Uitplanten

Het weer wordt steeds warmer en dat betekent dat alle planten die al weken braaf in mijn vensterbank groeien, naar buiten mogen. Ik was al een tijdlang pepertjes, courgette en pompoen aan het kweken in de vensterbank. En nu was het dan eindelijk zover. Het mocht de tuin in. 

Rabarber, chili en courgette. 

Hopelijk slaat het allemaal lekker aan, houden de slakken hun vraatzucht in bedwang en kan ik over een tijdje weer eindeloze hoeveelheden courgette oogsten. 

De Chilipepers oogst ik altijd als ze mooi rood zijn. En dan gaan ze een middagje de oven in, zodat ze mooi drogen. In een potje gaan ze dan de hele winter mee en gaan ze een voor een in het avondeten. Het past prima in soepen, stoofpotten, Oosters of Mexicaans eten. 

Blazing Saddles

Tijdens onze vakantie in Parijs hadden Sander en ik nog tijd om Blazing Saddles (1974) te kijken. deze film van Mel Brooks (Young Frankenstein) maakt korte metten met alle clichés rondom Western-films. Het was zo erg, dat het jaren heeft geduurd voor de Western als genre weer serieus genomen kon worden. 

Verder zien we nog Gene Wilder (Young Frankenstein), Cleavon Little, Madeline Kahn (Young Frankenstein) en Mel Brooks in verschillende kleine rollen. 

Spoilers

Het verhaal start met twee zwarte mannen (Little en McGregor), die werken aan een nieuwe spoorlijn. Ze verdrinken bijna in drijfzand, waardoor de spoorlijn moet worden verlegd. Dit zou betekenen dat de lijn komt te lopen langs het dorpje Rock Ridge. Dat zou de bewoners van dat dorpje erg rijk kunnen maken, en daarmee is het duur ze uit te kopen. 

Lokale politicus Hedley (niet Hedy) Lamarr (Korman) wil de bewoners van Rock Ridge niet uitkopen. Hij denkt dat het makkelijker is om ze te verjagen. Eerst laat hij bandieten de lokale sherrif doden. Dat is niet voldoende, de dorpelingen eisen een nieuwe sherrif. Dan wil Lamarr ze confronteren met het ergste dat er is, een zwarte Sherrif! Hij krijgt de gouveneur van de staat Petomane (Brooks) zover om gevangene Bart (die na zijn avonturen met drijfzand in de gevangenis belandde) aan te wijzen als Sherrif. 

Sherrif Bart vindt zijn weg naar Rock Ridge, maar de lokale bewoners (die allemaal Johnson heten), zitten niet te wachten op een zwarte Sherrif en ze staan op het punt om hem neer te schieten. Bart neemt zichzelf in gijzeling en weet te vluchten naar het kantoor van de Sherrif. Aangezien de lokale bevolking echt heel dom is, lukt dit. 

In het lokale kantoor ligt Jim (Wilder) in een cel zijn roes uit te slapen. Hij was ooit een goede schutter, maar is aan lager wal geraakt. Hij en Bart worden dikke vrienden en hij leert Bart hoe hij zich staande kan houden in het kleine dorpje. Hedley laat het er niet bij zitten en stuurt steeds nieuwe problemen naar Rock Ridge om Bart onderuit te halen, eerst sterke bruut Mongo (Karras) en later verleidster Lilly van Schtup (Kahn). Maar Bart weet overal weerstand aan te bieden. 

Wanneer Bart en Jim uitvogelen dat alle problemen te maken hebben met de spoorlijn, wordt duidelijk hoever de samenzwering van Hedley eigenlijk gaat. Hedley besluit nu alles uit de kast te halen om heel Rock Ridge van de kaart te vegen. Daarvoor verzameld hij alle tuig dat hij kan vinden: Criminelen, Mototbendes, Kamelenrijders, Ku Klux Klan leden en Nazi-soldaten uit WOII. Maar Bart en Jim zitten ook niet stil, zij maken een kopie van Rock Ridge en lokken daar het legertje van Hedley heen, wat leidt tot een gevecht. 

Het gevecht tussen de inwoners van Rock Ridge en de spoorlijnarbeiders aan de ene kant en het legertje van Hedley aan de andere kant loopt steeds verder uit de hand en uiteindelijk rollen ze de set af en belanden op de set van een musical The French Mistake, waar ze slaags raken met de dansers van die film. Hedley Lamarr verstopt zich in een bioscoop waar Blazing Saddles draait, en daar ziet hij dat Bart hem op het spoor is, buiten de bioscoop. Buiten komt het tot een laatste confrontatie. 

Uiteindelijk wil Bart Rock Ridge verlaten, omdat de dorpelingen nu zonder hem verder kunnen. Maar de dorpelingen hebben door dat dat onzin is. Bart wil vertrekken omdat hij zich verveelt. Samen met Jim rijdt hij de zonsondergang tegemoet, tot hij kan overstappen in een comfortabele auto. 

Conclusie

Ik ben meestal geen fan van Mel Brooks films, de humor doet het gewoon niet voor mij. Maar in dit geval vond ik het een erg leuke film. 

Little en Wilder zijn enorm goed op elkaar ingespeeld als vrienden. Jim leert Bart hoe hij zich moet handhaven in Rock Ridge en Bart leert Jim om weer een beetje te leven na zijn persoonlijke crisis. 

Verder is deze film ook een enorme aanklacht tegen racisme in al zijn vormen en in het bijzonder in de Western en daarmee in het hart van de Amerikaans cultuur. Het begint al met de witte eigenaren van de spoorlijn, die de medewerkers van verschillende afkomsten uitbuiten, minachten en misbruiken, terwijl zij juist degenen zijn die het moderne Amerika aan het opbouwen zijn. De eenvoudige boertjes van Rock Ridge zijn geen haar beter, zij willen alleen bescherming van een sherrif die wit is. 

Ik zag enorme parallellen met een andere anti-racisme film, Django Unchained, waar ook een zwarte man onder de vleugels van een (oudere, wijzere) witte man wordt genomen en racisten niet alleen worden neergezet als heen slecht, maar ook heel, heel, heel dom. Maar waar Tarantino geweld gebruikte om zijn boodschap over te brengen, gebruikte Mel Brooks humor om het racisme aan de kaak te stellen. 

Verder wil de film ook nog een hoop zeggen over het genre van de Western. Alles aan de Westerns is fake! Alles! Het verhaal en de pseudo-geschiedenis waar de westerns op gebaseerd zijn, zijn niet echt of zijn ernstig gekleurd. De cowboys waren geen dappere mannen, er waren gekleurde immigranten in het wilde westen. En het leven in het wilde westen was waarschijnlijk ook niet zo heteroseksueel als we (tot aan Brokeback Mountain in elk geval) wilden geloven. 

Deze film is zeer de moeite waard.     

Vakantie in Parijs (Alweer)

Het was weer tijd voor ons jaarlijks weekeinde weg (zonder de kinderen). Vorig jaar zijn we naar Parijs gegaan en dat vonden we toen voor een herhaling vatbaar, zeker omdat we vorig jaar niet alles konden doen wat we wilden. Dus we boekten hetzelfde hotel als de vorige keer en op een mooie vrijdagmorgen vertrokken we. De oudste kinderen kunnen tegenwoordig alleen thuisblijven en de jongste werd opgehaald door Opa en Oma. Dus zonder zorgen stapten wij in de morgen in de auto en reden zonder problemen naar Parijs. 

Vrijdag

We kwamen nog vrij vroeg aan en voelden ons erg fris en fruitig, we besloten met de metro naar de binnenstad te gaan en wat rond te wandelen in eens stuk Parijs aan de zuidkant van de Seine. Daar waren een paar winkels die Sander wilde bezoeken en aangezien het weer prachtig was, maakt het mij niet uit waar we wandelden. 

We nog een leuk boek kunnen kopen en wandelden langs de mooie Seine in een heerlijk zonnetje.

Institut de France

Zaterdag

Zaterdag was onze eerste volledige dag in Parijs en die zat ook meteen bomvol. Eerst gingen we naar Musee de Cluny, over de Middeleeuwen in Frankrijk. Daar was een zeer interessante tentoonstelling over Eenhoorns door de eeuwen heen, dus die moesten we zien, natuurlijk.

Eenhoorn doodt een draak

De Eenhoorn is al eeuwenlang een fantastisch beest dat tot de verbeelding spreekt. In verschillende tijden en verschillende culturen wordt dit wonderbaarlijke dier beschreven en worden er allerlei verschillende, magische eigenschappen aan toegedicht. 

De Eenhoorn werd al in de Bijbel genoemd en daarom werd er veel nagedacht over het bestaan van deze beesten.Als ze in de Bijbel staan, waren ze dan ook in het Paradijs? Waren ze aan boord van de Ark van Noach? In de loop der tijden veranderde ook de kijk op Eenhoorns. Eerst waren ze zeer woeste dieren, die in de diepste wouden leefden, alleen benaderbaar door Wilde Mensen, die net zo ver van de beschaving stonden als de Eenhoorns zelf. Later werd er een mooi meisje toegevoegd aan de verhalen. Alleen een mooie jonge maagd kon een Eenhoorn temmen.

Met hun witte vacht en wilde natuur waren Eenhoorns ook een symbool van onschuld en zuiverheid. Ze konden gif neutraliseren met hun hoorn, wat leidde tot een handel in Narwal hoorns, die konden doorgaan voor de hoorn van een Eenhoorn. En daarmee werden Eenhoorns ook een symbool voor apothekers. 

Het is prachtig en groot.

En de basis voor deze tentoonstelling zijn natuurlijk de Tapijten van de Dame en de Eenhoorn. Deze serie van zes enorme wandkleden zijn gemaakt voor de familie Le Viste en zijn enorm! Ze bedekken echt hele wanden en hangen ook in Musee de Cluny. Op de Tapijten staan steeds een Eenhoorn en een Leeuw en een dame en haar bediende die iets doen. De achtergrond is felrood en heeft een Millefleur patroon. Ik kon mijn handwerk-hart daar wel even ophalen. 

Later in de middag gingen we nog naar de Catacomben van Parijs. Diep onder de grond, in gangen van oude steengroeves zijn op een gegeven moment de botten van de verschillende Parijse begraafplaatsen opnieuw begraven. En dat was hard nodig, want de begraafplaatsen stroomden over. We konden door lange, koele gangen lopen, waar de knekels en schedels ons van alle kanten aanstaarden. Dat was wel een ontnuchterende ervaring. 

 

Plan

De Catacomben zijn behoorlijk diep onder de grond, zelfs nog onder het uigebreide metro - netwerk. Toen ik door de gangen liep probeerde ik dan ook maar niet te denken aan de hoeveelheden steen en zand boven mij. 

De schedels en andere botjes

We deden een relatief korte tour door de Catacomben, van ongeveer anderhalve kilometer. Maar we zagen eindeloos veel schedels en botten. En af en toe kon je zien hoe diep de botten gestapeld waren, zeker twee meter, allemaal botten van dode Parijzenaars. 

Zondag

Zondag hebben we besteed aan het Louvre. Vorig jaar wilden we daar ook heen, maar waren we ernstig geïntimideerd door de lange rijen. Dit jaar hadden we gereserveerd, wat hielp met de rijen. Maar tjemig wat was het druk. 

Zicht op Nijmegen (Jan van Goyen)

Als je dan in het buitenland bent, is het altijd leuk om aan thuis herinnerd te worden!

We hebben de hele dag door de gangen gedwaald en ontzettend veel gezien. Er hangen daar prachtige schilderijen van allerlei Hollandse meesters, zoals Frans Hals, Vermeer en Rembrandt. En die hebben we allemaal gezien. Maar ook allerlei schilderijen van andere schilders. En de beroemdste is natuurlijk de Mona Lisa, die we ook hebben gezien. 

Mona Lisa

Dit beroemde schilderij hoeft natuurlijk geen introductie. Nu alleen nog uitkijken dat ik niet voor eeuwig mijn naam hieraan verbindt. 

Pandemonium van John Martin

Dit schilderij van John Martin maakte veel veel indruk op me. Satan verzameld zijn legers in de hel. Als je heel goed kijkt, zie je links op het schilderij eindeloze kleine duiveltjes staan, klaar om strijd te leveren. Het leek op de eindeloze legers van klonen die de Empire verzamelde in de verschillende Star Trek films.

Een steunpilaar

Er zijn ook gangen vol met oudheidkundige schatten uit Egypte, Griekenland, Rome en Perzië. Ook daar hebben we onze ogen uitgekeken. Ik ben in het British Museum geweest en ook in het Rijksmuseum voor Oudheden. En daar heb ik verschillende dingen uit de Antieke tijd gezien, maar het Louvre had toch ook een imposante collectie, die prachtig uitgestald was. Ook daar hebben we lange tijd rondgedwaald.    

Venus van Milo

We konden ook nog kijken naar hoogstandjes uit de Romeinse kunst, zoals de Venus van Milo. Dit standbeeld was nog groter dan ik dacht en erg indrukwekkend. 

Na afloop van een hele dag tussen kunst doorlopen, en dat dan in een overdadig Paleis, dat een kunstwerk op zich is, en tussen alle mensen, was ik wel aardig uitgeput. De rest van de dag was niet lang en we deden niet veel meer. 

Maandag

Maandag was alweer onze laatste dag in Parijs. We zijn naar de Notre Dame de Paris gegaan. Vorig jaar wilden we dat ook, maar toen was net de Paus overleden en de Kathedraal gesloten voor toeristen. Maar dit keer konden we wel naar binnen. En de Notre Dame is ook erg indrukwekkend (en druk!). 

We wandelden door de Cathedraal, die natuurlijk een paar jaar geleden nog in brand stond. En hij was prachtig. Er zijn twee enorme, ronde glas in lood ramen en vele kleinere. In de verschillende kleine kapellen is nog allerlei kunst te zien. 

En toen was het alweer tijd om naar huis te gaan. Eerst haalden we nog even onze dochter op bij Opa en Oma en toen konden we weer slapen in ons eigen bedje. 

2008 (Brussel, België)
2009 (Texel)
2010 (Ardennen, België)
2011 (Burgh Haamstede, Zeeland)
2012 (Drenthe)
2013 (Brugge)
2014 (L'Eau de Heure, België)
2015 (Texel 2e keer)
2016 (Domburg)
2017 (Haarlem)
2018 (Maastricht)
2019 (Gent, België)
2020 (Corona)
2021 (Corona)
2022 ('s Hertogenbosch)
2023 (Keulen, Duitsland)
2024 (Eindexamen)

2025 (Parijs)

Don't Look Now

Onlangs kon ik de klassieker Don't Look Now (1973) van  Nicholas Roeg zien. In deze film zien we ook nog Donald Sutherland (Invasion of the Body Snatchers, The Eagle Has Landed), Julie Christie en 
Hillary Mason (The Legend of King Arthur, The Six Wives of Henry VIII). 

De film is gebaseerd op een kort verhaal van Daphne Du Maurier, waarvan de verhalen wel vaker verfilmd zijn (Rebecca, My Cousin Rachel). Daphne Du Maurier schreef verhalen met een psychologische horror - inslag. Dus ik bereidde me voor op een mild horrorverhaal. 

Spoilers

De film is uit 1973, maar ik had hem ook nog nooit gezien, dus let op. 

John (Sutherland) en Laura Baxter (Christie) wonen met hun twee kinderen in een mooi landhuis. Op een morgen zijn John en Laura aan het werk, terwijl de kinderen buitenspelen. Dochter Christine raakt te water en verdrinkt, terwijl een wanhopige John haar probeert te reanimeren. 

Enige tijd later zijn John en Laura in Venetië, waar John werkt aan de restauratie van een oude kerk. Het verlies van hun kind drukt nog steeds zwaar op hen. En de sfeer in Venetië is ook niet best, het vakantie-seizoen is voorbij en alle toeristen zijn weg. Bovendien waart er een moordenaar rond en er worden verschillende keren dode lichamen uit het water gevist. 

Laura probeert haar verdriet te boven te komen en maakt kennis met twee zussen Heather (Mason) en Wendy (Matania). Heather is blind, maar heeft ook visioenen. Zij zegt dat Christine nog altijd bij John en Laura is, en dat zij hen probeert te waarschuwen voor gevaar. John gelooft hier niets van en denkt dat de vrouwen oplichters zijn, maar Laura put veel troost uit de woorden van Heather. 

Laura wil gehoor geven aan de boodschap van Heather (en Christine) en Venentië verlaten, maar John zit net in een cruciaal stuk van zijn werk en wil niet weg. Bovendien gelooft hij niet in bovennatuurlijk geklets. 

Dan komt er een telefoontje van de kostschool van hun andere kind, John Jr. (ik was hem ook al bijna vergeten), die heeft een ongeluk gehad op school en is gewond geraakt. Laura neemt meteen het eerste vliegtuig terug naar Engeland en John zwaait haar uit. John gaat verder met zijn werk in de kerk en heeft bijna een fataal arbeidsongeval, wanneer de steiger waar hij opstaat ineens instort. Was dit dan de waarschuwing van de blinde zieneres?

later die dag ziet John ineens zijn vrouw op een boot, in rouwkleding, samen met de twee zusters, ook in het zwart. Hij is verbijsterd, zijn vrouw moet in Engeland zijn! En wat doet zij met die twee vervelende oplichtersters? Hij probeert haar aandacht te trekken, maar dat lukt niet. Dan gaat hij alle plekken af waar zijn vrouw en de zusters kunnen zijn. Daarbij ziet hij hij een kind rondrennen in hetzelfde rode jasje dat Christine ook droeg op de dag dat zij verdronk. Hij vindt geen spoor van zijn vrouw of de zusters en doet uiteindelijk aangifte van vermissing. 

Wanneer John belt met de school van zijn zoon (rijkelijk laat naar mijn idee), is hij verbijsterd wanneer zijn vrouw daar gewoon blijkt te zijn (zoals het plan was). Wie zag hij dan in de begrafenis - boot? Laura keert terug naar Venetië, maar zij en John lopen elkaar steeds mis. John ziet weer het kind in de rode jas en volgt het kind dit keer. Maar het is geen kind, het is de moordenaar, die al een tijd lang Venetië onveilig maakt. 

Conclusie

Ik vond dit een beetje een warrige film. Sutherland en Christie zijn heel goed als rouwend koppel dat de dood van hun kind niet te boven lijkt te kunnen komen, zelfs niet terwijl ze allebei eigenlijk heel aardig zijn en veel van elkaar houden.

Maar verder wil de film te veel. Een rouwend koppel is al spannend genoeg. Maar daar moet nog een helderziende blinde vrouw bij, en een seriemoordenaar. En heel veel Italiaans. En een hele lange, uitgebreide seksscene (Het blijven de jaren '70). Maak een keuze zou ik zeggen. 

Verder was de regisseur duidelijk gek op symboliek. Ten eerste de kleur rood. Christine draagt rood wanneer ze sterft, en verder is de film vrij flets van kleur. Iedere keer als er iets roods in beeld komt, valt dat meteen enorm op. Ook afbeeldingen en reflecties komen veel terug. Mensen worden gereflecteerd in water, in spiegels, in ramen. Ook worden er steeds maar tekeningen en andere afbeeldingen van mensen getoond. Op een gegeven moment is niet meer duidelijk of je nou naar een echte persoon of een reflectie kijkt. 

Tot slot werd er ook veel gespeeld met de tijd. Soms liepen herinneringen en het heden door elkaar. En zelfs de toekomst werd getoond, wanneer mensen visioenen hadden. Dat maakte de film voor de kijker alleen maar verwarrender. 

Prima acteurs, maar deze film stond mij iets te bol van symboliek. 

Pepertjes

De lente is nog maar nauwelijks begonnen en ik ben alweer druk bezig voor een nieuw tuinseizoen. In verschillende bakjes staan alweer nieuwe plantjes voorzichtig te groeien, zodat ze straks zonder problemen de volle grond in kunnen. 

Na afloop van  beurzen komt mijn echtgenoot altijd aanzetten met zaadjes voor chili-pepertjes en dit keer zijn ze behoorlijk mooi opgekomen. Eerst heb ik ze laten groeien in het bijgeleverde potje, maar dat was al snel te klein en nu staan er verschillende chili-pepertjes in hun eigen potjes, te wachten tot ze na IJsheiligen de grond in mogen. De meeste dagen staan ze in mijn vensterbank, maar op warme dagen mogen ze al even naar buiten. 

In de moestuin ben ik inmiddels ook al druk. Mest heb ik een tijdje geleden al verspreid. Maar nu moet ik heel erg veel onkruid wieden. En dat is altijd een zware klus. Het blijft maar terugkomen. De rabarber is inmiddels verplaatst naar een zonniger plekje en slaat daar alweer aardig aan. Hopelijk kan ik daar dit jaar nog een paar keer van oogsten. En de tuinbonen zitten inmiddels ook al in de grond. Nog even en ik kan weer oogsten.