donderdag 7 december 2017

Murder on the Orient Express

Afgelopen weekeinde zijn +Sander en ik naar de film geweest, als een verlaat verjaardagscadeau. We gingen naar Murder on the Orient Express (2017), naar een beroemd verhaal van Agatha Christie. Het verhaal is al vaker verfilmd, de meest beroemde verfilming komt waarschijnlijk uit 1974 met Albert Finney.

Dit keer zit de cast vol met sterren, jong en oud. Er was natuurlijk de snor van Kenneth Branagh in de hoofdrol. Maar verder konden we ook kijken naar Dame Judi Dench (teveel om op te noemen, maar altijd goed), Michelle Pfeiffer (idem), Johnny Depp (ik ben oud genoeg voor de originele 21 Jump Street, whew), Olivia Colman (Uit the Night Manager en Hot Fuzz), Penelope Cruz, Derek Jacobi  (ook teveel om op te noemen, maar altijd goed), Willem Dafoe en Daisy Ridley.

Murder on the Orient Express


Spoilers

Dit is nauwelijks nodig natuurlijk. Het verhaal is al uit 1934 en wereldberoemd. Ik knal hem er meteen maar in: het slachtoffer verdiende het en iedereen heeft het gedaan, inclusief de butler!

Hercule Poirot (gespeeld door de snor van Kenneth Branagh) reist van Istanbul terug naar Calais, met de Orient Express. Tijdens de reis komt de trein stil te staan in de sneeuw in de bergen van Joegoslavië en wordt er een moord gepleegd in de coupé waar Poirot verblijft. Om problemen met de autoriteiten te voorkomen, wil men de Joegoslavische politie meteen een verdachte in handen kunnen geven. Poirot ondervraagt iedereen en onderzoekt de crime-scene.
Langzaamaan blijkt dat de crime-scene in scene is gezet, het slachtoffer een beroepscrimineel was en alle leden van de coupe hem kenden. En zij hebben hem allemaal vermoord en het was nog terecht ook. 

De snor van Kenneth Branagh

Deze verfilming vond ik maar matig. Ik heb het boek gelezen en ik vond deze interpretatie van Hercule Poirot totaal niet passen bij die in het boek. In de film heeft Hercule Poirot bepaald last van OCD of een andere aandoening. En inmiddels vind ik het een beetje goedkoop worden om de onderzoeker van de misdaad altijd maar weer een psychische aandoening mee te geven. Je kan niet gewoon slim en opmerkzaam zijn, nee dat is het gevolg van je stoornis.
En verder is Poirot ook erg fysiek aanwezig. In Jerusalem lost hij een misdaad op en schakelt fysiek de dader uit. En ook rondom de trein rent hij rond en vecht hij met mogelijke daders. Totaal niet zoals in het boek. Als het fysiek moest worden in de boeken, had Poirot altijd zijn sidekick Hastings. 

Het verhaal was ook behoorlijk onevenwichtig. Het sterkste gedeelte is wanneer alle passagiers van de trein en hun verhaal geïntroduceerd worden. Maar nadat de moord gepleegd is, raast Poirot wel erg snel door de karakters heen en deduceert wel heel snel de toedracht. In het boek gaat de introductie en de onthullingen wat langzamer en wat evenwichtiger. Dat draagt wel bij aan de kracht van het verhaal. 

Joegoslavië is wel prachtig. 

Aan de andere kant, de film is prachtig. De trein komt mooi in beeld. de landschappen in Joegoslavië zijn prachtig. De verschillende karakters onderscheiden zich ook erg van elkaar en kunnen ieder even mooi schitteren. 

Dus, wacht tot de film op TV of Netflix komt. Of lees het boek. 

woensdag 29 november 2017

Thor: Ragnarok

Ik ben weer naar de film geweest. Eigenlijk wilde ik een week of twee geleden gaan met vrienden +D+J en R. Maar ik werd ziek! Aangezien we al kaartjes hadden, bleef ik toen thuis en is +Sander toen gegaan. Dat was wel zuur, vooral toen Sander later thuis kwam en vertelde wat voor een leuke film het wel niet was.

Maar goed, gisteren ben ik met een collega naar Thor: Ragnarok in de Cinemec in Ede geweest. Ik werk tegenwoordig in Veenendaal, dus dat was een reisje van 10 minuten. En ik moest die dag ook in de avond werken, dus een lange pauze om een leuke film te zien, leek wel verantwoord.

Een hoop kleurtjes

Dit is de derde Thor-film, de andere twee heb ik ook gezien. Thor vond ik een beetje tegenvallen, en wat al te eenvoudige film. Maar Thor: The Dark World vond al fijn complexer. Een groot deel van het verhaal van Thor wordt in deze film losgelaten. Geen Jane Foster, geen Stellan Skarsgard. Maar wel meer contact met de andere Avengers. Het loslaten zien we ook in de poster, vol felle kleuren, waar de posters voor de andere twee films bepaald duister waren.

Spoilers

De film opent met Thor (alweer Chris Hemsworth), die gevangen is genomen in het Rijk van Surtr, een monsterlijk wezen dat tijdens de Ragnarok met vuur de wereld zal verzwelgen. Thor is daar terecht gekomen, omdat hij sinds The Age of Ultron op zoek is naar de Inifinity Stones die de hele tijd maar de kop opsteken. Na wat heen en weer gepraat weet Thor Surtr te doden, zijn hoofd met kroon mee te nemen en te ontsnappen naar Asgard. 

Daar regeert Loki (nog steeds Tom Hiddleston) nog steeds in de vorm van Odin. Dit doet hij al sinds hij zijn eigen dood in scene heeft gezet in de finale van Thor: The Dark World. Thor heeft meteen door dat er iets niet klopt bij het zien van een buitengewoon slecht toneelstuk over de dood van Loki (een hilarische scene met Matt Damon als Loki, Luke Hemsworth als Thor en Sam Neill als Odin). Hij ontmaskert Loki (laat ondertussen het hoofd van Surtr opruimen in de kerkers, het zou tot leven gewekt kunnen worden met het Eeuwige Vuur, in diezelfde kelders) en gaat samen met Loki zijn vader Odin zoeken. 

Aangekomen in New York (waar anders), blijkt het tehuis waar Odin verbleef vernield te zijn. Dr. Strange bemoeit zich al snel met deze gevaarlijke en machtige wezens, die weer in New York zijn. Hij brengt de broers naar Noorwegen, waar Odin verblijft. 
Odin is stervende, geeft zijn zoons nog wat wijsheid mee en waarschuwt hen voor de terugkeer van hun zuster, Hela (Cate Blanchett). Zij was zeer machtig, maar ook knettergek. Een beetje een probleem voor het universum. Odin sloot haar op, maar zij zal zichzelf bevrijden op het moment van zijn dood. 
Odin sterft en Hela verschijnt bijna meteen. Zij onderwerpt de broertjes, vernielt Mjölnir, de Hamer van Thor (waar hij zich ook erg mee vereenzelvigd) en gaat dan naar Asgard. De broertjes proberen haar te volgen, maar zij jaagt hen de Bifrost uit. 

In Asgard begint Hela meteen een schrikbewind en niemand kan zich tegen haar verweren. Heimdall leidt het verzet, maar hij heeft niet haar krachten. 

Ondertussen landen Thor en Loki op een planeet in een uithoek van het heelal, waar al het uitschot terecht komt. Daar komt Thor terecht in een arena, waar bij moet vechten tegen de Hulk (Mark Ruffalo). Ook treft hij daar een emotioneel instabiele en permanent dronken ex-Valkure, de laatsten die strijd leverden tegen Hela, en een voor een neergingen. 
Thor weet met Loki, de Hulk en de Valkure te ontsnappen. Zij keren terug naar Asgard om daar strijd te leveren tegen Hela. De strijd gaat maar matig, tot Thor zich realiseert dat hij geen hamer nodig heeft om de kracht van bliksem te kunnen gebruiken. 

Maar nog steeds is Hela onverwoestbaar. Het beste wat ze kunnen doen is de mensen van Asgard weg te halen. Maar Hela blijft dan nog een kracht om rekening mee te houden. Loki gaat op missie naar de kelders om het hoofd van Surtr in het Eeuwige Vuur te gooien. Hij zal dan weer tot leven komen en Asgaard vernietigen, hopelijk met Hela erbij.

Thor, Loki en de overlevende bewoners van Asgard gaan naar de Aarde, waar een ander enorm ruimteschip al in de lucht hangt.

Ik kijk voor het plot, echt...

Een leuke aanvulling op de MCU. Tenminste weer redelijk vrolijk en opgewekt. Films als Iron Man 3, Winter Soldier, Age of Ultron, en Civil War waren toch wel buitengewoon somber. Hier lijkt het tij enigszins te keren.
Toegegeven Odin sterft en Hela is echt slecht nieuws, maar de relatie tussen Thor en Loki lijkt enigszins hersteld. Thor verliest een oog, maar realiseert zich dat hij zijn hamer niet nodig heeft en hij lijkt eindelijk een waardig opvolger van de troon van Asgard-in-exile te zijn.

Verder vond ik dit ook een door vrouwen gedreven verhaal. Thor is eigenlijk met iets heel anders bezig (mislukte zoektocht naar infinitystenen) wanneer zijn vader sterft, zijn zus Hela te voorschijn komt en zij een heel nieuw licht laat schijnen over de totaal verziekte familieverhoudingen in de family Borson.
En op de uithoekplaneet waar Thor en Loki terecht komen en zij een uitweg proberen te vinden, is het de ex-Walkure die Thor gevangen neemt, Thor van informatie voorziet en zorgt voor een vluchtweg.

En zoals ik al eerder zei, de verhoudingen binnen de familie Borson zijn totaal verziekt en Odin verdient de titel Al-Vader niet. Nu de trilogie compleet is, hebben we het volgende verhaal. Odin regeerde over Asgaard en viel andere rijken en werelden aan, samen met zijn dochter Hela (was die dan ook van Frigga?). Totdat Hela te knettergek en vooral te machtig werd om nog te beheersen. Toen sloot hij haar op, besloot een vreedzamer leven te gaan leiden en schilderde alle bloederige muurschilderingen in Asgaard over.
Thor werd geboren en kort daarna ook Loki geadopteerd. Thor groeide op tot een arrogant monster (Thor) en moest snel heropgevoed worden. In de nasleep daarvan werd Loki aan de kant geschoven die daarna knettergek werd (Avengers). Daarna werd Loki voor zijn transgressie in de kerkers van Asgaard gegooid (The Dark World). Odin kon de keuzes van Thor (Jane Foster) ook niet accepteren.
Loki wist te ontsnappen, Thor te bedriegen en Odin aan de kant te schuiven. En Thor besloot na The Dark World om niet meer terug te keren in Asgaard.
Dus, way to go Odin!

Gaat dat zien.  





zondag 26 november 2017

Breiwerkje

De dagen worden weer korter en dan krijg ik altijd de behoefte om meer te handwerken (in de tuin is toch niet veel meer te doen momenteel). En dit keer ben ik nog nuttig bezig ook. Vorig jaar ben ik mijn sjaal verloren. Vervelend wel, want het was een grote, warme die de wind lekker weghield van mijn keel.

Katia Polaris nr 64

Maar ik kan er natuurlijk zelf een maken. In Veenendaal, waar ik momenteel ook werk, vond ik een winkel in garens en stoffen en daar kocht ik twee bolletjes van het merk Katia, Polaris nr 64. En op Pinterest vond ik een leuk patroon, met wat gaatjes, precies goed voor een lekkere sjaal.

Patroon

Nu maar afwachten hoe het wordt. Ik ben begonnen met twee bollen, maar ik denk dat ik er bij nader inzien nog twee nodig heb. Ik heb het graag erg warm. Wanneer de sjaal af is, zal ik hier weer wat foto's laten zien. 




dinsdag 21 november 2017

Het Rattenleger

In het kader van het herlezen van boeken uit mijn jeugd, dit keer een die ik op wat latere leeftijd las en veel indruk maakte. Het is een horror-boek van James Herbert, Het Rattenleger.

Klein, maar bedreigend

Er is een tijd geweest dat ik heel erg veel horror las. Van Stephen King heb ik natuurlijk veel gelezen, en Clive Barker ook wel. En James Herbert is een tijd lang ook heel populair geweest. Zijn boeken werden in Nederland uitgegeven door Luitingh Sijthof. Dit boek is geschreven in 1979 en kwam in 1981 in een Nederlandse vertaling uit. Ik zal het in de vroege jaren '90 in het Nederlands uit de +de Bibliotheek Eemland geleend hebben. Voor deze bespreking las ik de Engelse versie.
Het boek is onderdeel van een serie. In deel 1 (Rats, 1974) nemen de Ratten Londen over en vreten mensen op, die zich wagen in de verkrotte wijken van Londen. In deel 2 (deze bespreking) gaan de Ratten naar een natuurgebied en zetten dat volledig op hun kop. In deel 3 (Domain, 1983) nemen de Ratten weer Londen over, dat al in puin ligt vanwege een atoomaanval. En dan volgen er nog een strip en een computerspel.

Indruk toen

Het boek is mij lang bijgebleven. De eindeloze hoeveelheid kwaadaardige ratten, die nietsontziend door het landschap raasden en mensen in korte tijd tot het bot afkloven. Brrrrr. En de mensen die zich probeerden te verweren, maar daarbij niet alleen last hadden van de duivels intelligente ratten, maar ook van hun medemensen. 


Het verhaal (Spoilers!)

Proloog

Het verhaal begint met een gemuteerde Rat, die de grote rattenverdelging van Londen (uit het eerste boek) heeft overleefd en zojuist een nest heeft gekregen. Een daarvan is nog verder gemuteerd en is een soort kale, Albino Rat, die de anderen domineert. 

Signs

1

Verschillende bewoners en bezoekers van Epping Forest worden geïntroduceerd en hun ervaringen met de aanwezigheid van de Ratten wordt ook weergegeven. Deze kleine vignettes weten meteen de toon te zetten. De Ratten zijn meteen een dreiging, groter, gemener en gewelddadiger dan normale Ratten.
Ook wordt er commentaar gegeven op de toestand van Groot Brittannië. Boeren en hardwerkende mensen hebben het zwaar. En sommige mensen hebben het een stuk makkelijker en kunnen paardrijden.

2

De held van het verhaal, Lucas Pender, wordt geïntroduceerd. Hij komt aan bij zijn werkgever, Ratkill, die vier jaar geleden een belangrijke rol speelden bij het uitroeien van de Ratten in Londen. Er volgt een korte terugblik op de Uitbraak van de muteerde ratten (zoals beschreven in Rats). Deze  was verschrikkelijk en nog steeds is de overheid bang voor een nieuwe uitbraak.
Luke is nog maar nauwelijks binnen van een onderzoeksmissie, of hij krijgt een nieuwe missie. Vanuit een Natuurpark vlakbij Londen is een melding gekomen over Ratten en Luke wordt gevraagd deze te onderzoeken. Ze melden alleen omdat het een wettelijke verplichting is, niet omdat ze zich echt zorgen maken.

3

Weer een aantal vignettes waarbij bewoners en bezoekers van het Epping Forrest merken dat de aanwezigheid van Ratten gevolgen heeft voor hun beleving van de natuur. 

4

Luke Pender gaat ook naar Epping Forest om de melding van de Ratten bij het EFCC te onderzoeken. Hij heeft daar een afspraak met Andrew Milton om de melding te bespreken. En dan komt Jenny binnen, de vrouwelijke hoofdpersoon. Zij zegt dat ze de Ratten gezien heeft. Andrew Milton is helemaal niet blij met deze melding, bang dat mensen niet meer naar zijn bos zullen komen.
Luke en Jenny gaan naar het meer waar Jenny de ratten zag. Ze vinden het uiteengereten lichaam van een hermelijn. Het hangt in een boom, de Ratten kunnen klimmen. Dan vinden een ze nest van hermelijnen, die volledig opgevreten zijn. Alleen botjes en bloed zijn nog over. Het is Luke wel duidelijk, dit zijn Ratten.

5

Die avond heeft Luke een overleg met Edward Whitney - Evans, hoofdopzichter van het gehele Epping Forest. Luke geeft aan dat er Ratten in het woud zijn, hoewel hij geen exemplaren gezien heeft. Edward wil niet dat Luke een melding doet (hoewel dit wettelijk wel verplicht is). De paniek zal zijn woud geen goed doen. Hij is bang dat de gemeente Londen het beheer van het woud over zal nemen en het binnen de kortste keren zal veranderen in een woonwijk. 
Luke ziet zijn plicht duidelijk, maar Edward heeft connecties. Hij belt met Luke's baas bij Ratkill en met het Ministerie van Landbouw. En het komt zo uit dat diezelfde avond nog een overleg zal zijn tussen Ratkill, het EFCC en het Ministerie van Landbouw over deze meldingen. 
Een gefrustreerde Luke en Jenny komen wat nader tot elkaar tijdens een maaltijd voorafgaand aan dit overleg. Dan blijkt ook dat Epping Forest wat dichter bewoond is dan Luke dacht, met een Politie-trainingsschool, een centrum voor woonwagens en nog een onderzoekscentrum. 


Onslaught

Een gemuteerde Albino Rat woelt rond in zijn nest. Hij wordt bewaakt en gevoerd door andere, gemuteerde maar zwarte Ratten. Dit blijkt een of ander tweekoppig monster te zijn. De gemuteerde Albino realiseert zich dat zijn onderdanen en nakomelingen onrustig zijn. Hij denkt terug aan de reis die hij en zijn nestgenoten maakten van Londen naar dit woud. 
Onder invloed van het goede leven in het woud, worden de zwarte Ratten groter, dapperder en onrustiger. De Albino Rat weet dat zij meer en meer verlangen naar mensenvlees, zoals zij dat vroeger ook aten. 

6

Weer een aantal vignettes, maar nu zijn de Ratten agressiever en vallen zij de geïntroduceerde mensen aan, doden en en vreten hen op. Dit gaat allemaal in behoorlijk bloederig detail. De Ratten nemen de instructies van hun leider duidelijk erg serieus.  

7

Luke is met boswachter Denison (geïntrocueerd in een vignette in H1) een ronde aan het maken door Epping Forest. Zij spreken verschillende bewoners en vragen naar tekens van ratten.
De bijeenkomst van de avond ervoor (H5) ging slecht. De directeur van Ratkill, het Ministerie van Landbouw en de beheerder van Epping Forest willen (nog) niet accepteren dat de Ratten terug zijn. De getuigenis van Jenny wordt niet serieus genomen. 
Met Denison komt Luke aan bij Seymour Hall Estate. Ze gaan uit elkaar. Denison gaat met een paar bewoners spreken en Luke onderzoekt het geruïneerde landhuis. Hij ziet iets in de verte, een dik, rozig wezen, maar hij kan niet precies zien wat het is. Later zegt Denison dat het gaat om varkens, die leven tussen de ruïnes van het landhuis.
Terwijl de mannen nog napraten, komt Jenny van het EFCC met het bericht dat Eerwaarde Matthews gevonden is, die werd opgevreten door de Ratten (geïntroduceerd in H3, opgegeten in H6).  

8

Weer een aantal vignettes. Een eerder geïntroduceerde boer wordt dit keer gedood door de Ratten. 

9

Luke inspecteert het graf met de overblijfselen van Eerwaarde Matthews en concludeert dat dit de Ratten waren. Hun aanwezigheid valt ook niet meer geheim te houden met de dood van de Eerwaarde. Luke neemt stappen om een operationeel hoofdkwartier in te richten in het EFCC. 

10

De evacuatie van Epping Forest begint.

11

Nu de problemen in Epping Forest worden aangepakt, vindt Luke dat het tijd is om werk te maken van Jenny. Hij neemt haar mee uit voor koffie. De kilte die tussen hen ontstond nadat men haar niet geloofde in het overleg van de vorige avond, verdwijnt weer.
Maar de Ratten zitten niet stil, ze vallen het EFCC aan, terwijl het wordt opgezet als hoofdkwartier van de komende operaties. Medewerkers Jan en Will raken gewond, terwijl de Ratten binnen proberen te komen. Luke en Jenny doen heldhaftig.

12

De honden van het Politietrainingscentrum worden wild, vanwege de eenden op een nabije eendenfokkerij, die ook wild worden. De politie is al op de hoogte van de dreiging van de Ratten en ze besluiten om op onderzoek uit te gaan naar de Ratten bij de eendenfokkerij. Maar wanneer ze dichterbij komen, blijken er ook problemen te zijn bij een groep woningen in de buurt. 
Het wordt een bloedbad, honden, politiemannen en bewoners van de woningen gaan een voor een gruwelijk neer onder de scherpe tanden van de Ratten. 
In dit hoofdstuk zien we ook wat van de hiërarchie van de Ratten. Ze worden geleid door een grote zwarte Rat met een litteken. Hij commandeert de andere Ratten om voedsel mee terug te nemen naar het nest, naar de albino ratten. Maar de Leider-Rat is niet blij met zijn ongeschikte positie en hij wacht op een moment dat hij de Albino met de twee hoofden te grazen kan nemen. 

13

Twee dagen na het bloedbad bij het Politie Trainingskamp zijn de inspanningen om alle rioleringsuitgangen te blokkeren en daarna gas het riool in te pompen in volle gang. Dit wordt gedaan door stoere mannen in beschermende outfits. 
Maar ook tijdens deze enorme operatie zijn op de achtergrond allerlei politieke machinaties aan de gang. 
Tijdens de activiteiten om de Ratten uit te moorden, blijkt dat de Ratten in de bomen geklommen zijn en van daaruit de mannen aanvallen. 

14

Ook deze operatie wordt weer een bloedbad, alleen de beschermende pakken zorgen ervoor dat het niet nog erger is. De Ratten springen vanuit de bomen op de mannen die het gifgas verspreiden in het riool. 

15

Luke brengt verslag uit aan zijn bazen bij Ratkill en bij het ministerie van Landbouw. De vergassing van de Ratten wordt versneld na deze laatste vreselijke aanval. 
Jenny leert meer over de achtergrond van Luke en zijn haat voor de Ratten. Zijn familie werd 5 jaar geleden bij de eerste uitbraak gedood. 
De vergassing werkt en de Ratten sterven als ratten in het riool. De paar die weten te ontsnappen, worden ook snel gedood. 

16

De vergassing was een succes en sommige mensen denken dat de dreiging nu al verdwenen is. Dan komen er ook wat geheimen boven. De top-mannen van Ratkill weten van het bestaan van twee typen gemuteerde Ratten. De Zwarte Ratten en de gruwelijke Albino Ratten. De mannen van Ratkill hadden graag een Albino mutant gehad, voor verder onderzoek. Maar nu willen ze zeker weten of de Albino mutanten ook weer de kop opsteken in Epping Forest. Luke wordt nu gevraagd om onderzoek te doen naar het nest van Ratten in het riool om te kijken of er ook een Albino mutant te vinden is. 
En Luke en Jenny hebben ook eindelijk seks. Ze draaien al sinds H4 om elkaar heen. 
Luke en een legerkapitein gaan de riolen in om onderzoek te doen naar het succes van de vergassing. Alle Ratten lijken dood en er is geen teken van een gemuteerde Albino Rat. 

17

Alles lijkt ok. Maar dan is Charles Denison op zijn rondes. En hij ziet dat alle beschermde herten in een parkje bij het geruïneerde landgoed (H7) gedood zijn door de Ratten. Ze zijn er dus nog. 
Het geruïneerde landgoed is gecontroleerd vanuit de lucht, door helicopters (Ha!) Luke en Whittaker, een collega van Jenny, onderzoeken het landgoed te voet. Daar blijkt dat alle verwilderde varkens dood zijn, opgevroten door de Ratten. Zo konden ze zo lang onder de radar blijven, ze leefden van het vlees van de varkens. 
Luke en Whittaker worden opgejaagd door Ratten wanneer ze de ruines proberen te verlaten. 

18

Luke en Whittaker rennen de ruïnes weer in, op de vlucht voor de Ratten. Ze klimmen op de ruïnes in de hoop dat ze zich daar de Ratten van het lijf kunnen houden. 

19

De Ratten worden steeds agressiever en Luke en Whittaker zitten echt in het nauw. Dan vallen ze, door de vloer heen, in de kelders van de ruïnes. Ze komen midden tussen het nest van de Albino mutanten terecht. De Ratten vallen niet aan in aanwezigheid van hun meerderen. In deze kelder vinden ze ook allemaal schedels. De Albino Ratten eten kennelijk graag hersenen en die worden hen gebracht door de zwarte Ratten. 
Whittaker wordt opgegeten. Het witte Albino monster eet zijn brein. 


20

Dan breekt er een revolutie uit tussen de Ratten. Een paar van de zwarte Ratten vallen nu de Albino's aan.
Ondertussen weet Luke uit de kelder te ontvluchten. Op het moment dat hij wordt aangevallen door de Ratten, wordt hij gered door een helicopter. Denison, die de dode herten vond, heeft iedereen opgeroepen om naar het landhuis te komen. En iedereen is gekomen. De Ratten worden gedood en Luke gered. De ruïnes gaan in vlammen op.


Epiloog

Een paar overlevende, magere Ratten trekken naar Londen, een stad vol mensen en licht...

Indruk nu

Dit boek is nog steeds een gruwelijk horrorboek! Waarom las ik dit in hemelsnaam toen ik een jaar of 14, 15 was? Het zit vol extreem bloederig geweld en veel te veel seks. En onaangename personen! Brrrr. Een pluspunt is wel het feit dat Epping Forest echt bestaat en veel van de beschreven plaatsen zijn ook echt. 

Zoals zoveel escapistische boeken, is dit boek ook een kind van zijn tijd. sociale vraagstukken uit de late jaren '70 worden ook aangestipt. 
Zo worden vrouwen duidelijk minder serieus genomen. De melding van Jenny wordt afgedaan als een onbetrouwbare getuigenis, van twee vrouwen, slecht licht, ze waren nog bang van de aanval van vijf jaar geleden. Verder zijn er in de vignettes een aantal vrouwen doe volledig afhankelijk zijn van hun man voor geld (wat hij op spel zet met staken), krijgen ze slechte seks of worden ze makkelijk mishandeld. 
Verder zijn de belangen van de hoge heren iedere keer belangrijker dan de veiligheid van de brede bevolking. Zo worden de eerste signalen genegeerd door een boer, want hij wil geen geld verliezen op zijn boerderij. Signalen worden nader onderzocht voor er actie wordt ondernomen, om economische en politieke belangen niet op het spel te zetten. En degenen die de gevolgen dragen, zijn degenen die nooit een beslissingsmogelijkheid hebben gehad. 
En zorgen om het milieu spelen ook duidelijk een rol. De Ratten zijn gemuteerd (in een eerder boek werd duidelijk dat dit kwam door atoomtesten in de buurt van hun leefomgeving) en zijn nu een plek in het ecosysteem aan het opeisen. Maar ze zijn zo groot, sterk en gemeen dat ze het hele ecosysteem verwoesten en zelfs voor mensen een bedreiging worden. En mensen slaan hard terug met gif en vuur en het interesseert hen niet, welke andere gevolgen dat nog kan hebben voor plant en dier in Epping Forest. 

Op het eerste gezicht vrij platte, sensationele horror, maar bevat genoeg om even over na te denken. 

zondag 12 november 2017

Daughter of Dawn

Via +Netflix België/Belgique, Nederland en Luxemburg heb ik een film uit de wel heel oude doos kunnen kijken, The Daughter of Dawn (1920) een stomme (zonder geluid dus) zwart/wit film (met sepia lens) over de avonturen van de Kiowa en Comanche. De film begon wat langzaam, maar werd uiteindelijk behoorlijk dramatisch en aangrijpend. 

Een ingekleurde poster

Deze film is gemaakt in 1919 en 1920 in een periode dat men in de VS het leven van de Native Americans in beeld wilde brengen. Dus dit is meer een soort documentaire en drama tegelijk. Het geeft het dagelijks leven van de Kiowa en Comanche goed weer, maar er zit ook een dramatisch verhaal onder.
De film is in 1920 op slechts een paar plekken vertoond, maar verdween toen. Lang heeft men gedacht dat het een verdwenen film was, maar in 2012 is hij hervonden, gerestaureerd en onder andere via +Netflix verspreid onder de mensen. 

Spoilers
Het verhaal opent met The Daughter of Dawn, dochter van het stamhoofd van de Kiowa. Zij heeft twee aanbidders, White Eagle een eenvoudige jager en krijger van de stam. En Black Wolf, een rijk lid van de stam, die haar vader veel ponies voor haar zou kunnen geven. Met The Daughter of Dawn als vrouw, zou hij ook stamhoofd kunnen worden. En de vrouw Red Wing is weer verliefd op Black Wolf.
Ondertussen is White Eagle hard aan het werk en hij ziet een kudde buffels, waar de Kiowa op zouden kunnen jagen en de hele stam kunnen voorzien van eten.

Het conflict tussen White Eagle en Black Wolf om de affectie van The Daughter of Dawn loopt steeds hoger op. Het stamhoofd besluit dat beide mannen moeten laten zien wie de dapperste is door van een rots te springen. White Eagle doet dat zonder aarzelen, maar raakt gewond. Maar Black Wolf springt alleen maar naar een lagere richel. Iedereen ziet nu wat voor een lafaard hij is. Overladen met schande moet Black Wolf de stam verlaten en Red Wing gaat met hem mee.

De Kiowa maken jacht op de buffels, zoals eerder gespot door White Eagle. Maar Black Wing voegt zich bij de naburige en vijandige Comanche. Hij verraadt aan hen de locatie van de Kiowa en vertelt hen ook dat alle mannen aan het jagen zijn. De Comanche plegen een overval op de Kiowa en ontvoeren onder andere The Daughter of Dawn. Een dappere jonge Kiowa weet te vluchten en de Kiowa mannen terug te roepen van de jacht.
De Kiowa voeren onmiddellijk een tegenaanval uit op de Comanche en weten The Daughter of Dawn te bevrijden. Het komt tot een strijd tussen White Eagle en Black Wolf en Black Wolf sterft onder de handen van White Eagle.

Wanneer de strijd gestreden is, treft Red Wing het lichaam van Black Wolf, de man die haar nooit zag staan. Uit verdriet om zijn dood, pleegt zij ook zelfmoord.

Ondertussen trouwen White Eagle en The Daughter of Dawn. Alles loopt goed af.

Het verhaal kwam wat langzaam op gang, maar toen eenmaal de strijd tussen White Eagle en Black Wolf openbaar werd, ging het tempo en de spanning van de film flink omhoog.
De film is geschoten in zwart/wit, maar met een fikse sepia kleurspoeling. Omdat er weinig met kleur gedaan kan worden, wordt er met de vorm van de camera gespeeld. Wanneer we scenes van dichtbij zien, vullen zij het hele beeld. Maar wanneer we scenes van veraf zien (buffels gespot in de verte, mensen die elkaar bespioneren), wordt de focus een kleine cirkel.
De acteurs zijn allemaal Kiowa of Comanche en zij namen hun eigen kleding en spullen mee naar de filmset. Authentieker wordt het natuurlijk niet. Een van de onderdelen uit de film, is de Tipi with Battle Pictures, die nu in een museum staat. Verder voeren de acteurs ook dansen op en wordt een buffeljacht gefilmd. Hiermee houdt de film het midden tussen een documentaire en een drama.

Deze film is zeker het kijken waard. Het acteer- en camerawerk doen erg gedateerd aan. Maar het verhaal is spannend, de aankleding zeer authentiek en het is een bijzonder inkijkje in een tijdperk dat inmiddels verdwenen is.