zeker een aanrader, als je van Dickens houdt. 


donderdag 15 juli 2021

Jo Jo Rabbit

Dit keer is het tijd voor Jojo Rabbit (2019) van Taika Waititi (Thor Ragnarok, What We Do in the Shadows). In de hoofdrollen zien we Roman Griffin Davis, Taika Waititi, Scarlett Johansson (Iron Man 2, Captain America: The Winter Soldier), Sam Rockwell (Iron Man 2) en Alfie Allen. 


Spoilers

Deze film gaat over Johannes "Jojo" Betzler (Griffin Davis) die in de nadagen van WOII bij de Hitlerjugend zit. Hij is te jong om te doorzien wat er precies gaande is in Duitsland en de rest van de wereld en hij slikt de Nazi - propaganda voor zoete koek. Het is een enigszins getroubleerde jongen, hij is een schriel jongetje in een tijd dat alleen stoere mannen gewaardeerd worden, hij leeft in oorlogsgebied en zijn vader is weg om strijd te leveren. Om daar mee om te gaan, heeft hij een fantasie - vriend, Adolf (Waititi), die zijn interpretatie is van de grote leider Hitler. 

Tijdens een Hitlerjugendkamp raakt Jojo gewond. Zijn moeder Rosie (Johansson) zorgt ervoor dat hij dan wel niet mee kan doen met de Hitlerjugend, maar toch wat klusjes kan doen voor Kapitein Klenzendorf (Rockwell) en zijn ondergeschikte Finkel (Allen). Zo is Jojo tenminste een groot deel van de dag op pad en heeft Rosie ook haar handen vrij voor allerlei klusjes. 

Wanneer Jojo op een dag alleen thuis is, ontdekt hij een Joodse onderduiker in zijn huis. Dit meisje, Else, was een klasgenoot van zijn overleden, oudere zus Inge. Jojo spuit eerst de hatelijke propaganda die hij geleerd heeft. Maar uiteindelijk leert hij Else beter kennen en hij twijfelt steeds meer aan de lessen die hij leert van de hitlerjugend. 

Op een dag worden Jojo en Else in hun huis overvallen door de Gestapo. Deze zijn op zoek naar informatie over verraders. Bijna wordt Else ontdekt, maar zij doet zich voor als Inge. De Gestapo trappen in deze leugen en vertrekken weer onverrichter zake. Maar later die dag vindt Jojo zijn moeder opgehangen als een verraadster. Zij pleegde al die tijd verzet tegen Hitler en de zijnen. En zijn vader is ook niet aan het front, maar pleegt vanuit het buitenland verzet. 
Met de strijd gaat het ook slecht. Er is steeds minder te eten. Zijn (gezonde) vrienden uit de Hitlerjugend moeten in het leger dienen en zijn daar zeer slecht op voorbereid. Jojo stelt steeds meer vragen over wat waar is en wat niet. Zijn relatie met de fantasie - Adolf verslechterd ook zienderogen. 

Uiteindelijk gaat het Duitse Rijk natuurlijk ten onder. In een paar gruwelijke scenes worden de laatste leden van de Hitlerjugend de dood ingejaagd door hun superieuren, Jojo weet te ontkomen. Uiteindelijk overleeft Jojo de komst van de geallieerden en probeert hij samen met Else een nieuw leven op te bouwen in een verwoest Duitsland. 

Conslusie

Dit is een inktzwarte komedie, die de juiste toon weet te treffen. De acteurs zijn goed gecast. Griffin - Davis is goed als wat dommig, inschuldig jongetje die zich teveel laat meeslepen door wat hem verteld wordt. Johansson is ook goed als liefhebbende moeder, die wel doorheeft wat er gaande is. En Waititi is hilarisch als een interpretatie van Hitler door de ogen van een klein jongetje. 

Veel van de humor komt doordat wij met kennis van nu en volwassen ogen kijken naar de belevingswereld van een jongetje van een jaar of tien. Voor hem is de Hitlerjugend niet meer dan een spannend scoutingkamp, waar hij vrienden maakt en spannende dingen meemaakt. Al zijn onzekerheid gaat over vrienden maken en voldoen aan het ideaal van zijn grote vriend, Hitler. 
Jojo heeft totaal niet door dat Kapitein Klenzendorf en andere leden van het leger een gruwelijk wereldbeeld schetsen en dat zijn moeder heel anders denkt over de propaganda die hij te verwerken krijgt. 
Uiteindelijk krijgt Jojo van andere kanten informatie en gebeuren er dingen die niet langer te ontkennen zijn. Hij weet uiteindelijk wel het rechte pad te kiezen. 

Een erg mooie film over opgroeien in moeilijke omstandigheden. Kijk zeker als je de kans krijgt. 


vrijdag 2 juli 2021

What We Do in the Shadows

De Bieb leent niet alleen boeken uit, maar ook film. Zo zagen we laatst What We Do in the Shadows (2014) van Taika Waititi (Thor Ragnarok) en Jemaine Clement. 


Spoilers

De film is een soort reality show à la MTV The Real World (God, ik ben oud), maar in plaats van een stel jonge mensen worden er nu een stel vampieren in Wellington, Nieuw Zeeland gevolgd. Viago (Waititi), Vladislav (Clement), Deacon (Brugh) en Petyr (Fransham) zijn hele verschillende vampieren en ze leven met elkaar samen in een huis. Ze proberen zo onopvallend mogelijk te leven en hebben ondertussen allerlei conflicten over wie het huis moet schoonmaken. 

Op een goede nacht hebben ze een stel slachtoffers op bezoek. Het is de bedoeling dat zij zullen worden leeggezogen van hun bloed. Maar één van hen, Nick (Gonzalez - Macuer) weet te vluchten. In de kelder komt hij de monsterlijke Petyr tegen, die hem tot vampier maakt. 
Na wat strubbelingen mag Nick zich bij de andere vampieren voegen. En hij neemt zijn vriend Stu (Rutherford) mee. Nick en Stu introduceren allerlei moderne technologiën bij de vampieren, wat ze erg handig vinden. Maar Nick zorgt ook steeds voor problemen, door maar te blijven babbelen over zijn vampierkrachten. Dit zorgt ervoor dat zij de aandacht trekken van lokale vampierjager, wat leidt tot de dood van Petyr, een vampier van 8.000 jaar oud. In de nasleep hiervan wordt Nick het huis uitgezet. 

Tijdens een groot feest voor alle ondoden van Wellington komen de spanningen tot een hoogte punt. Vlad wordt geconfronteerd met zijn ex-vriendin "The Beast". Nick blijkt zich best goed aan te passen als alleenstaande vampier en heeft een volgeling van Deacon tot een echte vampier gemaakt, wat kennelijk en faux-pas is. Maar wanneer de ondoden zich realiseren dat de camera-crew, die nog altijd de vampieren volgt, echte mensen zijn, breekt de pleuris pas goed uit. Iedereen wil de mensen eten. 
De vampieren vluchten met de mensen en worden onderwerg overvallen door een lokale troep weerwolven. 

Uiteindelijk worden veel spanningen opgelost en gaan de vampieren op een iets gelijkwaardiger voet verder met hun leven. 

Conclusie

Deze film is hilarisch en kijk hem vooral eens. De film mixt op briljante wijze de clichés van reality TV, mockumentary en nare horrorfilm. 
Verder zijn de acteurs ook goed getroffen in hun parodiën op bestaande bekende vampieren en een bepaalde stijl van vampirisme. Viago is duidelijk een soort Lestat uit Interview with the Vampire, Vlad is duidelijk Dracula, vooral uit Bram Stoker's Dracula. Deacon lijkt op Kiefer Sutherland uit Lost Boys en Petyr moet duidelijk de monsterlijke Nosferatu voorstellen. 
En verder is de combinatie van horror en zwarte humor fantastisch. Er zijn meer vampieren in Wellington, waaronder twee minderjarige meisjes. Zij vinden hun bloed door steeds maar weer afspraakjes te maken met pedofiele mannen, op een gegeven moment zie je ze op de achtergrond ook een man een steegje insleuren. 
Maar op een ander moment krijgt een zeer lieve herdershond de schuld van de aanvallen van de weerwolven. En terwijl de hond vrolijk om de agenten heen springt, vertellen zij de cameracrew dat hij wegens agressie afgemaakt zal moeten worden. 

Hilarisch en zeker de moeite van het kijken waard. 


zaterdag 30 januari 2021

Doem der Verdenking

Doem der Verdenking klinkt meteen lekker omineus, het is der vertaling van Ordeal by Innocence, een roman van Agatha Christie. En deze roman is een paar jaar geleden verfilmd tot de serie Ordeal by Innocence (2018) van Sandra Goldbacher. De serie is geschreven door Sarah Phelps, die ook betrokken was bij The Pale Horse, The ABC Murders en And Then There Were None. 


Doem der Verdenking

De belangrijkste rollen worden vertolkt door Bill Nighy (Hot Fuzz), Anna Chancellor (Four Wedding and a Funeral), Morven Christie, Anthony Boyle, Christian Cooke, Matthew Goode (Watchmen), Luke Treadaway, Crystal Clarke, Ella Purnell en Eleanor Tomlinson. Verder zagen we ook nog Brian McCardie, Alice Eve en Frances Grey (Vanity Fair). 


Spoilers

Een waarschuwing is wel op zijn plek. Het oorspronkelijke verhaal van Agatha Christie is al uit 1958 en het is sindsdien meerdere keren verfilmd. Maar dit keer is het verhaal wat omgegooid, zodat de intrige weer helemaal nieuw en fris is. 

De film open met de vondst van het lichaam van Rachel Argyll (Chancellor) in het kantoor van haar man in hun landgoed. Bediende Kristin (Christie) draait helemaal door en al snel komen haar man Leo (Nighy) en hun kinderen aanrennen. Hun geadopteerde zoon Jack (Boyle) wordt gearresteerd voor de moord, maar sterft in de gevangenis voor het tot een rechtzaak kan komen. Maar het bewijs was overweldigend en iedereen is overtuigd van zijn schuld. 
Dan gaan we anderhalf jaar vooruit in de tijd. Leo Argyll staat op het punt om te trouwen met zijn secretaresse Gwenda (Eve). Zijn overlevende kinderen vinden dit maar niks, maar kunnen niet veel doen. Dan duikt ook plotseling Dr. Arthur Calgary (Treadaway) op. Deze heeft een alibi voor Jack en wil graag zijn naam zuiveren. Omdat hij het land uit was, had hij geen idee van de moord. Maar gek genoeg is het nieuws van Dr. Calgary helemaal niet welkom. Als Jack Rachel niet heeft vermoord, wie dan wel? Bovendien wordt het de moordenaar nu snel te heet onder de voeten. Als er gegraven wordt in de moordzaak, zouden er wel eens meer dingen boven kunnen komen, die niet kloppen. 
Niemand is meer veilig en door de spanningen die dat oplevert, komen de verhoudingen in het gezin ook onder druk te staan. 

Conclusie 

Dit is weer een briljante verfilming van een verhaal van Agatha Christie. Het verhaal is complex genoeg om uitgesmeerd te kunnen worden over drie afleveringen. En zo is er tijd om in te zoomen op de verziekte familie-verhoudingen. 
Het verhaal en het leven van de hoofdrolspelers draait om Rachel Argyll. Ze is een rijke weldoener, die vijf kinderen adopteerde. Ze heeft er haar levenstaak van gemaakt om een façade van een gelukkig, succesvol gezin te presenteren en verwacht daarbij totale gehoorzaamheid en dankbaarheid van haar kinderen. Maar daarbij heeft ze totaal geen oog voor het feit dat haar geadopteerde kinderen langzaam volwassen worden en hun eigen wensen ontwikkelen. Haar oudste dochter Mary (Tomlinson) heeft nooit kunnen accepteren dat haar moeder andere kinderen wilde adopteren en zit vast in een diep ongelukkig huwelijk met haar verlamde man Philip (Goode). Haar zoon Micky (Cooke) heeft zijn arbeidersachtergrond nooit achter zich kunnen laten en zou liever werken voor de kost. Dochter Tina (Clarke) is zwart en heeft te maken met discriminatie. Dochter Hester (Purnell) wil een zelfstandig leven opbouwen buiten de familie. En tot slot lijkt zoon Jack te kampen met een persoonlijkheidsstoornis, waardoor hij altijd ruzie zoekt met iedereen en een fel licht laat schijnen op alle disfunctie in en buiten het gezin. En vader Leo houdt zich afzijdig van het gezinsleven.

Deze disfunctie is allemaal tot uiting gekomen in de moord op Rachel. Maar de rangen sloten zich weer snel toen Jack de gevangenis in verdween. En toen kwam Dr. Calgary en alle barsten sprongen weer open, wat leidde tot een nieuwe moord.  

Verder gaat deze film ook mensen, die hun angsten proberen te bezweren met het leiden van een zo normaal mogelijk leven. Maar het lukt niet en iedereen springt uit de band met drank, drugs en ongepaste verhoudingen. Geen wonder dat dit op termijn leidt tot moord. De angsten komen voort uit de oorlog. Het verhaal speelt in 1954, de Korea Oorlog is net voorbij, maar de dreiging van de Koude Oorlog neemt toe. Leo en Rachel hebben een atoomschuilkelder onder hun huis, waar haar hele familie kan schuilen. Dr. Calgary heeft meegewerkt aan het ontwikkelen van de atoombom en voelt zich zo verantwoordelijk voor de slachtoffers die daarbij zijn gevallen, dat hij er psychische problemen aan overhoudt. En Mickey is een veteraan van de Korea oorlog en heeft daar ook lichamelijke en psychische littekens aan overgehouden. Al deze spanningen en angsten worden niet opgelost met therapie en artsen, maar met drugs en drank, wat de stabiliteit van het gezin nog verder ondermijnt. 

 Een prima serie om eens te kijken.