Season of the Witch

Een tijdje geleden heb ik weer een goedkope film op de kop getikt, Season of the Witch (2011) van Dominic Sena. In de belangrijkste rollen zien we Nicolas Cage (The Color out of Space, Renfield), Ron Perlman (Alien: Resurrection, Nightmare Alley) en Claire Foy (The Electrical Life of Louis Wain). Verder zien we ook nog heel even Christopher Lee (Curse of the Crimson Altar, The Gorgon) voorbij komen. 

Spoilers

De film begint met het ophangen en daarna verdrinken van drie vrouwen, omdat zij heksen zouden zijn. Een priester leest voor uit een van de versies van de Sleutel van Salomon, om ervoor te zorgen dat zij niet zullen herrijzen. Maar hij is te laat en een van de heksen herrijst toch, en doodt hem. 

Dan gaan we door naar het Midden Oosten, waar kruisvaarders strijd leveren in een van de eindeloze kruistochten aldaar. Kruisvaarders Behmen (Cage) en Felson (Perlman) geloven niet zo diep meer in de wil van God, maar Kruisvaarder zijn, is iets waarze goed in zijn. Totdat bij de inname van Smyrna er wel erg veel onschuldige burgerslachtoffers moeten worden gedood. Behmen en Felson besluiten te deserteren en terug naar huis te gaan, in Oostenrijk. 

Wanneer Behmen en Felson door de Alpen trekken, zien zij dat de pest gruwelijk om zich heen grijpt. Overal gaan mensen dood. Dan worden zij in een dorpje herkend als gedeserteerde kruisvaarders. Ze worden prompt gearresteerd en naar een lokale Kardinaal gebracht (Lee). Ook deze is stervende aan de pest. Maar hij heeft een meisje (Foy) in zijn kerkers. Zij is een heks en een bron van de pest. Zij moet haar gerechte straf ondergaan in het klooster van Savarac. En als Behmen en Felson haar kunnen brengen, zullen zij ook vergeven worden voor hun desertie. 

Samen met priester Debelzaq (Campbell Moore), gids Hagamar (Graham) en soldaat Johan (Thomsen) en altaarjongen Kay (Sheehan) gaat de groep op weg met de heks. Onderweg lijkt de heks niet meer te zijn dan een wat ongelukkig meisje, dat op het verkeerde moment op de verkeerde plek was. Aan de andere kant lijkt ze ook een connectie te hebben met de wolven die de groep steeds lastig vallen. 

Eenmaal aangekomen bij het klooster van Severac blijkt dat alle monniken dood zijn! Ook zij zijn gevallen door de pest. Wanneer Debelzaq dan zelf maar besluit om de heks met een ritueel uit te schakelen, blijkt dat het ritueel niet werkt. Het meisje is helemaal geen heks, maar juist een slachtoffer van demonische bezetenheid! In een afschuwelijke strijd probeert iedereen deze demon uit te schakelen, anders zou de wereld wel eens kunnen vergaan als gevolg van de demonische invloed!

Conclusie

Dit is echt geen beste film. Het wil een soort moderne The Seventh Seal zijn, met gedesillusioneerde kruisridders die terug naar huis willen en dat steeds maar niet kunnen. En steeds maar weer geconfronteerd worden met ziekte, dood en corrupte mensen. Maar het verhaal en de acteurs zijn gewoon minder goed. 

De enige spookachtige scene was dan nog het moment wanneer iedereen uitgeput het klooster van Savarac binnenloopt, hopend op een einde van hun reis, en zich realiseren dat alle monniken in het klooster zijn gestorven aan de pest, terwijl zij aan het werk waren. 

Een moderne film, die keurig past in het rijtje The Devil Rides Out, To the Devil a Daughter en The Monk. Niet heel best, wel amusant. 

Cyrano

Jaren geleden zag ik eens de film Cyrano de Bergerac, die mijn meisjeshart sneller deed kloppen. En vorig jaar zag ik met Sander een opvoering van Guards Guards! van het English Theater Utrecht. Dus toen ik een tijdje geleden zag dat ze een opvoering van Cyrano zouden geven, heb ik daar natuurlijk mijn man (en vriend D) heen gesleept. 

De poster

Het verhaal is inmiddels wel bekend. Cyrano de Bergerac is een Fransman met een enorme neus. Iedereen wil hem daarmee pesten, maar hij is zo een goed zwaardvechter, dat na verloop van tijd niemand dat meer durft. En Cyrano lijkt het allemaal wel voor elkaar te hebben, maar in stilte is hij verliefd op zijn nicht Roxane. Dat kan hij haar natuurlijk nooit vertellen, want een mooi meiske als Roxane zou nooit een affaire beginnen met een lelijke man als hij. Eigenlijk is al zijn branie niets meer dan een manier om zijn intense onzekerheid te verhullen. 

Dan wordt Roxane verliefd op Christian, een collega in de legereenheid van Cyrano. En zij vraagt haar beste neef om een oogje op haar geliefde te houden, op het gevaarlijk slagveld. En dan vraagt Christian aan Cyrano om tips om een intelligente vrouw als Roxane te versieren. Er ontstaat een ingewikkelde driehoeksverhouding, die natuurlijk alleen maar in tranen kan eindigen. 

Net als Guards Guards! brachten de spelers van ETU het verhaal weer leuk tot leven. Iedereen kreeg even de kans om te schitteren in dit toneelstuk.

Wuthering Heights

Wuthering Heights (2026) is weer verfilmd en onlangs heb ik dat in de bioscoop kunnen zien. Deze film is van Emerald Fennel en heeft Margot Robbie (Barbie) en Jacob Elordi (Frankenstein) in de hoofdrollen.

Wuthering Heights is natuurlijk gebaseerd op het gelijknamige boek van Emily Brontë uit 1847. Het was haar enige boek en het is met recht een klassieker geworden. Het kan gezien worden als een voorbeeld van een Gotische horror roman. Het landschap speelt een grote rol in het verhaal en lijkt de emoties van de hoofdpersonen te verbeelden of duiden. Verder is iederen bijzonder geïsoleerd en zijn de onderlinge relaties totaal verziekt. 

Verder heb ik het boek lang geleden al eens gelezen, maar misschien verdient het een herlezing. 

Door naar de nieuwe film. 

Spoilers

Deze film is echt heet van de naald, dus let op

De film begint met een jonge Catherine Earnshaw (Mellington) en haar vriendinnetje/ oppas Nelly (Ngyuen) op Wuthering Heights. Haar vader, Mr. Earnshaw heeft een jongen (Cooper) mee naar huis genomen, als kameraadje voor zijn dochter. Ze noemen het kind Heathcliff, naar een overleden zoon. 

De kinderen groeien op en er ontstaat een zeer hechte vriendschap tussen Catherine (nu Robbie) en Heathcliff (nu Elordi). Een volwassen Nelly (Chau) ziet in dat deze vriendschap tussen een dame van adellijke afkomst en iemand die zo van de straten van Liverpool geplukt is, volstrekt ongepast is, maar niemand luistert naar haar. 

Dan komt Edgar Linton (Latif) met zijn pleegkind Isabella (Oliver) op het nabij gelegen Thrushcross Grange wonen. Edgar heeft veel geld verdiend in de moderne textielindustrie en laat het graag breed hangen. Catherine ziet via Edgar een manier om te ontsnappen aan het steeds verder vervallende Wuthering Heights en wil contact leggen met Edgar. Misschien zit er wel een huwelijk in!  

Wanneer Catherine eindelijk contact heeft kunnen leggen met Edgar, weet zij meteen ook een tijdje bij hem te blijven. En onder de beschavende invloed van Edgar en Isabella gaat Catherine zich beter kleden en gedragen en ziet zij er eindelijk uit als de dame van stand die zij is. Heathcliff vindt dat helemaal niets. 

Die avond wil Catherine Heathcliff bezoeken op de zolder van de schuur waar hij slaapt, maar net als zij hem wakker wil maken, besluiten twee bedienden om de schuur te gebruiken voor hun eigen seks-afspraakje. Catherine en Heathcliff zijn behoorlijk van de kaart hierdoor en het zet hun relatie ineens in een ander licht. De volgende dag probeert Heathcliff Catherine voor zichzelf te claimen, maar Catherine wijst hem af. Zij kiest duidelijk voor Edgar en zijn geld en status. En Heathcliff vertrekt.  

Catherine trouwt met Edgar en begint een nieuw leven, vol luxe op Thrushcross Grange. Ze is niet echt gelukkig, maar wel tevreden. En Edgar ziet niet dat hij alleen de oppervlakte van Catherine leert kennen. De jaren gaan voorbij en Catherine raakt eindelijk zwanger, waar Edgar heel blij mee is. En dan plotseling keert Heathcliff terug. Hij is nu rijk, kleedt zicht en spreekt als een heer van stand. Catherine denkt dat zij haar relatie met Heathcliff weer op kan pakken, maar Heathcliff is nog steeds diep gekwetst door Catherine's keuze voor Edgar. En hij is uit op wraak. 

Heathcliff probeert Isabella te verleiden. Maar Catherine weet dat nog net te voorkomen. Dan wurmt Heathcliff zich naar binnen bij Mr. Earnshaw op Wuthering Heights, die inmiddels helemaal is weggegleden in alcoholisme en armoede. Mr. Earnshaw sterft en tijdens de begrafenis pikken Heathcliff en Catherine hun relatie weer op. Maar als volwassenen wordt deze relatie meteen zeer seksueel van aard. Iedere kans die ze krijgen leidt tot seks. 

Deze affaire blijft niet lang geheim. Edgar verbiedt Catherine om Heathcliff ooit nog te zien. Heathcliff trouwt met Isabelle en begint een verknipte BDSM relatie met haar. De zwangerschap van Catherine is lang geleden al misgelopen, maar de miskraam was nooit volledig. En nu sterft Catherine. Heahtcliff probeert haar nog te bezoeken, maar ze is gestorven voor hij bij haar kan zijn. 

 Conclusie

Deze film ziet er overdonderend uit met prachtige beelden van het Yorkshire landschap en de overdaad van huize Linton. Iederen loopt rond in de mooiste kleren, door het meest woeste landschap. Maar dat is dan ook wel het beste dat ik kan zeggen van deze film. 

Veel belangrijke karakters zijn uit het verhaal gehaald, om het allemaal wat beter te kunnen begrijpen. Maar daarmee wordt het verhaal ook meteen oppervlakkiger. De kracht van het boek was juist dat iedereen kinderen krijgt, en dat het drama van Catherine en Heathcliff wordt uitgespeeld door een volgende generatie, die ook weer kampen met hun eigen problemen. 

Verder is de spanning tussen Heathcliff, Catherine en Edgar gereduceerd tot puur seksuele aantrekkingskracht en jaloezie. En het boek bleef dat ongenoemde subtext, maar hier zien we Heathcliff en Catherine steeds zeer risicovolle seks hebben op zeer ongepaste momenten en plaatsen. Dat doet toch een beetje af aan de op allerlei vlakken zeer verziekte relatie die die twee hadden in het boek. 

En tot slot kent het boek twee vertellers, die allebei ook nog hun eigen mening meegeven over de gebeurtenissen, waardoor het op een gegeven moment onduidelijk is hoe het nu precies zit met de relatie tussen Catherine en Heathcliff. 

Dus, kijk vooral voor de mooie plaatjes, maar je kan beter het boek lezen.  

Elric!

Via de winkel esSeF heb ik de hand kunnen leggen op een boek van Michael Moorcock, namelijk de verhalen van Elric. Ik wist de hand te leggen op een bundel verhalen van Fantasy Masterworks, die wel vaker mooie bundels (Conan!) uitgeven. 

Deze verhalen zijn geschreven in de jaren '60 en '70 en dat blijkt. De verhalen hebben niet al te veel diepgang en met name vrouwen hebben niet veel meer te doen dan rondhangen en mooi wezen. En als ze sterven is dat alleen maar om de (mannelijke!) held van het verhaal voldoende motivatie te geven om op avontuur te gaan. Ergens toch een beetje jammer. 

Maar Elric is een interessant karakter. Hij is duidelijk een reactie op de helden van voor de jaren '60 (Conan, Tarzan, John Carter). En hij is in ieder opzicht hun tegenpool. Hij is lichamelijk fragiel, maakt gebruik van duivelse (!) toverkrachten, moreel van laag allooi en hij voelt zich er slecht over. 

Conan is toch heel anders. Die is het toppunt van mannelijke, fysieke kracht, is bang voor toverkrachten en heeft een sterke morele code. 

De verhalen die Elric dan ook vertelt zijn heel anders en een schaduw van onheil en doem hangt over alles heen. Het maakt niet uit hoe hard Elric strijd levert in zijn wereld. De wereld is gedoemd om ten onder te gaan en het wordt Elric steeds duidelijker dat hij daar een grote rol in zal spelen en niet ten goede. Dus we lezen verhalen over de avonturen van Elric, die voor hem persoonlijk goed aflopen, maar de mensen om hem heen betalen de prijs. 

Geen wonder dat deze verhalen als klassiekers bekend staan. Er wordt een nieuwe (maar gedoemde) wereld geïntroduceerd, waarin een nieuwe (anti?)held rondrent en avonturen beleefd. En die verlopen anders dan je zou verwachten. 

Zeker de moeite waard. 

Begin van het tuinierseizoen

De dagen worden alweer merkbaar langer (en warmer), hoog tijd om weer te beginnen met tuinieren. Dat begint altijd met een hele hoop mest op mijn tuintje leggen. Gelukkig kan ik dat goedkoop krijgen. Maar het is wel heel zwaar werk. Een kruiwagen vol met mest is behoorlijk zwaar en dan moet ik het ook nog in de grond spitten. 

Vorige week was ik voor het eerst sinds ik een aantal struiken heb verwijderd weer in de moestuin. Met de verwijderde struiken heb ik ineens een hoop ruimte over. Ik ben van plan de rabarber te verplaatsen naar een plek waar ze wat meer zon krijgen. En de pompoenzaadjes van vorig jaar, kunnen dit keer ook meer ruimte krijgen. Verder is het ook hoog tijd om weer ontzettend veel zevenblad (rotspul) te verwijderen en te kijken waar ik dit keer mijn boontjes wil zaaien. 

 En ik kon nog een laatste oogst uit de tuin halen, er groeiden nog wat veelkleurige worteltjes, die meteen meekonden in een pan met saus. Dat smaakt toch altijd het beste, als de oogst snel gegeten wordt.