Macbeth

Een tijd geleden keek ik met Sander een verfilming van The Tragedy of  Macbeth (2021) van Joel Coen (Fargo, een van de broers). Verder ook Frances McDormand (Fargo, Good Omens, Wonderboys) en Denzel Washington (vader van John David). Brendan Gleeson (The Guard) zagen we ook nog. 

Het verhaal mag natuurlijk geen verrassing meer zijn. Het is een van de beroemdste toneelstukken van William Shakespeare en geschreven tussen 1603 en 1607. Het is een beetje onduidelijk wanneer het voor het eerst is opgevoerd. En het is ook al verschillende keren verfilmd (en hier besproken). En dit is wel een bijzondere verfilming. Joel Coen heeft er voor gekozen om het verhaal in zwart-wit te verfilmen, waar door alle aandacht naar de personages gaat. 

Spoilers

Als dit verhaal nog spoilers bevat, moet je je  schamen!

Macbeth, Thane van Glamis (Washington) en Banquo, Thane of Lochaber (Carvel (A Pale Horse, Sherlock)) ronden de strijd tegen de verraderlijke Thane of Cawdor af en ontmoeten dan een heks (of drie heksen, het blijft wat onduidelijk (Hunter (Orlando))). Deze heks voorspelt hen dat Macbeth ook Thane of Cawdor zal worden, en daarna Koning van heel Schotland. En Banquo zal geen koning worden, maar een vader van koningen. De mannen zijn hiervan onder de indruk, maar zijn ook bang dat er alleen maar ellende zal komen van deze voorspellingen. 

Koning Duncan (Gleeson) executeert de oude Thane van Cawdor en geeft de titel daarna aan Macbeth. Deze zit de voorspellingen al uitkomen! Het koningschap lonkt. Hij informeert zijn vrouw, Lady Macbeth (McDormand). Maar even later wordt duidelijk dat Koning Duncan verwacht dat zijn zoon, Malcom (Melling) de troon zal bestijgen. 

Macbeth en zijn vrouw worden nu verteerd door ambitie. En wanneer Duncan onder hun dak verblijft, vermoorden zij hem en later ook zijn lijfwachten en mogelijke andere getuigen. Malcom ontvlucht Schotland. Macbeth lijkt stevig op de troon te zitten. Maar er is altijd nog de voorspelling over Banquo. Macbeth en zijn vrouw zijn oud, er zullen geen kinderen meer komen, maar Banquo heeft een zoon. Ook zij moeten verwijderd worden!

Door het schuldgevoel en de zorgen wordt Macbeth steeds gekker en Lady Macbeth moet steeds vaker ingrijpen om de rust te bewaren. Weer wordt Macbeth bezocht door de heksen, die hem weer waarschuwen. Dit keer voor Macduff. Macbeth besluit om het gezin van Macduff te vermoorden, wat er toe leidt dat Macduff ook Schotland ontvlucht en zich aansluit bij Malcom. 

Wanneer een leger van Engelsen, onder leiding van Malcolm en Macduff optrekt naar het paleis van Macbeth, denkt hij nog altijd dat hij het zal overleven. Maar Macduff maakt een einde aan die illusie. 

Conclusie

Dit was een hele indrukwekkende film. Joel Coen heeft gekozen voor een verfilming in volledig zwart-wit en zeer minimalistische en expresionistische decors. Daardoor kon alle aandacht uitgaan naar de personages en de teksten van Shakespear. En die zijn toch wel fantastisch. Washington en McDormand zijn fantastisch als oudere edelen, die nog een laatste poging willen wagen hun carrière een boost te geven. Maar waarvoor eigenlijk, ze hebben geen kinderen en die zullen ook niet meer komen. Dus hun carrière is een dood spoor. 

Verder zorgen de minimalistische decors er ook voor dat de toenemende waanzin van Macbeth en zijn vrouw ook steeds duidelijker worden. Daarmee werd teruggegrepen op het expressionisme in film, waar ik zo een fan van ben, zoals met Das Cabinet Des Dr. Caligari. De wereld van Macbeth is een plek die gedomineerd wordt door lange gangen en hallen, waar de zon scherp naar binnen valt. Verstoppen is niet mogelijk, ook niet als je steeds ernstiger misdaden pleegt.

Een interessante verfilming van een bekend verhaal, zeker kijken als je de kans krijgt!    

En vacances en Breizh - Mont Saint-Michel

Saint-Malo ligt ook vrij dicht bij Mont Saint-Michel, de beroemde rots in de baai, die bij vloed een eiland wordt. Dus daar zijn we ook heen gegaan. En het was prachtig. 

Mont Saint Michel 

We reden er heen en aangezien het een zeer toeristische plek is (net als Carcasonne, waar we vorig jaar waren), was er heel veel parkeergelegenheid. We parkeerden onze auto en konden toen kiezen tussen de pendelbus of een wandeling over een dijk en een brug naar Mont Saint-Michel. Een kleine wandeling van een minuut of 20 is voor mij geen uitdaging meer, dus we wandelden en zagen vanuit de verte de berg met de gebouwen erop steeds dichterbij komen. 

Van dichtbij

Mont Saint-Michel is al erg oud. De berg die uitsteekt boven de baai trekt al lang mensen aan. En in 700 al werd een gemeenschap van monikken gesticht door Sint Aubert, en een paar jaar later werd (op aanwijzing van de aartsenge Michael) de eerste kerk op het eiland gebouwd. Lange tijd bleef de gemeenschap vrij klein, maar na verloop van tijd kwamen er toch steeds meer bedevaartgangers. Toen de Noorman Rollo eenmaal Normandië als leen kreeg, herstelde hij de schade die hij eerder aanrichtte en kwam de gemeenschap op Mont Saint-Michel weer tot bloei. 

De baai van Mont Saint-Michel was in de loop der tijd flind verzandt, door inpoldering van de laaggelegen stukken land, de bouw van de brug naar het eiland en de kanalisering van de rivier de Couesnon. Dat hielp de uniciteit van Mont Saint-Michel als getijdeneiland om zeep. In de loop van de twintigste eeuw realiseerde de Franse overheid zich dat er ingegrepen moest worden. De rivier werd uigebaggerd en de dijk tussen het vaste land en het eiland werd vervangen door een brug. Sinds 2015 is Mont Saint-Michel weer een volwaardig eiland. 

We hebben er een hele middag doorgebracht. En het was wel bijzonder druk. Maar ook erg indrukwekkend. We hebben de abdij bezocht en dwaalden door de verschillende lagen van de abdij en de kerk en de gebouwen die in verschillende tijden zijn geboud. En vanaf de omlopen keken we uit over de snel droogvallende baai. 

Het was zeker een bezoekje waard. 

En Vacances en Breizh - Rennes

Tijdens onze vakantie in Saint-Malo bezochten we ook het nabijgelegen Rennes. Een van onze kinderen zou daar na een eigen vakantie aankomen op het station om zich bij ons te voegen en we wilden niet alleen maar op het strand liggen. 

De rozentuin

Rennes is een oude stad met een lange geschiedenis en daar hebben we ook veel van teruggezien. We bezochten eerst het Park Thabor, een enorme publieke tuin in het centrum van Rennes. We zijn daar als eerste heen gegaan om te lunchen. Het park was prachtig (maar erg droog). We hebben tussen de bomen van de Engelse Tuin gedwaald en we hebben gekeken naar de prachtige rozen van de Rozentuin. Daarna liepen we nog langs de Franse Tuin. Het deed met denken aan de Tuin van de Aartsbisschop in Bourges, maar dit was veel groter.  

Kathedraal Rennes

Daarna gingen we nog naar de grote Kathedraal van Rennes, de Kathedraal van Sint Pieter. Rennes was ook de zetel van het Bisdom voor Rennes, Saint-Malo en Dol. En alle rijkdom uit de omgeving stroomde naar de Kathedraal en dat was te zien. Ik heb zelden een Kathedraal gezien die zo rijk versierd was (en ik heb de Notre Dame gezien!). De mooiste steen was gebruikt voor de pilaren en het plafond was volledig beschilderd met belangrijke scenes uit de bijbel en de lokale geschiedenis. We hebben onze ogen uitgekeken. 

 

We bezochten ook de Sacristie, waar verschillende schatten van de kerk tentoon werden gesteld. Ook die waren zeer indrukwekkend om te zien. Deze hoogtepuntjes van Middeleeuwse kunst waren voor ons allemaal te bekijken en we waren zeer onder de indruk. De rijkdom van de kerk was enorm. 

Verder hebben we ook nog wat gewinkeld in Rennes. En we hebben een hapje gegeten en toen wachtten we op de bus waar ons kind in zou zitten. En toen die eenmaal veilig was gearriveerd, vertrokken we weer naar Saint - Malo. 

Vakantie in Parijs (Alweer)

Het was weer tijd voor ons jaarlijks weekeinde weg (zonder de kinderen). Vorig jaar zijn we naar Parijs gegaan en dat vonden we toen voor een herhaling vatbaar, zeker omdat we vorig jaar niet alles konden doen wat we wilden. Dus we boekten hetzelfde hotel als de vorige keer en op een mooie vrijdagmorgen vertrokken we. De oudste kinderen kunnen tegenwoordig alleen thuisblijven en de jongste werd opgehaald door Opa en Oma. Dus zonder zorgen stapten wij in de morgen in de auto en reden zonder problemen naar Parijs. 

Vrijdag

We kwamen nog vrij vroeg aan en voelden ons erg fris en fruitig, we besloten met de metro naar de binnenstad te gaan en wat rond te wandelen in eens stuk Parijs aan de zuidkant van de Seine. Daar waren een paar winkels die Sander wilde bezoeken en aangezien het weer prachtig was, maakt het mij niet uit waar we wandelden. 

We nog een leuk boek kunnen kopen en wandelden langs de mooie Seine in een heerlijk zonnetje.

Institut de France

Zaterdag

Zaterdag was onze eerste volledige dag in Parijs en die zat ook meteen bomvol. Eerst gingen we naar Musee de Cluny, over de Middeleeuwen in Frankrijk. Daar was een zeer interessante tentoonstelling over Eenhoorns door de eeuwen heen, dus die moesten we zien, natuurlijk.

Eenhoorn doodt een draak

De Eenhoorn is al eeuwenlang een fantastisch beest dat tot de verbeelding spreekt. In verschillende tijden en verschillende culturen wordt dit wonderbaarlijke dier beschreven en worden er allerlei verschillende, magische eigenschappen aan toegedicht. 

De Eenhoorn werd al in de Bijbel genoemd en daarom werd er veel nagedacht over het bestaan van deze beesten.Als ze in de Bijbel staan, waren ze dan ook in het Paradijs? Waren ze aan boord van de Ark van Noach? In de loop der tijden veranderde ook de kijk op Eenhoorns. Eerst waren ze zeer woeste dieren, die in de diepste wouden leefden, alleen benaderbaar door Wilde Mensen, die net zo ver van de beschaving stonden als de Eenhoorns zelf. Later werd er een mooi meisje toegevoegd aan de verhalen. Alleen een mooie jonge maagd kon een Eenhoorn temmen.

Met hun witte vacht en wilde natuur waren Eenhoorns ook een symbool van onschuld en zuiverheid. Ze konden gif neutraliseren met hun hoorn, wat leidde tot een handel in Narwal hoorns, die konden doorgaan voor de hoorn van een Eenhoorn. En daarmee werden Eenhoorns ook een symbool voor apothekers. 

Het is prachtig en groot.

En de basis voor deze tentoonstelling zijn natuurlijk de Tapijten van de Dame en de Eenhoorn. Deze serie van zes enorme wandkleden zijn gemaakt voor de familie Le Viste en zijn enorm! Ze bedekken echt hele wanden en hangen ook in Musee de Cluny. Op de Tapijten staan steeds een Eenhoorn en een Leeuw en een dame en haar bediende die iets doen. De achtergrond is felrood en heeft een Millefleur patroon. Ik kon mijn handwerk-hart daar wel even ophalen. 

Later in de middag gingen we nog naar de Catacomben van Parijs. Diep onder de grond, in gangen van oude steengroeves zijn op een gegeven moment de botten van de verschillende Parijse begraafplaatsen opnieuw begraven. En dat was hard nodig, want de begraafplaatsen stroomden over. We konden door lange, koele gangen lopen, waar de knekels en schedels ons van alle kanten aanstaarden. Dat was wel een ontnuchterende ervaring. 

 

Plan

De Catacomben zijn behoorlijk diep onder de grond, zelfs nog onder het uigebreide metro - netwerk. Toen ik door de gangen liep probeerde ik dan ook maar niet te denken aan de hoeveelheden steen en zand boven mij. 

De schedels en andere botjes

We deden een relatief korte tour door de Catacomben, van ongeveer anderhalve kilometer. Maar we zagen eindeloos veel schedels en botten. En af en toe kon je zien hoe diep de botten gestapeld waren, zeker twee meter, allemaal botten van dode Parijzenaars. 

Zondag

Zondag hebben we besteed aan het Louvre. Vorig jaar wilden we daar ook heen, maar waren we ernstig geïntimideerd door de lange rijen. Dit jaar hadden we gereserveerd, wat hielp met de rijen. Maar tjemig wat was het druk. 

Zicht op Nijmegen (Jan van Goyen)

Als je dan in het buitenland bent, is het altijd leuk om aan thuis herinnerd te worden!

We hebben de hele dag door de gangen gedwaald en ontzettend veel gezien. Er hangen daar prachtige schilderijen van allerlei Hollandse meesters, zoals Frans Hals, Vermeer en Rembrandt. En die hebben we allemaal gezien. Maar ook allerlei schilderijen van andere schilders. En de beroemdste is natuurlijk de Mona Lisa, die we ook hebben gezien. 

Mona Lisa

Dit beroemde schilderij hoeft natuurlijk geen introductie. Nu alleen nog uitkijken dat ik niet voor eeuwig mijn naam hieraan verbindt. 

Pandemonium van John Martin

Dit schilderij van John Martin maakte veel veel indruk op me. Satan verzameld zijn legers in de hel. Als je heel goed kijkt, zie je links op het schilderij eindeloze kleine duiveltjes staan, klaar om strijd te leveren. Het leek op de eindeloze legers van klonen die de Empire verzamelde in de verschillende Star Trek films.

Een steunpilaar

Er zijn ook gangen vol met oudheidkundige schatten uit Egypte, Griekenland, Rome en Perzië. Ook daar hebben we onze ogen uitgekeken. Ik ben in het British Museum geweest en ook in het Rijksmuseum voor Oudheden. En daar heb ik verschillende dingen uit de Antieke tijd gezien, maar het Louvre had toch ook een imposante collectie, die prachtig uitgestald was. Ook daar hebben we lange tijd rondgedwaald.    

Venus van Milo

We konden ook nog kijken naar hoogstandjes uit de Romeinse kunst, zoals de Venus van Milo. Dit standbeeld was nog groter dan ik dacht en erg indrukwekkend. 

Na afloop van een hele dag tussen kunst doorlopen, en dat dan in een overdadig Paleis, dat een kunstwerk op zich is, en tussen alle mensen, was ik wel aardig uitgeput. De rest van de dag was niet lang en we deden niet veel meer. 

Maandag

Maandag was alweer onze laatste dag in Parijs. We zijn naar de Notre Dame de Paris gegaan. Vorig jaar wilden we dat ook, maar toen was net de Paus overleden en de Kathedraal gesloten voor toeristen. Maar dit keer konden we wel naar binnen. En de Notre Dame is ook erg indrukwekkend (en druk!). 

We wandelden door de Cathedraal, die natuurlijk een paar jaar geleden nog in brand stond. En hij was prachtig. Er zijn twee enorme, ronde glas in lood ramen en vele kleinere. In de verschillende kleine kapellen is nog allerlei kunst te zien. 

En toen was het alweer tijd om naar huis te gaan. Eerst haalden we nog even onze dochter op bij Opa en Oma en toen konden we weer slapen in ons eigen bedje. 

2008 (Brussel, België)
2009 (Texel)
2010 (Ardennen, België)
2011 (Burgh Haamstede, Zeeland)
2012 (Drenthe)
2013 (Brugge)
2014 (L'Eau de Heure, België)
2015 (Texel 2e keer)
2016 (Domburg)
2017 (Haarlem)
2018 (Maastricht)
2019 (Gent, België)
2020 (Corona)
2021 (Corona)
2022 ('s Hertogenbosch)
2023 (Keulen, Duitsland)
2024 (Eindexamen)

2025 (Parijs)

Cyrano

Jaren geleden zag ik eens de film Cyrano de Bergerac, die mijn meisjeshart sneller deed kloppen. En vorig jaar zag ik met Sander een opvoering van Guards Guards! van het English Theater Utrecht. Dus toen ik een tijdje geleden zag dat ze een opvoering van Cyrano zouden geven, heb ik daar natuurlijk mijn man (en vriend D) heen gesleept. 

De poster

Het verhaal is inmiddels wel bekend. Cyrano de Bergerac is een Fransman met een enorme neus. Iedereen wil hem daarmee pesten, maar hij is zo een goed zwaardvechter, dat na verloop van tijd niemand dat meer durft. En Cyrano lijkt het allemaal wel voor elkaar te hebben, maar in stilte is hij verliefd op zijn nicht Roxane. Dat kan hij haar natuurlijk nooit vertellen, want een mooi meiske als Roxane zou nooit een affaire beginnen met een lelijke man als hij. Eigenlijk is al zijn branie niets meer dan een manier om zijn intense onzekerheid te verhullen. 

Dan wordt Roxane verliefd op Christian, een collega in de legereenheid van Cyrano. En zij vraagt haar beste neef om een oogje op haar geliefde te houden, op het gevaarlijk slagveld. En dan vraagt Christian aan Cyrano om tips om een intelligente vrouw als Roxane te versieren. Er ontstaat een ingewikkelde driehoeksverhouding, die natuurlijk alleen maar in tranen kan eindigen. 

Net als Guards Guards! brachten de spelers van ETU het verhaal weer leuk tot leven. Iedereen kreeg even de kans om te schitteren in dit toneelstuk.

Viy

Regelmatig kijk ik hier slechte horrorfilms. Maar dit keer keek ik een goede horrorfilm! Het was echte cinema, gebaseerd op literatuur en ook nog cultureel verantwoord. Het ging om de Russische film Viy (1967). 

Het verhaal is gebaseerd op het gelijknamige verhaal van Nikolai Gogol. Het verhaal kwam voor het eerst uit in een verhalenbundel uit 1835. 

Spoilers

We beginnen bij een Oosters Orthodox klooster/ seminarie, waar de priesters in opleiding vakantie krijgen. Balorig verlaten zij hun school om de lange tocht naar huis te maken. We volgen drie jonge priesters in opleiding, Khalyava (Zakharchenko), Gorobets (Salnikov) en Khoma Brut (Kuravlyov). Het lukt hen niet om voor de nacht onderdak te vinden, en ze blijven doorlopen (en wodka drinken). Wanneer ze een wolf horen huilen, willen ze wel heel graag onderdak vinden. Dan zien ze in de verte een lichtje. Dat blijkt een klein boerderijtje te zijn van een oude vrouw. Deze wil de mannen wel binnen laten, maar verder hoeven ze niet veel te verwachten. 

De oude heks (Kutuzov) benadert Khoma, die eerst denkt dat deze aftandse oude vrouw een oogje op hem heeft, hij wijst haar af. Maar dan blijkt zij een heks te zijn. Ze betovert Khoma en berijdt hem als een paard, terwijl ze door de nacht vliegen. Maar Khoma roept Jezus aan, en de heks verliest haar kracht. Wanneer zij weer landen, ranselt Khoma haar ongenadig af met haar eigen bezemsteel. De lelijke, oude heks verandert in een mooi meisje (Varley), dat huilt dat hij haar doodslaat. Verschrikt vlucht Khoma weg, terug naar het Seminarie. 

Eenmaal aangekomen bij het Seminarie, zijn de problemen van Khoma nog niet voorbij. Een aantal kozakken is namens hun baas naar het Seminarie gekomen. De dochter van de baas ligt op sterven en zij wil dat priester Khoma naar haar toekomt om de gebeden voor haar ziel te zeggen. Dat de volstrekt onbekende student Khoma bij naam bekend is bij een dochter van een rijk man is al behoorlijk verdacht en hoe hij ook probeert, hij kan niet onder deze opdracht uitwurmen. Khoma gaat met de kozakken mee naar het landgoed van de rijke Kozak en zal daar de gebeden voor zijn dochter zeggen. 

Na een lange reis komen ze dan aan bij het landgoed van de rijke Kozak. De dochter is inmiddels overleden aan haar verwondingen. Khoma wordt door de rouwende vader gevraagd hoe hij de dochter kent, maar Khoma weet dat ook niet. Ondanks dat de jongedame nu dood is, moet hij toch de gebeden voor haar zieleheil zeggen, drie nachten lang! Bij nacht wordt hij opgesloten in de lokale kerk, waar ook de jongedame opgebaard ligt. Khoma heeft zichzelf al moed ingedronken (met wodka) en vertelt zichzelf dat het allemaal wel meevalt. De doden komen niet meer tot leven. 

Maar dan, de jongedame blijkt een heks en haar dode lichaam komt tot leven. Khoma probeert zich te beschermen met een magische cirkel en het dode meisje kan hem niet meer zien, maar probeert hem wel te vinden. Khoma reciteert hysterisch gebeden, tot de haan kraait. 

De volgende dag probeert Khoma zichzelf moed in te drinken (met wodka) voor de tweede nacht in de kerk. Die is zo mogelijk nog erger. Dit keer vliegt de jongedame rond in haar eigen doodskist, terwijl een dronken Khoma de gebeden steeds opzegt. Wanneer de haan kraait, vervloekt ze Khoma en wordt zijn haar wit. Die dag probeert Khoma te ontsnappen, maar hij wordt door de kozakken weer teruggebracht naar het dorp en de kerk. 

De laatste nacht wordt een stomdronken Khoma weer naar de kerk gebracht. Hij denkt dat hij is voorbereid met zijn magische cirkel en gebeden. Maar hij is te dronken om zich echt te concentreren. De heks roept allemaal monsters op, die de kerk binnendringen en Khoma belagen. Door de cirkel kunnen zij hem niet zien. Totdat Viy wordt opgeroepen. Dit monster, met zijn doordringende ogen, kan alles zien. Zodra de andere monsters zijn oogleden optillen kijkt hij rond. Khoma weet dat hij zijn ogen moet afwenden, maar hij moet kijken. De andere monsters vallen hem nu eindelijk aan en hij sterft onder hun aanval, terwijl de haan kraait en de derde dag aanbreekt. De onheilige monsters proberen te vluchten, maar zij zijn te laat. De heks sterft nu voorgoed en neemt weer de gedaante van de oude vrouw aan, uit het begin van de film. 

De dorpelingen komen binnen en vinden een dode Khoma. Zij sturen zijn lichaam terug naar het Seminarie. 

Conclusie

 Deze fantastische film is gratis te zien op Youtube, en dat mag je zeker niet missen!

Het is een interessant verhaal, dat erg sprookjesachtig aandoet, met mooie meisjes en griezelige gebeurtenissen. Verder zijn de special effects ook erg goed gedaan voor de jaren '60. Met wat stopmotion beelden wordt wel erg duidelijk gemaakt dat het dode meisje toch echt opstaat uit de dood. Ook de monsters op het einde zijn erg griezelig. 

Verder is de situatie van Khoma ook niet te benijden. Hij is duidelijk een beroerde priester. Maar hij wordt eerst aangerand door zijn bejaarde gastvrouw en uitgebuit. Dan wordt hij min of meer gevangen genomen door een belangrijk man en kan niet ontsnappen. Ook zijn baas en geestelijk leidsman geeft niet thuis wanneer hij wil vertellen over zijn zorgen. Geen wonder dat hij steeds vaker naar de fles grijpt. 

Een prima film, kijk hem als je de kans krijgt. 

Chateau d'Ainay le Vieil

Tijdens onze vakantie in Saint Amand Montrond brachten we tijdens een hele warme dag ook nog een bezoekje aan het charmante Chateau d'Ainay le Vieil. 

Het Chatau

Het kasteeltje lag even buiten Saint Amand Montrond in het kleine dorpje Le Vieil. Het bestond uit een ommuurd kasteeltje met een mooie formele tuin erbij en ook een serie boomgaarden, speciaal gebouwd in ommuurde tuinen, zodat de planten een eigen klimaat hadden, met weinig wind en juist veel warmte. 

De tuin

De tuin was aan het einde van de zomer niet op zijn best, maar was erg groots opgezet met rozenperken en begroeide wandelpaden. Het was er bovendien erg rustig en met her en der wat kunst deed het me ook denken aan de tuinen van Etretât, waar we twee jaar geleden geweest zijn. In de tuinen kon je helemaal tot rust komen. 

De boomgaard

Daarna zijn we nog doorgelopen naar de ommuurde boomgaarden en die waren ook heel bijzonder. Veel bomen werden in mooie vormen geleid. En dat heb ik natuurlijk wel vaker gezien, met leibomen die in een vorm gedwongen worden om meer schaduw te geven. En ik heb ook wel eens bomen tegen een muur zien groeien. Maar hier werden dan perenbomen en appelbomen gedwongen om in boven over het pad te groeien. En dat ging nog heel goed en de bomen hingen vol met fruit. 

Wilde tuin

We liepen daarna nog door naar het Chateau. Daar konden we een rondleiding krijgen door het interieur van het Kasteel, maar dat was op een wat laat moment. Dus we moesten ons tevreden stellen met een kijkje op het binnenplein. In ieder geval een leuk dagje uit en als je in de buurt bent, zeker een bezoekje waard. 

Bourges

Nabij Saint Amand Montrond ligt ook de plaats Bourges, waar we ook nog een dagje hebben doorgebracht. We reden er zo heen en konden zonder problemen parkeren in een fijne garage in het centrum van de stad. Alles was daarna op loopafstand. 

Bourges Kathedraal

Als eerste brachten we een bezoek aan de enorme Kathedraal van Bourges. De kathedraal van Saint Etienne is groot en indrukwekkend. We zagen hem eerst van de zijkant, met heel veel steunberen die de hoge muren op hun plek moeten houden. We hebben ook nog binnen rondgelopen en de indrukwekkende Glas-in-Lood ramen bewonderd. Het raam hieronder beeldde het leven van de Aarstvader Joseph. Hij leeft samen met zijn broers, wordt achtergelaten in een put en eindigt uiteindelijk aan het hof van de Pharaoh van Egypte. 

Glas in Lood

Naast de Kathedraal van Bourges liggen nog de Tuinen van het Aartsbisdom, tuinen aangelegd in de Franse formele stijl (waar ik meestal niet zo een fan van ben), deze waren wel heel erg mooi. Er was een deel dat erg formeel was, met bloemen met de mooiste kleuren in nette perken en borders. Ik denk dat begin augustus niet het hoogtepunt van de tuinen was, maar het zag er nog steeds erg mooi uit. Later ding de tuin over in een park met een speeltuin voor de allerkleinsten en spelletjes voor de grotere mensen. Dus daar hebben we ook nog even wat tijd doorgebracht. 

Jardins de l'Archevêché

Daarna gingen we nog even de rest van de stad in, want in Bourges is genoeg te doen. Uiteindelijk kwamen we ook nog terecht bij Monin, een producent van allerlei siropen. Die kennen we omdat we hun suikersiroop nog vaak in een cocktail doen. Erg lekker. Maar hier konden we van alles krijgen. En we hebben dan ook even flink ingeslagen. 

Monin

Nadat we de dag afsloten met een heerlijk ijsje, was het ook wel weer tijd om op huis aan te gaan. Bourges was zeker een leuke stad en we hebben de helft nog niet bekeken van wat er te zien was. 

Abbaye de Noirlac

Vlakbij Saint Amand Montrond ligt de Abbaye de Noirlac, waar we ook nog een bezoekje aan gebracht hebben. 

Binnentuin

Deze Abdij was ooit opgericht door Cisterciënzers, een religieuze orde gebaseerd op de leefregels van Benedictus in de 12e eeuw. De Abdij bestond uit een kerk, een leefgemeenschap met monniken en lekenbroeders, tuinen en landerijen eromheen. De Abdij heeft een veelbewogen geschiedenis gehad. De Honderdjarige oorlog zorgde voor een verval van de Abdij. En de latere Fronde opstand zorgde voor beschadigingen. Tijdens de Franse Revolutie van de 18e eeuw werd het klooster onteigend en kreeg het een nieuwe bestemming. En aan het begin van de 20e eeuw werd het aangekocht door het Departement Cher en werd het na verloop van tijd in oude glorie hersteld en opengesteld voor het publiek. 

Lelie uit de tuin

En wij hebben een bezoekje gebracht. We wandelden door de binnentuinen en de galerijen. En die deden me nog best denken aan de Kerk van Sint Trophime en het bijbehorende klooster. Daarna zijn hebben we nog over de landerijen bij het klooster gewandeld, waar onder andere een boomgaard met een prachtige laan met Lindebomen was. En daarna was het dan eindelijk tijd voor een ijsje voor de dappere mensen die in de warmte allemaal cultuur snoven. 

Langs de lange Lindenlaan

Het terrein is niet heel groot, maar wel een interessant stukje geschiedenis van Frankrijk en van het klooster zelf. Door de jaren heen heeft het veel verschillende eigenaren en daarmee bestemmingen gehad en veel daarvan is nog terug te zien. Zeker een bezoekje waard. 

Carcassonne

Sérignan ligt in de buurt van Carcasonne, dus we hebben tijdens onze vakantie gebruik gemaakt van de mogelijkheid om langs te gaan. 

Carcassonne is een imposante versterkte stad met fort op een heuvel en is al zeer oud. Het begon als een Keltische vesting, later een Romeins fort. Nog later was Carcassonne onderwerp van strijd tussen de Franken en de Moren, die optrokken vanuit Spanje. Nog weer later was het een belangrijk centrum in de Albigenzische Kruistochten tegen de Katharen.  

In de loop der jaren werd Carcassonne als fort en militair centrum steeds minder belangrijk. En toen het economisch belang ook minder werd, sloeg het verval ineens hard toe. Bijna was het volledig gesloopt! Maar historicus Jean-Pierre Cros Mayreveille en schrijver Prosper Mérimée begonnen een campagne om dit belangrijke stukje Franse geschiedenis te behouden. Uiteindelijk werd Carcassonne hersteld door Eugène Viollet le Duc. En zo konden wij deze stad bezoeken. En het was rete - imposant. 

Carcassonne - Porte Narbonnaise

Eerst gingen we door de Poort van Narbonne de stad binnen. En je stond meteen in de (ontzettend drukke, dat wel) middeleeuwse straatjes van Carcassonne. Daar hebben we nog even rondgedwaald en ons vergaapt aan de eindeloze hoeveelheden souvenirs voor toeristen. Daarna wandelden we verder en kwamen bij het Chateau Comtal. Daarvoor moesten we een kaartje kopen. Maar aangezien kinderen gratis naar binnen mochten, waren de kosten nog te overzien. 

Chateau Comtal

We konden nog rondlopen in het Kasteel zelf, maar vanuit het Kasteel begon ook een lange wandeling (45 minuten of zo) over de muren van Carcassonne. Bij alle belangrijke punten werd uitgelegd hoe, wie en wanneer de muren gebouwd waren en waarom. En je kon goed de verschillen zien tussen de oude Romeinse verdedigingstorens en modernere aanvullingen. En we hadden ook een prachtig uitzicht over de stad. 

Over de muren. 

 

Na de lange en mooie wandeling zijn we nog even naar de Basiliek van Saint Nazaire gegaan. Deze Basiliek is gewijd aan Sint Nazarius en Celsus, belangrijke heiligen in Zuid Frankrijk. Deze oude Basilica is opgetrokken in twee stijlen, Romaans en Gotisch. Bovendien zijn er een paar prachtige Glas in Lood ramen te zien, met episodes uit het leven van Jezus Christus. 

Basiliek Saint Nazaire

En daarna waren we aardig uitgeput en gingen we weer terug naar huis. Carcassonne was wel prachtig en zeker een bezoekje waard. En we hebben niet eens alles gedaan. In het gedeelte van Carcassonne dat niet gefortificeerd is, zijn ook nog genoeg mooie dingen gezien. 

Guards! Guards!

Ik heb hier al vaker verteld over een van mijn favoriete schrijvers, Terry Pratchett, die natuurlijk alweer een tijdje geleden overleden is. Hij schreef veel verschillende boeken, die hier ook nog wel besproken zijn. En verschillende van zijn boeken zijn ook nog bewerkt tot films, series of toneelvoorstellingen. En laatst zijn Sander en ik helemaal naar Utrecht gegaan, om daar een opvoering van Guards! Guards! te zien van het English Theatre Utrecht. 

Ankh Morpork

Guards! Guards! is voor het eerst gepubliceerd in 1989 (mijn hemel) en de versie die ik had werd voor het eerst gedrukt in 1990. Ik was toen 13 en denk niet dat ik hem toen al las. Het zal halverwege de jaren '90 zijn geweest dat ik Guards! Guards! las. In 1993 schreef Stephen Briggs een script voor een toneelvoorstelling van Guards! Guards! En dit script werd dan ook opgevoerd. 

We gaan natuurlijk wel met enige regelmaat op pad, maar het was wel heel lang geleden sinds ik een toneelstuk had gezien waar niet een van mijn kinderen in meespeelde. Dus dit was wel weer een uitje voor ons. In het Kikkertheater in Utrecht konden we een avond lang genieten van een hele leuke show. Ankh Morpork kwam leuk tot leven en de verschillende karakters uit het boek werden leuk gespeeld door de acteurs. De enorme draak kwam niet in beeld, maar met een hoop geluidseffecten en wat projecties werd er toch een zeer dreigende draak opgeroepen. 

Al met al zeker de moeite waard en het was leuk om na al die jaren nog eens een Pratchett boek in een nieuw medium te zien.  

Mind Mystery museum

Het Hemelvaartweekeinde was behoorlijk druk, met een spellendag. Maar we wilden meer! Zondag zijn we nog naar het Mind Mystery Museum in Horst gegaan. Het is een museum dat helemaal in het teken staat van vreemde, optische illusies. En dus ook van de manier waarop ons brein ons voor de gek houdt. 

 Jaren geleden was Sander er al eens met de kinderen geweest, toen ze in de buurt kampeerden. En nog altijd hebben ze het erover, en ik kon er niet heen! Maar daar kwam nu verandering in. 

Op zondagmiddag gingen met alleen ons jongste kind op pad. We kregen eerst een kleine rondleiding en uitleg van het personeel en toen werden we losgelaten op het park, waar we de grootste lol hadden in het huis dat ondersteboven stond, het scheve huis en het spiegelpaleis. Het museum is niet heel groot en misschien het meest geschikt voor kinderen van 8+, desondanks was het een hele leuke middag. 

Vakantie in Parijs

Het was weer tijd voor ons jaarlijkse weekeinde weg zonder kinderen. En dit keer gingen we naar Parijs. Vorig jaar kon het feest niet doorgaan, omdat we andere verplichtingen hadden. En dit keer wilden we het dubbel en dwars inhalen. Ik was natuurlijk al ziek jaloers dat Sander onlangs nog in Parijs was geweest, dat wilde ik ook!

De Eiffeltoren

Dus we gingen naar Parijs. De oudste twee kinderen mochten thuisblijven, die zijn inmiddels oud en wijs genoeg. Maar de jongste ging maar wat graag logeren bij Opa en Oma. En nadat we die gedropt hadden, reden we verder naar Parijs. Dat was nog best een lange rit. Er was een hoop file bij Antwerpen en later ook op de Peripherique. Maar met goed gezelschap in de auto is dat allemaal te overzien. We logeerden in Neuilly Sur Seine in Neuilly Park Hotel, een klein en ouderwets hotel aan een rustige straat. Het interieur deed me denken aan de film Mr. K., waar een gast na een nachtje slapen de uitgang van het hotel niet meer kan vinden. 

Dag 1

De eerste dag deden we niet veel. Nadat we eenmaal waren aangekomen en ingecheckt in het hotel, waren we aardig moe. Hoog tijd voor een lekker hapje eten en op tijd naar bed. We aten bij Brasserie Charlie, waar ik genoot van een Steak Tartare. 

Dag 2

Op dag twee stonden we vroeg op en rond een uur of half 9 zagen we al de Arc de Triomphe. Later liepen we langs de Arc de Triomphe over de Champs Élysées door naar de Place de La Concorde en toen door de Tuileriën naar het Louvre. 

Eerste blik op de Arc de Triomphe

Dat was al een aardige afstand natuurlijk, maar we gingen verder. We liepen nog door naar de Notre Dame, die na de brand van 2019 weer volledig was hersteld. Maar de Paus was natuurlijk net een week eerder overleden en in een belangrijke kathedraal als de Notre Dame wordt daar dan bij stilgestaan. En dan willen ze geen toeristen binnen hebben, maar alleen echte gelovigen. En daar mag ik mij niet meer toe rekenen. Maar de buitenkant van de Notre Dame was ook erg indrukwekkend. 

Toen vonden we dat we wel ver genoeg gelopen hadden en namen we de metro terug naar de Arc de Triomphe. Want tot mijn grote verbazing kon je daar ook in klimmen en op staan. Dus wij kochten een kaartje en gingen de hoogte in. In de Arc de Triomphe konden we nog een hoop lezen en zien over het doel van de boog en de bouw, wat allemaal erg interessant was. 

Daarna waren we wel redelijk afgepeigerd en was het tijd om terug te gaan naar ons hotel om even bij te komen met een late lunch. Sander zocht nog een restaurant uit om 's avonds te kunnen eten in Diagon Elley had een geinig Harry Potter thema. 

Dag 3

Op dag drie was het tijd voor het iconische gebouw van Parijs, de Eiffeltoren. We hadden hem natuurlijk eerder al gespot toen we rondliepen in Parijs op Dag 1 en Dag 2, maar nu zouden we er dan echt naar toe gaan. We pakten de metro (lijn 1 heeft helemaal geen bestuurders meer, erg modern) en liepen over de Place du Trocadero en zagen toen het enorme gevaarte. Zelfs van een flinke afstand was de toren nog steeds heel imposant. 

En we zijn er in gegaan! Al lopend zijn we naar de tweede verdieping van de Eiffeltoren gegaan. En dat was twee keer zo hoog als de Arc de Triomphe van de dag ervoor. De klim was pittig, maar we rustten even uit op de eerste verdieping (en dat was al imposant genoeg. En toen door naar de tweede verdieping. Van daar konden we nog omhoog kijken naar de derde verdieping, vlakbij de top, maar daar konden we zonder lift niet heen. En ik vond het eigenlijk ook te hoog. 

Vanaf de Eiffeltoren konden we ook het Hôtel des Invalides zien liggen. Dus daar zijn we ook nog heen gewandeld om te bekijken. Ook daar moesten weer kaartjes voor gekocht worden, dus we zijn niet naar binnen gegaan. We hebben alleen de buitenkant bekeken, en dat was al boeiend genoeg.

Dag 4

De laatste dag in Parijs was alweer aangebroken! In de morgen gingen we naar Collège des Bernadins, war een interessante (gratis) tentoonstelling te zien was. Er hingen gewoven interpretaties van tekeningen van Tolkien (van de Hobbit en zo), Aubusson Tisse Tolkien (Aubusson Weeft Tolkien). De stad Aubusson is van oudsher een centrum van wolhandel en weefkunst, de zogenaamde Aubusson stijl. En om die kunst in leven te houden heeft het museum van Aubusson al in 2010 een eerste verkenning gedaan naar het weven van wandtapijten, die de verhalen van Tolkien tot leven brachten. In 2020 waren de tapijten gereed en dit jaar werden ze dan uitgeleend aan Collège des Bernardins, die dit jaar meer aandacht besteedt aan de werken en werelden van Tolkien. 

En toen ik al die mooie tapijten zag, kwam ik toch meteen wel weer in verleiding om zelf ook weer wat meer te doen met handwerk. Het is toch alweer te lang geleden sinds ik een groot project onder handen had. En Tolkien maakte ook kerstkaarten en brieven van de kerstman voor zijn kinderen. Mijn eigen kerstkaartjes steken daar maar bleekjes bij af. 

En toen was het weer tijd om naar huis te gaan. Op de terugweg hadden we duidelijk het verkeer mee. En aan het einde van de middag waren we weer thuis, waar ons oudste kind blij was ons te zien. En wij aten een snelle maaltijd, en toen werd onze jongste ook weer thuisgebracht door Opa en Oma. En ook zij barste van de verhalen. 

2008 (Brussel, België) 

2009 (Texel) 

2010 (Ardennen, België) 

2011 (Burgh Haamstede, Zeeland) 

2012 (Drenthe)

2013 (Brugge) 

2014 (L'Eau de Heure, België) 

2015 (Texel 2e keer) 

2016 (Domburg) 

2017 (Haarlem) 

2018 (Maastricht) 

2019 (Gent, België)

2020 (Corona)

2021 (Corona)

2022 ('s Hertogenbosch)

2023 (Keulen, Duitsland)

2024 (Eindexamen)

In vacanza in Italia - Milano

Milaan ligt nog redelijk in de buurt van Cernobbio, dus op een hele hete dag besloten man en de oudste kinderen daar ook nog heen te gaan (ik en de jongste bleven achter in Cernobbio). 

Duomo di Milano

In de morgen gingen man en kinderen met de auto naar Como, om daar op de trein naar Milaan te stappen. En een uurtje later stonden ze in het centrum van Milaan. En daar hebben ze te toen meteen de Duomo di Milano bezocht. 

Deze imposante kathedraal is de grootste van Italië en een van de grootste ter wereld. Een paar jaar geleden hebben Sander en ik natuurlijk de Dom van Keulen gezien, en die vond ik toen behoorlijk imposant. Maar deze Dom is toch weer een slagje groter. En deze Dom was ook prachtig. De buitenkant is geheel in gothische stijl, met enorm veel versieringen en pilaren en allerlei andere extra's. En de binnenkant is al even mooi, met enorme glas-in-lood ramen, mozaïekvloeren en standbeelden.    

Sint Bartholomeus

En er was natuurlijk ook kunst te zien in de Dom, zoals dit standbeeld van Marco d'Agrate, van Sint Bartholomeus. En voor het geval je je afvraagt waarom Sint Bartholomeus bloot is een cape om zich heen houdt. Bartholomeus werd levend gevild voor zijn geloof. En hij draagt geen cape, maar zijn eigen vel. En typisch voor de Rooms Katholieke kerk is de goede man daarmee patroonheilige van (onder andere) leerbewerkers geworden. Ik vond het bijna net zo creepy als de verzameling relikwieen in de kerk van St. Trophime in Arles. 

Ingang van het winkelcentrum
Vittorio Emanuele II

Verder werd er ook nog even geshopt in het enorme 19e eeuwse winkelcentrum Vittorio Emanuele II, dat ook aan het domplein lag. Dit enorme winkelcentrum is al anderhalve eeuw lang een pareltje van Milaan, waar alle Milanezen elkaar ontmoeten. Binnen zitten verschillende (dure) winkels, aan prachtige barokke, overdekte straten. Op de grond ligt een prachtig mozaïek, van allemaal kleine stukjes marmer. 

Binnen in de Galeria

Dus daar moest ook gekeken worden natuurlijk. Er werden verschillende winkels bezocht en iedereen vergaapte zich aan alle mooie en dure spulletjes. 

En aan het einde van de dag was het weer tijd om naar huis te gaan. Eerst weer met de trein terug naar Como en toen weer een kort stukje terug naar huis. Het was voor iedereen een vermoeiende dag zeker in de hitte. Ik was eerlijk gezegd blij dat ik niet mee was, maar misschien dat ik dit nog eens wil doen als het wat koeler is, in mei of misschien in september.