Translate

zaterdag 18 mei 2019

Moeder!

Vorige week heb ik weer een weirde film gekeken via Netflix. Het gaat om mother! (2017) van Darren Aronofsky (Black Swan). Nou staat hij natuurlijk bekend om zijn vreemde films en ik heb ook best een voorliefde voor vreemde film (meer dan mijn man). Maar deze wist bij mij geen snaar te raken, wat toch gek is.

mother!

Deze film is met een rits aan beroemde acteurs zoals Jennifer Lawrence (Winter's Bone), Javier Bardem (No Country for Old Men), Ed Harris (A History of Violence, Westworld) en Michelle Pfeiffer (Murder on the Orient Express, Ant-Man and the Wasp). En ook Brian Gleeson en Domnhall Gleeson (zonen van Brendan Gleeson) maken hun opwachting. Allemaal erg sterke acteurs en toch wilde het verhaal me maar niet aanspreken.

Spoilers

Het verhaal begint met een ernstig verbrande, stervende vrouw en een ruïne van een huis. Dan wordt met het plaatsen van een kristal het huis weer hersteld.

Dan wordt een (andere?) jonge vrouw wakker in bed (Lawrence). Zij gaat op zoek naar haar man (Bardem) en vindt hem in het huis, werkend aan zijn schrijfwerk. Het gaat maar matig en Hij is daar behoorlijk gefrustreerd over. De vrouw gaan aan de slag met het verder opknappen van het huis. Het is al vrij snel duidelijk dat de relatie tussen deze twee erg ongelijkwaardig is. Hij is veel ouder dan Zij en Hij gaat helemaal op zijn werk, en zij laat zich afbluffen en slooft heen en weer om het huis in te richten. Ze heeft nauwelijks tijd om zich behoorlijk aan te kleden. 

Dan melden zich twee mensen bij het huis, een Man (Harris) en een Vrouw (Pfeiffer). Zij wil ze eigenlijk niet binnen laten, want Ze is gesteld op haar privacy. Maar Hij maakt de beslissing dat de Man en even later de Vrouw ook mogen blijven. De twee nieuwkomers zijn meteen een verstorende invloed in het huis. Ze moeten eten, ze moeten slapen, ze zetten de verhoudingen tussen Hem en Haar op scherp. 
De Man door de aandacht van Hem af te leiden van Haar en hem nog meer tijd te laten besteden aan het werk. En de Vrouw door heel cynisch te zijn over relaties en aan te tonen dat Hij en Zij ook niet zo heel gelukkig leven hier, al denkt Zij van wel. 

De situatie loopt steeds verder uit de hand en uiteindelijk wil Zij de Man en de Vrouw het huis uit zetten. Maar dan komen de zonen van de Man en Vrouw opdagen (Gleeson en Gleeson). Zij maken ruzie over de erfenis en een zoon raakt gewond en overlijdt. In de nasleep daarvan komen steeds meer mensen naar het huis om Man en Vrouw bij te staan in deze moeilijke periode. Hij lijkt te genieten van het gezelschap en de aandacht, maar Zij ziet alleen maar hoe alle mensen haar huis steeds verder vernielen. 

Na deze crisis raakt Zij zwanger, waar Hij en Zij al lang op hoopten. In de nasleep daarvan, doorbreekt Hij zijn writers block en wordt weer een gevierd schrijver. Fans komen naar het huis om Hem te zien en Hij blijft ze maar binnen laten, ondanks dat Zij dat niet wil. De zaken lopen steeds verder uit de hand, de fans stelen en vernielen spullen en worden steeds fanatieker. Hij laat het zich allemaal aanleunen, omdat Hij niet zonder hun aanbidding kan. Ondertussen baart Zij een kind. Het Kind sterft echter door een ruwe behandeling van de fans. En als Zij verhaal wil halen, vallen ze haar ook nog aan. 

Zij gaat uit pure woede naar de kelder en vernielt daar de benzine voorraad van het huis. Het huis gaat in vlammen op, iedereen sterft en Zij blijft zwaar verbrand achter. Hij blijft ongedeerd en tilt Haar op en vraagt om Haar liefde. Zij rukt haar eigen hart uit, waar weer een kristal in zit. Als Hij dat op de goede plek legt, hersteld het huis ook weer en ligt er een nieuwe Zij in het bed.

Conclusie

Ik kon hier niet zoveel mee. Terwijl ik over het algemeen Aronofsky een leuke regisseur vindt. Black Swan en The Wrestler vond ik beiden erg goed. Requiem for a Dream heb ik een keer gezien en daar wil ik het bij laten. Maar dit sprak maar niet aan.

Misschien was het omdat de allegorie er gewoon te dik op lag voor me. Bardem en Lawrence zijn duidelijk God en Moeder Natuur, die samenleven in een niet al te best huwelijk, waar alles in het teken van zijn creatieve uitspattingen staat. Dat zij ondertussen het mogelijk maakt dat hij zo comfortabel mogelijk kan werken, krijgt zij nauwelijks waardering voor.
Dan staan Harris en Pfeiffer op de stoep en blijkt al snel dat God de aandacht van mensen nodig heeft. Het maakt hem niet uit dat zij zich allerlei vrijheden veroorloven ten aanzien van de bezittingen van zijn vrouw. Wanneer Moeder Natuur dan eindelijk terugslaat met totale vernietiging, begint het verhaal gewoon weer opnieuw.

En als je dan weet dat Aronofsky en Lawrence een relatie hadden ten tijde van de film, wordt het allemaal nog wat ongemakkelijker. In hoeverre kon zij zichzelf zijn in die relatie en in hoeverre had Aronofsky gewoon een muze nodig, maakt niet uit wie?


woensdag 15 mei 2019

Tuin verbouwen

Al jarenlang had ik kruiden in bakken staan in de achtertuin. En daar hebben we heel veel van genoten. De kruiden gaan in kruidenboter, ik maak olijfolie met rozemarijnsmaak, ik maak zalm met dragon. Maar nu had ik er ineens genoeg van De kruiden waren uitgegroeid tot flinke bossen, maar toch nog erg beperkt in hun bakken. En eigenlijk namen de bakken nog best veel ruimte in.

Salie
Op de achtergrond, lege bakken

Dus ik heb de kruiden uitgegegraven en in mijn moestuintje gezet. De echt grote planten, die ik daar vroeger kweekte, gaan tegenwoordig toch naar de volkstuin. Dus in mijn moestuintje in de tuin heb ik nu veel meer ruimte over. Ik heb vorig jaar de braam teruggeplaatst. En de Lavas is ook stevig gesnoeid. Nu is er ook meer ruimte voor de rozemarijn, thijm en bieslook om lekker uit te groeien.

Nu nog zien hoe ze allemaal de verplanting overleven. En ik heb nog ruimte over om de peterselie en kervel uit te zaaien en een enkel tomatenplantje op te kweken.

zaterdag 11 mei 2019

De nieuwe Dief van Bagdad

Jaren geleden keken we eens de film The Thief of Bagdad (1924) met Douglas Fairbanks in de hoofdrol. Mijn oudste kinderen vonden dat toen een hele leuke film. Maar vriend D. leende nog een verise van de The Thief of Bagdad aan mij uit. Deze was zo mogelijk nog populairder.

The Thief of Bagdad

The Thief of Bagdad (1940) is geregisseerd door een hele hoop regisseurs, waaronder Michael Powell (Black Narcissus). De belangrijkste rollen zijn voor Conrad Veidt (Das Cabinet des Dr. Caligari), Sabu (Balck Narcissus), June Duprez en John Justin in zijn eerste rol. 

Spoilers

Deze film open met een blinde man (Justin) die op een marktplein zijn verhaal vertelt aan ieder die het horen wil. Een jongedame krijgt medelijden met hem en neemt hem mee naar het paleis, waar hij op krachten kan komen en zijn verhaal kan vertellen. 

Eigenlijk is hij Ahmed, Sultan van Bagdad. Zijn vizier Jaffar (Veidt) overtuigde hem ervan om eens te horen wat zijn volk werkelijk van hem dacht, door verkleedt als boertje tussen de gewone mensen te leven. Dat was een mooi moment voor de verraderlijke vizier om een arm boertje in het gevang te gooien en zo zelf de troon als Sultan te kunnen bestijgen. 
In de kerkers ontmoet Ahmed de jongen Abu (Sabu), de beste dief van Bagdad. Samen weten ze te ontstnappen en trekken ze naar Basra (Een tripje van dik 500 km). In Basra treft Ahmed een mooie prinses (Duprez) en wordt meteen verliefd op haar. 
Maar Jaffar is ook naar Basra gekomen, op zoek naar een mooie prinses om mee te kunnen trouwen. En Jaffar beschikt over allerlei mooie apparaten, waarmee hij de verder wat zwakke Sultan van Basra (Malleson) weet in te palmen. Het huwelijk tussen de prinses en Jaffar lijkt al in kannen en kruiken. Wanneer Ahmed hier wat aan probeert te doen, verblindt Jaffer hem en veranderd Abu in een hond. De prinses eindigt als een comateuze slavin van Jaffar (Oriëntalisme for the win! Prinsessen in verhalen gesitueerd in het Midden Oosten zijn altijd comateus, ziek of gedrogeerd)

Een slavin van het huishouden van Jaffar kan dit allemaal niet aanzien. Zij brengt Ahmed en de Prinses weer samen, waar door in elk geval de prinses weer ontwaakt. De prinses krijgt dan Jaffar zo ver dat hij de vervloeking van Ahmed en Abu opheft. De prinses smeekt daarna Jaffar om haar weer terug te brengen naar haar vader. Tijdens deze zeereis, zetten Ahmed en Abu de achtervolging in, maar leiden schipbreuk als gevolg van meer magie van Jaffar. 

Eenmaal in Basra vraagt de prinses haar vader de Sultan om niet te hoeven trouwen met Jaffar. De Sultan stemt in, maar wordt kort daarna gedood door weer een robotisch speeltje van Jaffar. De prinses is nu helemaal alleen...

Ondertussen komt Abu alleen bij op een strand. Daar vindt hij een fles met een Djinn (Ingram). Deze helpt hem met drie wensen en een side-quest om het Alziend Oog te vinden. Daarmee weten ze ook Ahmed weer te vinden. Maar de laatste wens was dat Ahmed in Bagdad zou zijn. En nu is Ahmed in Bagdad en Abu alleen in de wildernis. De Djinn is weer vrij na het vervullen van de wensen. 
Abu weet met hulp van het Alziend Oog uit tekomen bij een koning. Hij steelt een kruisboog en vliegend tapijt en komt zo net op tijd aan in Bagdad om Jaffar te doden en Ahmed en zijn Prinses aan de troon te helpen. 

Conclusie

Een enige film en het is goed te zien waarom dit een klassieker is! De mensen zijn knap om naar te kijken. Er is romantiek, actie, humor en spanning en daarmee voor iedereen wat wils. Dat werd vaker gedaan in deze tijd. In bijvoorbeeld Prince Valiant of The Court Jester zien we hetzelfde, de film was echt voor de hele familie. De effecten zijn soms lachwekkend gedateerd, maar deze film is dan ook uit 1940, dan ben ik bereid een hoop te vergeven. 

June Duprez als prinses
Een groot pluspunt is wel dat er veel tijd en moeite is gestoken in de aankleding van de film. De scenes in Bagdad en Basra zijn vol mensen, die zijn aangekleed in passende kledij voor middeleeuws Midden Oosten. Dat draagt altijd bij aan de kwaliteit van de film. 

Conrad Veidt als Jaffar
Verder was ook wel duidelijk hoezeer deze film een inspiratie is geweest voor Aladdin (1992). Het uiterlijk van Veidt, Malleson en Ingram was duidelijk een inspiratie voor Jafar, de Djinn en de Sultan in de tekenfilm. Ook waren er een paar scenes die duidelijk als inspiratie hebben gediend.

Een minpunt was wel hoe zeer normen en waarden verschoven zijn in de loop der tijd. De jonge Sultan Ahmed is een vrij passieve en naïeve mooie jongen. De enige reden dat hij en de prinses verliefd zijn, is omdat ze elkaar tegenkomen. De Vizier Jaffar ziet dan tenminste nog in dat een metropool als Bagdad geregeerd moet worden, dat er banden met naburige sultanaten gesloten moeten worden, hij bouwt ook nog de mooiste robots en gebruikt machtige magie. Al met al een stuk aantrekkelijker als partner dan iemand die alleen een beetje kan smachten. Het zelfde probleem had ik ook met Tristan + Isolde (2002). Daarin was Rufus Sewell als Koning Mark ook een stuk interessanter dan de kwijnende James Franco als Tristan.  

maandag 6 mei 2019

Pendragon LXVIII - Flaunt it!

De ridders komen weer bijeen. Dit keer een wat luchtige aflevering! De speler van Sir Perin heeft zijn deelname even stopgezet. Onze groep wordt steeds kleiner.

Pendragon pagina
Geschiedenis van Logres
Marcus Livius van Broughton (afwezig)
Ygritte, Dochter van Eliot de Wispelturige en Inga met de Grote Vlechten, Dochter van Octa, Cynning van Kent, Zoon van Hengest van de Saksen
Benno van Steeple Langford

Salisbury, vroege lente 534

De ridders maken hun plannen voor het komende jaar. Het huwelijk van prinses Caelwina van Anglia en Koning Radiger van de Varni in Varna staat gepland. Aangezien Sir Benno en Vrouwe Ygritte vorig jaar zo een belangrijke rol speelden bij het tot stand komen van dit huwelijk, zijn zij van plan om dit jaar zich bij prinses Caelwine in Guinnon. Hiervoor zullen zij door het Quinqueroi Forest moeten trekken. Juist dit jaar blijkt daar een machtige roofridder te wonen. Eenieder die door dat woud trekt, delft het onderspit. Het gaat om Turquine, een woeste Saks. 

Turquine de Roofridder

Maar Sir Benno en Ygritte zijn niet bang. In hun tijd hebben ze al zoveel ridders, bandieten en monsters over de kling gejaagd. Hoeveel problemen kan een roofridder nou geven?

Wanneer Sir Benno en Ygritte vanuit Londen naar Guinnon willen trekken, horen zij steeds meer verhalen over de woeste Turquine, die huishoudt in het Quinqueroi Forest. Keuterboertjes, kolenbranders, houthakkers en varkenshoeders durven de wouden niet meer in. Turquine en zijn rovers verjagen en beroven iedereen. Uit Anglia komen er ook geen handelaren meer naar Londen. Zij kunnen niet door het woud komen. Sir Benno en Ygritte zijn nog steeds niet bang.

Quinqueroi Forest

Eenmaal op weg van Londen naar Guinnon merken sir Benno en Ygritte inderdaad dat het stil is in het woud. Er zijn geen andere mensen in het woud. 

Dan komen zij bij een hinderlaag. Een boom ligt over de weg en een stel viezige boogschutters denken dat zij Sir Benno en Ygritte kunnen beroven. Maar hun pijlen halen weinig uit en de lans en bijl van de ridders zien er vervaarlijk uit. De rovers zetten het op een lopen. Sir Benno en Ygritte denken er weinig van, zo gaat het meestal wanneer men hen probeert te beroven. 

Later komen Sir Benno en Ygritte bij een kruising van wegen. Hier staat op een heuvel een eenvoudige motte en bailey fort. Een heuvel, droge gracht en palisade zijn voor de meeste mensen toch een onneembare hindernis. Al snel komen er vier strijders te paard uit het fort die op hoge toon eisen dat Sir Benno zich overgeeft en Ygritte haar plaats in de keuken inneemt. Deze belediging laten de ridders niet passeren natuurlijk en het komt tot een strijd. 

Sir Benno weet een ridder neer te slaan, maar dat geeft een ander de kans om flink naar hem uit te halen. Ygritte denkt aan hoe haar vader Sir Eliot dit soort conflicten oploste en knipoogt naar een van de ridders (flirting succes). Deze is daarvan zo van de kaart dat hij haar probeert te zoenen. Dat geeft haar een uitgelezen kans om hem neer te slaan. 
In een volgende ronde wordt Sir Benno van zijn paard geworpen door een ridder, maar Ygritte weet een tweede ridder ook bewusteloos te slaan. De laatste ridder ziet hoe het ervoor staat en gaat terug naar het fort om versterking te halen. Sir Benno en Ygritte trekken snel verder, vanuit een hinderlaag kunnen zij deze rovers misschien nog de baas. 

Dieper in het woud hakt Ygritte snel een boom om. Sir Benno kan zich daar achter verschuilen. Zij staat ervoor om de roofridders zo lang mogelijk tegen te houden. Met haar bijl in haar handen en haar grote vlechten, wapperend in de wind, maakt zij indruk als Axe Maiden. 

Van Banjiu E'Vik
Al snel komt Turquine zelf te paard aangestormd, aan het hoofd van zeker een twintigtal ridders. Hij is enorm! Groter nog dan Sir Marcus Livius, die uit een zeer grote familie komt. Hij kan alleen maar te paard rijden, omdat hij op een gigantisch paard rijd. Ygritte en Benno moeten even slikken wanneer ze dit zien. Verder lijkt hij ook een soort aandoening te hebben, zijn huid is helemaal hard en dik. 
Turquine wil aanvallen en Benno en Ygritte aan zijn gevangenen toevoegen. Maar Ygritte daagt hem uit. Zij is tenslotte, Ygritte, dochter van Inga met de Grote Vlechten, dochter van Octa, Cynning van Kent, zoon van Hengest van de Saksen. Puur Saksische bloed vloeit door haar aderen! Is Turquine niet mans genoeg om haar aan te kunnen? Dit raakt Turquine toch wel in zijn trots (Honour critical). Hij stijgt af en gaat het duel met Ygritte aan. 

Ygritte en Turquine stortten zich op elkaar. Hij haalt met zijn zwaard en zij met haar bijl. Maar ondanks een verhitte uitwisseling van slagen, weten ze elkaar nauwelijks te verwonden (beiden een sword en axe critical). Maar Ygritte weet dat ze het tegen deze reus niet lang vol zal houden. Ook nu gebruikt ze weer haar vrouwelijke charmes. Terwijl ze een druppel bloed van haar verwondde hand likt, kijkt ze Turquine uitdagend aan (Flirt critical). Turquine heeft hier nauwelijks verweer tegen (Lustful Critical, Amor Ygritte 3d6+10=24). Zijn hele leven stond in het teken van de strijd. Op het slagveld heeft hij iedere achterbakse truc gezien, maar dit soort vrouwelijke subtiliteiten komt direct door zijn verweer heen. 

Turquine roept uit dat hij geen strijd wil leveren met een Saksische krijger als deze. Ze moet mee naar zijn fort, als geëerde gast. Samen met haar hulpjes. Ygritte slaakt een zucht van verlichting. Tegen deze reus had ze het zeker af moeten leggen. Ook Sir Benno besluit niet te klagen wanneer hij is gereduceerd tot het hulpje van Ygritte, als ze hier maar levend uit komen!
Turquine is diep onder de indruk van Ygritte. Zij rijdt met haar paard naast hem, terug naar het fort. Binnen is het fort ingericht als een Saksische huis en Ygritte voelt zich helemaal thuis. Turquine plaatst haar in een positie van grote eer, aan zijn rechterhand. Hij schenkt haar zelf de beste mede in, in een met zilver beslagen hoornen beker. Zijn manschappen kijken verbaasd toe, maar durven niets te zeggen. Sir Benno heeft een veel lagere positie aan de tafel, bij de oudere ridders en vrouwen. 


Turquine probeert voorzichtig terug te flirten met Ygritte, maar dat wordt niets (flirting fail). Dan probeert hij met haar te dansen. Ondanks dat zij van de passen weinig bakken, hebben zij samen toch plezier op de dansvloer (dancing fail). Turquine maakt aan een stuk door complimenten aan Ygritte, maar wanneer hij haar vertelt dat hij voor het eerst in zijn leven zicht heeft op een ander doel dan strijd leveren tegen de Britten, weet hij toch een snaar bij haar te raken. Ygritte laat zonder dubbelzinnigheid weten, dat zij Turquine vannacht in haar kamer verwacht. Dan draait zij zich om een vertrekt naar haar slaapvertrek. Van pure zenuwen bijt Turquine door de rand van een drinkhoorn heen. 

Later die avond schrikt Benno plotseling wakker (Energetic succes), maar wanneer hij het gegiechel uit de kamer van Ygritte hoort, draait hij zich weer om en droomt verder. 

De volgende morgen laten Turquine en Ygritte aan iedereen weten dat zij nu verloofd zijn. Volgend jaar zal het huwelijk plaatsvinden in de Oecumenische kathedraal van Salisbury, gebouwd door haar vader, Sir Eliot. Als blijk van goede trouw, laat Turquine zijn Britse gevangenen vrij, waaronder Sir Kay. 

Guinnon

In Guinnon halen Sir Benno en Ygritte Prinses Caelwina op. Zonder noemenswaardige problemen reizen zij naar het land van de Varni, waar het huwelijk met Radiger plaatsvindt. Caelwina belooft om volgend jaar naar Salsibury te komen, om daar het huwelijk van haar vriendin Ygritte bij te wonen. 

Winterphase 534/ 535

Er gaat een roddel rond dat Sir Mordred zichzelf bewezen heeft in het Toernooi van Peningues, maar dat hij als een woesteling tekeer ging. Links en rechts smeet hij ridders neer, ook wanneer zij zich hadden overgegeven bleef hij op hen inhakken. Er zat hem duidelijk iets dwars. Verder was er een komeet aan de hemel te zien. Iedereen geeft hier zijn eigen interpretatie aan. 

Benno en zijn vrouw krijgen een dochter en noemen haar Morgana. Verder wordt een zuster van Benno beschuldigd van het stelen van paarden, wat natuurlijk onwaarschijnlijk is. 

Ygritte heeft een nicht, Cornelia, die nu eindelijk ook gaat trouwen. 

zondag 5 mei 2019

Het eindspel

Eindelijk is het dan zoveer. Na 11 jaar en 21 eerdere films, is nu dan Avengers: Endgame (2019) in de bioscopen. En ik heb hem gezien, met een vriendin. Sander is met de oudste kinderen en vrienden J. en D. eerder geweest. En de kinderen hebben braaf hun mond gehouden (Hoe was de film? Zeg ik niet! Was het leuk? Misschien... Wat het spannend? Misschien...). Gelukkig kon ik hem een dag later zien.


Iedereen staat erop

Deze film is natuurlijk de grote finale van de hele MCU. Alle films hebben hier langzaam naar toe gewerkt, links en rechts werden hints gedropt over de Infinity Stones die allemaal samenkwamen. En vorig jaar was er natuurlijk Avengers: Infinity War, waarin het voorwerk voor deze film gedaan werd. Iedereen uit de eerdere films laat weer even zijn snuitje zien en draagt zijn steentje bij aan de film.

Spoilers

Ik meen het, wegkijken als je nog iets verrassends wil hebben in de film!

Het is een film in drie delen, met ieder deel een eigen thema en spanningsboog.

Deel 1: Verslagenheid
De helden moeten omgaan met het succes van Thanos en zijn "Snap". De mensheid is gehalveerd, iedereen heeft geliefden verloren en de samenleving heeft een enorme schok te verwerken gekregen. Dat zien we ook terug in de helden. Iedereen is boos, (Tony), teruggetrokken (Thor, Natasha, Clint) of probeert met veel werken te compenseren voor de leegte (Steve, James Rhodes). Maar de sfeer is teneergeslagen. Thanos heeft gewonnen en er is geen manier meer om dat ongedaan te maken.

(Ik vraag me dan toch af hoe vaak Thanos van plan was om dit te doen. Volgens de Wiki zijn er momenteel 7,7 miljard mensen op aarde. Na de "Snap" zijn daar dus nog 3,85 miljard van over. Maar er zijn niet zoveel mensen overleden dat we een enorme achteruitgang van technologie zien. De crisis zal eerder psycho - sociaal en economisch van aard zijn. Verworvenheden als internet, wetenschappelijke kennis en medische zorg zijn er nog min of meer. 
In 1974 hadden we een wereldbevolking van 4 miljard, in 1987 was dat al 5 miljard, in 1999 6 miljard en in 2011 zaten we op 7 miljard. Dus moet Thanos dan iedere 30, 40 jaar opnieuw een "Snap" doen? In andere delen van het Universum zagen we zo mogelijk een hoger niveau van technologie, dus daar zou de bevolking zich ook snel kunnen herstellen.)

Deel 2: Hoop
Maar dan, vijf jaar later, hoop! Aan het einde van Ant-Man and the Wasp zagen we dat dat Scott Lang opgesloten zat in het Quantumrijk. Hij kon niet teruggehaald worden, want zijn partner en schoonouders waren tot stof vergaan. Maar een verdwaalde rat drentelt over de knoppen en Scott keert terug. En hij heeft nieuwe kennis. Via het quantumrijk zou tijdreizen mogelijk moeten zijn. Met het idee van Scott, input van Tony en Professor Hulk wordt het idee van tijdreizen werkbaar.
Een wat luchtiger deel volgt waarin de helden terugreizen naar verschillende plaatsen en perioden om de Infinity Stones te verzamelen. Helden zien hun vroegere zelf, of vroegere versies van anderen dat leidt tot hilariteit alom.
Maar ook hier zijn wat zwaardere momenten. Voor de Soul-Stone moet nog steeds een geliefde geofferd worden. In vroeger tijden is Thanos ook nog steeds actief. Het is niet makkelijk om de Stenen te verzamelen.
Maar dit deel eindigt in succes. Alle verloren mensen worden weer teruggehaald.

(Ik denk teveel na over dit soort dingen. Vijf jaar is een lange tijd. Als ik mijn man zou verliezen in een traumatische gebeurtenis als de "Snap" zou ik na een jaar of 2 á 3 van intensieve rouw een van de overgebleven 1,9 miljard mannen uitzoeken om mee verder te gaan. Hoe moet dat wanneer Sander dan weer terugkeert, en hij het idee heeft dat er geen tijd voorbij is gegaan? Hoe leg je dit uit?)

Deel 3: Strijd
Niet alleen de verloren vrienden en familie keren terug. Maar ook Thanos heeft een tijdreis gemaakt. Hij ziet in dat het met de "Snap" niet op de goede weg was. Men is niet dankbaar, men is boos. Er zit niets anders op dan de hele schepping te vernietigen en opnieuw op te bouwen, naar zijn evenbeeld.
Een enorme strijd volgt waarin iedereen die ooit een kleine rol speelde in de MCU even mag schitteren. En dan weten de helden natuurlijk de Slag te winnen, maar niet zonder grote offers.

Conclusie

Deze film is eigenlijk niet los te zien van Avengers: Infinity War. Als je die niet hebt gezien, is dit verhaal te warrig om te kunnen volgen. Op zich niet erg, maar veel van de andere MCU films konden prima als een 'stand-alone' ervaring. 
Verder ben ik blij dat dit een iets meer gevarieerde film is. Infinity War was een eindeloze aaneenschakeling van tekortschieten en falen voor de helden een triomftocht voor Thanos. Dat was voor mij toen wat al te zwaar op de hand. Dit is iets evenwichtiger tussen verlies en winst. 
Dus, zeker een waardig afsluiter voor een lange reeks films. Als je ook maar iets gevolgd hebt van de MCU, kijk deze dan vooral ook. 


zaterdag 4 mei 2019

Weekeindje Gent

Het was weer tijd voor ons weekeindje weg zonder kinderen! We doen dit al jaren. In het verleden zijn wel al naar MaastrichtHaarlem, Domburg, Texel, L'eau d'Heure, Brugge, Drenthe, Burgh-Haamstede, Ardennen, weer Texel en Brussel geweest. We zijn zelfs wel eens eerder in Gent geweest, toen we onze huwelijksreis hadden. Maar dat is inmiddels ook al weer meer dan 10 jaar geleden.

De drie torens, v.l.n.r. St. Niklaaskerk, Belfort, St. Baafskathedraal

Vrijdag

Vrijdag dropten we de kinderen bij verschillende grootouders en daarna reden we snel door naar Gent. Helaas hadden we behoorlijk wat vertraging vanwege alle verbouwingen rondom Antwerpen. Maar hopelijk wordt het daar alleen maar mooier van.

Dat is dus de St Baafskathedraal, die ons mooie uitzicht blokkeert!

Toen we eenmaal aankwamen, bleken we dus echt vlak naast de St Baafskathedraal te zitten, in het Ibishotel aldaar. Dat was heerlijk. We parkeerde de auto en hebben de rest van de tijd alles te voet gedaan in Gent zelf.

Die middag waren we wel enigszins uitgeput en hadden we alleen zin in een wandelingetje en een hapje eten. Om te vieren dat we even alleen waren, hebben we lekker een biertje gepakt in de Dulle Griet en later een hapje gegeten bij Eetkaffee Multatuli. Samen met een wandelingetje door Gent, was ik toen wel weer klaar voor mijn bedje.

Ik zit met wat heerlijk stoofvlees en
Sander heeft een cheesburger bij Multatuli. 

Zaterdag

Zaterdag was voor ons een dag om Gent een beetje te verkennen. We begonnen met een ontbijt bij Caffè Rosario. En daarna hebben we lekker wat van de bezienswaardigheden bekeken. Zo was daar natuurlijk de St Baafskathedraal, waar we vlak naast zaten.

Die in Mechelen was ook imposant hoor!

In de kathedraal was ook nog een dubbel-tentoonstelling van de artist Kris Martin, "?Do Geese See God?". Het was een wat bevreemdende tentoonstelling en ik heb het idee dat Kris Martin erg onder de indruk is van zichzelf, maar er waren ook een paar stukken die wel stemden tot nadenken. 
Zo was er een standbeeld van een engel, waarbij je in een pompje kon knijpen, zodat je de adem van de engel kon voelen. Maar je kneep zelf in de pomp natuurlijk. En bij het altaar stond een zwarte doos, waarin een kaars brandde, verzekerde Kris Martin ons. Maar ja, kijken kon niet. En zo gaat het ook met het geloof natuurlijk. 

Fry Willy
Lunch!




















Lunch was bij Fry Willy, een Fish & Chips restaurant waar we een heerlijke, verwarmende vette hap hebben gegeten. Soms is simpel gewoon het lekkerst. In de middag gingen we ook nog langs twee spellenwinkels, waar Sander nog even lekker rondsnuffelde en een mooi koopje deed. Dus die zal zeker op een spellenavond nog eens bij ons langskomen. 

De Trollekelder
In de avond hadden we niet heel veel behoefte meer aan zwaar tafelen, na de chips van de middag. Maar een lekker soepje van de Souplounge ging er nog wel in. Dan hadden we beiden toch nog het idee dat we min of meer gezond bezig waren, met groenten en zo. Nog later gingen we naar de Trollekelder voor alweer een heerlijk biertje. Wat later wandelden we verder naar Jiggers, een hippe cocktailbar, waar we een heerlijk cocktailtje dronken. Na wat soebatten over en weer wist ik Sander zelfs over te halen tot een tweede!

Zondag

Deze dag stond dan toch wat meer in het teken van bezinning en herstel. Daarom ontbeten we in de morgen bij Gust. En we waren net op tijd binnen, na ons werden nog meerdere mensen weggestuurd, omdat er gewoon geen ruimte meer was. En ik genoot van lekker wat fruit met yoghurt en granen. Sander ging daarentegen all-out met een ontbijt met ei, groente, avocado, spek en brood. Die had voorlopig niets meer nodig. 

Ouderwetse keukenspullen.
Ik herken de koffiemolen nog
Daarna was het tijd voor cultuur, dus we gingen op aanraden van een vriend naar het Huis van Alijn, over Belgische cultuur in de 20e eeuw. Het was ook nog eens Erfgoeddag, dus we mochten gratis naar binnen. 

Cadeaus voor communie.
Die mobiele telefoon had ik ook!
Het Huis van Alijn was echt een reuzeleuk museum. Veel dingen herkenden Sander en ik ook nog wel uit onze jeugd. Andere zaken waren toch echt anders. Het belang van communie en vormsel in het katholieke België is duidelijk wat belangrijker dan in Nederland. Verder vond ik het ook bijzonder hoeveel alcohol er werd gedronken door jonge kinderen.

Later in de middag gingen we nog even langs bij vrienden die in Roosdaal wonen. Als we op vakantie in België of Frankrijk zijn, wippen we meestal even bij ze aan. Het was gezellig om weer even met ze bij te praten en te zien hoe groot hun kinderen ook alweer worden.

Maandag

De laatste dag alweer. We wilden een beetje op tijd vertrekken uit Gent, want we moesten nog kinderen ophalen en daarna doorrijden naar Malden. Dus het zou nog een lang dag worden. We begonnen met een heerlijk zoet ontbijt in de Wasbar, een bizarre combinatie van wasserette en ontbijt-café.  
Wafels voor mij, pannekoeken voor Sander

Daarna wipten we nog even binnen bij de St. Niklaaskerk, om even onder de indruk te zijn van wat er allemaal mogelijk is wanneer je veel geld hebt. In de St. Niklaas kerk stonden werkelijk overal beelden van Sint Nicolaas en zijn grootste wonder, het tot leven wekken van drie dode kinderen. De kerk was ook erg licht en luchtig, wegens de erg grote ramen.

St Nicolaas

De kerk is ook erg imposant vanwege de enorme toren, de Lantaarntoren. Deze werd lange tijd ook als uitkijkpost gebruikt om de veiligheid van de stad te bewaken. Pas later werd het Belfort gebouwd. Dit geeft ook maar weer aan wat voor een enorm rijke stad Gent was. Ze konden zich dicht bij elkaar een kathedraal, een kerk en een belfort veroorloven en (in geval van de kerken) kennelijk vol krijgen.

Lantaarntoren

Daarna gingen we ook nog even langs bij het STAM. Daar was een kleine tentoonstelling te zien over misdaad en vervolging door de jaren heen. De gerechtelijke politie van Gent bewaarde een hoop spullen. In beslag genomen spullen van criminelen, maar ook informatie over misdaden en onderwijsmateriaal voor nieuwe agenten. En deze werden nu met uitleg tentoongesteld in het STAM.

Illegale abortus

Het was een tentoonstelling met een smalle focus, maar erg boeiend. Zo kon je zien hoe sommige misdaden na verloop van tijd maatschappelijk acceptabel werden. Zo werden vroeger tarot-kaarten in beslag genomen, omdat toekomst voorspellen niet mocht. Het zelfde gold voor porno en abortussen. 
Maar er was ook veel te vinden over opsporingsmethoden door de jaren heen. 

En toen was het tijd om de kinderen weer op te halen. En als we alle verhalen mogen geloven, hebben ze het nog leuker gehad dan wij. 

donderdag 25 april 2019

Een ongewoon leven

Niet alleen lenen Sander en ik veel films van onze lokale bieb. De lokale tweedehands winkel heeft ook een hoop films die voor zeer weinig geld te krijgen zijn. Bevallen ze niet, gaan ze zo weer terug. Daar heb ik al eens The Pillars of the Earth en Wonderboys opgepikt, beiden zeer leuke films. En onlangs pikte ik daar ook A Life Less Ordinary (1997) op.

Iedereen is nog zo jong

A Life Less Ordinary is de derde film van Danny Boyle (Shallow Grave, The Beach) met Ewan McGregor (Shallow Grave, Star Wars en Cameron Diaz (She's the One, Shrek) in de hoofdrollen. Verder zijn er nog leuke bijrollen voor Holly Hunter (The Piano, Oh Brother Where Art Thou), Delroy Lindo, Dan Hedaya, Stanley Tucci (Captain America, Easy A), Ian Holm (The Lord of the Rings, From Hell).

Spoilers

De film opent met een scene uit de hemel, die lijkt op een Amerikaans politiebureau. De engelen aldaar hebben als taak om mensen bij elkaar te brengen en liefde te laten ervaren. Maar het gaat maar matig. Mensen worden niet meer zo verliefd als vroeger en ze verbreken links en rechts relaties. Twee engelen, O'Reilly (Hunter) en Jackson (Lindo) krijgen een laatste opdracht, als deze twee mensen niet de liefde ontdekken bij elkaar, dan kunnen ze voortaan op aarde blijven. 

Op aarde blijkt het om Robert Lewis (McGregor) en Celine Naville (Diaz) te gaan. En die hebben beiden hun eigen problemen en kennen elkaar niet eens. Robert werkt voor het bedrijf van Naville (Holm) als schoonmaker, maar hij wordt ontslagen want zijn werk wordt voortaan door een robot gedaan. Even later verlaat zijn vriendin hem voor een aerobics instructeur en de volgende dag wordt hij wegens onbetaalde rekeningen zijn huis uitgezet. 
Celine heeft het ook zwaar. Zij is de steenrijke, verveelde en verwaarloosde dochter van Naville. Om de dagen door te komen, schiet zij appels van hoofden van haar personeel of vriendjes (Tucci). Wanneer dat met haar meest recente vriendje misgaat, ontbiedt haar vader haar in zijn kantoor en deelt haar mede dat zij voortaan voor hem komt werken en een loonslaafje wordt. Dat kan ze natuurlijk niet accepteren. Maar net wanneer zij ruzie krijgt met haar vader, stormt Robert binnen, die zijn baan terug eist. 

In de gewelddadige verwarring die dan ontstaat, vluchten Robert en Celine. Robert denkt dat hij Celine heeft ontvoert voor losgeld. Celine heeft vaker met dit bijltje gehakt en wil delen in het losgeld, dan hoeft zij immers niet te werken. Robert en Celine groeien naar elkaar toe en leggen wat contacten met omwonenden. Maar het gaat de engelen nog niet snel genoeg. Ze besluiten de druk op het stel op te voeren (want dat stimuleert de liefde) en verhuren zichzelf als prive-detectives aan Naville Sr. om de dochter terug te vinden en Robert te doden. 

Onder invloed van de beide engelen raken Robert en Celine in de ene vreemde verwikkeling na de andere. Maar uiteindelijk kunnen beiden toch niet langer ontkennen echte liefde voor elkaar te voelen. De missie van de engelen is geslaagd. 

Conclusie 

Deze film heb ik jaren geleden eens gezien, toen hij vrij nieuw was. Het was enig om hem nu terug te kijken en een piepjonge Ewan McGregor (26 ten tijde van de film) en Cameron Diaz (25) te kijken. 

Ik weet dat ik de film toen leuk vond. Maar hij heeft niets aan kracht ingeboet. De dialoog is bij vlagen hilarisch. De gefrustreerde engelen die zich zorgen maken over de toestand op aarde en hun eigen positie zijn lekker cynisch. En de mensen laten zich ook niet onbetuigd. 

"Do you have any idea how hard it is to find a good husband in this town? Let alone a good dentist."

Verder zijn de engelen ook lekker over de top in hun pogingen om Robert en Celine verliefd te laten worden op elkaar. In hun wanhoop om niet voor eeuwig op aarde te hoeven blijven, gaan ze verder en verder om Robert en Celine bij elkaar te brengen. En iedere keer gaat er iets mis, waardoor het toch net niet lukt. 

Als je de kans krijgt zeker deze film eens kijken. Het is een rom-com, maar dan lekker fris.

woensdag 24 april 2019

Gekke beestjes

In het verleden heb ik meermalen gekke plantjes in mijn tuin gevonden. Maar tegenwoordig is dat toch wat minder. Ik ken alles al en heb veel planten bij-geplant. Nu dan maar overstappen naar de gekke dieren.

Putter, met kenmerkend rood kopje.

Sinds deze maand heb ik een Putter in de tuin. Elke ochtend komt hij (een hij, check het rode kopje dat voorbij het oog komt) naar mijn tuin en zit daar vrolijk te fluiten. Hij is nog wel een beetje verlegen en vertrekt als hij mensen ziet. Maar ik vraag me af wat hij nu verder wil. Een nestje bouwen met een andere Putter? Daar is mijn tuin niet echt geschikt voor. Maar gezellig is het wel.

Langspriet motten

Tijdens onze wandeling langs de Hatertse Vennen zagen we ook Langsprietmotten, nogal vreemd aandoende beestjes, die in groepen ronvlogen bij takken en blaadjes. Hun lange antennes waren heel opvallend. Met hun glanzende zwart-groene lijf, waren het waarschijnlijk Smaragdlangsprietmotten. Erg mooi om te zien. 

En zo blijft de natuur iedere keer verwonderen.


dinsdag 23 april 2019

Blade Runner 2049

Onze bibliotheek heeft echt een prima collectie films. Zo hebben Sander en ik onlangs de film Blade Runner 2049 (2017) van Denis Villeneuve (Arrival, Enemy) gekeken. Dit is natuurlijk een vervolg op de film Blade Runner uit 1982, naar een boek van Philip K. Dick. Die film heeft indertijd wel de toon gezet voor de moderne Film Noir, Cyber Punk en dystopische toekomstbeelden. Een vervolg liet lang op zich wachten, omdat mensen natuurlijk wel een goede film wilden afleveren.

Een poster in twee delen

De film Blade Runner 2049 is met Ryan Gosling (Only God Forgives, Drive) in de hoofdrol. Maar andere belangrijke rollen zijn voor Robin Wright (Wonder Woman, The Princess Bride), Jared Leto (Requiem for a Dream, Fight Club), Harrison Ford (Star Wars, The Expendables 3). Maar in de wat kleinere rollen spotte ik ook nog Dave Bautista (Spectre, The Guardians of the Galaxy vol. 2), David Dastmalchian (Ant-Man and the Wasp, The Dark Knight), Lennie James (Jericho).

Spoilers

We volgen agent K (Gosling), een androïde in dienst van de politie van Los Angeles. Hij heeft als taak om oudere, minder volgzame androïden op te sporen en te "pensioneren", dezelfde taak als die Deckard (Ford) had in de eerste film. Op een wormen-boerderij treft hij Sapper (Bautista), die zich voordoet als een mens. Na een gevecht weet K Sapper te doden. Missie volbracht. Maar op het terrein vindt K ook een begraven kist, met daarin de botten van een androïde, die is gestorven na een keizersnede. 
De onthulling dat er nu bewijs is dat androïdes zich seksueel kunnen voortplanten maakt de leidinggevende van agent K, Yoshi (Wright), bang. Zij is bang dat de spanningen die er nu al zijn tussen mensen en androïdes zullen versterken. Er zal bijna geen verschil tussen die twee meer zijn. En de androïden zijn sneller en sterker. Dit zal het einde van de mensheid kunnen betekenen. En zo goed gaat het momenteel niet met de mensheid of de aarde. Zij geeft K. de opdracht om dit kind te vinden en te pensioneren. 

Maar er zijn meer mensen geïnteresseerd in androïden die zich kunnen voortplanten. Zo heeft Niander Wallace (Leto) de grootste fabriek van androïden. Hij wil juist dat androïden zich kunnen voortplanten, want dan hoeft hij niet meer zoveel moeite te doen om ze te maken. En met meer, goedkope androïden, kan hij sneller de ruimte koloniseren. 

Agent K. gaat naar de Wallace corporatie, om daar uit te zoeken wie de begraven androïde was. Het was Rachael, de androïde die verdween met Blade Runner Deckard, ongeveer 30 jaar eerder. Wallace denkt dat hij nu de sleutel heeft tot het ontraadselen van het geheim van Androïde-voortplanting. Hij laat K. volgen door een van zijn eigen androïden.

Agent K. gaat op onderzoek uit. Hij keert terug naar de wormen boerderij en doet nader onderzoek. Daarvan krijgt hij flashbacks naar zijn eigen jeugd. Maar die heeft hij als androïde natuurlijk helemaal niet gehad. Dus zijn deze herinneringen dan echt? Of gemaakt door iemand anders? Deze vragen leiden hem naar de meest vooraanstaande geheugen-expert, Ana Stelline, die bevestigd dat de herinneringen echte herinneringen zijn. K. denkt nu dat hij het androïde kind is en gaat verder met de zoektocht naar Deckard. 
Deckard verblijft in een geruïneerd Las Vegas en vertelt dat hij het kind onderbracht in een weeshuis en alle archieven uit die periode bewerkt heeft, om het kind te verstoppen. Net wanneer deze twee wat nader tot elkaar komen, komen de androïdes van Wallace om Deckard te ontvoeren en K. voor dood achter te laten. 
K. wordt gered door een soort ondergrondse beweging van ontsnapte androïden. Zij vertellen hem dat hij niet het kind van Deckard en Rachael kan zijn, want dat was een meisje. Deze androïden willen dat Deckard wordt uitgeschakeld, voor hij kan vertellen wat hij weet over zijn eigen kind.

Intussen wordt Deckard verhoort door Niander Wallace, maar Deckard wil niet vertellen wat hij weet. Zelfs niet voor een nieuwe androïde in de vorm van Rachael. Dan wordt hij maar naar een andere planeet gebracht, waar hij ongestoord gemarteld kan worden, tot hij de belangrijke informatie prijsgeeft. Gelukkig weet K. hem net op tijd te redden. Hierbij laat hij het lijken dat Deckard is omgekomen. Daarna levert hij Deckard af bij Stelline, die haar eigen herinneringen implanteerde in nieuwe Androïden. En daarmee is zij de dochter van Deckard en Rachael. K. sterft aan zijn verwondingen.

Conclusie

Aangezien ik de serie onlangs keek, dringt de vergelijking met Westworld zich op. In beiden heeft de mensheid robots ontwikkeld met een nagenoeg menselijke AI. En hoe mag die verhouding tussen mensen en robots zijn? Is het ok als robots worden gebruikt voor de wensen van mensen? En moeten ze daarvoor niet gecompenseerd worden? Kunnen we een vorm van wraak verwachten voor ons gedrag?

Eerlijk gezegd vond ik de film maar matig. De plaatjes zien er betoverend en sfeervol uit. De vergane glorie van de aarde en de menselijke beschaving worden mooi in beeld gebracht. We verkeren echt in de nadagen van het menselijk ras, dat is wel duidelijk. 
Maar ik vond het verhaal te veel lijken op dat van de eerste Blade Runner. Wat als mensen en androïden niet meer van elkaar te onderscheiden zijn? Wat is eigenlijk het verschil tussen een mens en een androïde? Die vragen werden naar mijn idee al voldoende uitgediept in Blade Runner. De intrige hier, wat als androïden zichzelf, zonder menselijke interventie, kunnen voortplanten, vond ik niet heel veel meer toevoegen. 

Verder werkten sommige geluidseffecten me ook op de zenuwen. Er is de laatste paar jaar een soort obsessie met een lage bromtoon in films om aan te geven hoe deprimerend het allemaal is. Gebruik dat met mate, mensen. 

K. heeft met heel veel vooroordelen en discriminatie te maken. Waarom zijn androïden als K. niet acceptabel, maar programma's als Joi wel? Het werd mij niet lekker duidelijk hoe mensen in staat waren om sowieso de verschillen te zien tussen androïdes en "echte" mensen. Zijn eigen collega's zullen wel weten dat hij een androïde is. Maar hoe weten zijn buren, die zijn appartement besmeuren dat? En waarom laten ze het bij besmeuren?  
Waarom mag K. vrij rondlopen? Hij is een robot, wat moet hij met vrije tijd, hobbies en eten? Waarom werkt hij niet 24/7? Waarom zou hij behoefte hebben aan een relatie met iemand? Waarom ontwerp je een robot met een sex-drive? Als de androïden ontworpen zijn om mensen bij te staan met overleven op de aarde, danwel het koloniseren van het universum, waarom geef je ze dan allerlei impulsen mee, waar ze toch niets mee kunnen? Ik vond het allemaal net even te wazig. 

Dus, mooie film. Kijk vooral vanwege de mooie plaatjes en het leuke acteerwerk van enkele goede acteurs. Maar het deed mij niet veel. 

maandag 22 april 2019

Warme dagen

Met de warme dagen van de afgelopen tijd, groeit alles in de tuin als kool! Sinds de vorige keer dat ik over de tuin schreef, ben ik al veel op de moestuin geweest. Er moest mest verspreid worden tussen de planten, grond omgespit, onkruid verwijderd. Ik heb weer spierpijn op alle bekende plekken. En in de tuin gaat alles ook als een speer.

Rabarber

En ik kan ook al oogsten. Zoals altijd is de rabarber er vroeg bij en ik heb al zeker twee kilo aan stelen uit de tuin weten te halen. Een deel is inmiddels al compote. En de rest staat in bakjes in de vriezer. Zorgwekkend genoeg heb ik daar nog steeds bakjes met rode bessen van vorig jaar staan. Die moeten ook maar snel opgemaakt worden. 
Courgette

En inmiddels heb ik thuis in bakjes alweer de volgende serie plantjes klaar staan. Zo lopen mijn courgettes en pompoenen inmiddels uit. Nog even een paar weken wachten tot ze iets groter zijn. En dan mogen zij ook de moestuin in. De bessenstruiken hangen inmiddels vol met bloesems, dus dat zal over een tijdje ook wel weer flink wat bessen opleveren. 




zondag 14 april 2019

Captain Marvel

Tegenwoordig kan ik met de kinderen naar de MCU films, en dat doe ik dan ook. Captain Marvel (2019) was al een tijdje uit, en eerder kon ik geen tijd vinden om te gaan. Maar afgelopen zaterdag vond ik de tijd. Dus met de grote kinderen toog ik naar de Vue bioscoop aan de Walstraat.

Dualistische poster, wel

Captain Marvel is gemaakt door Anna Boden en Ryan Fleck en de belangrijkste hoofdrollen zijn voor Brie Larson (Kong: Skull Island) en Samuel L. Jackson (Jurassic Park, Age of Ultron). Belangrijke bijrollen worden gespeeld door Ben Mendelsohn (The Dark Knight Rises), Jude Law (King Arthur: Legend of the Sword, Sherlock Holmes), Annette Benning (American Beauty) en Djimon Hounsou (Ook King Arthur: Legend of the Sword en Guardians of the Galaxy).

Spoilers 

Op Hale, thuiswereld van de Kree, kan een Kree-vrouw Vers (Larson) de slaap niet vatten na nachtmerries over een vliegtuigcrash. Haar mentor en superieur Yon-Rogg (Law) drukt haar op het hart om haar emoties beter onder controle te krijgen, als zij haar krachten beter wil leren gebruiken. Ook de Artificiële Intelligentie, die heerst over de Kree, raadt haar hetzelfde aan. Vers is getroubleerd door het feit dat de AI een vorm aanneemt van een vrouw (Benning), die zij niet kent.

Tijdens een missie tegen de Skrull, met wie de Kree eeuwig in oorlog zijn, wordt Vers gevangen genomen en worden haar gedachten gelezen door de Skrull, op zoek naar geheime informatie. Haar gedachten gaan allemaal over gebeurtenissen uit haar verleden die Vers niet kan plaatsen, wat haar erg beangstigd. Maar gelukkig weet ze te ontsnappen naar de aarde.

Vers landt luidruchtig in het Los Angeles van 1995 en trekt daar al vrij snel de aandacht van een jonge Nick Fury (Jackson, met haar! Niet meer gezien sinds Pulp Fiction) en Phil Coulson (Clark Gregg). De Skrull zijn Vers gevolgd naar de aarde en proberen ook te achterhalen waar haar herinneringen vandaan kwamen.
Vers gaat samen met Nick Fury op zoek naar de oorzaak van haar vergeten herinneringen. Dan blijkt al snel dat zij helemaal geen Kree is, maar menselijk. Ze was een vrouwelijke piloot in het leger, werkte samen met onderzoeker Lawson (ook Benning) en verongelukte en stierf tijdens een geheime missie. De Skrull halen hen in en onthullen dat Lawson eigenlijk de Kree Mar-Vell was en onderzoek deed naar een manier om de oorlog tussen de Kree en de Skrull te stoppen, door de Skrull te laten ontsnappen aan de eindeloze bloeddorst van de Kree.

Uiteindelijk weer Vers zich te herinneren wie zij is, de menselijke Carol Danvers. Dankzij de experimenten van Lawson/ Mar-Vell raakte zij besmet met de krachten van een infinity stone. De Kree helpen haar niet om haar krachten onder controle te krijgen, maar proberen haar krachten juist te beheersen. Carol weet zich te ontworstelen aan de Kree overheersing, waarschuwt de Kree weg te blijven van de aarde en hun eindeloze oorlog te stoppen. Daarna vertrekt zij om de Skrull te verzamelen en een veilig thuisland voor hen te vinden. 

Ondertussen blijft Fury achter, en probeert naar voorbeeld van Carol een groep helden te verzamelen om buitenaardse mogendheden het hoofd te kunnen bieden.

Conclusie

Een leuke frisse film, wat meer in de lijn van de eerste MCU films, waarin de superhelden hun krachten ontdekken. Ook fijn om eens een vrouw als hoofdpersoon te zien. En al helemaal fijn om te zien dat haar liefdesleven geen rol van betekenis speelt. 
Verder ben ik natuurlijk ook opgegroeid in de jaren '90 en het was fijn om eens een film te zien met een soundtrack die bestaat uit hits uit mijn jonge jaren. Hoewel dat meteen ook weer aangeeft hoe oud ik inmiddels aan het worden ben. 
Verder duurde het even voor ik doorhad dat we de Kree al eerder tegengekomen waren in The Guardians of the Galaxy. Dat verklaart ook meteen waarom we Djimon Hounsou weer zagen, hij deed zijn eigen rol nog eens dunnetjes over. 

Aanrader om te kijken. 

zaterdag 13 april 2019

Pendragon LXVII - Huwelijk in Parijs

Kort op de vorige aflevering komt de groep weer bij elkaar. Er is een nieuw gezicht van de Familie Livius van Broughton en de avonturen brengen ons dit keer in Parijs.

Pendragon pagina
Geschiedenis van Logres
Marcus Livius van Broughton
Ygritte, Dochter van Eliot de Wispelturige en Inga met de Grote Vlechten, Dochter van Octa, Cynning van Kent, Zoon van Hengest van de Saksen
Benno van Steeple Langford
Perin van Tisbury (afwezig)

Lente 533, Camelot

De ridders zijn bijeen in Camelot en de wildste geruchten doen de ronde. Vorig jaar is Sir Gilmere van Devon vermoord. Hij was de zoon van Sir Caulas de Bastaard, die hard op weg was om een van de meest invloedrijke mannen van heel Brittannië te worden. Dus deze moord deed wel wat stof opwaaien. Maar eerder, in 512,  werd Koning Pellinore ook al vermoord. De verdenking viel toen op een van de zonen van Lothian en Orkney, maar dit leidde tot niets. En nu komt het bericht dat Sir Hugo de Ganis, een lid van de Ganis familie, in Ierland is vermoord. Is er een soort complot? Wat hebben al deze mannen gemeen? Wat kan er bereikt worden met hun dood? Is niemand nog veilig?

Maar er is ook goed nieuws. Elyzabel, een nicht van Guinvere en Guinefach, zal later dit jaar huwen met Philip, een prins van de Franken. Guinevere kan als Cwene van Kent op dit moment Kent niet verlaten. Maar Guinefach van Steeple Langford zal wel haar nicht vergezellen. Sir Benno zal zijn stiefmoeder vergezellen op deze reis naar Parijs en Sir Marcus van Livius Broughton gaat met hem mee. Ygritte, Prinses van Kent gaat ook mee. Dit zal nog spannend worden, Koning Claudas van de Franken is gedood door Sir Caulas in 519. Hiermee werd de opmars van de Franken in Gallië toen flink gestuit. Hoewel zij inmiddels weer wat momentum hebben gekregen. Bretagne laten zij met rust. 

Late lente 533, Maidstone

Iedereen verzamelt zich in Maidstone, aan het hof van Cynning Octa en zijn Cwene Guinevere, om zich voor te bereiden op de tocht naar het Hof van Childebert, Koning van de Franken in Parijs. Childebert (496) is een zoon van Koning Claudas, dus alles wat uit Salisbury komt, moet zich zo goed mogelijk gedragen. 
Childebert, Koning van de Franken

In Maidstone treffen zij ook Alis, de enige dochter van Elgin de Jonge, in wiens naam de Rebellie van Salisbury uitbrak in 503. De Rebellie werd uiteindelijk neergeslagen, maar Alis is de laatste die nog enige claim kan doen gelden op Salisbury, als kleindochter van Sir Roderick van Salisbury. Inmiddels is zij 17 een een adoptiedochter van Guinevere en Octa. 
Verder is Sir Mordred inmiddels ook een jaar of 22. Hij heeft nog steeds een fixatie op Ygritte, maar die moet niets van hem hebben. Wanneer hij aangeeft dat hij wel valt voor vrouwen met pit, geeft de veel oudere Ygritte hem een harde klap en loopt door. 
Caelwina
Prinses van Anglia

Ook treffen zij prinses Caelwine in Maidstone. Zij is een dochter van Wuffa van Anglia en sinds de Slag van Badon en de eindeloze opstanden in Anglia een wees aan het hof van Octa. Maar zij was verloofd met Radiger van de Varni, een koning van zijn volk. Maar hij heeft haar gedumpt voor een Frankische prinses. En nu heeft zij niets meer! Geen vooruitzichten en geen partner. 
Sir Marcus besluit om Prinses Caelwine in zijn huishouden mee te smokkelen naar Parijs. Waarschijnlijk zal Radiger van de Varni daar ook zijn opwachting maken, als zijn aanstaande bruid ook Frankische is. Wanneer zij getrouwd is, zou dit ook voor rust in Anglia kunnen zorgen. 

Zomer 533, Parijs

Parijs is een groeiende stad, maar natuurlijk niet zo mooi als Camelot of Maidstone, waar de rijkdommen van Brittannië en Kent samenkomen en er in deze tijden van vrede geïnvesteerd wordt in de mooie dingen des levens.
Ygritte geniet van alle beschaving en trekt een mooie jurk aan, in plaats van haar normale Axe-Maiden outfit. Hiermee krijgt zij meteen ook een hoop aandacht van opdringerige Frankische mannen. Vooral Prins Cedric, met woeste Frankische lokken, weet haar aandacht te trekken. Maar ook de prinsessen Eleanor en Genevieve van Parijs zijn aan het hof te vinden. Eleanor was nog korte tijd gehuwd met de broer van Ygritte, Marc. Maar na zijn verdwijning in het land van Faerie, ging zij weer bij familie wonen.

Sir Marcus zoekt uit waarom Koning Radiger van de Varni zijn huwelijk met Prinses Caelwina afgezegd heeft. Hij ontdekt dat de vader van Radiger met een Frankische prinses zou trouwen, Teuda, een kleindochter van Claudas. Maar de vader van Radiger overleed onverwachts en nu werd van Radiger verwacht dat hij Teuda zou huwen.
Sir Marcus en Ygritte bedenken een plan. Ygritte leidt met haar grote vlechten Theubert af, een Frankische edelman die nooit van de zijde van Radiger wijkt. Terwijl Theubert is afgeleid, voert Sir Marcus Radiger dronken, tot hij als was is in de handen van Sir Marcus. Sir Marcus leidt Radiger naar zijn suite. Daar treffen zij Caelwine, die charmant huilend op haar bed ligt. Radiger kan hier natuurlijk geen weerstand aan bieden en valt zijn geliefde in de armen. Sir Marcus trekt zich strategisch terug.

En zo geven Sir Marcus en Ygritte vorm aan regel 12 van het Hof der Liefde: Politieke ambities en wereldlijke overwegingen mogen nooit in de weg staan van ware liefde!

Dan is het tijd voor een toernooi, ter ere van het komende huwelijk. Koning Childebert heeft flink uitgepakt. Uit het verre Persia is een Olifant gekomen. Degenen die de Olifant kunnen verslaan, kunnen rekenen op een mooie prijs. De ridders hebben nog nooit zoiets gezien en zijn erg onder de indruk.

Een echte Olifant

Dus uiteraard willen zij onmiddellijk meedoen aan het toernooi. Ygritte zit tussen de dames van het hof de dappere ridders aan te moedigen.

Sir Benno wil indruk maken. Hij voelt dat hij de faam van zijn beruchte en roemruchte familieleden waar moet maken (Critical Passion honor, +20 Horsemanship). Dit werkt, volledig begeesterd door de naam en faam van zijn familie, stuurt hij zijn paard in dit toernooi als nooit tevoren. Hij lijkt wel een van de legendarische Centaurs te zijn. 
Sir Benno weet het rode lint van de monsterlijke Olifant los te rukken. Sir Marcus doet even later ook een dappere poging met het witte lint. Hij weet het lint wel te grijpen, maar het lukt hem niet om het ook los te rukken. Even later weet Sir Benno ook het witte lint los te rukken. Hiermee is hij de onbetwiste winnaar van het toernooi!

De Perzische boogschutters zweren voor een jaar trouw aan Sir Benno. Maar hij ziet niet in hoe hij de mannen en vooral de Olifant mee kan nemen naar Steeple Langford. Dus hij besluit om de Olifant en de mannen voor een jaar cadeau te doen aan Prinses Elyzabel en haar kersverse echtgenoot. 

Na de lange nacht dit Radiger van de Varni doorbracht in de kamer van prinses Caelwina, is het huwelijk met Teuda van de baan. Dat leidt wel tot wat scheve gezichten, maar de Franken hebben met al deze gasten over de vloer geen zin om al te veel problemen te maken. Het huwelijk voor Radiger en Caelwina staat gepland voor 534. 

Winterphase 533/ 534

Joan van Burcombe, een tante van Ygritte, komt te overlijden. 
Salomé, een nicht van Benno, wordt beschuldigd van valsspelen bij een wedstrijd harpspelen. Zij betaalt een boete van L4,-. 
Flavia Livius, een zuster van Marcus, wordt zeer onterecht beschuldigd van verraad. Maar waar deze vreemde beschuldiging vandaan kan komen is iedereen een raadsel. 




dinsdag 9 april 2019

Westworld

Nog maar eens een lofzang op onze lokale bibliotheek. Na American Gods, Wonder Woman en Spider-Man hebben we nu ook de serie Westworld gehuurd. Deze was niet in ons filiaal aanwezig, maar na het indienen van een reservering, werd deze een paar dagen later afgeleverd in ons filiaal, waar we hem gratis af konden halen. 


Westworld was oorspronkelijk een boek van Michael Crichton (van Jurassic Park) en is al eens eerder verfilmd (in 1973) met Yul Brynner (The Ten Commandments) in de hoofdrol. Maar nu is het verhaal door HBO tot een serie gemaakt, met een hele lijst aan bekende en minder bekende acteurs. Zo spotte ik al Thandie Newton (Rock 'N Rolla, The Young Americans), Jeffrey Wright (Only Lovers Left Alive), Ed Harris (A History of Violence, Needful Things), James Marsden (Hairspray, The X-Men), Anthony Hopkins (De Thor Serie), Tessa Thompson (Thor: Ragnarok, Annihilation) en Luke Hemsworth (ook Thor: Ragnarok).

Spoilers

Het verhaal begint redelijk overzichtelijk. Westworld is een soort themapark van het Wilde Westen voor de allerrijksten. Zij kunnen een totaal-ervaring krijgen in het Wilde Westen, alle lokale personages worden gespeeld door robots (Newton, Marsden) die hun scripts iedere keer opnieuw afdraaien. Je kan alles doen wat je wil met deze robots, ze leven niet echt en kunnen ook weer gerepareerd worden. 

Maar er zijn ook sinistere zaken gaande. De gasten leven hun fantasieën hier uit en sommige van die fantasieën zijn bepaald duister. Keer op keer worden de robots verwond, vermoord en verkracht door gasten die toegeven aan hun donkerste impulsen. Geen prettig gezicht. En ook de onderhoudsmedewerkers van het park lijken maar weinig respect te hebben voor de hard-werkende robots. 
Maar er is meer gaande. Het park is een miljoenen-business en het is natuurlijk aan de eigenaren om die binnen te laten stromen. Dus de robots worden keer op keer gerepareerd, verhaallijnen en scripts worden aangepast, gedrag van de robots wordt steeds verder verfijnd. Alles om klanten maar terug te laten keren en iedere keer weer een nieuwe uitdaging te kunnen beleven. En er is competitie tussen de medewerkers (Hopkins, Wright, Hemsworth) van het park. En in het gekonkel tussen de afdelingen vergeten mensen soms hun werk zo nauwkeurig te doen als zou moeten. 
Af en toe geeft dat problemen in het gedrag en reacties van de robots. Deze problemen lijken opgelost, maar sommige robots gaan zich toch steeds vreemder gedragen. Het lijkt erop dat zij toch herinneringen behouden aan eerdere ervaringen.
Langzaamaan blijkt ook dat er een groot geheim ten grondslag ligt aan het park. Er waren ooit twee oprichters, Robert (Hopkins) en Arnold. Maar beiden hadden een verschil van inzicht over het Park. Voordat dit een probleem kon worden en voordat het Park kon openen, stierf Arnold, in het Park. Maar het Park is veilig, allerlei maatregelen zorgen ervoor dat bezoekers niet gewond kunnen raken. Dus hoe is Arnold dan gewond geraakt? Na al die jaren is Robert Ford nog steeds op zoek naar een antwoord.

Zijn de robots zich aan het ontworstelen van de heerschappij van hun meesters? Is hun vreemde gedrag daar een voorbode van? En wat zou er dan gebeuren, ze worden namelijk gruwelijk misbruikt door alles en iedereen. En wat is de rol van de man in het zwart (Harris), die keer op keer door het park trekt en duidelijk op zoek is naar een diepere laag onder het oppervlakkige vermaak?

De serie doet me denken aan DollHouse, waar mensen iedere keer een nieuwe persoonlijkheid aan konden nemen, maar wat uiteindelijk ook gruwelijk mis liep. En het Park doet ook denken aan The Truman Show, waarin Truman zelf niet doorheeft hoezeer hij gemanipuleerd wordt (ook door Harris, trouwens), net zoals de robots niet doorhebben dat ze gevangen zitten in een script.

En er is nog een tweede serie! En een derde serie is in de maak. We kunnen nog even vooruit.