Translate

zondag 1 november 2026

Tijd voor een feestje.

Onlangs was ik weer jarig en dat moet natuurlijk gevierd worden. Vorige week was het zover. We maakten het huis schoon, ruimden alle rommel op en kookten een hele hoop eten voor alle mensen die we verwachtten. De laatse kruisbessen van dit jaar gingen in de kruisbessen cobbler en ik had ook veel zin in een limoen - kokostaart. Verder bakte ik ook nog wat scones en voor het avondeten nog een soepje met pannenkoeken. En net toen we daar allemaal mee klaar waren, ging de deurbel voor de eerste vrienden!

En de hele middag bleef de bel gaan en vrienden en familie stroomde binnen. Het was weer fijn om mensen te zien die ik al een hele tijd niet had gezien. Al het trainen voor de vierdaagse van afgelopen zomer heeft in het afgelopen jaar ook een hoop van mijn tijd gekost, en ik heb mijn sociale kring best een beetje verwaardloosd. Maar gelukkig merkte ik daar op het feestje niets meer van. 


Feest!

Met een hoop mensen, die ik niet vaak genoeg zie, heb ik lekker even bij kunnen praten. Ik heb boeken kunnen aanraden, we hebben ons verbaasd over kinderen die al zo snel zo groot worden en we hebben bijgepraat over alle andere dingen in ons leven. En dat alles onder het genot van de lekkere hapjes. En alsof dat niet allemaal al gezellig genoeg was, heb ik ook nog prachtige cadeaus gekregen. Er zaten dit jaar een hoop boeken tussen, die ik de komende tijd heerlijk kan gaan lezen. Maar ook heerlijke chocolade, waar ik langzaam van zal genieten (misschien samen met een boek).


Korte verhalen

En de prachtige cadeaus die ik heb gekregen mogen natuurlijk ook niet ontbreken. Zo was er weer een exemplaar van de historische kookboeken (ik heb al Brood, Vega en Taarten). Dit keer gaat het om een verzameling van allemaal feest-recepten. Gelukkig gaan we nu net het donkere seizoen in, en heb ik weer lekker veel kans om allerlei lekkere recepten te proberen en los te laten op het bezoek. 


RPG

Verder ben ik al een eeuwigheid fan van Tanith Lee en heb ik veel van haar boeken in mijn kast staan. En dit jaar kreeg ik er zomaar twee! Het was fantastisch! Een bundel met korte verhalen en deel 5 van de Flat Earth serie, die ik nu dan bijna compleet heb. Tanith Lee heeft in de loop der jaren veel verschillende boeken geschreven, in veel verschillende genres, maar kwaliteit staat altijd hoog in het vaandel.  


Roman

Verder ben ik al een tijdje bezig met een Call of Cthulhu rollenspel, waarbij leden van dezelfde familie door alle uitbreidingen van de Call of Cthulhu setting gejaagd worden. En steeds overlijden zij, en nemen hun kinderen en kleinkinderen de mantel van avontuur en verplichting weer op. Binnenkort stappen we over naar een nieuwe tijdsperiode, en daar heb ik nu een mooie uitbreiding bij! De wereld van Regency Engeland wordt ook overspoeld door monsters van voorbij de sterren. 

En aan het einde van de avond kon ik moe en tevreden naar bed. 


zaterdag 31 oktober 2026

Cats in Space!

Nadat ik een tijdje geleden The Chronicles of Morgaine heb gelezen, heb ik weer iets anders van C. J. Cherryh gelezen, The Chanur Saga. Dit is een omnibus van 3 boeken uit de Chanur - serie. Ook deze heb ik weer ergens tweedehands op de kop getikt. 


3 boeken in 1!

The Pride of Chanur

We volgen het ruimteschip "Pride of Chanur" met een bemanning van Hani, een soort antropomorfische leeuwen. Onder leiding van Pyanfar Chanur reizen zij door de ruimte en voeren handel met andere rassen van buitenaardse wezens. Dit wordt mogelijk gemaakt door allerlei ingewikkelde, onderlinge handelsafspraken. De vrede is fragiel. Terwijl zij op een dag aanleggen bij een ruimtestation, waar ook andere rassen aanwezig zijn, weet de mens Tully zich aan boord van de "Pride of Chanur" te begeven. Hij is een ras dat niemand nog kent en pas kortgeleden ruimtereizen is gaan maken. 
Tully en de bemanning van zijn ruimteschip werden prompt gevangen genomen door de kif, een ras dat alleen maar uitgewelddadige, amorele piraten lijkt te bestaan. Niemand van zijn bemanning is nog in leven en hij wil graag terug naar huis. Maar de kif willen hun gevangene terug. En dit gooit Pyanfar meteen in een levensgroot conflict waar alle rassen in dat deel van de ruimte belang bij hebben. 
Uiteindelijk komt het tot een confrontatie op de thuiswereld van de Hani. Zelfs de vreemde knnn bemoeien zich met het conflict en halen een ander ruimteschip van de mensen naar het deel van de ruimte waar de Hani wonen. Tully kan terug naar huis. 

Chanur's Venture

Een paar jaar later is Pyanfar met haar schip en bemanning weer op hetzelfde ruimtestation. En zij treft daar "Goldtooth", een vooraanstaande vertegenwoordiger van de Mahe. Hij heeft Tully bij zich! Die is op een missie van de mensheid, ze willen meer contact met de verschillende rassen in de ruimte. Maar door de taalverschillen wordt het niet helemaal duidelijk of ze willen handelen of wraak willen op de kif. De Mahe Goldtooth vraagt haar om Tully en een boodschap van de mensheid te vervoeren, zodat de onderhandeling door kunnen gaan en de mensheid zich kan aansluiten bij de handelsafspraken. Wanneer de mensheid zich zou willen aansluiten bij de andere rassen in de ruimte, zouden de verhoudingen op hun kop komen te staan. Niet iedereen zit daar op te wachten. Dus de verschillende politieke, economische en militaire intriges beginnen meteen te lopen. 
Tully en Hilfy worden gevangen genomen door de kif en gruwelijk gemarteld. Pyanfar trekt de aandacht van de conservatieve Hani die nooit hun thuisplaneet verlaten. En Pyanfar en haar bemanning raken steeds verder verstrikt in steeds gevaarlijker spelletjes om de macht in de ruimte. 

The Kif Strike Back 

De aanwezigheid van Tully en de mensheid zetten alle verhoudingen op scherp. Daar komt nog eens bij dat onder de kif een soort burgeroorlog lijkt te zijn uitgebroken. En de twee leiders van de schillende facties proberen de kif onder hun leiderschap te verenigen. Dat is nog nooit eerder gelukt onder de notoir agressieve kif. Een enkele leider, die de kif weet te verenigen, zou daarna alle andere rassen aan zich onderwerpen. Dat ziet niemand zitten. 
Maar Pyanfar krijgt een steeds grotere rol in de verschillende intriges. Ze onderhandelt met de Mahe, met de kif. Ze redt Hani van kif en verkrijgt daarmee hun loyaliteit. Maar dat maakt de verdenkingen tegen haar op haar thuisplaneet alleen maar groter. 

Conclusie  

Ik vond dit een fascinerende serie boeken. Pyanfar en haar bemanning zijn duidelijk niet menselijk. De andere rassen waarmee ze onderhandelt zijn dat ook niet. En een belangrijk deel van het boek gaat over het feit dat men elkaar niet begrijpt en werken vanuit hele verschillende culturele kaders. Ook verstaat men elkaar letterlijk niet. Er wordt steeds gewerkt met vertaalmachines en met varianten van pidgin. Ook probeert men elkaars taal te leren, maar vanwege verschillende monden, kaken en tanden lukt dat gewoon niet. 

En die verwarring bestaat niet alleen tussen de verschillende rassen, maar ook binnen één ras. Pyanfar komt steeds verder in conflict met de Hani die nooit van hun planeet afkomen. Zij blijven vastzitten in hun oude, culture overtuigingen. Pyanfar wordt door omstandigheden gedwongen om mannen te accepteren aan boord en later nog vertegenwoordigers van andere rassen, wat haar mede - Hani bijzonder vreemd en gevaarlijk vinden. 

Verder is dit voor het eerst dat ik science fiction lees, waarbij de mensheid geen hoofdrol speelt. Tully zet wel een hoop ontwikkelingen in gang, maar we zien nooit door zijn ogen, alleen wat Pyanfar van hem begrijpt, en zij begrijpt hem maar matig. 

Het enige dat ik een beetje jammer vind, is dat in deze bundel een rare knip is gemaakt. Pride of Chanur is een zelfstandig verhaal. Maar Chanur's Venture en The Kif Strike Back zijn onderdeel van een trilogie. Dus ik mis afsluiting met Chanur's Homecoming. Maar misschien dat ik daar nog eens tegenaan loop op een andere boekenmarkt.  

maandag 26 oktober 2026

Laatste oogst

Eerder dit jaar zaaide ik allemaal pepertjes uit en die hebben het dit jaar bijzonder goed gedaan. Nu de dagen echt donkerder en vooral kouder worden, heb ik ze allemaal maar geoogst. Er waren vijf planten die daadwerkelijk de vraat van slakken hebben overleefd. En daar zat dit jaar bijzonder veel peper aan.  

Aan de struiken

Maar ja, als je dan heel veel pepertjes oogst, wat moet je daar dan mee. Ik houd natuurlijk wel van lekker eten met wat pit. Maar de pepertjes zouden niet lang genoeg goed blijven om allemaal op te kunnen eten. De schimmel komt er op een gegeven moment toch in. 

Verse pepertjes


Dus ik heb alle pepertjes netjes gewassen en toen op een rijtje gelegd. het waren er echt heel veel. Daarna heb ik ongeveer de helft van de pepertjes door midden gesneden. Toen de pitjes en het midden eruit gehaald. En daarna heb ik de pepertjes ongeveer 3 uur in de oven laten drogen. Ik begon met een uur of twee op 70 graden, en daarna heb ik de temperatuur iets omhoog gedraaid richting de 100 graden. 
 


En dat moest ik in tweede delen doen, want niet alle pepertjes pasten in een keer in de oven. En nu heb ik dan een hele weckpot vol met knisperige, maar nog wel smaakvolle pepertjes. De pepertjes verliezen wel iets van de pittigheid als ze gedroogd worden, maar dan gebruik ik er gewoon wat meer. 


zondag 25 oktober 2026

Een nieuwe voorhang

De afgelopen maanden ben ik weer druk geweest met handwerk. En dit keer was het bepaald "vintage". Handwerktijdschrift Ariadne (vernoemd naar de Griekse prinses Ariadne, die met een kluwen wol Theseus de kans gaf  de weg uit het doolhof van de minotaurus te vinden) gaf lang, lang geleden ieder jaar een extra nummer uit, met kruissteek patronen. Ik weet nog dat mijn moeder een exemplaar had liggen, dat ik "bevrijd" heb. En daar stond een mooi, herfstig patroon met heel veel paddestoelen in. Perfect voor waar ik naar op zoek was.   



Ik wilde namelijk een nieuwe voorhang maken, voor mijn houder van handdoeken en theedoeken in de keuken. Een aantal jaar geleden had ik dat ook al gedaan, in kerstsfeer. Maar kerstsfeer is maar een dag of twaalf per jaar acceptabel natuurlijk. Er zijn nog zoveel meer seizoenen, en die hebben allemaal hun eigen voorhang nodig...

De voorhang

In ieder geval, de verzameling Nederlandse paddestoelen leek me perfect om als voorhang in de keuken te hebben in de donkere herfstmaanden. Een paar maanden geleden ging ik aan de slag. Van de lap stof voor de vorige voorhang had ik nog genoeg over. En ik had ook nog genoeg kaaslinnen voor de paddenstoelen. Dus ik heb vele avonden en middagen doorgebracht voor mijn borduurraam met de vele kleuren van de paddenstoelen. En langzaam maar zeker groeide mijn project. 


Met stiksteek

Zonder stiksteek











En toen ik dacht dat ik eindelijk klaar was met alle kleuren, mocht ik nog accenten gaan aanbrengen met de stiksteek. En dat was nog best een hoop gedoe en gepriegel. Dat is altijd een vervelend klusje van borduren, die eindeloze stiksteken op het einde. Maar aan de andere kant...het wordt er wel mooier op. Dus dan ga ik er toch meer even voor zitten. 

En toen het borduurwerk eindelijk af was, ben ik nog twee avonden druk geweest met alle draden van het kaaslinnen weer tussen de steken uit te trekken. En toen nog omzomen met de naaimachine. En toen, toen, kon ik eindelijk een nieuwe voorhang ophangen en ik ben er best trots op. 

De patronen komen wel overduidelijk uit de jaren '70 of '80 van de vorige eeuw. Het is duidelijk niet zo makkelijk leesbaar als patronen van bijvoorbeeld Barbara Hammet. Zo leken symbolen voor kleuren die vlak bij elkaar lagen (en dus ook vlak bij elkaar in de patronen terugkwamen) sterk op elkaar, wat de leesbaarheid van de patronen niet ten goede kwam. Ook was het totaal niet duidelijk waar de stiksteken moesten lopen, en moest ik daarvoor naar de (veel kleinere) kleurenfoto kijken. Dat gebeurt in moderne patronen toch echt niet meer. Maar het eindresultaat is toch wel erg mooi geworden. 

Mocht je de patronen zelf ook na willen maken? Of andere oude patronen op willen snorren, ik kwam de Textielbibliotheek van Museum de Kantfabriek. Beiden lijken een bezoekje waard. 

zondag 18 oktober 2026

Call of Cthulhu XXXIII - De Revolutie eet haar kinderen

Vorige keer speelde Dietrich Zann de Music from Beyond en stierf daarbij. Marc werd waanzinnig en werd gearresteerd, Nicholas rende weg en probeerde zijn vrienden weer te vinden. Dit kan alleen maar eindigen in tranen. 

Emile Rouzet 
Jacob de Rothschild
Marc de Guesclin (afwezig)
Nicholas D'Arcy
Antoine D'Eclaire

Nacht van 18 Prairial, II, Parijs

Marc is gearresteerd, wegens de ongeregeldheden in de voormalige Notre Dame. Nicholas heeft nog maar een zwakke greep op de realiteit en zijn geestelijke gezondheid. Hij probeert Jacob en Emile weer te vinden, die op pad zijn met Celine, om haar te laten eten. Antoine wil zo snel mogelijk de offers van de guillotine stoppen, die 10.000 benodigde offers zijn zo bereikt natuurlijk...Om de cyclus te stoppen moet iemand die de Music from Beyond gehoord heeft sterven onder de guillotine. Kan dat Marc zijn? Kan dat Nicholas zijn?

Nicholas voelt zich erg schuldig over wat er met Marc gebeurt is. Sowieso, hij was betrokken bij de dood van de vader van zijn vrouw Melodie. Hij besluit het op een zuipen te zetten in een Café. En aangezien hij over voldoende geld beschikt (Credit Rating Succes), koopt hij rondjes voor de hele zaak! En de zaak koopt rondjes voor hem. Hij drinkt de hele avond door, steeds maar sterke drank. 

19 Prairial, Parijs

De volgende morgen gaan de soldaten naar het Place de la Revolution. Misschien kunnen zij Marc nog redden van zijn gruwelijk lot? Maar moeten ze dat wel doen? Iemand zal moeten sterven. 
Wanneer de soldaten aankomen bij het Place de la Revolution, zien zij de guillotine al staan op het podium. De Tricoteuses met hun bebloedde breiwerkjes zitten al dicht bij het podium om de gruwelijkheden zo goed mogelijk te kunnen zien. M. Rigault staat ook in het publiek. 
Dan rolt er een tweewielige wagen voorbij, met de eerste slachtoffers van de dag erin. Jacob, Emile en Antoine herkennen meteen Marc voorin de wagen, dapper op weg naar de guillotine. Jacob, Emile en Antoine herinneren zich dat zij de scene al eens gezien hebben, vijf jaar geleden. Zij droomden toen allemaal van deze scene. Ze hebben allemaal een bevreemdend gevoel van Deja Vu. Daar is de hond van Nicholas, die ze vijf jaar geleden hebben gered uit de drukkerij van Reynaud aan de Rue de la Harpe. Daar staat Melodie D'Arcy verdrietig naar de kar te kijken. Het is allemaal bijzonder vreemd. 


De Breisters



De kar komt aan bij het podium van de guillotine, de ingezetenen worden eruit gehaald en naar de guillotine geleid, terwijl het publiek begint te schreeuwen om hun bloed. De andere soldaten kunnen de laatste minuten van Marc nauwelijks aanzien. Maar dan is er een verstoring, een soldaat probeert op het podium te klimmen. Het is Nicholas D'Arcy! Hij klimt het podium op en dringt zich tussen de andere wachters door. Hij begint het publiek toe te spreken. En hij wijst de hele Revolutie af! Men probeerde Frankrijk schoon te wassen met bloed, maar nu stinkt alles! Hij heeft zijn eigen schoonvader zien sterven onder de guillotine. Zijn kapitein, Malon is ook geofferd aan de eindeloze bloedlust van de Revolutie en de guillotine. De Aristo's zijn uit de weg geruimd, maar nu is de Revolutie doorgedraaid en niemand is meer veilig. Iedereen leeft in de greep van angst. 

Voor hij nog meer kan zeggen, komen de soldaten op het podium in actie. Zij grijpen Nicholas beet, snoeren hem de mond en dwingen hem onder de guillotine. Wanneer het mes naar beneden valt, stopt zijn waanzinnige gebabbel. Nicholas sterft niet meteen. Hij hangt weer in het duistere universum, waar hij ook was, toen hij de Music from Beyond hoorde. Onder zich ziet hij de waanzinnige God Azotottal, eindeloos draaiend in de ruimte. Ongeziene wezens spelen muziek op fluiten en trommels. Maar deze cacofonie stopt wanneer Nicholas zijn mond opent en de Music from Beyond uit zijn keel barst. De muziek van Azotottal lijkt te stoppen en de sterren gaan uit. 

Op het Place de la Revolution valt het hoofd van Nicholas met een bonk op het podium. Wanneer Nicholas sterft, begint Rigault ook te schreeuwen. En de schedeltatoeages op zijn lichaam schreeuwen ook, met kleine, hoge stemmetjes. Uit de catacomben onder Parijs komt ook een gruwelijk geschreeuw en gedreun. Het lijkt alsof de Music from Beyond ook uit hun dode kelen barst. Maarop het Place de la Revolution voelt men alleen een vreemd, ondergronds gedonder.
Jacob, Antoine en Emile grijepen hun kans! Onder het mom van het helpen van een gewonde burger, grijpen zij Rigault vast en proberen hem weg te halen uit het publiek. Terwijl zij hem "helpen" steken Antoine en Emile een dolk in zijn lichaam. Ondertussen houdt Jacob het publiek op afstand met zijn vlotte babbel (Fast Talk succes). 

Wanneer de rust eenmaal is weergekeerd, gaat de Revolutie gewoon verder met haar werk. Marc verdwijnt als volgende onder het blad van de Guillotine. Maar zijn offer zal niet meer meetellen voor de 10.000 zielen die Azotottal nodig heeft om zich te kunnen manifesteren in Parijs. 

Naweeën

De volgende dag is het 20 Prairial en het feest van het Opperste Wezen. Robespierre is het stralende middelpunt van de dag en laat zich alle aandacht aanleunen. Maar de andere leden van de Nationale Conventie zien de tekenen aan de wand, Robespierre is zich ook aan het installeren als hoofd van de staatsreligie. Dat kan niet de bedoeling zijn. 
Op 21 Prairial wordt de guillotine verplaatst van het Place de la Revolution naar het Place de la Bastille en twee dagen later weer naar de Barrière du Throne. Daar wordt Robespierre dan op 28 Prairial ook onthoofd onder de guillotine. 

Madame Melodie D'Arcy en Madame de Guesclin - Brienne hebben hun buik vol van de revolutie. Zij vluchten met hun kleine kinderen naar Engeland en strijken neer in Tarryford, een klein, rustig dorpje in Wiltshire. De stad Bath is vlakbij, als de dames behoefte hebben aan wat contact met de lokale adel. En als vluchtelingen en slachtoffers van de gruwelijke revolutie, kunnen zij van de lokale adel rekenen op behoorlijk wat steun. 
Jacob, Antoine en Emile hebben na het bloederige einde van de revolutie ook niet veel meer te zoeken in Frankrijk. 

De volgende keer gaan we verder met nieuwe karakters in Regency Cthulhu. 

zondag 11 oktober 2026

Donkere dagen

De zomervakantie is voorbij en iedereen is weer terug naar school. En de dagen worden ook meteen een stuk korter en kouder. De herfst komt eraan. En dat betekent dat de tuin ook langzaamaan in de rust stand gaat. 

 

oogst

De laatste oogst heb ik inmiddels wel binnengehaald. Ik heb weer twee mooie pompoenen, de laatste knalgele courgettes en de laatste tomaten van de struiken gehaald. De pepertjes, die ik indertijd heb opgekweekt van de ChillIt - zaadjes gaan nog steeds goed en zijn nog overwegend groen. Ik laat ze nog even staan, tot het echt begint te vriezen. 

En mijn vriezer ligt ook vol met de opbrengst uit de moestuin. De tomaten en courgettes rooster ik altijd in de oven, tot ze helemaal zacht zijn. Daarna worden ze gepureerd en gaan ze in bakjes de vriezer in. En dan wacht hen later een lot als soep of pasta-saus. Dus daar kunnen we nog even mee vooruit. En nu is het voor mij afwachten tot de dagen nog donkerder en kouder worden. En dan kan ik al weer gaan uitkijken naar kerst en Oud & Nieuw. 

En ik kan al weer gaan nadenken over de inrichting van de moestuin volgend jaar. Misschien moet ik weer eens wat broccoli zaaien. En ik denk dat ik ook eens een grotere pot voor mijn laurier moet kopen. Hij staat nu al jaren in een kleine pot, maar wil altijd maar groter groeien. Misschien een mooi klusje voor het nieuwe seizoen. 

zaterdag 10 oktober 2026

Een nieuwe kamer

Nu ons jongste kind ook de basisschool verlaten heeft, en aan de middelbare school gaat beginnen, moest de kinderkamer ook ernstig onder handen genomen worden! En dat begon al in de zomervakantie.  Ineens moesten alle kleren die te klein waren, alle knuffels en alle spullen die niet meer nodig waren, weg! Het was werkelijk ongelofelijk hoeveel spullen we naar de kringloop hebben gebracht. 



En toen moest de kamer ook opnieuw ingericht worden, want er zouden veel boeken een plekje moeten krijgen in de kamer. Ook moest er binnenkort huiswerk gemaakt worden en alles moest anders, mooier en vooral beter. Dus er werden een paar avonden doorgebracht met een op schaal getekende plattegrond van de kamer en alle gewenste meubels. En daarna werd er een bijzonder grote bestelling bij de IKEA gedaan. 

En toen moest het echte verbouwen nog beginnen. Een oud en zwaar bureau werd naar beneden getild en afgehaald door de kringloop. Andere meubels, die we al heel lang hebben, werden verplaatst en zullen bij een volgende herschikking van de slaapkamers wel weer een nieuwe bestemming krijgen. En daarna zijn we een heel weekeinde bezig geweest om de nieuwe meubels weer in elkaar te zetten. Er wordt altijd een hoop drama gemaakt over de uitdaging van IKEA meubels, maar ik heb echt het idee dat het makkelijker is dan vroeger. De instructies zijn duidelijk en makkelijk te volgen. 

In ieder geval, ons jongste kind heeft nu ook een kamer, die weer een tijdje mee kan en aansluit bij nieuwe behoeften. 

zondag 4 oktober 2026

En Vacances en Normandie - Rouen


De vakantie in Dieppe was bepaald wat regenachtiger dan de tijd in Saint-Malo, maar niet getreurd, er is genoeg leuks te doen. We gingen ook nog een dagje naar Rouen en dat is wel een bijzonder leuke stad. Het is nog altijd de hoofdstad van Normandië en het heeft een lange en imposante geschiedenis, en daar hebben we flink wat van opgesnoven. 


Kathedraal van Rouen

    
Zo hebben we de Kathedraal van Rouen bezocht, een enorme gotische kathedraal uit de 16e eeuw. Dit was een bijzonder imposante kerk en domineert Rouen natuurlijk. De kathedraal is in gothische stijl en is van binnen redelijk sober, lang niet zo overdadig als de kathedraal van Rennes, die we deze vakantie ook bezochten. En Rouen heeft een veelbewogen geschiedenis, die in de kerk terug kwam. Zo lagen er graven van de eerste Noormannen, Vikingen die zich vestigden in het gebied en later van de Koning van Frankrijk het recht kregen zich hertogen te noemen. Rollo de Noorman lag er, samen met zijn zoon Willem Langzwaard. En hoewel zij eerst als veroveraars naar Normandië kwamen, bleven zij daar later en investeerden ook in hun nieuwe land, zoals bijvoorbeeld de gemeenschap op Mont Saint-Michel. 

Willem Langzwaard

En de band tussen Normandië en de Vikingen bestaat in deze tijd nog steeds. In 2014 deed de bisschop van Oslo een cadeau aan de bisschop van Rouen, een relikwie van Sint Olaf. Deze Olaf plunderde door noordelijk Europa en overwinterde in Rouen bij Hertog Richard I van Normandië (zoon van Willem Langzwaard), waar hij zich tot het Christendom bekeerde. Eenmaal weer thuis werd Olaf Koning van Noorwegen en maakte van het Christendom een staatsgodsdienst (wat met veel strijd gepaard ging). Na zijn dood werd hij heilig verklaard. En zo belandde een relikwie van hem meer dan 1000 jaar later weer in de stad waar hij een belangrijke tijd doorbracht. 

Relikwie van Sint Olaf

Rouen is natuurlijk ook de plek geweest waar Jeanne D'Arc aan haar gruwelijke eind is gekomen. Dus we bezochten ook een museum over haar geschiedenis en dat was ook leuk gedaan, het Historial de Jeanne d'Arc. We konden een kleine audiotour volgen. De focus lag vooral op de rechtszaak om Jeanne d'Arc na afloop van haar verbranding weer in ere te herstellen. 
Jeanne (in haar eigen dialect heette ze Jehanne) werd geboren in een onrustige tijd in Frankrijk. Er heerste een burgeroorlog, waar de Engelsen gebruik van maakten, door een kant te steunen en daarmee delen van Frankrijk voor zichzelf in te nemen. En zij heeft een belangrijke rol gespeeld om dat tij te keren. Helaas werd zij in 1430 gevangen genomen en op 23 mei werd zij in Rouen verbrand, als ketter. 
Pas 20 jaar later was Koning Karel VII in staat om een rehabilitatieproces te starten en de naam van Jeanne d'Arc te zuiveren.
Het was interessant om het proces te volgen. Veel ervan is nog in allerlei geschriften bewaard gebleven. En het werd ook duidelijk dat de leider van het proces om Jeanne te veroordelen zijn eigen, kerkelijke voorschriften met de voeten trad, om een politiek handige veroordeling te krijgen.  

Oude Markt

Later liepen we nog door naar de oude markt, waar Jeanne daadwerkelijk levend verbrand is. Daar staat nu nog een klein herdenkingsteken. 

We hebben nog lang niet alles gezien wat Rouen te bieden heeft en ik kom er graag nog eens terug, maar dat zal in een andere vakantie moeten zijn. 




  

vrijdag 2 oktober 2026

De reis van Sint Brandaan

Saint-Malo verwijst naar de heilige Malo (of Machutus), een Welshe monnik, die uiteindelijk in Aleth in Bretagne een klooster stichtte, dat uitgroeide tot Saint-Malo. Sint Malo was een reisgenoot van Sint Brandaan, een Ierse monnik, die een lange reis maakte over de Noordzee en Atlantische oceaan. Brandaan was ook de naamgever van Nederlands oudste vuurtoren, de Brandaris. In ieder geval, een tijdje geleden kon ik een Nederlandse versie van de reis van Brandaan op de kop tikken. 



Het gaat om De Reis van Sint Brandaan, van een onbekende auteur en vertaald door Willem Wilmink, W. P. Gerritsen en Soetje Oppenhuis. Het oorspronkelijke gedicht is uit de 12e eeuw, maar deze vertaling is uit 1991, vrij modern.

Spoilers

Wanneer het verhaal begint is Brandaan nog geen heilige, maar alleen nog maar een abt. Op een dag krijgt hij een boek in handen, waarin allemaal fantastische plaatsen, dieren en mensen beschreven worden. Brandaan kan deze onzin niet uitstaan en werpt het boek in het vuur (daadkrachtig optreden tegen desinformatie, daar kunnen we meer van gebruiken). Maar dan verschijnt er een Engel, die Brandaan bestraffend toespreekt. Alles wat in het boek stond was waar! En met het verbranden van het boek is kennis verloren gegaan (en dat is ook verschrikkelijk natuurlijk). 
Dus Brandaan maakt een boot, laadt deze vol met eten en selecteert een aantal reisgenoten. En dan gaat Brandaan op reis. En hij maakt vele wonderlijke zaken mee. Zo bezoekt hij Judas Iscariot, die af en toe rust krijgt van zijn eindeloze straf, voor het verraden van Jezus. Maar ook ontmoeten zij mensen met het het hoofd van een zwijn en de nek van een vogel. En uiteraard een zeeslang die in zijn eigen staart bijt en zo het schip omsingelt. 
En Brandaan maakt braaf aantekeningen van wat hij meemaakt. En uiteindelijk leidt dat tot een nieuw boek, ter vervanging van het boek dat hij verbrandde. 

Conclusie

Het is een leuk verhaal, niet te lang. En de vertaling van Willem Wilmink is mooi en levendig gemaakt. Het verhaal van Brandaan is gebaseerd op de Ierse traditie van Immram, een genre verhalen waarbij de held van het verhaal een lange zeereis maakt en allerlei avonturen beleefd. En in andere delen van de wereld zijn er natuurlijk ook verhalen over verre zeereizen en vreemde avonturen. Zo is er natuurlijk het verhaal van Odysseus, maar er zijn ook de verhalen van Sinbad. Een lange zeereis geeft de verhalen verteller de kans om vreemde situaties te verzinnen, die volstrekt acceptabel zijn, want "ver weg". 
Als je je nog eens wilt verdiepen in wat je voorouders leuk vonden op een koude winteravond, is dit een uitstekend boek om er eens bij te pakken.   



zaterdag 26 september 2026

En Vacances en Normandie - Chateau Musée

Dieppe heeft een lange  en interessante geschiedenis die mooi werd weergegeven in het Chateau Musée. Dus op een wat regenachtige morgen wandelden wij tegen de klif van Dieppe op en bezochten we het kasteel.  

Achterkant van het museum


Het Kasteel zelf was al leuk om te bezoeken. Het ligt op de klif naast Dieppe en biedt een prachtig uitzicht over Dieppe en de zee. Een eerste kasteel werd op dezefde plek gebouwd in de 12e eeuw, maar dat werd verwoest. Deze versie is uit de 15e eeuw en staat nog steeds. En het huisvest tegenwoordig een museum over de geschiedenis van Dieppe, die ook allemaal zeer interessant is. 


Ivoorsnijwerk

Dieppe was een belangrijke havenstad en reder Jehan Ango reisde de wereld rond en bouwde een handelsimperium in Afrika en Azië. En zo stroomde er op een gegeven moment veel ivoor naar Dieppe, waar een enorme indrustrie ontstond van ivoor-bewerking. De prachtigste beeldjes en gebruiksvoorwerpen werden gemaakt van zeer verfijnd snijwerk. En veel daarvan wordt nu tentoongesteld in Dieppe.

Het was ongelofelijk om te zien hoe klein en verfijnd het snijwerk gemaakt kon worden. De doosjes, mandjes, beeldjes en paraplu's die werden gemaakt, waren duidelijk luxe-voorwerpen.   

Een boot, van ivoor

Dieppe was ook het startpunt van veel ontdekkingsreizen en de kolonisatie van Noordelijk Amerika, wat later Canada zou worden, ook weer dankzij Jehan Ango. En met de reizen die de Fransen over de hele wereld maakten, moest ook die wereld in kaart gebracht worden. Dus in het museum waren ook veel oude kaarten bewaard gebleven. En ook dat was weer imposant om te zien, hoe groot en gedetailleerd die kaarten waren. 

Wereldkaart

En uiteindelijk was er ook nog gewoon een hele hoop kunst te zien, van Franse schilders, die een connectie met Dieppe hadden. Zo hing er ook een schilderij van Madeleine Lemaire, Char des Fees, van een stel feeën, die voortrazen in een wagen, getrokken door gevleugelde katten. Zij gaf het cadeau aan de componist Saint Saëns, die het later weer met andere bezittingen aan het Museum van Dieppe schonk. Ik vond het een leuk schilderij. 
Char des Fees

En toen was het alweer tijd om te gaan. Precies op tijd om een rondje lunch te halen in de stad en in de middag rustig door te brengen met een boekje en een spelletje. 
 


zondag 20 september 2026

Call of Cthulhu XXXII - Music from Beyond

De soldaten van de Revolutie belanden nu wel in een laatste fase rondom de vreemde plannen van Monsieur Rigault. Kunnen ze de guillotine en hem nog stoppen?

Emile Rouzet (afwezig)
Jacob de Rothschild
Marc de Guesclin
Nicholas D'Arcy
Antoine D'Eclaire

Laat op de dag van 18 Prairial, II, Parijs

De boeken van Comte Fenalik, die Malo en Jacob hebben meegenomen uit de kamers van Monsieur Rigault worden opgeslagen in de kelders van de Revolutionaire Garde. Daar zullen ze voorlopig geen kwaad kunnen. De soldaten maken zich ernstig zorgen, ze denken dat op de dag van het Festival van het Opperste Wezen Rigault zijn doel van 10.000 geofferde zielen zal hebben bereikt. Kunnen zij hem voor die tijd stoppen? Ze hebben minder dan 48 uur!
De soldaten weten nu dat iemand die de Muziek van Voorbij heeft gehoord, het ritueel kan stoppen, wanneer deze zichzelf opoffert. En ze weten ook dat een jaar of vijf geleden Comte Fenalik een gevangene had, die bezig was met een afschuwelijk muziekstuk, de dwerg Dietrich Zann. Ze hadden hem en de prostituée Celine gevonden in het huis van de Comte. Maar na alle gebeurtenissen daar, waren zij verdwenen.

Jacob en Malo besluiten dat Celine vinden waarschijnlijk het snelst zal gaan. Ze willen rondvragen bij de prostituées van Parijs, waar ze nog een hoop mensen kennen, uit hun jongere dagen natuurlijk. Geld meert een hoop palmen (Credit rating success). De vrouwen van de straat nemen het geld aan, maar zijn daarna wel bijzonder onbeleefd. Malo besluit om een oudere madam aan te spreken en zij wijst de mannen in ieder geval naar de goede wijk. Celine lijkt nog te leven. 
Jacob vindt een bijzonder oude en cynische prostituée, Madame Blanchefort, die op zoek is naar drank en een man om dat te betalen. Jacob presenteert haar met een fles Vieux, veel beter dan wat zij normaal drinkt. Madame Blanchefort begint te babbelen. Celine was een oude vriendin van haar en is uit het leven gestapt. De soldaten schrikken, maar realiseren zich al snel dat Celine nog leeft en uit het leven van prostitutie is gestapt. Celine woont tegenwoordig in de Rue Feydeau, samen met haar man, een muzikant en hun kind. Niet veel rijker natuurlijk, maar ze heeft nog maar een man om tevreden te houden.   

Mme. Blanchefort


Madame Blanchefort neemt de fles Vieux aan en verdwijnt weer in de straten van Parijs. Als ze alleen wijn gewend is, zal de Vieux hard aankomen. 

Rue Feydeau

De soldaten begeven zich naar Rue Feydeau, waar ze al snel het gebouw vinden waar de familie Zann woont. Zij wonen helemaal bovenin, recht onder het dak. Wanneer de soldaten aankloppen en Celine opendoet, herkent zij hen meteen, haar redders van vijf jaar geleden. Celine, Dietrich en hun zoontje Hiëronymus leven in een situatie van diepe armoede, de wind waait door de dakpannen naar binnen, het gezin slaapt op een gezamenlijke matras er is duidelijk niets te eten in huis. Dietrich is helemaal waanzinnig geworden en speelt steeds op een niet-aanwezige viool. 
De soldaten besluiten om hier in te grijpen. Jacob leidt Hiëronymus af, door hem zijn pistool te laten zien. Het jongetje overwint al snel zijn angst en begint opgewekt te babbelen met Jacob. Malo gaat weer naar beneden en haalt brood, fruit en kaas voor het gezin, iedereen is veel te mager en er is geen eten in huis. Nicholas en Antoine spreken met Celine. Het blijkt dat Dietrich helemaal waanzinnig is geworden en alleen nog maar leeft voor de vreselijke muziek die hij moest maken voor Comte Fenalik. Hij wil niet werken, praten of eten en hij zal hier binnenkort aan sterven! Celine wil niet dat Dietrich zijn muziek speelt, het zal niets goeds brengen. 
Wanneer de mannen om omzich heen kijken, zien zij dat het pleisterwerk van de muren is gesloopt en in poeder op de grond ligt. De stukjes die nog wel aan de muren zitten, zitten vol met allerlei muzieknotities. Schreef Dietrich zijn muziek op de muren? In een hoekje ligt een stukgeslagen viool (Spot Hidden).
Als Dietrich daadwerkelijk de Muziek van Voorbij maakt, die de muren van de realiteit kan doen breken, wie is dan degene die deze muziek moet horen en daarna geofferd moet worden aan de guillotine? Dietrich zelf? Maar die is waanzinnig. Celine of Hiëronymus, dat zou wel erg moreel verwerpelijk zijn, bovendien is Hiëronymus nog te jong om te begrijpen wat er gebeurd. Iemand anders dan, gewoon een Parijse burger?

Malo denkt dat er wel een viool bij de in beslag genomen spullen van gevangenen van de revolutie te vinden zal zijn. Nicholas en Malo gaan terug naar de kazerne van de Revolutionaire Garde om daar een viool te lenen uit de in beslag genomen spullen. Malo wil daarvoor wel de juiste aanvraagformulieren indienen, maar om de een of andere reden lukt het vandaag niet met zijn vervalsings-pogingen. Hij moet wel drie keer een vals formulier indienen voor het geaccepteerd word. 

Ondertussen besluiten Jacob en Antoine dat de boodschappen van Malo niet voldoende zijn. Ze nemen Celine en Hiëronymus mee uit eten. Bovendien is wel duidelijk geworden dat Celine echt niet wil dat Dietrich ooit nog een viool ziet, laat staan in handen heeft. Wanneer Malo en Nicholas terugkeren, zal ze hen tegen willen houden. Er is geen tijd voor hysterisch vrouwen - gedoe. In een klein eet-café in de buurt zetten Jacob en Antoine eten voor aan Celine en haar zoon. Deze twee doen hun best om het eten niet te inhaleren, maar het is duidelijk dat ze al te lang niet voldoende hebben gegeten. 

Inmiddels zijn Malo en Nicholas teruggekeerd naar de woning, waar nu alleen nog Dietrich aanwezig is. Hij heeft niet eens gemerkt dat zijn vrouw en kind vertrokken zijn. Malo probeert de muzikale notaties op de muren te kopiëren. Wanneer Dietrich ziet dat er pen en papier aanwezig zijn, grijpt hij deze uit Malo's handen en begint waanzinnig te schrijven. Hij schrijft hele bladzijden vol met de Muziek van Voorbij. Malo leest mee en ziet dat het afschuwelijk moet klinken. Wanneer Dietrich ziet dat Nicholas een viool bij zich heeft, wordt hij wild en wil hij de viool hebben. Nicholas houdt deze nog even buiten bereik van Dietrich.  

Zonsondergang, Notre Dame

Malo en Nicholas nemen Dietrich mee naar de Notre Dame. Vroeger was dat een belangrijke cathedraal, maar tegenwoordig wordt deze gebruikt als een paardenstal. Met georganiseerde religie heeft het moderne Frankrijk niets meer te maken! Eenmaal in de oude Notre Dame aangekomen, installeren Malo en Nicholas Dietrich op het voormalig kansel en geven hem de viool. De rondlopende staljongens, paardenverzorgers en ander publiek keuren hen nauwelijks een blik waardig, tot Dietrich begint te spelen! 
van Aldin Baroza


Dietrich haalt de strijkstok over de snaren van de viool en een gruwelijk gekrijs komt uit de viool! Zijn dit muzieknoten? De ruimte in de voormalige kerk lijkt donker te worden. Dietrich stopt even en kunnen Malo en Nicholas zijn handen en vingers nauwelijks volgen wanneer zij over spelen. Noten vallen uit de viool, met een onmogelijke en onbegrijpelijke snelheid. De muren van de cathedraal lijken te verkruimelen, het dak smelt weg en lijkt te openen als een iris en de sterrenhemel wordt zichtbaar. De muziek van Dietrich is als een tornado, die de Malo en Nicholas op hun plek houdt. 
Het schip van de voormalige kerk vult zich met de kou van het heelal, de vloer verdwijnt en iedereen hangt in de lege ruimte. Een voor een gaan de sterren uit en de eindeloze nacht omringt hen. Sommige aanwezigen worden weggesleurd, de ruimte in. 
En Dietrich speelt maar door, de staccato noten scheuren de viool uiteen en beuken in op de psyches van de Malo en Nicholas. Zij zien in dat het leven op aarde niet meer is dan een kwaadaardige vergissing. Er is geen hogere orde, alleen maar chaos. Ze horen gelach en realiseren zich even later dat het hun eigen waanzinnige gelach is. (San loss van 1d10 voor iedere aanwezige)

Even later komen Malo en Nicholas bij, allebei met bloedende oren. In hun hoofd horen zij nog altijd de waanzinnige muziek van Dietrich Zann en die zullen zij horen tot de dag van hun dood. Dietrich ligt dood aan hun voeten. Zijn vingers hebben zich recht in het hout van de viool geboord en hij heeft een afschuwelijke grimas op zijn gezicht. Malo realiseert zich wat hier gebeurd is (INT succes), Dietrich Zann was in staat om met zijn waanzinnige muziek de muren van de realiteit af te breken, en wat daarachter ligt is gruwelijk. Om deze gruwelijke realisatie te blokkeren, blokkeert Malo alle herinneringen aan de afgelopen uren. Nicholas denkt dat hij alleen maar vreselijk moderne muziek heeft gehoord (INT fail). 

De Notre Dame lijkt weer te zijn, zoals deze was, met muren en dak intact. Maar verder is er niemand meer te zien, het is een enorme chaos, stro, hooi, voer, tuigage en gereedschap zijn door de hele ruimte geslingerd. De voetstappen van de stadswachten zijn al te horen. Nicholas komt iets eerder bij zinnen dan Malo en besluit te vluchten en laat zijn vriend en collega achter. Malo staat nog steeds verdwaast boven het lichaam van Dietrich Zann. Hij wordt gearresteerd, verdacht van moord op Dietrich Zann, het verstoren van de openbare orde en heulen met aristo's. Dat is genoeg om hem te veroordelen tot de guillotine. 

Nicholas rent terug naar het appartement van Celine en Dietrich en treft daar een slapende Celine en Hiëronymus, terwijl Jacob en Antoine de wacht houden.  

zaterdag 19 september 2026

En vacances en Normandie - Dieppe


Nadat we een week in Saint-Malo hadden doorgebracht, gingen we ook nog een week naar Dieppe in Normandië. We zijn al vaker in Normandië geweest (in 2013, in 2017, in 2022 en in 2023), we vinden het een fijne regio om op vakantie te gaan, niet te ver van huis, maar wel heel anders dan in Nederland.


Langs de kliffen van Dieppe

In Dieppe hadden we een appartement vlakbij de kerk van St. Jacob en het marktplein, op een minuut of 10 van het strand. Het weer was wat minder mooi dan in Saint-Malo, maar nog steeds warm genoeg, we mochten zeker niet klagen. We hebben gezwommen in de zee, we bezochten Rouen en maakten nog een wandeling in de omgeving. Verder was er ook een zomerkermis, waar onze oudste kinderen nog naar toe zijn gegaan. 

En Dieppe was groter en minder toeristisch dan Saint-Malo, wat ook altijd wel prettig is. Wanneer alle winkels alleen maar cateren aan toeristen (eten, drinken, souvenirs) heb je toch het idee dat er iets mist. Dieppe heeft ook een lange en interessante geschiedenis, waar we ook nog veel van hebben gezien.   

vrijdag 18 september 2026

Macbeth

Een tijd geleden keek ik met Sander een verfilming van The Tragedy of  Macbeth (2021) van Joel Coen (Fargo, een van de broers). Verder ook Frances McDormand (Fargo, Good Omens, Wonderboys) en Denzel Washington (vader van John David). Brendan Gleeson (The Guard) zagen we ook nog. 


Het verhaal mag natuurlijk geen verrassing meer zijn. Het is een van de beroemdste toneelstukken van William Shakespeare en geschreven tussen 1603 en 1607. Het is een beetje onduidelijk wanneer het voor het eerst is opgevoerd. En het is ook al verschillende keren verfilmd (en hier besproken). En dit is wel een bijzondere verfilming. Joel Coen heeft er voor gekozen om het verhaal in zwart-wit te verfilmen, waar door alle aandacht naar de personages gaat. 

Spoilers

Als dit verhaal nog spoilers bevat, moet je je  schamen!

Macbeth, Thane van Glamis (Washington) en Banquo, Thane of Lochaber (Carvel (A Pale Horse, Sherlock)) ronden de strijd tegen de verraderlijke Thane of Cawdor af en ontmoeten dan een heks (of drie heksen, het blijft wat onduidelijk (Hunter (Orlando))). Deze heks voorspelt hen dat Macbeth ook Thane of Cawdor zal worden, en daarna Koning van heel Schotland. En Banquo zal geen koning worden, maar een vader van koningen. De mannen zijn hiervan onder de indruk, maar zijn ook bang dat er alleen maar ellende zal komen van deze voorspellingen. 
Koning Duncan (Gleeson) executeert de oude Thane van Cawdor en geeft de titel daarna aan Macbeth. Deze zit de voorspellingen al uitkomen! Het koningschap lonkt. Hij informeert zijn vrouw, Lady Macbeth (McDormand). Maar even later wordt duidelijk dat Koning Duncan verwacht dat zijn zoon, Malcom (Melling) de troon zal bestijgen. 

Macbeth en zijn vrouw worden nu verteerd door ambitie. En wanneer Duncan onder hun dak verblijft, vermoorden zij hem en later ook zijn lijfwachten en mogelijke andere getuigen. Malcom ontvlucht Schotland. Macbeth lijkt stevig op de troon te zitten. Maar er is altijd nog de voorspelling over Banquo. Macbeth en zijn vrouw zijn oud, er zullen geen kinderen meer komen, maar Banquo heeft een zoon. Ook zij moeten verwijderd worden!

Door het schuldgevoel en de zorgen wordt Macbeth steeds gekker en Lady Macbeth moet steeds vaker ingrijpen om de rust te bewaren. Weer wordt Macbeth bezocht door de heksen, die hem weer waarschuwen. Dit keer voor Macduff. Macbeth besluit om het gezin van Macduff te vermoorden, wat er toe leidt dat Macduff ook Schotland ontvlucht en zich aansluit bij Malcom. 

Wanneer een leger van Engelsen, onder leiding van Malcolm en Macduff optrekt naar het paleis van Macbeth, denkt hij nog altijd dat hij het zal overleven. Maar Macduff maakt een einde aan die illusie. 

Conclusie

Dit was een hele indrukwekkende film. Joel Coen heeft gekozen voor een verfilming in volledig zwart-wit en zeer minimalistische en expresionistische decors. Daardoor kon alle aandacht uitgaan naar de personages en de teksten van Shakespear. En die zijn toch wel fantastisch. Washington en McDormand zijn fantastisch als oudere edelen, die nog een laatste poging willen wagen hun carrière een boost te geven. Maar waarvoor eigenlijk, ze hebben geen kinderen en die zullen ook niet meer komen. Dus hun carrière is een dood spoor. 
Verder zorgen de minimalistische decors er ook voor dat de toenemende waanzin van Macbeth en zijn vrouw ook steeds duidelijker worden. Daarmee werd teruggegrepen op het expressionisme in film, waar ik zo een fan van ben, zoals met Das Cabinet Des Dr. Caligari. De wereld van Macbeth is een plek die gedomineerd wordt door lange gangen en hallen, waar de zon scherp naar binnen valt. Verstoppen is niet mogelijk, ook niet als je steeds ernstiger misdaden pleegt.

Een interessante verfilming van een bekend verhaal, zeker kijken als je de kans krijgt!    

zaterdag 12 september 2026

Zonsverduistering 2026

Terwijl we in Saint-Malo waren, vond er ook een zonsverduistering plaats. Het gebied van de totale verduistering lag in noordelijk Spanje, maar Saint-Malo was dichtbij genoeg om toch nog 95% verduistering te krijgen. Dat mochten we niet missen natuurlijk. 

In de avond gingen we naar het strand, waar we overdag ook nog geweest waren. En heel Saint-Malo was uitgelopen om ook de verduistering te zien. De mensen zaten op het strand en op de muren van Saint-Malo. Het was bomvol, gelukkig was het overdrag niet zo druk in Saint-Malo. Verder was het ook vloed, en sommige mensen waren nog in de problemen gekomen, omdat ze te lang op wat rotsen waren blijven zitten en niet meer terug konden. En het water kwam steeds hoger. 

Stand Bon Secour

Terwijl we op het strand zaten, wachtten we af. We hadden geen eclipsbrilletjes meer kunnen krijgen, die waren helaas overal uitverkocht. Gelukkig mochten we van wat aardige mensen een brilletje lenen, en het effect was spectaculair! De zon verdween echt achter de maan. 
Lange tijd merkten we niets van de verdwijnende zon, maar toen de eclips bijna volledig was, werd het licht toch wel heel zwak, maar anders dan wanneer de zon ondergaat. En de warmte verdween ook al heel snel uit de lucht. En met 95% van een volledige ecplips was dat effect echt merkbaar. 

De ecplis in Ile et Vilaine (Thierry Legras)

En toen was het rond 21:30 weer voorbij en gingen we weer naar huis. Het was een indrukwekkend fenomeen. En nu weten wij precies hoe het zit en dat het niet langer dan een minuut of 5 duurt. Maar hoe beangstigend moet dit zijn geweest voor mensen in vroeger tijden, die niet wisten wat er gebeurde en of de zon weer terug zou komen. 


zaterdag 5 september 2026

Het begin van alles

In de vakantie was er ook weer tijd voor het lezen van een dikke pil, Het Begin Van Alles van David Graeber en David Wengrow. 


Het is geen roman, maar een wetenschappelijk boek, over het begin van de mensheid en het denken over vroegere mensen en samenlevingen. Veel waarheden die we nu nauwelijks nog ter discussie stellen, blijken eigenlijk helemaal niet zo zeker te zijn als ons misschien geleerd is. Dit boek is een interessante, frisse kijk op wetenschappelijk bewijs en de conclusies die we daaruit kunnen trekken. De schrijvers stellen dat het verhaal dat we onszelf nu vertellen over de ontwikkeling en beschaving van de mensheid eigenlijk gestoeld is op los zand en als we open en eerlijk kijken naar archeologisch en historisch bewijs, dat er dan flink wat gaten in te schieten zijn. 

Het gebruikelijke verhaal gaat ongeveer als volgt. In den beginnen leefde de mensheid in kleine familiegroepjes en jaagde en verzamelde hun eten bij elkaar. Toen mensen ontdekten dat ze ook vee konden houden en zaad konden planten, stapten ze vlot over naar landbouw en veeteelt. Daarbij deed privé-bezit ook zijn intrede. Dit leidde aan de ene kant tot een enorme beschavingsexplosie met het ontwikkelen van veel grotere samenlevingen, veel grotere bouwkundige prestaties en als tegenhanger werd de mensheid ingedeeld in de "haves" en de "have-nots". 

Graeber en Wengrow vinden dat wat al te gemakkelijk gedacht en zij tonen aan dat de samenlevingen van jagers en verzamelaars veel groter waren en veel meer connecties met andere groepen onderhielden dan eerder gedacht. Daarnaast leefden jagers en verzamelaars lang niet altijd van de hand naar de tand en wisten zij ook grootse, permanente bouwsels te bouwen. Bovendien was de overstap naar landbouw geen snelle. Lang tijd werd er wel landbouw bedreven, maar dat was slechts een van de vele bronnen van voedsel (naast jagen, vissen, verzamelen en verhandelen). 

De samenleving zoals we die nu hebben is niet onvermijdelijk en is ook zeker niet onveranderlijk. In het verleden hebben we gezien dat er andere vormen van samenleven mogelijk zijn, en dat die ook lange tijd zeer succesvol waren. 

Een interessant boek om te lezen met mijn Antropologen achtergrond. En makkelijk geschreven voor de buitenstaander. Zeker een aanrader. En gewoon te halen in mijn eigen bibliotheek. 


  

vrijdag 4 september 2026

En vacances en Breizh - Mont Saint-Michel

Saint-Malo ligt ook vrij dicht bij Mont Saint-Michel, de beroemde rots in de baai, die bij vloed een eiland wordt. Dus daar zijn we ook heen gegaan. En het was prachtig. 


Mont Saint Michel 

We reden er heen en aangezien het een zeer toeristische plek is (net als Carcasonne, waar we vorig jaar waren), was er heel veel parkeergelegenheid. We parkeerden onze auto en konden toen kiezen tussen de pendelbus of een wandeling over een dijk en een brug naar Mont Saint-Michel. Een kleine wandeling van een minuut of 20 is voor mij geen uitdaging meer, dus we wandelden en zagen vanuit de verte de berg met de gebouwen erop steeds dichterbij komen. 

Van dichtbij

Mont Saint-Michel is al erg oud. De berg die uitsteekt boven de baai trekt al lang mensen aan. En in 700 al werd een gemeenschap van monikken gesticht door Sint Aubert, en een paar jaar later werd (op aanwijzing van de aartsenge Michael) de eerste kerk op het eiland gebouwd. Lange tijd bleef de gemeenschap vrij klein, maar na verloop van tijd kwamen er toch steeds meer bedevaartgangers. Toen de Noorman Rollo eenmaal Normandië als leen kreeg, herstelde hij de schade die hij eerder aanrichtte en kwam de gemeenschap op Mont Saint-Michel weer tot bloei. 

De baai van Mont Saint-Michel was in de loop der tijd flind verzandt, door inpoldering van de laaggelegen stukken land, de bouw van de brug naar het eiland en de kanalisering van de rivier de Couesnon. Dat hielp de uniciteit van Mont Saint-Michel als getijdeneiland om zeep. In de loop van de twintigste eeuw realiseerde de Franse overheid zich dat er ingegrepen moest worden. De rivier werd uigebaggerd en de dijk tussen het vaste land en het eiland werd vervangen door een brug. Sinds 2015 is Mont Saint-Michel weer een volwaardig eiland. 

We hebben er een hele middag doorgebracht. En het was wel bijzonder druk. Maar ook erg indrukwekkend. We hebben de abdij bezocht en dwaalden door de verschillende lagen van de abdij en de kerk en de gebouwen die in verschillende tijden zijn geboud. En vanaf de omlopen keken we uit over de snel droogvallende baai. 

Het was zeker een bezoekje waard. 


zondag 30 augustus 2026

En Vacances en Breizh - Rennes

Tijdens onze vakantie in Saint-Malo bezochten we ook het nabijgelegen Rennes. Een van onze kinderen zou daar na een eigen vakantie aankomen op het station om zich bij ons te voegen en we wilden niet alleen maar op het strand liggen. 

De rozentuin


Rennes is een oude stad met een lange geschiedenis en daar hebben we ook veel van teruggezien. We bezochten eerst het Park Thabor, een enorme publieke tuin in het centrum van Rennes. We zijn daar als eerste heen gegaan om te lunchen. Het park was prachtig (maar erg droog). We hebben tussen de bomen van de Engelse Tuin gedwaald en we hebben gekeken naar de prachtige rozen van de Rozentuin. Daarna liepen we nog langs de Franse Tuin. Het deed met denken aan de Tuin van de Aartsbisschop in Bourges, maar dit was veel groter.  


Kathedraal Rennes

Daarna gingen we nog naar de grote Kathedraal van Rennes, de Kathedraal van Sint Pieter. Rennes was ook de zetel van het Bisdom voor Rennes, Saint-Malo en Dol. En alle rijkdom uit de omgeving stroomde naar de Kathedraal en dat was te zien. Ik heb zelden een Kathedraal gezien die zo rijk versierd was (en ik heb de Notre Dame gezien!). De mooiste steen was gebruikt voor de pilaren en het plafond was volledig beschilderd met belangrijke scenes uit de bijbel en de lokale geschiedenis. We hebben onze ogen uitgekeken. 

 


We bezochten ook de Sacristie, waar verschillende schatten van de kerk tentoon werden gesteld. Ook die waren zeer indrukwekkend om te zien. Deze hoogtepuntjes van Middeleeuwse kunst waren voor ons allemaal te bekijken en we waren zeer onder de indruk. De rijkdom van de kerk was enorm. 

Verder hebben we ook nog wat gewinkeld in Rennes. En we hebben een hapje gegeten en toen wachtten we op de bus waar ons kind in zou zitten. En toen die eenmaal veilig was gearriveerd, vertrokken we weer naar Saint - Malo.