Wuthering Heights

Wuthering Heights (2026) is weer verfilmd en onlangs heb ik dat in de bioscoop kunnen zien. Deze film is van Emerald Fennel en heeft Margot Robbie (Barbie) en Jacob Elordi (Frankenstein) in de hoofdrollen.

Wuthering Heights is natuurlijk gebaseerd op het gelijknamige boek van Emily Brontë uit 1847. Het was haar enige boek en het is met recht een klassieker geworden. Het kan gezien worden als een voorbeeld van een Gotische horror roman. Het landschap speelt een grote rol in het verhaal en lijkt de emoties van de hoofdpersonen te verbeelden of duiden. Verder is iederen bijzonder geïsoleerd en zijn de onderlinge relaties totaal verziekt. 

Verder heb ik het boek lang geleden al eens gelezen, maar misschien verdient het een herlezing. 

Door naar de nieuwe film. 

Spoilers

Deze film is echt heet van de naald, dus let op

De film begint met een jonge Catherine Earnshaw (Mellington) en haar vriendinnetje/ oppas Nelly (Ngyuen) op Wuthering Heights. Haar vader, Mr. Earnshaw heeft een jongen (Cooper) mee naar huis genomen, als kameraadje voor zijn dochter. Ze noemen het kind Heathcliff, naar een overleden zoon. 

De kinderen groeien op en er ontstaat een zeer hechte vriendschap tussen Catherine (nu Robbie) en Heathcliff (nu Elordi). Een volwassen Nelly (Chau) ziet in dat deze vriendschap tussen een dame van adellijke afkomst en iemand die zo van de straten van Liverpool geplukt is, volstrekt ongepast is, maar niemand luistert naar haar. 

Dan komt Edgar Linton (Latif) met zijn pleegkind Isabella (Oliver) op het nabij gelegen Thrushcross Grange wonen. Edgar heeft veel geld verdiend in de moderne textielindustrie en laat het graag breed hangen. Catherine ziet via Edgar een manier om te ontsnappen aan het steeds verder vervallende Wuthering Heights en wil contact leggen met Edgar. Misschien zit er wel een huwelijk in!  

Wanneer Cathering eindelijk contact heeft kunnen leggen met Edgar, weet zij meteen ook een tijdje bij hem te blijven. En onder de beschavende invloed van Edgar en Isabella gaat Catherine zich beter kleden en gedragen en ziet zij er eindelijk uit als de dame van stand die zij is. Heathcliff vindt dat helemaal niets. 

Die avond wil Catherine Heathcliff bezoeken op de zolder van de schuur waar hij slaapt, maar net als zij hem wakker wil maken, besluiten twee bedienden om de schuur te gebruiken voor hun eigen seks-afspraakje. Catherine en Heathcliff zijn behoorlijk van de kaart hierdoor en het zet hun relatie ineens in een ander licht. De volgende dag probeert Heathcliff Catherine voor zichzelf te claimen, maar Catherine wijst hem af. Zij kiest duidelijk voor Edgar en zijn geld en status. En Heathcliff vertrekt.  

Catherine trouwt met Edgar en begint een nieuw leven, vol luxe op Thrushcross Grange. Ze is niet echt gelukkig, maar wel tevreden. En Edgar ziet niet dat hij alleen de oppervlakte van Catherine leert kennen. De jaren gaan voorbij en Catherine raakt eindelijk zwanger, waar Edgar heel blij mee is. En dan plotseling keert Heathcliff terug. Hij is nu rijk, kleedt zicht en spreekt als een heer van stand. Catherine denkt dat zij haar relatie met Heathcliff weer op kan pakken, maar Heathcliff is nog steeds diep gekwetst door Catherine's keuze voor Edgar. En hij is uit op wraak. 

Heathcliff probeert Isabella te verleiden. Maar Catherine weet dat nog net te voorkomen. Dan wurmt Heathcliff zich naar binnen bij Mr. Earnshaw op Wuthering Heights, die inmiddels helemaal is weggegleden in alcoholisme en armoede. Mr. Earnshaw sterft en tijdens de begrafenis pikken Heathcliff en Catherine hun relatie weer op. Maar als volwassenen wordt deze relatie meteen zeer seksueel van aard. Iedere kans die ze krijgen leidt tot seks. 

Deze affaire blijft niet lang geheim. Edgar verbiedt Catherine om Heathcliff ooit nog te zien. Heathcliff trouwt met Isabelle en begint een verknipte BDSM relatie met haar. De zwangerschap van Catherine is lang geleden al misgelopen, maar de miskraam was nooit volledig. En nu sterft Catherine. Heahtcliff probeert haar nog te bezoeken, maar ze is gestorven voor hij bij haar kan zijn. 

 Conclusie

Deze film ziet er overdonderend uit met prachtige beelden van het Yorkshire landschap en de overdaad van huize Linton. Iederen loopt rond in de mooiste kleren, door het meest woeste landschap. Maar dat is dan ook wel het beste dat ik kan zeggen van deze film. 

Veel belangrijke karakters zijn uit het verhaal gehaald, om het allemaal wat beter te kunnen begrijpen. Maar daarmee wordt het verhaal ook meteen oppervlakkiger. De kracht van het boek was juist dat iedereen kinderen krijgt, en dat het drama van Catherine en Heathcliff wordt uitgespeeld door een volgende generatie, die ook weer kampen met hun eigen problemen. 

Verder is de spanning tussen Heathcliff, Catherine en Edgar gereduceerd tot puur seksuele aantrekkingskracht en jaloezie. En het boek bleef dat ongenoemde subtext, maar hier zien we Heathcliff en Catherine steeds zeer risicovolle seks hebben op zeer ongepaste momenten en plaatsen. Dat doet toch een beetje af aan de op allerlei vlakken zeer verziekte relatie die die twee hadden in het boek. 

En tot slot kent het boek twee verteller, die allebei ook nog hun eigen mening meegeven over de gebeurtenissen, waardoor het op een gegeven moment onduidelijk is hoe het nu precies zit met de relatie tussen Catherine en Heathcliff. 

Dus, kijk vooral voor de mooie plaatjes, maar je kan beter het boek lezen.  

Elric!

Via de winkel esSeF heb ik de hand kunnen leggen op een boek van Michael Moorcock, namelijk de verhalen van Elric. Ik wist de hand te leggen op een bundel verhalen van Fantasy Masterworks, die wel vaker mooie bundels (Conan!) uitgeven. 

Deze verhalen zijn geschreven in de jaren '60 en '70 en dat blijkt. De verhalen hebben niet al te veel diepgang en met name vrouwen hebben niet veel meer te doen dan rondhangen en mooi wezen. En als ze sterven is dat alleen maar om de (mannelijke!) held van het verhaal voldoende motivatie te geven om op avontuur te gaan. Ergens toch een beetje jammer. 

Maar Elric is een interessant karakter. Hij is duidelijk een reactie op de helden van voor de jaren '60 (Conan, Tarzan, John Carter). En hij is in ieder opzicht hun tegenpool. Hij is lichamelijk fragiel, maakt gebruik van duivelse (!) toverkrachten, moreel van laag allooi en hij voelt zich er slecht over. 

Conan is toch heel anders. Die is het toppunt van mannelijke, fysieke kracht, is bang voor toverkrachten en heeft een sterke morele code. 

De verhalen die Elric dan ook vertelt zijn heel anders en een schaduw van onheil en doem hangt over alles heen. Het maakt niet uit hoe hard Elric strijd levert in zijn wereld. De wereld is gedoemd om ten onder te gaan en het wordt Elric steeds duidelijker dat hij daar een grote rol in zal spelen en niet ten goede. Dus we lezen verhalen over de avonturen van Elric, die voor hem persoonlijk goed aflopen, maar de mensen om hem heen betalen de prijs. 

Geen wonder dat deze verhalen als klassiekers bekend staan. Er wordt een nieuwe (maar gedoemde) wereld geïntroduceerd, waarin een nieuwe (anti?)held rondrent en avonturen beleefd. En die verlopen anders dan je zou verwachten. 

Zeker de moeite waard. 

Begin van het tuinierseizoen

De dagen worden alweer merkbaar langer (en warmer), hoog tijd om weer te beginnen met tuinieren. Dat begint altijd met een hele hoop mest op mijn tuintje leggen. Gelukkig kan ik dat goedkoop krijgen. Maar het is wel heel zwaar werk. Een kruiwagen vol met mest is behoorlijk zwaar en dan moet ik het ook nog in de grond spitten. 

Vorige week was ik voor het eerst sinds ik een aantal struiken heb verwijderd weer in de moestuin. Met de verwijderde struiken heb ik ineens een hoop ruimte over. Ik ben van plan de rabarber te verplaatsen naar een plek waar ze wat meer zon krijgen. En de pompoenzaadjes van vorig jaar, kunnen dit keer ook meer ruimte krijgen. Verder is het ook hoog tijd om weer ontzettend veel zevenblad (rotspul) te verwijderen en te kijken waar ik dit keer mijn boontjes wil zaaien. 

 En ik kon nog een laatste oogst uit de tuin halen, er groeiden nog wat veelkleurige worteltjes, die meteen meekonden in een pan met saus. Dat smaakt toch altijd het beste, als de oogst snel gegeten wordt. 

Call of Cthulhu XXVI - Reign of Terror

De vorige keer rondden we Musketeersvs Cthulhu af. En nu starten we dan met Reign of Terror. Tijdens de regeerperiode van Koning Louis XVI lopen de spanningen tussen de adel en het gewone volk te hoog op, een revolutie volgt en daarna een terreur. En om dat allemaal nog wat erger te maken, zijn er ook nog eens onnoembare gruwelen, die het allemaal nog erger maken. 

Er moesten natuurlijk eerst karakters gemaakt worden. De Musketiers zijn al lang dood, hun avonturen waren meer dan 150 jaar geleden. Dus we hebben nu te maken met hun achter - achter - achter - achterkleinkinderen. Deze zitten nog steeds allemaal in het leger, de Garde Françaises maar het is lang niet zo elitair of nobel als de positie van hun voorvaderen. 

De positie van de gewone man in Frankrijk is hard achteruit gegaan. Armoede grijpt aan alle kanten om zich heen. De Koning, zijn hofhouding en de adel worden steeds rijker en 

Emile Rouzet - Een soldaat en koopman van onduidelijke producten. Hij houdt zich vooral bezig met inkoop en verkoop van spullen. 

Jacob de Rothschild - Een soldaat en hij maakt graag weddenschappen met iedereen, om zijn soldij wat aan te vullen. 

Marc de Guesclin - Een soldaat en als het nodig is, schrijft hij tegen betaling brieven. Wat niemand weet is dat zijn vaardigheden hem ook goed in staat stellen om brieven van anderen na te maken of te vervalsen. Dat is hem in het verleden goed van pas gekomen. 

Nicholas D'Arcy - Een soldaat en leraar. Hij heeft zoveel tijd in de lesbankjes doorgebracht, dat hij nu steeds probeert anderen iets bij te brengen. 

Antoine D'Eclaire - Een soldaat en barbier. Als het nodig is, verzorgt hij ook de wonden van zijn makkers. 

Nacht van 1 op 2 juni 1789, Parijs

De soldaten hebben allemaal een vreemde droom. 

Ze dromen van een twee-wielige wagen, die wordt voortgetrokken door een vermoeid paard. In de wagen zitten verschillende wanhopige mensen. Een man staat, ze zien hem op de rug, en hij kijkt dapper vooruit. De wagen gaat door de straten van Parijs en de bevolking is uitgelopen om de wagen voorbij te zien rijden. De passagiers in de wagen worden uitgelachten en -gescholden door een woedende bevolking. Maar een oudere vrouw kijkt vol verdriet naar de wagen en houdt har twee dochtertjes stevig tegen zich aan. Een oude man schudt verdrietig het hoofd en loopt weg. Een hond rent blaffend achter de kar aan. Een jonge vrouw met kort, blond haar kijkt verdrietig naar de kar. Een bebaarde man met een kruk roept iets naar de voorbijrijdende kar, maar ze kunnen niet horen wat hij roept. Een jonge man kijkt naar de kar en draait zich dan om. 

De kar rijdt verder, een groot plein op. Daar is een podium en daarop staat een guillotine. De passagiers worden van de kar gehaald en naar de guillotine geleid. Op het snijblad van de guillotine is nog het symbool van een concentrice cirkel te zien. En dan valt het snijblad!

2 juni 1798

De soldaten worden wakker in hun bed in de barrakken. Een nieuwe dag is begonnen. De soldaten hebben een opdracht gekregen. De begraafplaatsen van Parijs worden leeggemaakt en de botten worden geplaatst in een lege Kalksteengroeve (dit zullen de latere catacomben worden). Hofarts Lucien Rigault overziet het project en de soldaten zijn er voor de bewaking. Dagloners sjouwen de zakken met botten naar binnen. 

Het is geen prettige klus. De dagloners vinden het maar niks om met dode lichamen te moeten werken en zijn erg onrustig. De kerk is ook geen voorstander van het verstoren van de grafrust en een stel priesters mompelt gebeden en zwaait met wierrook boven de lichamen. De normale stadswachten wilden dit werk ook al niet doen. Maar een bevel is een bevel en de soldaten staan op wacht. Eén voor één worden wagens leeggehaald en verdwijnen de dagloners met de lichamen in de steengroeve. Lucien Rigault loopt de hele tijd druk heen en weer en geeft allerlei opdrachten over waar de botten heen moeten. 

De soldaten zien een pamflet door de straat waaien. Nicholas D'Arcy pakt het op. Het is een pamflet met de tekst "Wat is de Derde Stand?" van Emmanuel Joseph Sieyès. Het is duidelijk een of andere politieke tekst. Maar dat heeft voor nu niets met hun werk te maken. 

Dan horen de soldaten plotseling het geklopt van hoeven en het geratel van de wielen van een koe ts door de straat. Een koets rijdt met veel te hoge snelheid door de straat! Een witte koets met rode versiering racet door de straat, een koetsier jaagt het paard nog verder op. De vonken spatten van de wielen. De soldaten duiken weg en kijken vol verbazing naar de koets. 

Voor een moment kunnen zij door het vensterglas de koets inkijken en daar zien zij een edelman die de blote nek van een jonge vrouw kust. Hij kijkt terug! En de soldaten lijken voor een eeuwig durende seconde wel volledig gehypnotiseerd door de blik van deze vreemde edelman. 

Wanneer de koets weer uit beeld is, is er ineens weer een probleem met de dagloners. Zij weigeren nog lichamen naar beneden te brengen. Zij houden vol dat zij niet alleen zijn in de steengroeve. De soldaten besluiten om beneden een kijkje te nemen. Lucien Rigault leidt de weg met een lamp. Eerst moeten de soldaten een lange trap afdalen. In een enorme wirwar van gangen, bedekt met eindeloze botten worden zij rondgeleid. De vele botten, de stank en het stof werken op de zenuwen van de soldaten. 

Uiteindelijk zien zij in het donker iets bewegen, een grote hond misschien? Wanneer zij de sporen volgen, komen zij bij een gangetje uit, die duidelijk geen onderdeel was van de voormalige steengroeve. Gegraven door een wild dier misschien? Ze vinden het de moeite niet om voor zwerfhonden een onderzoek te doen. Wanneer de gang wordt afgesloten met een hek, zal het beest wel wegblijven. 

Wanneer de soldaten weer boven op straat aankomen, zien zij daar hun kapitein, Louis Malon. Deze zegt hen te stoppen met het bewaken van dit project. Er is een moord gepleegd en die moet onmiddellijk onderzocht worden! In de drukkerij aan de Rue de la Harpe is een moord gepleegd. Kapitein Malon fluistert Jacob de Rothschild nog in dat hij ook moet onderzoeken wat er allemaal aan kopij naar de drukkerij werd gestuurd!

Het zal nog een lange nacht worden. 

Total Recall

Nadat ik laatst The Running Man had gezien, moest ik natuurlijk ook een andere klassieker van Arnold Schwarzenegger kijken, Total Recall (1990) van Paul Verhoeven (Starship Troopers, Benedetta). Arnold Schwarzenegger (The Runnning Man (1987), Conan the Barbarian) speelt de hoofdrol en verder zien we nog een piepjonge Sharon Stone (pre-Basic Instinct) en Michael Ironside (Starship Troopers). 

Het verhaal is gebaseerd op het verhaal We Can Remember it for You Wholesale van Philip K. Dick (Blade Runner 2049), een schrijver van science fiction, die later in zijn leven worstelde met stevige psychiatrische problematiek. Zijn verhalen gaan dan ook altijd over waarheid en identiteit. Kunnen we onszelf en anderen ooit echt kennen? Of zijn we voor de gek te houden? Daarnaast schreef Philip K. Dick ook veel over fascisme en onderdrukking en verzet daar tegen en dat zijn ook thema's die hier weer terug komen. 

Spoilers

Iedereen zou deze film al lang eens gezien moeten hebben, maar vooruit, er zijn spoilers. 

De film begint met Douglas Quaid (Schwarzenegger) die een saai leven leidt met bloedmooie vrouw Lori (Stone). Hij werkt in de bouw en woont in een klein appartementje. Maar steeds heeft hij vreemde dromen over Mars en een bloedmooie (alweer!) vrouw met donker haar. Hij kan niet naar Mars reizen en besluit om via Rekall, herinneringen aan een verblijf op Mars te implementeren. Dat is niet zonder risico, er zijn mensen geweest, die ernstige psychiatrische problemen overhielden aan Rekall. 

Bij Rekall stelt Quaid herinneringen samen met een spionage thema. De herinnering wordt geïmplementeerd, maar er gaat iets mis! Het blijkt dat Quaid al eerder geheugenmodificatie heeft ondergaan. Quaid begint te babbelen over ene Cohaagen, die hem achtervolgt. De medewerkers verdoven Quaid en werken hem hun kantoor uit, door naar de volgende klant...

Op weg naar huis wordt Quaid opgewacht door vriend Harry (Constanzo), die hem probeert te vermoorden! Quaid vlucht weg. En thuis probeert zijn vrouw hem ook te vermoorden. Iedereen die hij kent zat in een complot om hem op Aarde te houden, terwijl hij eigenlijk meer weet! Hij is echt een spion! De procedure van Rekall heeft echte herinneringen wakker gemaakt.

Quaid weet meer informatie te krijgen. Eigenlijk heet hij Hauser en hij was een compaan van Cohaagen, die de natuurlijke voorzieningen van Mars volledig uitput en de bevolking daar volledig onderdrukt. Hauser verraadde Cohaagen en deze wiste Hausers geheugen en stuurde hem naar de aarde, waar hij als eenvoudig bouwvakker geen kwaad kon. Quaid gaat naar Mars om antwoorden te vinden, daar wordt opgejaagd door Richter (Ironside), een onderknuppel van Cohaagen.

Eenmaal aangekomen op Mars probeert Quaid (Hauser?) meer van zijn herinneringen op te halen. Hij hoort over verzetsleider Kuato (Bell) en legt contact met het verzet in de vorm van Melina (Ticotin), de vrouw uit zijn dromen en uit de beloofde vakantie van Rekall. Maar zij kent hem alleen als Hauser, compaan van Cohaagen en ze wil hem niets vertellen. 

Eenmaal terug op zijn hotelkamer, komt zijn vrouw Lori binnen. Zij heeft een dokter meegenomen. Quaid heeft bij Rekall een mentale inzinking gehad, en nu leeft hij in een psychotische waanwereld. Dit is een laatste mogelijkheid om daar uit te komen! Als hij nu niet luistert naar dokter Edgemar (Brocksmith), kan het zijn dat hij voor altijd verloren is in zijn waanzin! Quaid gaat even mee in het verhaal, maar trapt er uiteindelijk niet. 

Richter is Quaid weer op het spoor en probeert hem te vermoorden, maar Quaid wordt net op tijd gered door Melina. Zij vluchten weg en Melina introduceert Quaid bij het verzet en Kuato. En deze Kuato onthult wat Quaid zo graag wil weten, namelijk waar het conflict met Cohaagen nou over gaat. Cohaagen exploiteert de grondstoffen van Mars, maar deze zijn eigenlijk door ruimtewezens bedoeld als brandstof voor een generator, die Mars kan voorzien van zuurstof, waardoor mensen heel Mars kunnen koloniseren. En niet meer angstvallig hoeven te leven in een stad waar de zuurstofvoorziening nooit zeker is. 

Het komt tot een gevecht tussen de mannen van Cohaagen en Quaid, waarbij blijkt dat Quaid/ Hauser eigenlijk samenwerkte met Cohaagen. Hun verwijdering was een manier om dichter bij het verzet Kuato te komen! En het geheugen van Hauser was gemanipuleerd om de cover van "Quaid" waterdicht te laten zijn. Maar Quaid heeft een heel ander normen- en waardenstelsel dan Hauser en hij wil nooit meer Hauser zijn!  

Uiteindelijk lukt het Quaid om de generator van de ruimtewezens te activeren en Mars krijgt een voor mensen geschikte atmosfeer. 

Conclusie

Deze film doet wel alsof het een leeghoofdige, jaren '80 actiefilm is, maar eigenlijk is het een hele interessante film! Na afloop vraag je je af wat er nu waar is. 

Is Rekall een schimmig bedrijf en is Quaid een slachtoffer van hun onzuivere praktijken? Is de hele film niets meer dan een ernstig psychose, waar hij nooit meer uit zal komen? Het feit dat hij de Rekall operatie onderging, en dat hij daarna dingen ziet, die anderen niet zien (zoals bloed aan zijn handen, dat niet afgeeft), suggereert dat het allemaal in zijn eigen hoofd gebeurt en zijn tijd op Mars niet meer is dan een waanidee. De hele film na zijn moment bij Rekall is dan niet meer dan de wensdroom van een eenvoudige man, die vastzit in een banaal en saai leven. Geen wonder dat hij droomt van mooie vrouwen en de wereld redden.  

Of is het allemaal waar? Gaat de procedure bij Rekall fout, omdat er al eerder met het geheugen van Quaid/ Hauser geknoeid is en komen de oude herinneringen allemaal boven? Zijn alle rare wensen en dromen van Quaid eigenlijk de herinneringen van Hauser? 

In ieder geval, een film om nog eens over na te denken.