Call of Cthulhu XXXII - Music from Beyond

De soldaten van de Revolutie belanden nu wel in een laatste fase rondom de vreemde plannen van Monsieur Rigault. Kunnen ze de guillotine en hem nog stoppen?

Emile Rouzet (afwezig)
Jacob de Rothschild
Marc de Guesclin
Nicholas D'Arcy

Antoine D'Eclaire

Laat op de dag van 18 Prairial, II, Parijs

De boeken van Comte Fenalik, die Malo en Jacob hebben meegenomen uit de kamers van Monsieur Rigault worden opgeslagen in de kelders van de Revolutionaire Garde. Daar zullen ze voorlopig geen kwaad kunnen. De soldaten maken zich ernstig zorgen, ze denken dat op de dag van het Festival van het Opperste Wezen Rigault zijn doel van 10.000 geofferde zielen zal hebben bereikt. Kunnen zij hem voor die tijd stoppen? Ze hebben minder dan 48 uur!

De soldaten weten nu dat iemand die de Muziek van Voorbij heeft gehoord, het ritueel kan stoppen, wanneer deze zichzelf opoffert. En ze weten ook dat een jaar of vijf geleden Comte Fenalik een gevangene had, die bezig was met een afschuwelijk muziekstuk, de dwerg Dietrich Zann. Ze hadden hem en de prostituée Celine gevonden in het huis van de Comte. Maar na alle gebeurtenissen daar, waren zij verdwenen.

Jacob en Malo besluiten dat Celine vinden waarschijnlijk het snelst zal gaan. Ze willen rondvragen bij de prostituées van Parijs, waar ze nog een hoop mensen kennen, uit hun jongere dagen natuurlijk. Geld meert een hoop palmen (Credit rating success). De vrouwen van de straat nemen het geld aan, maar zijn daarna wel bijzonder onbeleefd. Malo besluit om een oudere madam aan te spreken en zij wijst de mannen in ieder geval naar de goede wijk. Celine lijkt nog te leven. 

Jacob vindt een bijzonder oude en cynische prostituée, Madame Blanchefort, die op zoek is naar drank en een man om dat te betalen. Jacob presenteert haar met een fles Vieux, veel beter dan wat zij normaal drinkt. Madame Blanchefort begint te babbelen. Celine was een oude vriendin van haar en is uit het leven gestapt. De soldaten schrikken, maar realiseren zich al snel dat Celine nog leeft en uit het leven van prostitutie is gestapt. Celine woont tegenwoordig in de Rue Feydeau, samen met haar man, een muzikant en hun kind. Niet veel rijker natuurlijk, maar ze heeft nog maar een man om tevreden te houden.   

Mme. Blanchefort

Madame Blanchefort neemt de fles Vieux aan en verdwijnt weer in de straten van Parijs. Als ze alleen wijn gewend is, zal de Vieux hard aankomen. 

Rue Feydeau

De soldaten begeven zich naar Rue Feydeau, waar ze al snel het gebouw vinden waar de familie Zann woont. Zij wonen helemaal bovenin, recht onder het dak. Wanneer de soldaten aankloppen en Celine opendoet, herkent zij hen meteen, haar redders van vijf jaar geleden. Celine, Dietrich en hun zoontje Hiëronymus leven in een situatie van diepe armoede, de wind waait door de dakpannen naar binnen, het gezin slaapt op een gezamenlijke matras er is duidelijk niets te eten in huis. Dietrich is helemaal waanzinnig geworden en speelt steeds op een niet-aanwezige viool. 

De soldaten besluiten om hier in te grijpen. Jacob leidt Hiëronymus af, door hem zijn pistool te laten zien. Het jongetje overwint al snel zijn angst en begint opgewekt te babbelen met Jacob. Malo gaat weer naar beneden en haalt brood, fruit en kaas voor het gezin, iedereen is veel te mager en er is geen eten in huis. Nicholas en Antoine spreken met Celine. Het blijkt dat Dietrich helemaal waanzinnig is geworden en alleen nog maar leeft voor de vreselijke muziek die hij moest maken voor Comte Fenalik. Hij wil niet werken, praten of eten en hij zal hier binnenkort aan sterven! Celine wil niet dat Dietrich zijn muziek speelt, het zal niets goeds brengen. 

Wanneer de mannen om omzich heen kijken, zien zij dat het pleisterwerk van de muren is gesloopt en in poeder op de grond ligt. De stukjes die nog wel aan de muren zitten, zitten vol met allerlei muzieknotities. Schreef Dietrich zijn muziek op de muren? In een hoekje ligt een stukgeslagen viool (Spot Hidden).

Als Dietrich daadwerkelijk de Muziek van Voorbij maakt, die de muren van de realiteit kan doen breken, wie is dan degene die deze muziek moet horen en daarna geofferd moet worden aan de guillotine? Dietrich zelf? Maar die is waanzinnig. Celine of Hiëronymus, dat zou wel erg moreel verwerpelijk zijn, bovendien is Hiëronymus nog te jong om te begrijpen wat er gebeurd. Iemand anders dan, gewoon een Parijse burger?

Malo denkt dat er wel een viool bij de in beslag genomen spullen van gevangenen van de revolutie te vinden zal zijn. Nicholas en Malo gaan terug naar de kazerne van de Revolutionaire Garde om daar een viool te lenen uit de in beslag genomen spullen. Malo wil daarvoor wel de juiste aanvraagformulieren indienen, maar om de een of andere reden lukt het vandaag niet met zijn vervalsings-pogingen. Hij moet wel drie keer een vals formulier indienen voor het geaccepteerd word. 

Ondertussen besluiten Jacob en Antoine dat de boodschappen van Malo niet voldoende zijn. Ze nemen Celine en Hiëronymus mee uit eten. Bovendien is wel duidelijk geworden dat Celine echt niet wil dat Dietrich ooit nog een viool ziet, laat staan in handen heeft. Wanneer Malo en Nicholas terugkeren, zal ze hen tegen willen houden. Er is geen tijd voor hysterisch vrouwen - gedoe. In een klein eet-café in de buurt zetten Jacob en Antoine eten voor aan Celine en haar zoon. Deze twee doen hun best om het eten niet te inhaleren, maar het is duidelijk dat ze al te lang niet voldoende hebben gegeten. 

Inmiddels zijn Malo en Nicholas teruggekeerd naar de woning, waar nu alleen nog Dietrich aanwezig is. Hij heeft niet eens gemerkt dat zijn vrouw en kind vertrokken zijn. Malo probeert de muzikale notaties op de muren te kopiëren. Wanneer Dietrich ziet dat er pen en papier aanwezig zijn, grijpt hij deze uit Malo's handen en begint waanzinnig te schrijven. Hij schrijft hele bladzijden vol met de Muziek van Voorbij. Malo leest mee en ziet dat het afschuwelijk moet klinken. Wanneer Dietrich ziet dat Nicholas een viool bij zich heeft, wordt hij wild en wil hij de viool hebben. Nicholas houdt deze nog even buiten bereik van Dietrich.  

Zonsondergang, Notre Dame

Malo en Nicholas nemen Dietrich mee naar de Notre Dame. Vroeger was dat een belangrijke cathedraal, maar tegenwoordig wordt deze gebruikt als een paardenstal. Met georganiseerde religie heeft het moderne Frankrijk niets meer te maken! Eenmaal in de oude Notre Dame aangekomen, installeren Malo en Nicholas Dietrich op het voormalig kansel en geven hem de viool. De rondlopende staljongens, paardenverzorgers en ander publiek keuren hen nauwelijks een blik waardig, tot Dietrich begint te spelen! 

van Aldin Baroza

Dietrich haalt de strijkstok over de snaren van de viool en een gruwelijk gekrijs komt uit de viool! Zijn dit muzieknoten? De ruimte in de voormalige kerk lijkt donker te worden. Dietrich stopt even en kunnen Malo en Nicholas zijn handen en vingers nauwelijks volgen wanneer zij over spelen. Noten vallen uit de viool, met een onmogelijke en onbegrijpelijke snelheid. De muren van de cathedraal lijken te verkruimelen, het dak smelt weg en lijkt te openen als een iris en de sterrenhemel wordt zichtbaar. De muziek van Dietrich is als een tornado, die de Malo en Nicholas op hun plek houdt. 

Het schip van de voormalige kerk vult zich met de kou van het heelal, de vloer verdwijnt en iedereen hangt in de lege ruimte. Een voor een gaan de sterren uit en de eindeloze nacht omringt hen. Sommige aanwezigen worden weggesleurd, de ruimte in. 

En Dietrich speelt maar door, de staccato noten scheuren de viool uiteen en beuken in op de psyches van de Malo en Nicholas. Zij zien in dat het leven op aarde niet meer is dan een kwaadaardige vergissing. Er is geen hogere orde, alleen maar chaos. Ze horen gelach en realiseren zich even later dat het hun eigen waanzinnige gelach is. (San loss van 1d10 voor iedere aanwezige)

Even later komen Malo en Nicholas bij, allebei met bloedende oren. In hun hoofd horen zij nog altijd de waanzinnige muziek van Dietrich Zann en die zullen zij horen tot de dag van hun dood. Dietrich ligt dood aan hun voeten. Zijn vingers hebben zich recht in het hout van de viool geboord en hij heeft een afschuwelijke grimas op zijn gezicht. Malo realiseert zich wat hier gebeurd is (INT succes), Dietrich Zann was in staat om met zijn waanzinnige muziek de muren van de realiteit af te breken, en wat daarachter ligt is gruwelijk. Om deze gruwelijke realisatie te blokkeren, blokkeert Malo alle herinneringen aan de afgelopen uren. Nicholas denkt dat hij alleen maar vreselijk moderne muziek heeft gehoord (INT fail). 

De Notre Dame lijkt weer te zijn, zoals deze was, met muren en dak intact. Maar verder is er niemand meer te zien, het is een enorme chaos, stro, hooi, voer, tuigage en gereedschap zijn door de hele ruimte geslingerd. De voetstappen van de stadswachten zijn al te horen. Nicholas komt iets eerder bij zinnen dan Malo en besluit te vluchten en laat zijn vriend en collega achter. Malo staat nog steeds verdwaast boven het lichaam van Dietrich Zann. Hij wordt gearresteerd, verdacht van moord op Dietrich Zann, het verstoren van de openbare orde en heulen met aristo's. Dat is genoeg om hem te veroordelen tot de guillotine. 

Nicholas rent terug naar het appartement van Celine en Dietrich en treft daar een slapende Celine en Hiëronymus, terwijl Jacob en Antoine de wacht houden.  

En vacances en Normandie - Dieppe

Nadat we een week in Saint-Malo hadden doorgebracht, gingen we ook nog een week naar Dieppe in Normandië. We zijn al vaker in Normandië geweest (in 2013, in 2017, in 2022 en in 2023), we vinden het een fijne regio om op vakantie te gaan, niet te ver van huis, maar wel heel anders dan in Nederland.

Langs de kliffen van Dieppe

In Dieppe hadden we een appartement vlakbij de kerk van St. Jacob en het marktplein, op een minuut of 10 van het strand. Het weer was wat minder mooi dan in Saint-Malo, maar nog steeds warm genoeg, we mochten zeker niet klagen. We hebben gezwommen in de zee, we bezochten Rouen en maakten nog een wandeling in de omgeving. Verder was er ook een zomerkermis, waar onze oudste kinderen nog naar toe zijn gegaan. 

En Dieppe was groter en minder toeristisch dan Saint-Malo, wat ook altijd wel prettig is. Wanneer alle winkels alleen maar cateren aan toeristen (eten, drinken, souvenirs) heb je toch het idee dat er iets mist. Dieppe heeft ook een lange en interessante geschiedenis, waar we ook nog veel van hebben gezien.   

Macbeth

Een tijd geleden keek ik met Sander een verfilming van The Tragedy of  Macbeth (2021) van Joel Coen (Fargo, een van de broers). Verder ook Frances McDormand (Fargo, Good Omens, Wonderboys) en Denzel Washington (vader van John David). Brendan Gleeson (The Guard) zagen we ook nog. 

Het verhaal mag natuurlijk geen verrassing meer zijn. Het is een van de beroemdste toneelstukken van William Shakespeare en geschreven tussen 1603 en 1607. Het is een beetje onduidelijk wanneer het voor het eerst is opgevoerd. En het is ook al verschillende keren verfilmd (en hier besproken). En dit is wel een bijzondere verfilming. Joel Coen heeft er voor gekozen om het verhaal in zwart-wit te verfilmen, waar door alle aandacht naar de personages gaat. 

Spoilers

Als dit verhaal nog spoilers bevat, moet je je  schamen!

Macbeth, Thane van Glamis (Washington) en Banquo, Thane of Lochaber (Carvel (A Pale Horse, Sherlock)) ronden de strijd tegen de verraderlijke Thane of Cawdor af en ontmoeten dan een heks (of drie heksen, het blijft wat onduidelijk (Hunter (Orlando))). Deze heks voorspelt hen dat Macbeth ook Thane of Cawdor zal worden, en daarna Koning van heel Schotland. En Banquo zal geen koning worden, maar een vader van koningen. De mannen zijn hiervan onder de indruk, maar zijn ook bang dat er alleen maar ellende zal komen van deze voorspellingen. 

Koning Duncan (Gleeson) executeert de oude Thane van Cawdor en geeft de titel daarna aan Macbeth. Deze zit de voorspellingen al uitkomen! Het koningschap lonkt. Hij informeert zijn vrouw, Lady Macbeth (McDormand). Maar even later wordt duidelijk dat Koning Duncan verwacht dat zijn zoon, Malcom (Melling) de troon zal bestijgen. 

Macbeth en zijn vrouw worden nu verteerd door ambitie. En wanneer Duncan onder hun dak verblijft, vermoorden zij hem en later ook zijn lijfwachten en mogelijke andere getuigen. Malcom ontvlucht Schotland. Macbeth lijkt stevig op de troon te zitten. Maar er is altijd nog de voorspelling over Banquo. Macbeth en zijn vrouw zijn oud, er zullen geen kinderen meer komen, maar Banquo heeft een zoon. Ook zij moeten verwijderd worden!

Door het schuldgevoel en de zorgen wordt Macbeth steeds gekker en Lady Macbeth moet steeds vaker ingrijpen om de rust te bewaren. Weer wordt Macbeth bezocht door de heksen, die hem weer waarschuwen. Dit keer voor Macduff. Macbeth besluit om het gezin van Macduff te vermoorden, wat er toe leidt dat Macduff ook Schotland ontvlucht en zich aansluit bij Malcom. 

Wanneer een leger van Engelsen, onder leiding van Malcolm en Macduff optrekt naar het paleis van Macbeth, denkt hij nog altijd dat hij het zal overleven. Maar Macduff maakt een einde aan die illusie. 

Conclusie

Dit was een hele indrukwekkende film. Joel Coen heeft gekozen voor een verfilming in volledig zwart-wit en zeer minimalistische en expresionistische decors. Daardoor kon alle aandacht uitgaan naar de personages en de teksten van Shakespear. En die zijn toch wel fantastisch. Washington en McDormand zijn fantastisch als oudere edelen, die nog een laatste poging willen wagen hun carrière een boost te geven. Maar waarvoor eigenlijk, ze hebben geen kinderen en die zullen ook niet meer komen. Dus hun carrière is een dood spoor. 

Verder zorgen de minimalistische decors er ook voor dat de toenemende waanzin van Macbeth en zijn vrouw ook steeds duidelijker worden. Daarmee werd teruggegrepen op het expressionisme in film, waar ik zo een fan van ben, zoals met Das Cabinet Des Dr. Caligari. De wereld van Macbeth is een plek die gedomineerd wordt door lange gangen en hallen, waar de zon scherp naar binnen valt. Verstoppen is niet mogelijk, ook niet als je steeds ernstiger misdaden pleegt.

Een interessante verfilming van een bekend verhaal, zeker kijken als je de kans krijgt!    

Zonsverduistering 2026

Terwijl we in Saint-Malo waren, vond er ook een zonsverduistering plaats. Het gebied van de totale verduistering lag in noordelijk Spanje, maar Saint-Malo was dichtbij genoeg om toch nog 95% verduistering te krijgen. Dat mochten we niet missen natuurlijk. 

In de avond gingen we naar het strand, waar we overdag ook nog geweest waren. En heel Saint-Malo was uitgelopen om ook de verduistering te zien. De mensen zaten op het strand en op de muren van Saint-Malo. Het was bomvol, gelukkig was het overdrag niet zo druk in Saint-Malo. Verder was het ook vloed, en sommige mensen waren nog in de problemen gekomen, omdat ze te lang op wat rotsen waren blijven zitten en niet meer terug konden. En het water kwam steeds hoger. 

Stand Bon Secour

Terwijl we op het strand zaten, wachtten we af. We hadden geen eclipsbrilletjes meer kunnen krijgen, die waren helaas overal uitverkocht. Gelukkig mochten we van wat aardige mensen een brilletje lenen, en het effect was spectaculair! De zon verdween echt achter de maan. 

Lange tijd merkten we niets van de verdwijnende zon, maar toen de eclips bijna volledig was, werd het licht toch wel heel zwak, maar anders dan wanneer de zon ondergaat. En de warmte verdween ook al heel snel uit de lucht. En met 95% van een volledige ecplips was dat effect echt merkbaar. 

De ecplis in Ile et Vilaine (Thierry Legras)

En toen was het rond 21:30 weer voorbij en gingen we weer naar huis. Het was een indrukwekkend fenomeen. En nu weten wij precies hoe het zit en dat het niet langer dan een minuut of 5 duurt. Maar hoe beangstigend moet dit zijn geweest voor mensen in vroeger tijden, die niet wisten wat er gebeurde en of de zon weer terug zou komen. 

Het begin van alles

In de vakantie was er ook weer tijd voor het lezen van een dikke pil, Het Begin Van Alles van David Graeber en David Wengrow. 

Het is geen roman, maar een wetenschappelijk boek, over het begin van de mensheid en het denken over vroegere mensen en samenlevingen. Veel waarheden die we nu nauwelijks nog ter discussie stellen, blijken eigenlijk helemaal niet zo zeker te zijn als ons misschien geleerd is. Dit boek is een interessante, frisse kijk op wetenschappelijk bewijs en de conclusies die we daaruit kunnen trekken. De schrijvers stellen dat het verhaal dat we onszelf nu vertellen over de ontwikkeling en beschaving van de mensheid eigenlijk gestoeld is op los zand en als we open en eerlijk kijken naar archeologisch en historisch bewijs, dat er dan flink wat gaten in te schieten zijn. 

Het gebruikelijke verhaal gaat ongeveer als volgt. In den beginnen leefde de mensheid in kleine familiegroepjes en jaagde en verzamelde hun eten bij elkaar. Toen mensen ontdekten dat ze ook vee konden houden en zaad konden planten, stapten ze vlot over naar landbouw en veeteelt. Daarbij deed privé-bezit ook zijn intrede. Dit leidde aan de ene kant tot een enorme beschavingsexplosie met het ontwikkelen van veel grotere samenlevingen, veel grotere bouwkundige prestaties en als tegenhanger werd de mensheid ingedeeld in de "haves" en de "have-nots". 

Graeber en Wengrow vinden dat wat al te gemakkelijk gedacht en zij tonen aan dat de samenlevingen van jagers en verzamelaars veel groter waren en veel meer connecties met andere groepen onderhielden dan eerder gedacht. Daarnaast leefden jagers en verzamelaars lang niet altijd van de hand naar de tand en wisten zij ook grootse, permanente bouwsels te bouwen. Bovendien was de overstap naar landbouw geen snelle. Lang tijd werd er wel landbouw bedreven, maar dat was slechts een van de vele bronnen van voedsel (naast jagen, vissen, verzamelen en verhandelen). 

De samenleving zoals we die nu hebben is niet onvermijdelijk en is ook zeker niet onveranderlijk. In het verleden hebben we gezien dat er andere vormen van samenleven mogelijk zijn, en dat die ook lange tijd zeer succesvol waren. 

Een interessant boek om te lezen met mijn Antropologen achtergrond. En makkelijk geschreven voor de buitenstaander. Zeker een aanrader. En gewoon te halen in mijn eigen bibliotheek. 

  

En vacances en Breizh - Mont Saint-Michel

Saint-Malo ligt ook vrij dicht bij Mont Saint-Michel, de beroemde rots in de baai, die bij vloed een eiland wordt. Dus daar zijn we ook heen gegaan. En het was prachtig. 

Mont Saint Michel 

We reden er heen en aangezien het een zeer toeristische plek is (net als Carcasonne, waar we vorig jaar waren), was er heel veel parkeergelegenheid. We parkeerden onze auto en konden toen kiezen tussen de pendelbus of een wandeling over een dijk en een brug naar Mont Saint-Michel. Een kleine wandeling van een minuut of 20 is voor mij geen uitdaging meer, dus we wandelden en zagen vanuit de verte de berg met de gebouwen erop steeds dichterbij komen. 

Van dichtbij

Mont Saint-Michel is al erg oud. De berg die uitsteekt boven de baai trekt al lang mensen aan. En in 700 al werd een gemeenschap van monikken gesticht door Sint Aubert, en een paar jaar later werd (op aanwijzing van de aartsenge Michael) de eerste kerk op het eiland gebouwd. Lange tijd bleef de gemeenschap vrij klein, maar na verloop van tijd kwamen er toch steeds meer bedevaartgangers. Toen de Noorman Rollo eenmaal Normandië als leen kreeg, herstelde hij de schade die hij eerder aanrichtte en kwam de gemeenschap op Mont Saint-Michel weer tot bloei. 

De baai van Mont Saint-Michel was in de loop der tijd flind verzandt, door inpoldering van de laaggelegen stukken land, de bouw van de brug naar het eiland en de kanalisering van de rivier de Couesnon. Dat hielp de uniciteit van Mont Saint-Michel als getijdeneiland om zeep. In de loop van de twintigste eeuw realiseerde de Franse overheid zich dat er ingegrepen moest worden. De rivier werd uigebaggerd en de dijk tussen het vaste land en het eiland werd vervangen door een brug. Sinds 2015 is Mont Saint-Michel weer een volwaardig eiland. 

We hebben er een hele middag doorgebracht. En het was wel bijzonder druk. Maar ook erg indrukwekkend. We hebben de abdij bezocht en dwaalden door de verschillende lagen van de abdij en de kerk en de gebouwen die in verschillende tijden zijn geboud. En vanaf de omlopen keken we uit over de snel droogvallende baai. 

Het was zeker een bezoekje waard. 

En Vacances en Breizh - Rennes

Tijdens onze vakantie in Saint-Malo bezochten we ook het nabijgelegen Rennes. Een van onze kinderen zou daar na een eigen vakantie aankomen op het station om zich bij ons te voegen en we wilden niet alleen maar op het strand liggen. 

De rozentuin

Rennes is een oude stad met een lange geschiedenis en daar hebben we ook veel van teruggezien. We bezochten eerst het Park Thabor, een enorme publieke tuin in het centrum van Rennes. We zijn daar als eerste heen gegaan om te lunchen. Het park was prachtig (maar erg droog). We hebben tussen de bomen van de Engelse Tuin gedwaald en we hebben gekeken naar de prachtige rozen van de Rozentuin. Daarna liepen we nog langs de Franse Tuin. Het deed met denken aan de Tuin van de Aartsbisschop in Bourges, maar dit was veel groter.  

Kathedraal Rennes

Daarna gingen we nog naar de grote Kathedraal van Rennes, de Kathedraal van Sint Pieter. Rennes was ook de zetel van het Bisdom voor Rennes, Saint-Malo en Dol. En alle rijkdom uit de omgeving stroomde naar de Kathedraal en dat was te zien. Ik heb zelden een Kathedraal gezien die zo rijk versierd was (en ik heb de Notre Dame gezien!). De mooiste steen was gebruikt voor de pilaren en het plafond was volledig beschilderd met belangrijke scenes uit de bijbel en de lokale geschiedenis. We hebben onze ogen uitgekeken. 

 

We bezochten ook de Sacristie, waar verschillende schatten van de kerk tentoon werden gesteld. Ook die waren zeer indrukwekkend om te zien. Deze hoogtepuntjes van Middeleeuwse kunst waren voor ons allemaal te bekijken en we waren zeer onder de indruk. De rijkdom van de kerk was enorm. 

Verder hebben we ook nog wat gewinkeld in Rennes. En we hebben een hapje gegeten en toen wachtten we op de bus waar ons kind in zou zitten. En toen die eenmaal veilig was gearriveerd, vertrokken we weer naar Saint - Malo. 

The Morgaine Cycle

Jaren geleden las ik al eens de Droomsteen van C. J. Cherryh en sindsdien staat deze schrijfster wel op mijn radar. Toen ik een tijd geleden dan ook een bundel van de Chronicles of Morgaine zag op een tweedehands boekenmarkt, kon ik het dan ook niet laten om deze mee te pakken.

Eeuwen en eeuwen geleden heersten de Qhal over het universum. Zij beheersten de techniek om via Poorten door ruimte en tijd te reizen en zij onderwierpen vele volkeren aan hun heerschappij. Maar toen zij eenmaal de Poorten gebruikten om terug te reizen in de tijd, ontstond er een catastrofe, die het hele universum kon verzwelgen. De enige manier om dat te stoppen, is door alle Poorten te sluiten. Eeuwen geleden is Morgaine op een missie gestuurd om de ene na de andere Poort te sluiten. Maar Morgaine faalde in haar missie bij de slag om de Poort van Ivrel, meer dan een eeuw geleden. En Morgaine was de laatste van haar soort. 

The Gate of Ivrel

Nabij de Gate of Ivrel begint het verhaal. Eenzame en verstoten (en langzaam stervende) krijger Vanye is, nadat hij de dood van zijn oudere broer veroorzaakt heeft, verstoten uit zijn clan. Per ongeluk activieert hij oude magie (of techniek) en komt een mythische krijgster uit het verleden, Morgaine, te voorschijn. Zij is op een missie om de oude magie (of techniek) van een ouder, eerder ras te verwijderen. Toen zij meer dan een eeuw geleden ook bezig was met deze missie, werd zij verslagen en verdween zij. En op de een of andere manier heeft Vanye haar weer opgeroepen. En zij gaat verder met haar missie! 

Morgaine sleurt Vanye mee in haar wilde missie. De Poort van Ivrel moet gesloten worden. En niet iedereen is het daarmee eens. Vanye beschermt Morgaine als zijn nieuwe meester op haar wilde missie en stort daarmee zijn clan en familie steeds verder in het ongeluk. 

Uiteindelijk weten Morgaine en Vanye door de Poort van Ivrel te ontsnappen naar de Bron van Shiuan. 

The Well of Shiuan

Op de wereld van Shiuan leven nog Qhal en zij onderdrukken de mensen die hier ook wonen. Verder wonen hier ook clanleden van Vanye, die meer dan een eeuw geleden naar deze wereld gevlucht zijn, als gevolg van de eerdere acties van Morgaine en haar medestrijders. Dat was lang geleden en zij zijn hun afkomst vergeten. De wereld van Shiuan is stervende, er is ieder jaar meer regen en storm en binnenkort zal iedereen verdrinken. 

Dat interesseert Morgaine allemaal niets. De Bron van Shiuan moet ook afgesloten worden, en het maakt niet uit wie er daarbij achterblijft op een stervende wereld. Uiteindelijke weten verschillene Qhal, halfmensen en nazaten van Ivrel ook door de Bron van Shiuan naar de volgende wereld te reizen, terwijl Morgaine probeert de Bron te sluiten. Dan komen ze aan op Azeroth. 

The Fires of Azeroth

Azeroth is een vredige wereld waar de Qhal en de mensen samenwonen in het woud. De grote groep Qhal, halfmensen en mensen die Shiuan ontvlucht zijn, zijn een groot probleem voor de vrede van Azeroth. En de Poorten van Azeroth moeten ook nog gesloten worden. 

Met hulp van de Qhal van Azeroth en de vredige mensen, worden de veschillende leiders van het leger uit Shiuan tegen elkaar uitgespeeld, tot er niemand meer over is. Morgaine en Vanye weten de Poort van Azeroth ook te sluiten en trekken weer verder, naar de volgende poort. 

Conclusie

Whew, wat een verhaal. Ik kende dit verhaal en de wereld van Morgaine helemaal niet. En het verhaal is grimmig. Morgaine is dan wel de held van het verhaal, maar ze heeft een sombere missie van chaos en vernietiging. Ze is al zo lang bezig met de missie van het sluiten van de Poorten, dat ze nauwelijks nog contact kan leggen met de mensen om haar heen. Alles moet wijken voor haar missie, andere mensen en belangen, haar eigen (lichamelijke en geestelijke) gezondheid, en zelfs haar medestanders. Ze ziet er geen been in om zelfs Vanye op te offeren voor haar missie. 

En Vanye rent achter haar aan, hoewel hij haar missie nauwelijks kan begrijpen. Maar hij heeft niets anders meer, hij is verstoten door zijn clan en Morgaine heeft zijn loyaliteit en dienstbaarheid geclaimed, toen hij haar eten aannam. In de loop der tijd begrijpt hij steeds beter het gevaar waar Morgaine tegen strijd en helpt hij haar steeds beter. 

En dan de Poorten. Vanye interpreteert het als een soort magie, maar Morgaine (en de lezer) ziet de Poorten en haar eigen wapen als geavanceerde technologie. En die technologie kan in verkeerde handen vallen en dan veel te veel chaos veroorzaken. Dat moet gestopt worden, en wat dat betekent voor de omwonenden doet er eigenlijk niet toe. 

Het is een erg goed verhaal, maar wel somder en duister. We zitten duidelijk in de nadagen van een grootse beschaving. En het contact tussen de werelden en culturen wordt voor altijd verbroken en komt nooit meer terug. 

En vacances en Breizh - Saint Malo

We zijn weer op vakantie geweest. En dit keer gingen we weer naar Bretagne (net zoals in 2012 en in 2022). We hadden een verdieping in een flat gehuurd in Saint-Malo, binnen de oude stadsmuren, we zaten Intramuros. En dat was prachtig natuurlijk. We zaten in een mooie oude, grotendeels auto - vrije binnenstad, op minder dan tien minuten lopen van het strand. En daar hebben we veel gebruik van gemaakt. 

We zijn veel naar het strand geweest, waar we hebben gezwommen en gewandeld. Net als in Normandië is de getijdenwerking enorm in Saint Malo. Bij eb werd het strand heel groot en kwamen er allerlei eilandjes tevoorschijn. En bij vloed verdween dat allemaal weer. Het was bijzonder om steeds een nieuw strand terug te vinden bij ieder bezoek. 

Strand Bon Secours met de Grand Bé en Petit Bé

In Saint-Malo was voldoende te doen. Saint-Malo heeft een bewogen geschiedenis, waar nog flink wat van te zien is, vandaag de dag. En er werd flink ingespeeld op alle toeristische bezoekers, dus er was ook voldoende te doen voor ons. 

Verder waren Rennes en Mont Saint-Michel ook in de buurt, waar we natuurlijk ook een bezoekje aan gebracht hebben. 

Call of Cthulhu XXXI - Bij de Azteken

De soldaten van de Republiek hebben nu wel door dat er iets helemaal mis is met Rigault. Maar wat is zijn geheim precies?

Emile Rouzet

Jacob de Rothschild
Marc de Guesclin
Nicholas D'Arcy (Afwezig)
Antoine D'Eclaire (Afwezig)

Late middag, 15 Prairial II, Parijs

Na de vreemde avonturen in de Catacomben van Parijs en het vreemde nieuws van M. Fragonard beraden de soldaten zich nu op wat zij moeten doen. Jacob vraagt zich af of dit wel hun probleem is. M. Rigault is duidelijk met vreemde zaken bezig, maar zij hebben geen opdracht hierin. En sinds de Katholieke Kerk buitenspel is gezet, is het onduidelijk wat nu nog precies blasfemie is. Marc werpt tegen dat moraliteit niet bij het oud vuil is gezet. Hannessen met dode lichamen kan hij nog door de vingers zien, maar wanneer Rigault zelf mensen om het leven brengt, hebben de soldaten een taak om in te grijpen. Het is misschien het makkelijkst om M. Rigault (vals) te beschuldigen van contra-revolutionaire praktijken en zo te zorgen dat hij onder zijn eigen guillotine terechtkomt. 

Marc besluit om M. Rigault eens goed in de gaten te gaan houden. Wat doet die man de hele dag? Marc stuurt een paar soldaten uit om het huis van M. Rigault in de gaten te houden. 

16 Prairial

De volgende dag brengen de mannen verslag uit aan Marc. Het blijkt dat M. Rigault een strakke routine heeft. Overdag is hij thuis, werkt en ontvangt gasten. Bedienden maken zijn huis schoon en koken zjin eten. Om 11 uur in de avond verlaat hij, met zijn bedienden, het pand, en komt pas de volgende morgen vroeg weer thuis. Hij brengt de hele nacht door in de catacomben. 

De soldaten besluiten om na 11 uur 's avonds in te breken in het huis van M. Rigault. Zij zijn van de Nationale Garde, zij kunnen zonder problemen een reden fabriceren en een slotenmaker meenemen, die in opdracht van de republiek de deur open zal maken. Marc vervalst zonder problemen een opdrachtbrief (Law Fail, maar Calligraphy success). De slotenmaker aarzelt nog, maar Jacob praat op hem in (Fast Talk success). De soldaten staan onopvallend in een zijstraat van de Rue Neuve Saint-Augstin. Zij zien M. Rigault afscheid nemen van zijn bedienden en de deur op slot draaien. Wanneer hij eenmaal vertrokken is, laten zij zichzelf binnen, met de hulp van de slotenmaker.

Op het eerste gezicht ziet het appartement van M. Rigault er normaal uit. Een ontvangstkamer, een zitkamer, een keuken. Alles wat je macht verwachten van een man alleen. Maar dan zien zij de spreekkamer van de dokter. En een behandelkamer. Daar ligt een doodskist. Wanneer zij die openen, ligt daar ook iemand in met een afgehakt hoofd! Dit is duidelijk een slachtoffer van de guillotine. En als de soldaten beter kijken, zien zij dat het lichaam niet past bij het hoofd. En ze vinden hier ook meer van de jute uniformen. Wekt Rigault in zijn eigen behandelkamer de doden tot leven, om ze suf sjouwwerk te laten doen? Wat een gruwel. 

Wanneer zij de trap opgaan, naar de prive-vertrekken van M. Rigault, komen ze meer vreemde zaken tegen. Als eerste een menselijk lichaam, dat volledig is ontdaan van zijn vel. Ze herkennen het als de "Paus" uit de woning van Comte Fenalik, van vijf jaar geleden. De arme ziel is niet langer gekleed als een Paus, wat een opluchting is. 

In het kantoor van M. Rigault vinden de soldaten nog meer vreemde zaken. Zoals een exemplaar van de Summa Inanitas, een boek geschreven in het Latijn, dat zij ook nog in de kamers van Comte Fenalik gezien hebben. Verder vinden zij een soort kasboek, Jacob is er erg in geïnteresseerd. Maar het registreert geen betalingen, maar overleden mensen. Heel veel overleden mensen, toch zeker 9.946, allemaal gedood in de grote steden van Frankrijk. Zijn dit slachtoffers van de guillotine? Verder zien ze ook nog een aankondiging voor het Festival van het Opperste Wezen, op 20 Prarial, over een paar dagen.

17 Prarial

Diep in de volgende nacht verlaten de soldaten het huis van M. Rigault en overleggen over wat zij gevonden hebben. Niemand van hen leest goed Latijn. Ze besluiten het boek in de morgen te laten lezen aan M. Fragonard. Deze kan vast Latijn. 

Later, diezelfde dag

M. Fragonard is enigszins verbaasd om de soldaten weer te zien, maar dat vergeet hij allemaal, wanneer ze hem vertellen over de Summa Inanitas. Hij kent dit boek alleen van horen zeggen, de titel betekent zoiets als "Opperste Leegte". Het schijnt geschreven te zijn door een missionaris, die waanzinnig is geworden in de koloniën van Spanje, in de Nieuwe Wereld! Hij zou zijn verbrand door de Spaanse Inquisitie, als een ketter! En zijn boeken met hem. Maar de soldaten hebben dus een exemplaar gezien?

Deze onthullingen van M. Fragonard stellen Marc en de andere soldaten niet gerust. De barbaren in de Nieuwe Werel brengen eindeloze mensenoffers. Zijn de slachtoffers van de guillotine nu ook mensenoffers? Waar is M. Rigault mee bezig?

de offers van de Azteken

Het Festival van het Opperste Wezen is over een paar dagen al. Er zal een processie zijn en alle vooraanstaande leden van de regering van de Republiek zullen er zijn. Zal Rigault daar zijn plannen tot uitvoering brengen? En wat dan? Emile stelt voor om alle soldaten en zoveel mogelijk artillerie mee te nemen in de processie. Uiteindelijk zullen ze Rigaul toch aan gort moeten kunnen schieten? Marc ziet dat somber in, er zijn wel heel veel schedels in de catacomben. 

Het boek zal gestolen moeten worden, want dan kan M. Rigault het niet verder gebruiken. En door het te bestuderen kan duidelijk worden waar hij mee bezig is, en hopelijk ook hoe het gestopt kan worden. Marc stelt voor weer in te breken, te doen alsof zij dieven zijn en alles wat los en vast zit in het huis te stelen, waaronder de Summa Inanitas. 

11 uur in de avond

Weer staan de soldaten verdekt opgesteld in de Rue Nueve Saint-Augustin. Weer verlaat M. Rigault zijn appartement. Zodra hij de straat uit is, forceert Jacob de voordeur met een koevoet, goed hard, zodat de sporen van braak duidelijk zijn. Ze gaan het huis binnen en pakken alles mee wat een dief ook zou pakken, kandelaren, bestek, slingerend geld. In de behandelkamer ligt weer een doodskist, met een nieuw lijk, waarvan hoofd en lichaam weer niet matchen. 

Eenmaal boven nemen de soldaten alles wat enigszins waardevol is, mee. Ze gooien alle boeken in de zak, waaronder de Summa Inanitas. Verder vinden ze in een afgesloten, metalen kast ook niet alle privé-papieren van Comte Fenalik. Ook die gaan allemaal mee. Ruim voor het licht wordt, staan de soldaten weer buiten. 

18 Prairial

In alle vroegte lichten de soldaten M. Fragonard van zijn bed met een ontbijtje. Ze vragen hem meteen om het boek te vertalen. M. Fragonard kan zijn geluk niet op, dit legendarische boek is nu in zijn handen! Hij gaat meteen aan de slag! 

Later, diezelfde dag

Nadat M. Fragonard zich een ochtend en een middag had opgesloten in zijn kantoor, komt hij nu dan triomfantelijk naar buiten. Hij heeft de Summa Inanitas voor een groot deel vertaald! En de boodschap die erin staat is gruwelijk. Het is inderdaad een verslag van een missionaris die naar de nieuwe wereld is gegaan en daar de rituelen van de barbaarse Azteken heeft aanschouwd. Fragonard leest een belangrijk vertaald deel voor:

Wij verrichten niet langer het werk van de Heer. De excessen van de Inquisitie zijn een bloedige voortzetting van het Plan van Satan om zielen op te dragen aan de zwartste hel. Een duivels uitspansel, zo afgesneden van God’s Genade, dat het achter de sterren ligt, en het de Hemelen zelf overschaduwd. Dit nachteloze rijk is het domein van de gevallen Engel Azotottal, een wezen van ultiem kwaad, dat met bloedoffers vereerd wordt door de Azteken.
Wanneer tienduizend zielen aan deze verschrikkelijke duivel voorbij de sterren geofferd worden in de spanne van één jaar, opengesneden met een lemmet geëtst met dat bezoedelde, cirkelvormige teken, dan zal de oneindige nacht van Azotottals hel zich openen op de aarde. De hemel zal voor altijd voor ons verloren zijn.
Alleen de Muziek van voorbij die van de Engelen kan deze grootste en ultieme van alle demonen, groter nog dan Lucifer zelf, verdrijven. Wanneer een martelaar, die zelf de Muziek van voorbij de Engelen gehoord heeft, zichzelf offert, net zoals de Zoon dat deed aan het kruis, alleen dan wordt Azotottal verdreven en zullen de velden van de aarde hem ontzegd worden, in zijn schaamte en onwaardigheid.

Deze tekst baart de soldaten toch zorgen. Wat is Rigault in hemelsnaam aan het doen? Wil hij met het brengen van al deze mensenoffers een demon oproepen? maar waartoe dan? En wat is de Muziek van Voorbij de sterren? De soldaten herinneren zich dat Comte Fenalik een dwerg als een soort gevangen slaaf hield. Deze was ook bezig met de Muziek Voorbij.    

The Odyssey

Sander nam me mee naar The Odyssey (2026) van Christopher Nolan (Memento, The Dark Knigh Rises). Hij stond erop, hij wilde met zijn meisje naar de film. Ik ben niet echt een Nolan - fan, maar ging graag mee met Sander. 

In ieder geval, de film zit vol met bekende mensen zoals Matt Damon (The Last Duel, Behind the Candelabra), Anne Hathaway (The Dark Knight Rises), Tom Holland (Spider-man: Far from Home, Spider-man: Homecoming), Zendaya (Dune, Dune II), Robert Pattinson (Mickey 17), John Leguizamo (The Menu), Mia Goth (Frankenstein), Charlize Theron (Prometheus, The Road) en Lupita Nyong'o (Us, Black Panther). 

The Odyssey is natuurlijk gebaseerd op de Odyssee van Homerus en die vertelt hoe Griekse koning en held Odysseus na de oorlog in Troje terugkeert naar huis en alle avonturen die hij daarbij meemaakt. Een oud verhaal, dat al vaker mensen heeft geïnspireerd tot een hervertelling. En de Griekse mythen en verschillende hervertellingen zijn hier vaker besproken (zoals door Stephen Fry met zijn Mythos, Heroes, Troy en Odyssey, of the Song of Achilles, Circe en The Silence of the Girls). En Nolan probeert er toch weer zijn eigen draai aan te geven. 

Spoilers

Dit is misschien een eeuwenoud verhaal dat iedereen met een beetje opleiding uit zijn hoofd kent, maar deze film is heet van de naald. Dus let op. 

We beginnen in Ithaka, waar het koninklijk paleis is overgenomen door allemaal mannen, die niets liever willen dan huwen met Koningin Penelope (Hathaway), terwijl jonge zoon Telemachus (Holland) moet aanzien hoe hij aan alle kanten vernederd wordt. Waar is Koning Odysseus? De Trojaanse Oorlog is al lang voorbij, de andere koningen zijn weer naar huis teruggekeerd. En er zijn geruchten van overvallen door de Zee-Mensen (Mensen, wij noemen deze onbekende groep rovers nu de Zee Mensen, maar hun tijdgenoten deden dat waarschijnlijk niet), die rovend over de zeeën trekken en kustplaatsen in de as leggen. Er is een koning nodig, die leiding kan geven. 

Odysseus (Damon) verblijft inmiddels op het eiland Ogygia bij de nimf Calypso (Theron), waar hij eet en drinkt van de Lotus, die zijn geheugen vertroebeld. Maar toch denkt hij terug aan de gruwelen van de oorlog in Troje. En aan de reis daarna. Waar zijn zijn manschappen? Waar is zijn familie? De godin Athene (Zendaya) wil dat hij zich herinnert hoe het allemaal zover gekomen is. Calypso stopt met hem de Lotus te geven en hij herinnert zich steeds meer. 

Telemachus gaat op pad, om uit te zoeken waar zijn vader en Koning gebleven is. Hij gaat eerst langs bij Menelaos (Bernthal, Baby Driver) en Helena (Nyong'o) van Sparta, die deze hele oorlog gestart is. Daar hoort hij dat zijn vader zich dapper geweerd heeft in de strijd en dat het dankzij Odysseus is, dat de stad ingenomen kon worden, dankzij de list met het paard. Maar de overwinning was geen gelukkige. Troje werd verwoest, Helena zit vast in een zeer bitter huwelijk met Menelaos, Agamemnon werd gedood door zijn vrouw Clytaimnestra, tweelingzuster van Helena (ook Nyong'o) als wraak voor het offeren van hun dochter Iphigeneia. Odysseus leefde nog na de val van Troje en vertrok met zijn soldaten, maar waar is hij nu?

Op Ogygia bij Calypso begint Odysseus, nu niet langer onder invloed van de Lotus, te praten tegen Calypso. Hij verzon de list met het houten paard, leidde het leger van de Grieken naar de overwinning. En toen vertrokken hij en zijn mannen uit Troje. Maar ze namen een langere, rustiger route. Deze route bracht hen naar het eiland van de Cycloop. Nadat deze verschillende mannen opat, bleek dat hij een zoon van Poseidon was, de God van de Zee. Ze vluchten verder naar het eiland Aeaea, waar ze aangevallen worden door reuzen en later te maken krijgen met de heks Circe. 

Er blijven steeds minder soldaten van Odysseus over, wanneer ze verder vluchten naar de toegang tot Hades. Daar offeren ze schapen en al snel verschijnen de doden. Wanneer deze doden drinken van het offerbloed, kunnen zij spreken met de levenden. En dan krijgen Odysseus en zijn mannen zaken te horen, die ze liever niet hadden willen weten. 

Odysseus en zijn mannen bieden steeds nieuwe uitdagingen het hoofd, zoals de Sirenen en Scylla en Charibdis. En iedere keer kost hen dat weer levens. Uiteindelijk landden zij op een eiland waar het vee van de Goden graast. De mannen van Odysseus eten het vee, wat weer leidt tot goddelijke straf. Alleen Odysseus overleeft dat en hij spoelt aan bij Calypso, waar hij jaren verblijft. 

Calpyso stuurt hem weer naar huis. Eenmaal thuis aangekomen, ziet Odysseus dat zijn vrouw en kind en trouwe onderdanen belegerd worden door wel zeer vrijpostige mannen. Maar al zijn soldaten zijn dood, hoe kan hij zijn huis leegvegen van deze indringers? Penelope herkent haar man niet, maar vraagt deze reiziger wel om te vertellen over de slag bij Troje. 

Dan zegt Penelope dat zij zal huwen met de man die de boog van Odysseus kan spannen. Er is er natuurlijk maar een die dat kan. En wanneer het eenmaal duidelijk is dat Odysseus is teruggekeerd, worden de vrijpostige mannen vrij snel het paleis uitgeveegd. 

Conclusies 

Christopher Nolan kan mooie, overdonderende films maken, met prachtige plaatjes en imposante achtergrondmuziek erbij. Maar tjee, de dialogen en karakters zijn soms wel erg plat en uitleggerig. Er moet ons verschillende keren uitgelegd worden dat de goddelijke wetten rondom gastvrijheid echt niet geschonden mogen worden, iets wat de personen die het tegen elkaar zeggen allang weten. Men doet dat natuurlijk toch en dat leidt steeds weer tot ellende. En hetzelfde geldt voor de zorgen over de Zee-Mensen, die zo niet genoemd werden door hun tijdgenoten. En wanneer Odysseus zich beklaagt dat de Bronstijd ineenstort, betwijfel ik of de brons-tijd bewoners over hun eigen tijd dachten als de brons-tijd. Die kleine dingen haalden me toch wel erg uit de film iedere keer. 

En Penelope was bij vlagen ook meer bezig met haar persoonlijke gevoelens, in plaats dat ze als Koningin - Regentes leiding gaf aan Ithaka en probeerde haar zoon op te voeden tot Koning in spe. Dat irriteerde bij vlagen ook wel. 

 

Maar de vernietiging van Troje, de scenes in Hades en de stormen op zee waren wel erg mooi in beeld gebracht. 

Meer uiterlijk vertoon dan inhoud, maar als je het uiterlijk vertoon wil zien, doe dat dan in de bioscoop. 

De vierdaagse

Ik woon al meer dan 25 jaar in Nijmegen en ik had nog nooit meegedaan aan de Nijmeegse 4Daagse. Maar dat is nu eindelijk voorbij. Ik heb de Nijmeegse Vierdaagse uitgewandeld en ik heb een medaille gekregen! Als jonge, gezonde vrouw moest ik natuurlijk 4 keer 40 kilometer lopen en daar zag ik best tegenop. 

Medaille

Vorig jaar ben ik al begonnen met trainen. In de kerstvakantie begon ik met kleine rondjes lopen van een kilometer of 10. En elke maand breidde ik dat steeds verder uit. In mei en juni liep ik rondjes van 30 kilometer of meer. Ieder weekend vertrok ik tussen 05:00 en 06:00 van huis, om dan ergens in de middag weer thuis te komen. Huishouden, vriendschappen en hobbies werden allemaal opgeofferd om voor te bereiden op de Vierdaagse zelf. 

De Ponton bij Cuijk

En de druk was hoog. Ik heb een man die lange afstanden hardloopt (Petran, Parijs, Another One Bites the Dust). Ik kon niet thuis aankomen met: "En toen werd ik moe en gaf ik het op." Dat zou ik nog jaren te horen blijven krijgen. Dus deze Vierdaagse moest uitgelopen worden. We hebben jarenlang in Nijmegen en Malden gewoond en gekeken naar de lopers van de Vierdaagse. Dus ik wist hoe zwaar het kon worden voor mensen.

En dinsdag 21 juli was het dan zover! In alle vroegte (03:30) ging de wekker. Om 04:15 verliet ik ons huis en om 05:10 zette ik mijn eerste stappen van de komende vier dagen. En het lopen op zich ging nog best redelijk. In de loop der dagen ontwikkelde ik wel wat spierpijn en blaren. Maar die kon ik zelf allemaal goed verzorgen. 

47.000 aan de start

In sommige dorpen was de drukte wat overweldigend en ik heb me verbaasd over de hoeveelheden alcohol die er gedronken werden door de toeschouwers. Uiteindelijk liep ik vrijdag 24 juli om 14:34 over de finish. En daarmee was ik 1 van de 42.137 lopers die ook daadwerkelijk de Vierdaagse hebben uitgelopen.  en mocht ik een mooie medaille mee naar huis nemen. En thuis wachtte mijn bewonderende familie me natuurlijk op.   

Call of Cthulhu XXX - Helaas, het is weer zover

Comte Fenalik is verslagen en de Franse Revolutie heeft plaatsgevonden, maar is er echt veel veranderd voor de soldaten? 

Emile Rouzet
Jacob de Rothschild
Marc de Guesclin 
Nicholas D'Arcy
Antoine D'Eclaire (Afwezig)

14 Prairial II, Parijs

De soldaten staan weer op een nacht een toegang tot de Catacomben te bewaken tegen een groep burgers op zoek naar werk. Bijna exact vijf jaar geleden bewaakten zij ook al een toegang tot de Catacomben van Parijs. Er lijkt in de tussenliggende jaren weinig veranderd te zijn. De begraafplaatsen van Parijs worden nog steeds geruimd, onder leiding van Docteur Rigault, die nu Lucien Rigault heet. Hongerige burgers zijn nog steeds op zoek naar werk en eten. De Revolutie is doorgedraaid en iedereen kan ineens verdwijnen onder het mes van de guillotine.  

Plotseling horen de soldaten het geratel van wielen en het hoefgeklop van paarden. De soldaten verwachten half dat de witte koets van Fenalik weer door de straten zal razen. Maar hij is vijf jaar geleden toch definitief uitgeschakeld. Het zijn alleen maar de wagens die van de begraafplaatsen komen, met hun lugubere lading. Het zijn een stuk of zes wagens en in de voorste wagen zitten ook nog een aantal arbeiders, die hun hoofden en handen verbergen in lange mantels en kappen van jute. Het lijken wel monikken, maar ook die zijn allemaal opgeheven na de revolutie. Naast de voorste wagen rijdt een man te paard. Het duurt even voor de soldaten hem herkennen als Lucien Rigault. 

Burger Rigault is erg veranderd. Hij is niet langer de dikke, kortademige man van vijf jaar geleden, maar is nu een stuk slanker, sterker en energieker. 

Rigault begroet de soldaten en het valt hen op dat hij wel erg bleek ziet (Spot Hidden). Het valt Nicholas D'Arcy zelfs op dat Rigault een soort vlekken of tatoeages in de vorm van kleine schedeltjes op zijn hals en borst heeft, ze piepen net boven zijn kraag uit (Spot Hidden, Extreme succes). Even later herkent Rigault hen ook. Nicholas refereert nog aan de ontmoeting die zij jaren geleden hadden en dat zij ook betrokken waren bij de zaak rond Comte Fenalik. Rigault herinnert zich nu ook de eerdere ontmoeting bij de catacomben en de problemen met Comte Fenalik. En hij babbelt mee met de herinneringen van van Nicholas. Jacob en Emile (Psychology Hard succes) realiseren zich dat Rigault helemaal niet blij is met deze ontmoeting uit het verleden. De soldaten zijn een los eindje, dat Rigault kan verbinden met de adel, die nu ernstig in diskrediet is. Ze moeten uit de weg geruimd worden! 

Nicholas heeft niets door en blijft babbelen met Rigault. Hij vraagt zelfs naar de uitslag of tatoeages die Rigault lijkt te dragen (Fast Talk fail). Marc ziet het gevaar en probeert Nicholas nog tegen zichzelf te beschermen. 

Jacob begint nog over de vreemd geklede arbeiders, die op monikken lijken, maar Rigault laat niets meer los. 

Zonder een woord te zeggen stappen de vreemd geklede arbeiders van de wagens en nemen ieder een bundels botten en dragen deze de catacomben in. Wanneer een wagen geleegd is, draaien de koetsiers de wagens en vertrekken weer een voor een. De soldaten staan weer alleen in de straat, de toegang tot de catacomben te bewaken. Marc en Nicholas besluiten de catacomben in te gaan en te kijken wat deze mannen allemaal uitspoken. Jacob en Emile blijven achter.   

De Catacomben

Marc en Nicholas lopen door de verlaten, stoffige gangen, waar langzaamaan steeds meer botten worden opgestapeld. Het geeft een lugubere aanblik. Veel van de botten zijn allemaal zeer oud en stoffig. Maar heel af en toe zit er een verse schedel, een slachtoffer van de guillotine, tussen de eindeloze opgestapelde botten. 

Marc en Nicholas treffen een eenzame arbeider, die rommelt met zijn last. Ze spreken hem aan, maar de man reageert niet. Nicholas besluit om zijn kap af te trekken, om te kijken wie onder deze kap zit. Nicholas krijgt de schrik van zijn leven. Het is het gezicht van Monsieur Benoît, zijn schoonvader. Deze lage edelman is gestorven onder het mes van de guillotine en Nicholas huwde daarna zijn jonge dochter, Melodie. Maar het gezicht van de oudere man zit vast aan het lichaam van een jonge vrouw. Het afgehakte hoofd is vastgenaaid op het lichaam van een ander! En nog scheef ook, M. Benoît kijkt steeds over zijn linker schouder. Deze aanblik drijft Nicholas en Marc tot waanzin! (San check). 

Het monster wordt woedend wanneer hij gestoord wordt in zijn taak en hij valt aan. Nicholas kan het allemaal niet meer aan en vlucht door de lange gangen van de catacomben naar buiten. Marc realiseert zich dat hij helemaal alleen in de catacomben is en dat hij de man die voorheen M. Benoît was alleen zal moeten uitschakelen, en nog stilletjes ook, voor hij de aandacht trekt van de andere monsters. 

Nicholas rent de trappen weer op en komt weer buiten in de stille nachtlucht. Hij houdt een chaotisch verhaal over zijn overleden schoonvader tegen Jacob en Emile. Jacob en Emile geloven hem niet en denken dat de confrontatie met de sterfelijkheid hem even teveel is geworden. 

Diep in de catacomben levert Marc strijdt met de monsterlijke M. Benoît. Uiteindelijk weet hij het onheilige lichaam te doden. Hij snijdt de stiksels die het hoofd op het lichaam houden, weer open en neemt het hoofd mee. Op het voorhoofd is een symbool gesneden, met chirurgische precisie, het lijkt op een symmetrische bloemenvorm. Eenmaal buiten bevestigd hij het verhaal van Nicholas. 

Jacob verzucht: "Een paar jaar geleden had ik dit gruwelijk gevonden, maar helaas, het is weer zover." 

De soldaten vragen zich af wat ze moeten doen. Ze kunnen niet vertrekken, ze hebben een opdracht om de catacomben te bewaken. Ze besluiten het hoofd voorlopig te verstoppen onder wat lappen en andere rotzooi. En net op tijd! Want Rigault komt ook uit de catacomben en hij vertelt dat een van zijn mannen in de catacomben vermoord is. Hebben zij iets gezien? 

Jacob weet snel een verhaal in elkaar te draaien. De soldaten werden verrast door een halfnaakte, kreupele man die uit de catacomben kwam rennen. Ze waren totaal verrast, want ze moesten de catacomben bewaken tegen indringers. En in de catacomben is alleen Rigault en zijn mannen. Rigaul gelooft dit verhaal.  

Aan het einde van hun dienst gaan de soldaten eerst terug naar de kazerne. Marc neemt het hoofd van M. Benoît mee. Hij zet het thuis in een vaatje Calvados, zodat het niet wegrot. Hij vindt eigenlijk dat Nicholas het moet begraven, maar Nicholas wil niets met het hoofd te maken hebben. 

15 Prairial

Jacob en Emile willen onderzoek doen. Is het mogelijk om lichamen te reanimeren en wat is de betekenis van het vreemd symbool op het voorhoofd van M. Benoît? De Sorbonne is gesloten door de revolutionairen, maar belangrijke collecties boeken zijn elders ondergebracht. Jacob en Emile brengen een bezoek aan een van deze bibliotheken. 

Eenmaal daar treffen zij iemand anders, die zij ook herkennen van hun eerdere avonturen. Het is Monsieur Fragonard, de maker van de opgezette paus, die zij aantroffen in de villa van Comte Fenalik. Hij wist zich uit de problemen te houden, door te zeggen dat zijn studies van het menselijk lichaam natuurlijk nooit zouden mogen leiden tot het blasfemisch afbeelden van de paus! En hij heeft de revolutie kennelijk ook overleefd.   

M. Fragonard kan verschillende vragen van Jacob en Emile beantwoorden. De verklaring in veel gevallen is magie! Er is een belangrijke magie die een soort connectie is tussen een afbeelding en het ware ding. En zo kan je bijvoorbeeld schade verplaatsen van de afbeelding naar het ding. Die schedeltjes zijn dus een soort bescherming. Hoe meer schedeltjes, hoe meer bescherming. 

Het animeren van lichamen is oude, oude magie. Mensen hebben altijd gezocht naar manieren om de doden ook na hun overlijden te laten werken. En met de vele slachtoffers van de guillotine, was het een kwestie van tijd voordat iemand op het idee zou komen om al deze lichamen te werk te stellen. 

Onder de indruk vertrekken Jacob en Emile weer. Kennelijk is Rigault met echt vreemde zaken bezig. Ze moeten er achter zien te komen wat precies. Binnenkort is de Mis van het Opperste Wezen, een vervanging voor de oude religie. Is dat een moment dat er cruciale zaken zullen gebeuren? Moeten de soldaten de catacomben in om antwoorden te vinden?

Spellendag Lente 2026

Meestal doen we onze spellendagen op de dag na Hemelvaart, maar net als in 2024 was dat dit jaar niet mogelijk. Er deed een kind eindexamen en die wilden we wat rust bieden. Dus we stelden de spellendag uit tot na de examenperiode. En het viel meteen aan het begin van de eerste hittegolf van dit jaar, dat belooft wat!

Na bijna 20 jaar volgt de spellendag een vast patroon. In de morgen maken Sander en ik paniekerig ons huis schoon, doen we boodschappen en wordt er gekookt. Dit jaar was de rabarberoogst na alle aanpassingen in de moestuin weer top, dus ik maakte een heerlijke rabarbertaart. En Sander maakte na wat aandringen van mij nog een heerlijke kwarktaart. 

Andor

En vanaf 2 uur bleef de deurbel gaan en kwamen de mensen non - stop binnen. Vanwege de warmte werd er helaas niet buiten gespeeld, dus het zat binnen bomvol! En er kwamen flink wat spellen voorbij. Met de kleinste bezoekers werd nog Jonge Helden van Andor gespeeld, een superleuk coöperatief spel, waarbij de jonge helden goede (uiteraard) daden verrichten en over het speelbord gaan. Niet al te ingewikkeld en daarmee precies goed voor jonge mensen. 

Beez

Tijdens ons feest voor ons 20-jarig huwelijk hadden we nog het spel Beez gekregen en dat kwam ook weer op tafel. Je bent een bijtje dat over het bord vliegt op zoek naar nectar, om dat op kunstzinnige manieren op te slaan in je korf. We speelden het met vier en de chaos op het bord is dan heel wat groter, dan wanneer je het met twee speelt (zoals ik al eerder had gedaan). Het is een beetje een luchtig spelletje, maar wanneer de nectar in snel tempo van het bord verdwijnt, wordt het steeds ingewikkelder om je bijtje nog naar een nuttige plek te manouvreren. 

Sander wist nog zijn favoriet Colt Express op tafel te krijgen, waarbij een trein overval in het Wilde Westen wordt nagespeeld. En het ziet er prachtig uit, je figuurtjes rennen heen en weer over een kartonnen treintje. Er is geen eer tussen dieven natuurlijk, dus je collega - overvallers proberen er met de buit vandoor te gaan, terwijl er ook nog een sherrif is, die alle criminelen wil arresteren. Ook een ideaal spel als je met een wat grotere groep wil spelen. 

In de avond werd er weer pannekoeken (voor de kinderen) en soep (voor de grotere mensen) geserveerd, samen met allerlei lekkers van de gasten. We konden onze buikjes weer rond eten. In de avond vertrokken ook de mensen met kinderen weer en kwamen er weer nieuwe mensen binnen. Dus we gingen gewoon door met spellen spelen. 

Sander haalde nog Nuns on the Run te voorschijn. Sinds we de heruitgave (met wat meer gestroomlijnde regels) hebben gekocht, komt die wel heel vaak tevoorschijn. Het is dan ook een prima spel voor grotere groepen. 

En voor we het wisten was het wel heel erg laat en vertrokken al onze gasten weer. Er was nog het een en ander op te ruimen en toen konden we allemaal weer ons bedje in. 

Kerst 2007

Kerst 2009
Hemelvaart 2011
Kerst 2011
Hemelvaart 2012
Kerst 2012
Hemelvaart 2013
Kerst 2013
Hemelvaart 2014
Kerst 2014
Hemelvaart 2015
Kerst 2015
Hemelvaart 2016
Kerst 2016
Hemelvaart 2017
Kerst 2017
Hemelvaart 2018
Kerst 2018
Hemelvaart 2019
Kerst 2019
Hemelvaart 2020
Hemelvaart 2021
Kerst 2021
Hemelvaart 2022
Kerst 2022
Hemelvaart 2023
Kerst 2023
Spellendag Lente 2024
Kerst 2024
Hemelvaart 2025
Kerst 2025

Masters of the Universe

Vorige week ging hij in première, een nieuwe verfilming van Masters of the Universe (2026) van Travis Knight. Deze film is (net als 💗Barbie💗) gebaseerd op speelgoed en een tekenfilmserie uit de jaren '80, namelijk Master of the Universe, met als belangrijkste figuur He-Man. Het was misschien allemaal niet zo baanbrekend als Barbie, maar He-Man💪 is toch al sinds de jaren '80 populair speelgoed met verschillende verschijningen in andere media. Er zijn verschillende animatie-series geweest, waarvan ik naar He-Man💪 and the Masters of the Universe (1983)heb gekeken (op de woensdagmiddag). Die kreeg later nog de spin-off She-Ra: Princess of Power (1985), waar ik ook trouw naar keek. En een live-action verfilming, ook Masters of the Universe (1987), is ook eerder gemaakt. 

De film heeft een grote cast en we zien een hoop bekende en onbekende mensen. De hoofdrol is voor Nicholas Galitzine. Verder zien we nog Idris Elba  (Prometheus, 3000 Years of Longing), Jared Leto (Blade Runner 2049), James Purefoy (Vanity Fair (2004), High Rise), Morena Baccarin (Deadpool 2) en een piepkleine rol voor Dolph Lundgren (Expenables 2, Expendables 3), die eerder He-Man vertolkte. 

Spoilers

Mensen, deze film is nog maar net een week in de Nederlandse bioscopen, alleen verder lezen als je het echt zeker weet. 

We horen een stem vertellen over de prachtige wereld van Eternia, die geregeerd wordt door nobele Koning Randor (Purefoy) en zijn lieve Koningin Marlena (Riley). Ze hebben een zoontje Adam (Wilkinson-Hunt), die misschien niet zo dapper en fysiek sterk is als zijn vader wel zou wensen. Koning Randor regeert over Eternia en beschermt Castle Grayskull, waar de Tovenares (Baccarin) waakt over de Sword of Power. 

Dan komt de gemene Skeletor💀 (Leto) met een leger van lelijke monsters. Hij wil over het universum regeren en daarvoor moet hij Eternia innemen en ook het Sword of Power beheersen. Koning Randor verdedigt zijn kasteel, met hulp van zijn Men at Arms Duncan (Elba) en zijn soldaten. Maar de troepen van Skeletor💀 zijn gewoon te sterk en Eternia wordt onder de voet gelopen. Koning Randor en Koningin Marlena vluchten met hun zoon Adam naar Castle Grayskull, waar de Tovenares Adam wegzendt naar de Aarde, samen met de Sword of Power. Maar tijdens deze reis raakt Adam gescheiden van zijn zwaard en stort hij als een klein jongetje neer op aarde. Dat was vele jaren geleden en nu is Adam (Galitzine) volwassen geworden. 

Adam kan niet aarden op Aarde. Hij is nog altijd op zoek naar het zwaard en praat tegen iedereen die het maar horen wil steeds over Eternia en zijn jeugd. Daar maakt hij geen vrienden mee. Dan vindt Adam het zwaard! En zodra hij het aanraakt, weet het hele universum dat de Prins van Eternia het Sword of Power weer gevonden heeft! Dit trekt onmiddellijk de aandacht van Skeletor💀. Maar gelukkig komt zijn vroegere vriendinnetje Teela (Mendes) hem redden. 

Teela brengt Adam (met zwaard) terug naar Eternia en het laatste verzet tegen Skeletor. Dan blijkt dat al zijn rare jeugdherinneringen echt waar zijn! Eternia, Skeletor, Castle Grayskull, het bestaat allemaal! Maar dan blijkt ook dat Adam de dingen uit zijn jeugd herinnerde als een kind en hij had weinig oog voor de nuances van volwassenen. Hij kent geen namen van mensen, maar hij heeft ze de meest vreemde bijnamen gegeven (Ram-Man, Fisto).  

Skeletor💀 was zich bewust van het vertrek en terugkomst van Teela en weet nu ook waar de laatste rebellen van Eternia uithangen. Hij valt hun basis aan. Adam, Teela, Met at Arms Duncan en Roboto weten te ontsnappen. Tijdens de ontsnapping leert Adam zijn krachten gebruiken en verandert in de gebeeldhouwde He-Man💪. Hij denkt dat Skeletor💀 met zijn nieuwe krachten makkelijk te verslaan is en hij zoekt Skeletor op in zijn Slangenberg.  Dat gaat niet zo makkelijk als He-Man💪 had gehoopt. En hij verandert weer terug in Adam en eindigt in de kerkers van Skeletor, samen met de andere, gevangen genomen rebellen. Daar weet Adam de rebellen zover te krijgen hem te accepteren als leider en te ontsnappen. 

Uiteindelijk komt het in Castle Grayskull tot een confrontatie tussen Skeletor💀 en Adam. Adam denkt dat hij zonder zwaard niets voorstelt. Maar de Tovenares geeft hem nog het advies om eens goed te luisteren naar de strijdkreten die hij uitkraamt. De kracht zit niet in het zwaard, maar in hemzelf. Adam transformeert zichzelf weer in He-Man💪 en hij weet Skeletor💀 nu definitief te verslaan. 

Conclusie

Dit is een met liefde gemaakte hommage aan de He-Man💪  serie uit de jaren '80, die ikzelf ook nog keek. Deze film kijkt niet weg van de gekke en onlogische inrichting van het hele conflict tussen He-Man💪 en Skeletor💀. En ook de homo-erotische ondertonen van veel van de serie wordt niet uit de weg gegaan. En deze film probeert ook nog wat te zeggen over mannelijkheid en leiderschap. Adam is in het begin zeer onder de indruk van zijn He-Man💪 - uiterlijk en hij denkt dat hij met zijn fysieke kracht alle problemen kan oplossen. Maar uiteindelijk blijkt hij meer te hebben aan zijn vaardigheden als onderhandelaar en communicator om zijn doelen te bereiken. 

Qua aankleding en vormgeving leunt de film ook zwaar op bijvoorbeeld Flash Gordon en Thor Ragnarok. Er wordt echt teruggegrepen op de jaren tachtig, met felle kleuren. De muziek van (onder andere) Brian May doet dan ook weer denken aan het werk van Queen voor Flash Gordon en Highlander. 

En de verschillende acteurs zijn ook leuk. Leto geniet duidelijk van zijn rol als Skeletor💀 en speelt met verve een over-the-top kwade genius. Hij heeft geen sprankje goedheid in zijn lijf en geniet van de chaos die hij links en rechts veroorzaakt. Galitzine is ook leuk gecast als wat naïeve, maar goede knul, die een zetje in de goede richting nodig heeft om zijn volledige potentieel te benutten. 

Kijk vooral eens als je warme herinneringen hebt aan He-Man💪 of van overdadige camp-films houdt. Maar het is geen heel goede film.