Macbeth

Een tijd geleden keek ik met Sander een verfilming van The Tragedy of  Macbeth (2021) van Joel Coen (Fargo, een van de broers). Verder ook Frances McDormand (Fargo, Good Omens, Wonderboys) en Denzel Washington (vader van John David). Brendan Gleeson (The Guard) zagen we ook nog. 

Het verhaal mag natuurlijk geen verrassing meer zijn. Het is een van de beroemdste toneelstukken van William Shakespeare en geschreven tussen 1603 en 1607. Het is een beetje onduidelijk wanneer het voor het eerst is opgevoerd. En het is ook al verschillende keren verfilmd (en hier besproken). En dit is wel een bijzondere verfilming. Joel Coen heeft er voor gekozen om het verhaal in zwart-wit te verfilmen, waar door alle aandacht naar de personages gaat. 

Spoilers

Als dit verhaal nog spoilers bevat, moet je je  schamen!

Macbeth, Thane van Glamis (Washington) en Banquo, Thane of Lochaber (Carvel (A Pale Horse, Sherlock)) ronden de strijd tegen de verraderlijke Thane of Cawdor af en ontmoeten dan een heks (of drie heksen, het blijft wat onduidelijk (Hunter (Orlando))). Deze heks voorspelt hen dat Macbeth ook Thane of Cawdor zal worden, en daarna Koning van heel Schotland. En Banquo zal geen koning worden, maar een vader van koningen. De mannen zijn hiervan onder de indruk, maar zijn ook bang dat er alleen maar ellende zal komen van deze voorspellingen. 

Koning Duncan (Gleeson) executeert de oude Thane van Cawdor en geeft de titel daarna aan Macbeth. Deze zit de voorspellingen al uitkomen! Het koningschap lonkt. Hij informeert zijn vrouw, Lady Macbeth (McDormand). Maar even later wordt duidelijk dat Koning Duncan verwacht dat zijn zoon, Malcom (Melling) de troon zal bestijgen. 

Macbeth en zijn vrouw worden nu verteerd door ambitie. En wanneer Duncan onder hun dak verblijft, vermoorden zij hem en later ook zijn lijfwachten en mogelijke andere getuigen. Malcom ontvlucht Schotland. Macbeth lijkt stevig op de troon te zitten. Maar er is altijd nog de voorspelling over Banquo. Macbeth en zijn vrouw zijn oud, er zullen geen kinderen meer komen, maar Banquo heeft een zoon. Ook zij moeten verwijderd worden!

Door het schuldgevoel en de zorgen wordt Macbeth steeds gekker en Lady Macbeth moet steeds vaker ingrijpen om de rust te bewaren. Weer wordt Macbeth bezocht door de heksen, die hem weer waarschuwen. Dit keer voor Macduff. Macbeth besluit om het gezin van Macduff te vermoorden, wat er toe leidt dat Macduff ook Schotland ontvlucht en zich aansluit bij Malcom. 

Wanneer een leger van Engelsen, onder leiding van Malcolm en Macduff optrekt naar het paleis van Macbeth, denkt hij nog altijd dat hij het zal overleven. Maar Macduff maakt een einde aan die illusie. 

Conclusie

Dit was een hele indrukwekkende film. Joel Coen heeft gekozen voor een verfilming in volledig zwart-wit en zeer minimalistische en expresionistische decors. Daardoor kon alle aandacht uitgaan naar de personages en de teksten van Shakespear. En die zijn toch wel fantastisch. Washington en McDormand zijn fantastisch als oudere edelen, die nog een laatste poging willen wagen hun carrière een boost te geven. Maar waarvoor eigenlijk, ze hebben geen kinderen en die zullen ook niet meer komen. Dus hun carrière is een dood spoor. 

Verder zorgen de minimalistische decors er ook voor dat de toenemende waanzin van Macbeth en zijn vrouw ook steeds duidelijker worden. Daarmee werd teruggegrepen op het expressionisme in film, waar ik zo een fan van ben, zoals met Das Cabinet Des Dr. Caligari. De wereld van Macbeth is een plek die gedomineerd wordt door lange gangen en hallen, waar de zon scherp naar binnen valt. Verstoppen is niet mogelijk, ook niet als je steeds ernstiger misdaden pleegt.

Een interessante verfilming van een bekend verhaal, zeker kijken als je de kans krijgt!    

The Odyssey

Sander nam me mee naar The Odyssey (2026) van Christopher Nolan (Memento, The Dark Knigh Rises). Hij stond erop, hij wilde met zijn meisje naar de film. Ik ben niet echt een Nolan - fan, maar ging graag mee met Sander. 

In ieder geval, de film zit vol met bekende mensen zoals Matt Damon (The Last Duel, Behind the Candelabra), Anne Hathaway (The Dark Knight Rises), Tom Holland (Spider-man: Far from Home, Spider-man: Homecoming), Zendaya (Dune, Dune II), Robert Pattinson (Mickey 17), John Leguizamo (The Menu), Mia Goth (Frankenstein), Charlize Theron (Prometheus, The Road) en Lupita Nyong'o (Us, Black Panther). 

The Odyssey is natuurlijk gebaseerd op de Odyssee van Homerus en die vertelt hoe Griekse koning en held Odysseus na de oorlog in Troje terugkeert naar huis en alle avonturen die hij daarbij meemaakt. Een oud verhaal, dat al vaker mensen heeft geïnspireerd tot een hervertelling. En de Griekse mythen en verschillende hervertellingen zijn hier vaker besproken (zoals door Stephen Fry met zijn Mythos, Heroes, Troy en Odyssey, of the Song of Achilles, Circe en The Silence of the Girls). En Nolan probeert er toch weer zijn eigen draai aan te geven. 

Spoilers

Dit is misschien een eeuwenoud verhaal dat iedereen met een beetje opleiding uit zijn hoofd kent, maar deze film is heet van de naald. Dus let op. 

We beginnen in Ithaka, waar het koninklijk paleis is overgenomen door allemaal mannen, die niets liever willen dan huwen met Koningin Penelope (Hathaway), terwijl jonge zoon Telemachus (Holland) moet aanzien hoe hij aan alle kanten vernederd wordt. Waar is Koning Odysseus? De Trojaanse Oorlog is al lang voorbij, de andere koningen zijn weer naar huis teruggekeerd. En er zijn geruchten van overvallen door de Zee-Mensen (Mensen, wij noemen deze onbekende groep rovers nu de Zee Mensen, maar hun tijdgenoten deden dat waarschijnlijk niet), die rovend over de zeeën trekken en kustplaatsen in de as leggen. Er is een koning nodig, die leiding kan geven. 

Odysseus (Damon) verblijft inmiddels op het eiland Ogygia bij de nimf Calypso (Theron), waar hij eet en drinkt van de Lotus, die zijn geheugen vertroebeld. Maar toch denkt hij terug aan de gruwelen van de oorlog in Troje. En aan de reis daarna. Waar zijn zijn manschappen? Waar is zijn familie? De godin Athene (Zendaya) wil dat hij zich herinnert hoe het allemaal zover gekomen is. Calypso stopt met hem de Lotus te geven en hij herinnert zich steeds meer. 

Telemachus gaat op pad, om uit te zoeken waar zijn vader en Koning gebleven is. Hij gaat eerst langs bij Menelaos (Bernthal, Baby Driver) en Helena (Nyong'o) van Sparta, die deze hele oorlog gestart is. Daar hoort hij dat zijn vader zich dapper geweerd heeft in de strijd en dat het dankzij Odysseus is, dat de stad ingenomen kon worden, dankzij de list met het paard. Maar de overwinning was geen gelukkige. Troje werd verwoest, Helena zit vast in een zeer bitter huwelijk met Menelaos, Agamemnon werd gedood door zijn vrouw Clytaimnestra, tweelingzuster van Helena (ook Nyong'o) als wraak voor het offeren van hun dochter Iphigeneia. Odysseus leefde nog na de val van Troje en vertrok met zijn soldaten, maar waar is hij nu?

Op Ogygia bij Calypso begint Odysseus, nu niet langer onder invloed van de Lotus, te praten tegen Calypso. Hij verzon de list met het houten paard, leidde het leger van de Grieken naar de overwinning. En toen vertrokken hij en zijn mannen uit Troje. Maar ze namen een langere, rustiger route. Deze route bracht hen naar het eiland van de Cycloop. Nadat deze verschillende mannen opat, bleek dat hij een zoon van Poseidon was, de God van de Zee. Ze vluchten verder naar het eiland Aeaea, waar ze aangevallen worden door reuzen en later te maken krijgen met de heks Circe. 

Er blijven steeds minder soldaten van Odysseus over, wanneer ze verder vluchten naar de toegang tot Hades. Daar offeren ze schapen en al snel verschijnen de doden. Wanneer deze doden drinken van het offerbloed, kunnen zij spreken met de levenden. En dan krijgen Odysseus en zijn mannen zaken te horen, die ze liever niet hadden willen weten. 

Odysseus en zijn mannen bieden steeds nieuwe uitdagingen het hoofd, zoals de Sirenen en Scylla en Charibdis. En iedere keer kost hen dat weer levens. Uiteindelijk landden zij op een eiland waar het vee van de Goden graast. De mannen van Odysseus eten het vee, wat weer leidt tot goddelijke straf. Alleen Odysseus overleeft dat en hij spoelt aan bij Calypso, waar hij jaren verblijft. 

Calpyso stuurt hem weer naar huis. Eenmaal thuis aangekomen, ziet Odysseus dat zijn vrouw en kind en trouwe onderdanen belegerd worden door wel zeer vrijpostige mannen. Maar al zijn soldaten zijn dood, hoe kan hij zijn huis leegvegen van deze indringers? Penelope herkent haar man niet, maar vraagt deze reiziger wel om te vertellen over de slag bij Troje. 

Dan zegt Penelope dat zij zal huwen met de man die de boog van Odysseus kan spannen. Er is er natuurlijk maar een die dat kan. En wanneer het eenmaal duidelijk is dat Odysseus is teruggekeerd, worden de vrijpostige mannen vrij snel het paleis uitgeveegd. 

Conclusies 

Christopher Nolan kan mooie, overdonderende films maken, met prachtige plaatjes en imposante achtergrondmuziek erbij. Maar tjee, de dialogen en karakters zijn soms wel erg plat en uitleggerig. Er moet ons verschillende keren uitgelegd worden dat de goddelijke wetten rondom gastvrijheid echt niet geschonden mogen worden, iets wat de personen die het tegen elkaar zeggen allang weten. Men doet dat natuurlijk toch en dat leidt steeds weer tot ellende. En hetzelfde geldt voor de zorgen over de Zee-Mensen, die zo niet genoemd werden door hun tijdgenoten. En wanneer Odysseus zich beklaagt dat de Bronstijd ineenstort, betwijfel ik of de brons-tijd bewoners over hun eigen tijd dachten als de brons-tijd. Die kleine dingen haalden me toch wel erg uit de film iedere keer. 

En Penelope was bij vlagen ook meer bezig met haar persoonlijke gevoelens, in plaats dat ze als Koningin - Regentes leiding gaf aan Ithaka en probeerde haar zoon op te voeden tot Koning in spe. Dat irriteerde bij vlagen ook wel. 

 

Maar de vernietiging van Troje, de scenes in Hades en de stormen op zee waren wel erg mooi in beeld gebracht. 

Meer uiterlijk vertoon dan inhoud, maar als je het uiterlijk vertoon wil zien, doe dat dan in de bioscoop. 

Masters of the Universe

Vorige week ging hij in première, een nieuwe verfilming van Masters of the Universe (2026) van Travis Knight. Deze film is (net als 💗Barbie💗) gebaseerd op speelgoed en een tekenfilmserie uit de jaren '80, namelijk Master of the Universe, met als belangrijkste figuur He-Man. Het was misschien allemaal niet zo baanbrekend als Barbie, maar He-Man💪 is toch al sinds de jaren '80 populair speelgoed met verschillende verschijningen in andere media. Er zijn verschillende animatie-series geweest, waarvan ik naar He-Man💪 and the Masters of the Universe (1983)heb gekeken (op de woensdagmiddag). Die kreeg later nog de spin-off She-Ra: Princess of Power (1985), waar ik ook trouw naar keek. En een live-action verfilming, ook Masters of the Universe (1987), is ook eerder gemaakt. 

De film heeft een grote cast en we zien een hoop bekende en onbekende mensen. De hoofdrol is voor Nicholas Galitzine. Verder zien we nog Idris Elba  (Prometheus, 3000 Years of Longing), Jared Leto (Blade Runner 2049), James Purefoy (Vanity Fair (2004), High Rise), Morena Baccarin (Deadpool 2) en een piepkleine rol voor Dolph Lundgren (Expenables 2, Expendables 3), die eerder He-Man vertolkte. 

Spoilers

Mensen, deze film is nog maar net een week in de Nederlandse bioscopen, alleen verder lezen als je het echt zeker weet. 

We horen een stem vertellen over de prachtige wereld van Eternia, die geregeerd wordt door nobele Koning Randor (Purefoy) en zijn lieve Koningin Marlena (Riley). Ze hebben een zoontje Adam (Wilkinson-Hunt), die misschien niet zo dapper en fysiek sterk is als zijn vader wel zou wensen. Koning Randor regeert over Eternia en beschermt Castle Grayskull, waar de Tovenares (Baccarin) waakt over de Sword of Power. 

Dan komt de gemene Skeletor💀 (Leto) met een leger van lelijke monsters. Hij wil over het universum regeren en daarvoor moet hij Eternia innemen en ook het Sword of Power beheersen. Koning Randor verdedigt zijn kasteel, met hulp van zijn Men at Arms Duncan (Elba) en zijn soldaten. Maar de troepen van Skeletor💀 zijn gewoon te sterk en Eternia wordt onder de voet gelopen. Koning Randor en Koningin Marlena vluchten met hun zoon Adam naar Castle Grayskull, waar de Tovenares Adam wegzendt naar de Aarde, samen met de Sword of Power. Maar tijdens deze reis raakt Adam gescheiden van zijn zwaard en stort hij als een klein jongetje neer op aarde. Dat was vele jaren geleden en nu is Adam (Galitzine) volwassen geworden. 

Adam kan niet aarden op Aarde. Hij is nog altijd op zoek naar het zwaard en praat tegen iedereen die het maar horen wil steeds over Eternia en zijn jeugd. Daar maakt hij geen vrienden mee. Dan vindt Adam het zwaard! En zodra hij het aanraakt, weet het hele universum dat de Prins van Eternia het Sword of Power weer gevonden heeft! Dit trekt onmiddellijk de aandacht van Skeletor💀. Maar gelukkig komt zijn vroegere vriendinnetje Teela (Mendes) hem redden. 

Teela brengt Adam (met zwaard) terug naar Eternia en het laatste verzet tegen Skeletor. Dan blijkt dat al zijn rare jeugdherinneringen echt waar zijn! Eternia, Skeletor, Castle Grayskull, het bestaat allemaal! Maar dan blijkt ook dat Adam de dingen uit zijn jeugd herinnerde als een kind en hij had weinig oog voor de nuances van volwassenen. Hij kent geen namen van mensen, maar hij heeft ze de meest vreemde bijnamen gegeven (Ram-Man, Fisto).  

Skeletor💀 was zich bewust van het vertrek en terugkomst van Teela en weet nu ook waar de laatste rebellen van Eternia uithangen. Hij valt hun basis aan. Adam, Teela, Met at Arms Duncan en Roboto weten te ontsnappen. Tijdens de ontsnapping leert Adam zijn krachten gebruiken en verandert in de gebeeldhouwde He-Man💪. Hij denkt dat Skeletor💀 met zijn nieuwe krachten makkelijk te verslaan is en hij zoekt Skeletor op in zijn Slangenberg.  Dat gaat niet zo makkelijk als He-Man💪 had gehoopt. En hij verandert weer terug in Adam en eindigt in de kerkers van Skeletor, samen met de andere, gevangen genomen rebellen. Daar weet Adam de rebellen zover te krijgen hem te accepteren als leider en te ontsnappen. 

Uiteindelijk komt het in Castle Grayskull tot een confrontatie tussen Skeletor💀 en Adam. Adam denkt dat hij zonder zwaard niets voorstelt. Maar de Tovenares geeft hem nog het advies om eens goed te luisteren naar de strijdkreten die hij uitkraamt. De kracht zit niet in het zwaard, maar in hemzelf. Adam transformeert zichzelf weer in He-Man💪 en hij weet Skeletor💀 nu definitief te verslaan. 

Conclusie

Dit is een met liefde gemaakte hommage aan de He-Man💪  serie uit de jaren '80, die ikzelf ook nog keek. Deze film kijkt niet weg van de gekke en onlogische inrichting van het hele conflict tussen He-Man💪 en Skeletor💀. En ook de homo-erotische ondertonen van veel van de serie wordt niet uit de weg gegaan. En deze film probeert ook nog wat te zeggen over mannelijkheid en leiderschap. Adam is in het begin zeer onder de indruk van zijn He-Man💪 - uiterlijk en hij denkt dat hij met zijn fysieke kracht alle problemen kan oplossen. Maar uiteindelijk blijkt hij meer te hebben aan zijn vaardigheden als onderhandelaar en communicator om zijn doelen te bereiken. 

Qua aankleding en vormgeving leunt de film ook zwaar op bijvoorbeeld Flash Gordon en Thor Ragnarok. Er wordt echt teruggegrepen op de jaren tachtig, met felle kleuren. De muziek van (onder andere) Brian May doet dan ook weer denken aan het werk van Queen voor Flash Gordon en Highlander. 

En de verschillende acteurs zijn ook leuk. Leto geniet duidelijk van zijn rol als Skeletor💀 en speelt met verve een over-the-top kwade genius. Hij heeft geen sprankje goedheid in zijn lijf en geniet van de chaos die hij links en rechts veroorzaakt. Galitzine is ook leuk gecast als wat naïeve, maar goede knul, die een zetje in de goede richting nodig heeft om zijn volledige potentieel te benutten. 

Kijk vooral eens als je warme herinneringen hebt aan He-Man💪 of van overdadige camp-films houdt. Maar het is geen heel goede film. 

Blazing Saddles

Tijdens onze vakantie in Parijs hadden Sander en ik nog tijd om Blazing Saddles (1974) te kijken. deze film van Mel Brooks (Young Frankenstein) maakt korte metten met alle clichés rondom Western-films. Het was zo erg, dat het jaren heeft geduurd voor de Western als genre weer serieus genomen kon worden. 

Verder zien we nog Gene Wilder (Young Frankenstein), Cleavon Little, Madeline Kahn (Young Frankenstein) en Mel Brooks in verschillende kleine rollen. 

Spoilers

Het verhaal start met twee zwarte mannen (Little en McGregor), die werken aan een nieuwe spoorlijn. Ze verdrinken bijna in drijfzand, waardoor de spoorlijn moet worden verlegd. Dit zou betekenen dat de lijn komt te lopen langs het dorpje Rock Ridge. Dat zou de bewoners van dat dorpje erg rijk kunnen maken, en daarmee is het duur ze uit te kopen. 

Lokale politicus Hedley (niet Hedy) Lamarr (Korman) wil de bewoners van Rock Ridge niet uitkopen. Hij denkt dat het makkelijker is om ze te verjagen. Eerst laat hij bandieten de lokale sherrif doden. Dat is niet voldoende, de dorpelingen eisen een nieuwe sherrif. Dan wil Lamarr ze confronteren met het ergste dat er is, een zwarte Sherrif! Hij krijgt de gouveneur van de staat Petomane (Brooks) zover om gevangene Bart (die na zijn avonturen met drijfzand in de gevangenis belandde) aan te wijzen als Sherrif. 

Sherrif Bart vindt zijn weg naar Rock Ridge, maar de lokale bewoners (die allemaal Johnson heten), zitten niet te wachten op een zwarte Sherrif en ze staan op het punt om hem neer te schieten. Bart neemt zichzelf in gijzeling en weet te vluchten naar het kantoor van de Sherrif. Aangezien de lokale bevolking echt heel dom is, lukt dit. 

In het lokale kantoor ligt Jim (Wilder) in een cel zijn roes uit te slapen. Hij was ooit een goede schutter, maar is aan lager wal geraakt. Hij en Bart worden dikke vrienden en hij leert Bart hoe hij zich staande kan houden in het kleine dorpje. Hedley laat het er niet bij zitten en stuurt steeds nieuwe problemen naar Rock Ridge om Bart onderuit te halen, eerst sterke bruut Mongo (Karras) en later verleidster Lilly van Schtup (Kahn). Maar Bart weet overal weerstand aan te bieden. 

Wanneer Bart en Jim uitvogelen dat alle problemen te maken hebben met de spoorlijn, wordt duidelijk hoever de samenzwering van Hedley eigenlijk gaat. Hedley besluit nu alles uit de kast te halen om heel Rock Ridge van de kaart te vegen. Daarvoor verzameld hij alle tuig dat hij kan vinden: Criminelen, Mototbendes, Kamelenrijders, Ku Klux Klan leden en Nazi-soldaten uit WOII. Maar Bart en Jim zitten ook niet stil, zij maken een kopie van Rock Ridge en lokken daar het legertje van Hedley heen, wat leidt tot een gevecht. 

Het gevecht tussen de inwoners van Rock Ridge en de spoorlijnarbeiders aan de ene kant en het legertje van Hedley aan de andere kant loopt steeds verder uit de hand en uiteindelijk rollen ze de set af en belanden op de set van een musical The French Mistake, waar ze slaags raken met de dansers van die film. Hedley Lamarr verstopt zich in een bioscoop waar Blazing Saddles draait, en daar ziet hij dat Bart hem op het spoor is, buiten de bioscoop. Buiten komt het tot een laatste confrontatie. 

Uiteindelijk wil Bart Rock Ridge verlaten, omdat de dorpelingen nu zonder hem verder kunnen. Maar de dorpelingen hebben door dat dat onzin is. Bart wil vertrekken omdat hij zich verveelt. Samen met Jim rijdt hij de zonsondergang tegemoet, tot hij kan overstappen in een comfortabele auto. 

Conclusie

Ik ben meestal geen fan van Mel Brooks films, de humor doet het gewoon niet voor mij. Maar in dit geval vond ik het een erg leuke film. 

Little en Wilder zijn enorm goed op elkaar ingespeeld als vrienden. Jim leert Bart hoe hij zich moet handhaven in Rock Ridge en Bart leert Jim om weer een beetje te leven na zijn persoonlijke crisis. 

Verder is deze film ook een enorme aanklacht tegen racisme in al zijn vormen en in het bijzonder in de Western en daarmee in het hart van de Amerikaans cultuur. Het begint al met de witte eigenaren van de spoorlijn, die de medewerkers van verschillende afkomsten uitbuiten, minachten en misbruiken, terwijl zij juist degenen zijn die het moderne Amerika aan het opbouwen zijn. De eenvoudige boertjes van Rock Ridge zijn geen haar beter, zij willen alleen bescherming van een sherrif die wit is. 

Ik zag enorme parallellen met een andere anti-racisme film, Django Unchained, waar ook een zwarte man onder de vleugels van een (oudere, wijzere) witte man wordt genomen en racisten niet alleen worden neergezet als heen slecht, maar ook heel, heel, heel dom. Maar waar Tarantino geweld gebruikte om zijn boodschap over te brengen, gebruikte Mel Brooks humor om het racisme aan de kaak te stellen. 

Verder wil de film ook nog een hoop zeggen over het genre van de Western. Alles aan de Westerns is fake! Alles! Het verhaal en de pseudo-geschiedenis waar de westerns op gebaseerd zijn, zijn niet echt of zijn ernstig gekleurd. De cowboys waren geen dappere mannen, er waren gekleurde immigranten in het wilde westen. En het leven in het wilde westen was waarschijnlijk ook niet zo heteroseksueel als we (tot aan Brokeback Mountain in elk geval) wilden geloven. 

Deze film is zeer de moeite waard.     

Don't Look Now

Onlangs kon ik de klassieker Don't Look Now (1973) van  Nicholas Roeg zien. In deze film zien we ook nog Donald Sutherland (Invasion of the Body Snatchers, The Eagle Has Landed), Julie Christie en 
Hillary Mason (The Legend of King Arthur, The Six Wives of Henry VIII). 

De film is gebaseerd op een kort verhaal van Daphne Du Maurier, waarvan de verhalen wel vaker verfilmd zijn (Rebecca, My Cousin Rachel). Daphne Du Maurier schreef verhalen met een psychologische horror - inslag. Dus ik bereidde me voor op een mild horrorverhaal. 

Spoilers

De film is uit 1973, maar ik had hem ook nog nooit gezien, dus let op. 

John (Sutherland) en Laura Baxter (Christie) wonen met hun twee kinderen in een mooi landhuis. Op een morgen zijn John en Laura aan het werk, terwijl de kinderen buitenspelen. Dochter Christine raakt te water en verdrinkt, terwijl een wanhopige John haar probeert te reanimeren. 

Enige tijd later zijn John en Laura in Venetië, waar John werkt aan de restauratie van een oude kerk. Het verlies van hun kind drukt nog steeds zwaar op hen. En de sfeer in Venetië is ook niet best, het vakantie-seizoen is voorbij en alle toeristen zijn weg. Bovendien waart er een moordenaar rond en er worden verschillende keren dode lichamen uit het water gevist. 

Laura probeert haar verdriet te boven te komen en maakt kennis met twee zussen Heather (Mason) en Wendy (Matania). Heather is blind, maar heeft ook visioenen. Zij zegt dat Christine nog altijd bij John en Laura is, en dat zij hen probeert te waarschuwen voor gevaar. John gelooft hier niets van en denkt dat de vrouwen oplichters zijn, maar Laura put veel troost uit de woorden van Heather. 

Laura wil gehoor geven aan de boodschap van Heather (en Christine) en Venentië verlaten, maar John zit net in een cruciaal stuk van zijn werk en wil niet weg. Bovendien gelooft hij niet in bovennatuurlijk geklets. 

Dan komt er een telefoontje van de kostschool van hun andere kind, John Jr. (ik was hem ook al bijna vergeten), die heeft een ongeluk gehad op school en is gewond geraakt. Laura neemt meteen het eerste vliegtuig terug naar Engeland en John zwaait haar uit. John gaat verder met zijn werk in de kerk en heeft bijna een fataal arbeidsongeval, wanneer de steiger waar hij opstaat ineens instort. Was dit dan de waarschuwing van de blinde zieneres?

later die dag ziet John ineens zijn vrouw op een boot, in rouwkleding, samen met de twee zusters, ook in het zwart. Hij is verbijsterd, zijn vrouw moet in Engeland zijn! En wat doet zij met die twee vervelende oplichtsters? Hij probeert haar aandacht te trekken, maar dat lukt niet. Dan gaat hij alle plekken af waar zijn vrouw en de zusters kunnen zijn. Daarbij ziet hij hij een kind rondrennen in hetzelfde rode jasje dat Christine ook droeg op de dag dat zij verdronk. Hij vindt geen spoor van zijn vrouw of de zusters en doet uiteindelijk aangifte van vermissing. 

Wanneer John belt met de school van zijn zoon (rijkelijk laat naar mijn idee), is hij verbijsterd wanneer zijn vrouw daar gewoon blijkt te zijn (zoals het plan was). Wie zag hij dan in de begrafenis - boot? Laura keert terug naar Venetië, maar zij en John lopen elkaar steeds mis. John ziet weer het kind in de rode jas en volgt het kind dit keer. Maar het is geen kind, het is de moordenaar, die al een tijd lang Venetië onveilig maakt. 

Conclusie

Ik vond dit een beetje een warrige film. Sutherland en Christie zijn heel goed als rouwend koppel dat de dood van hun kind niet te boven lijkt te kunnen komen, zelfs niet terwijl ze allebei eigenlijk heel aardig zijn en veel van elkaar houden.

Maar verder wil de film te veel. Een rouwend koppel is al spannend genoeg. Maar daar moet nog een helderziende blinde vrouw bij, en een seriemoordenaar. En heel veel Italiaans. En een hele lange, uitgebreide seksscene (Het blijven de jaren '70). Maak een keuze zou ik zeggen. 

Verder was de regisseur duidelijk gek op symboliek. Ten eerste de kleur rood. Christine draagt rood wanneer ze sterft, en verder is de film vrij flets van kleur. Iedere keer als er iets roods in beeld komt, valt dat meteen enorm op. Ook afbeeldingen en reflecties komen veel terug. Mensen worden gereflecteerd in water, in spiegels, in ramen. Ook worden er steeds maar tekeningen en andere afbeeldingen van mensen getoond. Op een gegeven moment is niet meer duidelijk of je nou naar een echte persoon of een reflectie kijkt. 

Tot slot werd er ook veel gespeeld met de tijd. Soms liepen herinneringen en het heden door elkaar. En zelfs de toekomst werd getoond, wanneer mensen visioenen hadden. Dat maakte de film voor de kijker alleen maar verwarrender. 

Prima acteurs, maar deze film stond mij iets te bol van symboliek. 

Total Recall

Nadat ik laatst The Running Man had gezien, moest ik natuurlijk ook een andere klassieker van Arnold Schwarzenegger kijken, Total Recall (1990) van Paul Verhoeven (Starship Troopers, Benedetta). Arnold Schwarzenegger (The Runnning Man (1987), Conan the Barbarian) speelt de hoofdrol en verder zien we nog een piepjonge Sharon Stone (pre-Basic Instinct) en Michael Ironside (Starship Troopers). 

Het verhaal is gebaseerd op het verhaal We Can Remember it for You Wholesale van Philip K. Dick (Blade Runner 2049), een schrijver van science fiction, die later in zijn leven worstelde met stevige psychiatrische problematiek. Zijn verhalen gaan dan ook altijd over waarheid en identiteit. Kunnen we onszelf en anderen ooit echt kennen? Of zijn we voor de gek te houden? Daarnaast schreef Philip K. Dick ook veel over fascisme en onderdrukking en verzet daar tegen en dat zijn ook thema's die hier weer terug komen. 

Spoilers

Iedereen zou deze film al lang eens gezien moeten hebben, maar vooruit, er zijn spoilers. 

De film begint met Douglas Quaid (Schwarzenegger) die een saai leven leidt met bloedmooie vrouw Lori (Stone). Hij werkt in de bouw en woont in een klein appartementje. Maar steeds heeft hij vreemde dromen over Mars en een bloedmooie (alweer!) vrouw met donker haar. Hij kan niet naar Mars reizen en besluit om via Rekall, herinneringen aan een verblijf op Mars te implementeren. Dat is niet zonder risico, er zijn mensen geweest, die ernstige psychiatrische problemen overhielden aan Rekall. 

Bij Rekall stelt Quaid herinneringen samen met een spionage thema. De herinnering wordt geïmplementeerd, maar er gaat iets mis! Het blijkt dat Quaid al eerder geheugenmodificatie heeft ondergaan. Quaid begint te babbelen over ene Cohaagen, die hem achtervolgt. De medewerkers verdoven Quaid en werken hem hun kantoor uit, door naar de volgende klant...

Op weg naar huis wordt Quaid opgewacht door vriend Harry (Constanzo), die hem probeert te vermoorden! Quaid vlucht weg. En thuis probeert zijn vrouw hem ook te vermoorden. Iedereen die hij kent zat in een complot om hem op Aarde te houden, terwijl hij eigenlijk meer weet! Hij is echt een spion! De procedure van Rekall heeft echte herinneringen wakker gemaakt.

Quaid weet meer informatie te krijgen. Eigenlijk heet hij Hauser en hij was een compaan van Cohaagen, die de natuurlijke voorzieningen van Mars volledig uitput en de bevolking daar volledig onderdrukt. Hauser verraadde Cohaagen en deze wiste Hausers geheugen en stuurde hem naar de aarde, waar hij als eenvoudig bouwvakker geen kwaad kon. Quaid gaat naar Mars om antwoorden te vinden, daar wordt opgejaagd door Richter (Ironside), een onderknuppel van Cohaagen.

Eenmaal aangekomen op Mars probeert Quaid (Hauser?) meer van zijn herinneringen op te halen. Hij hoort over verzetsleider Kuato (Bell) en legt contact met het verzet in de vorm van Melina (Ticotin), de vrouw uit zijn dromen en uit de beloofde vakantie van Rekall. Maar zij kent hem alleen als Hauser, compaan van Cohaagen en ze wil hem niets vertellen. 

Eenmaal terug op zijn hotelkamer, komt zijn vrouw Lori binnen. Zij heeft een dokter meegenomen. Quaid heeft bij Rekall een mentale inzinking gehad, en nu leeft hij in een psychotische waanwereld. Dit is een laatste mogelijkheid om daar uit te komen! Als hij nu niet luistert naar dokter Edgemar (Brocksmith), kan het zijn dat hij voor altijd verloren is in zijn waanzin! Quaid gaat even mee in het verhaal, maar trapt er uiteindelijk niet. 

Richter is Quaid weer op het spoor en probeert hem te vermoorden, maar Quaid wordt net op tijd gered door Melina. Zij vluchten weg en Melina introduceert Quaid bij het verzet en Kuato. En deze Kuato onthult wat Quaid zo graag wil weten, namelijk waar het conflict met Cohaagen nou over gaat. Cohaagen exploiteert de grondstoffen van Mars, maar deze zijn eigenlijk door ruimtewezens bedoeld als brandstof voor een generator, die Mars kan voorzien van zuurstof, waardoor mensen heel Mars kunnen koloniseren. En niet meer angstvallig hoeven te leven in een stad waar de zuurstofvoorziening nooit zeker is. 

Het komt tot een gevecht tussen de mannen van Cohaagen en Quaid, waarbij blijkt dat Quaid/ Hauser eigenlijk samenwerkte met Cohaagen. Hun verwijdering was een manier om dichter bij het verzet Kuato te komen! En het geheugen van Hauser was gemanipuleerd om de cover van "Quaid" waterdicht te laten zijn. Maar Quaid heeft een heel ander normen- en waardenstelsel dan Hauser en hij wil nooit meer Hauser zijn!  

Uiteindelijk lukt het Quaid om de generator van de ruimtewezens te activeren en Mars krijgt een voor mensen geschikte atmosfeer. 

Conclusie

Deze film doet wel alsof het een leeghoofdige, jaren '80 actiefilm is, maar eigenlijk is het een hele interessante film! Na afloop vraag je je af wat er nu waar is. 

Is Rekall een schimmig bedrijf en is Quaid een slachtoffer van hun onzuivere praktijken? Is de hele film niets meer dan een ernstig psychose, waar hij nooit meer uit zal komen? Het feit dat hij de Rekall operatie onderging, en dat hij daarna dingen ziet, die anderen niet zien (zoals bloed aan zijn handen, dat niet afgeeft), suggereert dat het allemaal in zijn eigen hoofd gebeurt en zijn tijd op Mars niet meer is dan een waanidee. De hele film na zijn moment bij Rekall is dan niet meer dan de wensdroom van een eenvoudige man, die vastzit in een banaal en saai leven. Geen wonder dat hij droomt van mooie vrouwen en de wereld redden.  

Of is het allemaal waar? Gaat de procedure bij Rekall fout, omdat er al eerder met het geheugen van Quaid/ Hauser geknoeid is en komen de oude herinneringen allemaal boven? Zijn alle rare wensen en dromen van Quaid eigenlijk de herinneringen van Hauser? 

In ieder geval, een film om nog eens over na te denken.  

 

 

 

The Running Man

Nadat we laatst de nieuwe verfilming van The Running Man hadden gezien, hebben we ook de oorspronkelijke versie van The Running Man (1987) gekeken. In deze verfilming van Paul Michael Glaser speelt Arnold Schwarzenegger (Conan the Barbarian, The Expendables 3) de hoofdrol. Verder zien we ook nog Yaphet Kotto (Alien), Jim Brown (The Dirty Dozen), Jesse Ventura en Kurt Fuller (Ghostbusters II). 

Ook dit is gebaseerd op het gelijknamige verhaal van Stephen King, maar laat het geschreven verhaal grotendeels los. 

Spoilers

De film opent in 2017 (inmiddels ook weer 9 jaar geleden) en de wereld is naar de gallemiezen. Als gevolg van een of andere economische ramp is er wijdverspreide armoede en zelfs honger. De Verenigde Staten zijn verworden tot een totalitaire politiestaat. De bevolking wordt daarvan afgeleid met brute spelshows zoals The Running Man, waarin gevangenen en andere onwelgevallige types worden opgejaagd, ter vermaak van het volk. 

Ben Richards (Schwarzenegger) is een Kapitein in het overheidsapparaat en krijg een bevel om op protesterende, hongerige mensen te schieten. Dat bevel weigert hij, en hij wordt onmiddellijk door zijn eigen mannen gearresteerd en naar een strafkamp overgeplaatst. 

In het strafkamp legt hij contact met medegevangenen Harold Weiss (McIntyre) en William Laughlin (Kotto), samen weten ze een uitbraak te organiseren. Weiss en Laughlin willen hun verzetsstrijd voortzetten en vragen Richards om hen te helpen, maar hij weigert. Richards wil weer een normaal, onopvallend leven leiden. Wanneer Richards naar het appartement van zijn broer gaat, blijkt deze daar niet meer te wonen, ook verdwenen naar een heropvoedingskamp. Maar Amber (Alonso) woont nu in het appartement. 

Richards wil Amber als dekmantel gebruiken om het land uit te kunnen, maar Amber licht de douane in en Richards wordt weer gevangen genomen. En zo belandt hij in The Running Man, een show waarbij de deelnemers een voor een worden gedood door de Hunters. De show wordt gepresenteerd door een hele griezelige Damon Kilian (Dawson). Deze is bang voor inzakkende kijkcijfers en wil een keer een echte, uitdagende show weergeven. 

Om het allemaal wat spannender te maken en te zorgen dat Ben Richards echt meewerkt, zijn Weiss en Laughlin ook gevangen genomen en worden zij ook gedwongen te vluchten voor de Hunters. En de Hunters komen al snel om de hoek kijken. De ene is nog verschrikkelijker dan de ander. En het uitzinnige publiek verwacht dat de Hunters met hun gimmicks de ongelukkige Runners de een na de ander af zullen slachten. Maar Ben Richards is uit stoerder hout gesneden en tot grote schrik van het publiek en van Kilian wordt de ene na de andere Hunter afgeslacht. 

Om het allemaal spannend te houden wordt Amber ook nog als Runner in de mix gegooid. Maar Ben Richards laat zich niet voor een gat vangen. Hij, samen met Weiss en Laughlin ontdekken dat de hele show Running Man een grote leugen is. De winnende Runners krijgen helemaal geen vakantie naar Hawai'i. 

Hoe meer Hunters worden gedood door Ben Richards en Amber, en hoe meer zij onthullen over de corrupte wereld, hoe meer zij het publiek op hun hand krijgen. 

Uiteindelijk weten Ben Richards en Amber alle corruptie te onthullen aan het grote publiek, die daarmee onmiddellijk hun sympathie voor overheid en netwerk verliezen. 

Conclusie

Deze film blijft beter overeind dan ik dacht. De boodschap van onderdrukking en vrijheidsstrijd komt nog steeds wel aan. En het gewone volk dom houden met entertainment en kruimelprijzen terwijl de grote bazen met de ergste misdaden wegkomen resoneert ook nog altijd. Verder werd er meer tijd dan ik me herinnerde doorgebracht met Ben Richards als Kapitein en als gevangene en ontsnappende gevangene. Het gedeelte met de Running Men en de Hunters was eigenlijk vrij kort. 

Schwarzenegger doet het niet eens onaardig al hardwerkende man zonder al te veel politiek en maatschappelijk besef. En Yaphet Kotto is natuurlijk altijd leuk om naar te kijken. 

Deze film is zeker nog de moeite waard na bijna 40 jaar, neem vooral de tijd om eens te kijken als je de kans krijgt. 

In the Mouth of Madness

Tijdens Oud en Nieuw keken we de film In the Mouth of Madness (1994), die ik van de lieve Sint had gekregen. We vonden dit wel een toepasselijke film om een jaar lang Cthulhu - films mee af te sluiten. 

In the Mouth of Madness is van John Carpenter, die wel meer enge griezelfilms heeft gemaakt (Halloween, Christine). En de film zit vol met bekende koppen. Sam Neill (Merlin, And Then There Were None) neemt de hoofdrol op zich. Verder zien we ook nog Jürgen Prochnow (Dune 1984), David Warner (The Omen, Cross of Iron), Charlton Heston (Planet of the Apes, The Ten Commandments) en Wilhelm von Homburg (Ghostbusters II). 

Deze film is niet gebaseerd op een verhaal van H. P. Lovecraft, maar het is wel geheel in zijn stijl. Verboden kennis zorgt er voor dat iedereen die ermee in aanraking komt, waanzinnig wordt. 

Spoilers

Het verhaal opent met een gewelddadige John Trent (Neil) die wordt opgesloten in een gesticht, terwijl hij zich daar hevig tegen verzet en blijft raaskallen over het einde der tijden. Terwijl hij in zijn isoleercel zit, is er buiten zijn cel van alles gaande, wat impliceert dat hij geen ongelijk heeft. Dan wordt hij bezocht door arts Wrenn (Warner) en John vertelt wat hem allemaal overkomen is, en hoe het zover heeft kunnen komen. 

John Trent is een freelance detective die werkt voor een uitgeverij. Af en toe wordt hem gevraagd om schrijvers in de gaten te houden, om te zorgen dat zij hun contracten nakomen. Directeur Jackson Harglow (Heston) vraagt hem om Sutter Cane (Prochnow) op te sporen. Van deze beststeller schrijver geeft hij een nieuw boek uit en Sutter Cane moet komen opdagen voor alle promotie activiteiten. Maar Sutter Cane is nergens te vinden. Hij mag niet onder zijn eigen promotie uitkomen!

John gaat samen met Linda Styles (Carmen), een andere medewerker van de uitgever, op zoek naar Sutter Cane. John vogelt uit dat de kaften van alles boeken van Sutter Cane een soort kaart vormen naar Hobb's End, waar Sutter Cane woont en wat een belangrijke rol speelt in al zijn griezelverhalen. Eenmaal aangekomen in Hobb's End (na een enge reis), houdt het niet op met de vreemde fenomenen. Er staat een bijzonder vreemde kerk en de lokale bevolking komt daar samen en zoekt hun ontvoerde kinderen. Als zij zich realiseren dat John en Linda op zoek zijn naar Sutter Cane, worden ze alleen maar boos, dat is de bron van al hun ellende. 

John denkt nog steeds dat alle vreemde fenomenen een of andere publiciteitsstunt zijn voor het nieuwe boek van Sutter Cane, maar na verloop van tijd kan hij dat niet meer volhouden. De griezelverhalen van Sutter Cane worden langzaamaan werkelijkheid en John moet onder ogen zien dat ook hij niet mee is dan een figurant in het verhaal van Sutter Cane. En wat betekent dat dan voor de werkelijkheid om ons heen? Ook niet meer dan een fantasie van een gestoorde schrijver?

Wanhopig probeert John terug te komen naar de uitgever. Als de uitgave van het boek nog gestopt kan worden, kan deze waanzin misschien ook nog gestopt worden. Maar daar eenmaal aangekomen heeft Jackson Harglow geen idee waar John het over heeft. Sutter Cane was nooit verdwenen, zijn laatste boek, In the Mouth of Madness is al lang uitgegeven, het is zelfs al verfilmd!

Conclusie

Dit is echt een hele leuke film. Sam Neill is altijd leuk en doet het goed als net iets te arrogante detective, die niet wil accepteren dat er meer is in het leven dan wat hij persoonlijk kan zien en waarnemen. Bovendien is de film ook daadwerkelijk griezelig en wordt goed in beeld gebracht hoe John Trent langzaam zijn grip op de realiteit verliest. 

Mag niet ontbreken in je griezelcollectie. 

The Three Musketeers

Nu we met regelmaat het Call of Cthulhu rollenspel spelen in de tijd van de drie Musketiers, heb ik ook een van de vele, vele verfilmingen van dit beroemde verhaal bekeken. En het was niet best. 

Het gaat om The Three Musketeers (1993) van Stephen Herek. In de hoofdrol zien we Chris O'Donnel en de drie musketiers zelf worden vertolkt door Charlie Sheen (zoon van Martin), Kiefer Sutherland (They Cloned Tyrone) en Oliver Platt (I'm Thinking of Ending Things). In belangrijke bijrollen zien we nog Tim Curry, Rebecca de Mornay en Michael Wincott (Alien Resurrection, Nope). 

Het verhaal is natuurlijk gebaseerd op de beroemde serie verhalen van Alexandre Dumas (ook van de Graaf van Monte Cristo). De verhalen van de drie Musketiers zijn al sinds hun ontstaan ontzettend populair geweest en gebleven. Zie ook de ontelbare verfilmingen van het verhaal. 

Spoilers

De film opent met D'Artagnan (O'Donnel) die een duel voort met een broer van een vriendinnetje van hem. Nadat hij de andere man verslagen heeft, trekt hij naar Parijs, om zich bij de Musketiers aan te sluiten, zoals zijn vader dat ook had gedaan. 

D'Artagnan komt net te laat aan in Parijs, want de Musketiers zijn zojuist ontbonden door Rochefort (Wincott) op bevel van Kardinaal Richelieu (Curry). De oorlog tegen de Engelsen vraagt inzet van alle vechtende mannen! Drie Musketiers wilden hun werk niet opgeven, Athos (Sutherland), Porthos (Platt) en Aramis (Sheen). 

Eenmaal aangekomen in Parijs krijgt de heethooofdige D'Artagnan meteen ruzie met de drie Musketiers en hij arrangeert drie duels om de ruzie te beslechten. Maar voordat het duel echt plaats kan vinden, verschijnt Rochefort op het toneel om de rebellerende Musketiers te arresteren. D'Artagnan sluit zich meteen aan bij de Musketiers en bestrijdt Rochefort en zijn mannen. En hoewel iedereen zich kranig weert, wordt D'Artagnan toch gevangen genomen. 

In de kerkers van de Kardinaal hoort D'Artagnan de plannen van de laaghartige Kardinaal. Deze is van plan Koning Louis (O'Conor) te verdrijven en zijn plek in te nemen op de troon en in het bed van Koningin Anne (Anwar). Met deze informatie moet D'Artagnan natuurlijk terug naar de Musketiers! D'Artagnan wordt gered door zijn nieuwe vrienden en iedereen racet naar Calais om daar het voorstel van verraad van de Kardinaal te onderscheppen voor het bij de Koning van Engeland aankomt. 

D'Artagnan valt in handen van Milady de Winter (De Mornay) die geen tijd verliest om al zijn geheimen te weten te komen. En aangezien zij beeldschoon is, ziet D'Artagnan er geen kwaad in om haar alles te vertellen. 

D'Artagnan wordt weer gered van het gruwelijke gevaar van een mooie vrouw door zijn vrienden de Musketiers. Dan blijkt dat Milady eigenlijk de ex-vrouw is van Arthos. En dat deze twee eigenlijk nog een hoop gevoelens voor elkaar hebben. En Arthos heeft haar met zijn gedrag gedwongen tot de schandelijke levensstijl van spionage en verraad. Milady kan niet langer met haar geheimen leven en vertelt alles aan de Musketiers voor zij  zich van een klif stort. 

Met alle nieuwe informatie racen de Musketiers terug naar Parijs, waar een aanslag op de Koning wordt voorbereid. Het komt tot een enorm gevecht tussen de mannen van de Kardinaal, de Musketiers en de ontslagen musketiers. Maar de Kardinaal is niet voor een gat te vangen, en ontvoert de Koning en de Koningin. Maar gelukkig weten de Musketiers op het laatste moment iedereen te redden. 

Alles komt goed en een dankbare Koning geeft de Musketiers alles wat zij maar kunnen wensen en D'Artagnan kan zich eindelijk bij het illustere gezelschap voegen. 

Conclusie

Deze film zit in dezelfde lijn als andere avonturenfilms uit de jaren '90, zoals Robin Hood Prince of Thieves, First Knight, en Prince Valiant. 

Dit is geen beste film, maar wel een hele leuke. De acteurs zijn niet heel best, er wordt nog net iets te veel teruggegrepen op de grappige one-liners die populair waren in de jaren '80 actiefilms. En laten we het maar niet hebben over de rol van vrouwen in de film, die zijn er alleen maar om mooi te zijn en de helden te motiveren. 

Het ziet er allemaal leuk uit, maar het heeft weinig om het lijf. Kijk het voor de mooie mensen, de naargeestige slechteriken en het dappere gedoe van de helden.

Frankenstein

Sander nam me mee naar de film, Frankenstein (2025) van Guillermo del Toro (Nightmare Alley, Pacific Rim). De film zat vol met bekende mensen, zoals Oscar Isaac (Dune), Christoph Waltz (She Who Must Be Obeyed, Spectre), Mia Goth, Charles Dance (Alien3, And Then There Were None), David Bradley (Hot Fuzz, Captain America: The First Avenger), Lars Mikkelsen (Sherlock), Ralph Ineson (Nosferatu (2024), The Green Knight) en nog Burn Gorman (Pacific Rim, And Then There Were None) in een kleine rol.

Frankenstein is natuurlijk gebaseerd op het fantastische en baanbrekende boek Frankenstein; or, the Modern Prometheus van Mary Shelley, dat zij schreef in 1818 (meer dan 200 jaar oud!). En het belang van dit boek en verhaal kan niet genoeg benadrukt worden. Het is een prachtig voorbeeld van (late) Gothische horror, het is een vroege vorm van science fiction, met zeer vooruitstrevende wetenschap en de morele vraagstukken die daarbij komen kijken. Het is geschreven door een vrouw in een tijd dat dat niet gebruikelijk was. En het verhaal is talloze maken verfilmd (121 hits op de IMDB) en geparodieerd (en hier besproken, Young Frankstein, Bride of Frankenstein). 

Mensen, ik meen het, als je niet weet wat je aanmoet met de lange, donkere nachten deze winter, ga dan Frankenstein lezen. Haal het bij je bieb, of pluk het van internet. 

Spoilers

Deze film is heet van de naald, dus echt, op eigen risico. 

De film opent op de Noordpool, waar het Deense schip Horisont is vastgelopen in het ijs. De bemanning ziet het somber in, ze zullen het schip moeten loshakken uit het ijs of anders moeten overwinteren. Wanneer zij dan bij nacht vreselijk geschreeuw horen, worden ze nog banger. Onder leiding van Kapitein Anderson (Mikkelsen) vinden ze Viktor Frankenstein (Isaac) op het ijs. Hij is zwaargewond en ze nemen hem aan boord. 

Een gruwelijk, reusachtig monster (Elordi) achtervolgt hen en probeert het schip te beklimmen. Wanhopig probeert de bemanning hem af te weren. Maar uiteindelijk moet de Kapitein met een enorme blunderbus het monster zo hard neerschieten dat hij door het ijs zakt. 

Aan boord vertelt Viktor Frankenstein zijn verhaal een Kapitein Anderson. 

Terugblik van Viktor Frankenstein

De jonge Viktor groeit op met eens strenge vader (Dance) en een lieve moeder (Goth). Wanneer zijn moeder bevalt van zijn jongere broertje William, sterft zij. Zijn vader richt zich in de opvoeding helemaal op William en negeert Viktor volledig. Uiteindelijk sterft vader ook. 

Viktor groeit op en wordt een briljant chirurg in Edinburgh, maar wordt daar van de universteit getrapt, wegens onethische experimenten op dode lichamen. 

Viktor weet steun te krijgen van zijn broer William (Kammerer) en van een wapenhandelaar Heinrich Harlander (Waltz). Hij zet zijn experimenten door en krijgt ondertussen een crush op Elizabeth (Weer Goth, erg Freudiaans allemaal), de verloofde van William en nichtje van Heinrich. Elizabeth doorziet hem meteen en beantwoord zijn obsessie niet. 

Viktor haalt overal en nergens lichaamsdelen vandaan en knutselt daarmee een lichaam in elkaar, dat te zijner tijd ook tot leven komt. Maar het wezen lijkt vrij weinig te kunnen en begrijpen en Viktor raakt steeds verder gefrustreerd over zijn experimenten. Maar wanneer Elizabeth het wezen ziet, lijkt zij wel contact te kunnen leggen en een intellectuele doorbraak te bewerkstelligen. 

Uiteindelijk besluit Viktor Frankenstein om het product van zijn experimenten te vernietigen. Het hele gebouw gaat in vlammen op en Viktor raakt ernstig gewond. Maar zijn oersterke en waarschijnlijk onsterfelijke monster weet te ontsnappen. 

Inmiddels heeft het monster zijn weg het schip op gebaand en hij komt de kajuit in waar kapitein Anderson luistert naar het verhaal van Viktor Frankenstein. Het monster heeft inmiddels leren praten en staat er nu op om zijn deel van het verhaal te vertellen. 

Terugblik van het Monster

Het Monster weet zijn ontsnapping uit het ontploffende laboratorium van Viktor Frankenstein te overleven. Hij vindt zijn weg door het bos naar een boerderijtje en molen van een kleine boerenfamilie. Hij leert spreken door naar hen te luisteren. Verder doet hij in het geheim klussen voor hen, die veel kracht vereisen. Wanneer de meeste familieleden naar de stad vertrekken voor de winter, legt het monster contact met de achtergebleven, blinde grootvader (Bradley) van de familie. Deze leert het monster nog beter spreken en lezen. 

Met zijn nieuw verworven kennis, gaat het Monster terug naar de ruïne van het laboratorium van Viktor Frankenstein. Daar leert hij over zijn afkomst als wetenschappelijk experiment. Maar hij leert ook de naam en het adres van zijn maker. Hij heeft meteen een nieuwe missie, zijn maker opzoeken. 

Net op het moment dat William met Elizabeth wil huwen en Viktor ten onder gaat aan de depressie over zijn mislukte levensmissie en het feit dat de enige vrouw waar hij ooit wat voor voelde, liever met zijn kleine broertje trouwt. 

De komst van het Monster maakt deze gespannen dag nog een tandje erger en het eindigt in een bloedbad waarbij William en Elizabeth omkomen nog voor het huwelijk voltrokken wordt en het Monster wegvlucht, terwijl een zwaargewonde Viktor Frankenstein de achtervolging inzet. En het eindigt allemaal op het poolijs, waar ze dan ook Kapitein Anderson en de Horisont tegenkomen. 

Wanneer Viktor Frankenstein dan uiteindelijk echt sterft aan zijn verwondingen, sluit hij toch vrede met het Monster en zijn enige nakomeling. Het Monster verlaat het schip en gaat op zoek naar een nieuwe plek voor zichzelf in de wereld. En kapitein Anderson ziet in dat hij zijn obsessie met de pool los moet laten en zet koers naar huis. 

Conclusie

Dit is zoals Gothische Horror in de film moet zijn. De omgeving is naast de hoofdrolspelers van dit drama een karakter op zich. Het begint al met de gruwelen van het poolijs en de dreiging om een hele winter door te moeten brengen in de kou en duisternis. Dan is er nog het waanzinnig laboratorium van Viktor Frankenstein, waarbij de architectuur verschrikt toekijkt hoe Viktor alle wetten van de natuur met de voeten treedt. En ook de kleurige kleding van de twee vrouwen in de film lijkt een commentaar te zijn op de ambitie van de mannen. 

En dan is er nog het verhaal op zich. Een man probeert alleen leven voort te brengen, niet zoals de natuur het bedoeld heeft en het loopt steeds verkeerd af. Maar koppig gaat de man maar door en door, hoeveel mensen hem ook "nee" proberen te vertellen. En het eindigt in tranen natuurlijk. 

Guillermo del Toro heeft een serieuze verfilming gemaakt van het verhaal van Mary Shelley en dat is heel goed gelukt. De focus ligt niet op de horror van een monster, maar juist bij de beschaafde mannen die alles naar hun hand willen zetten om hun zin te krijgen. Ze deinzen niet terug voor onethische experimenten, grafroof en het opkopen van lijken of het roven van lichamen van (eigen!) oorlogsslachtoffers. En als het experiment dan dan niet goed loopt, hop, dan vernietig je het! En niet willen accepteren dat de fout bij jezelf lag. 

Prima film, pak er zeker eens bij op een koude en donkere avond. 

  

Curse of the Crimson Altar

In mijn poging om elke maand een film gebaseerd op de verhalen van H. P. Lovecraft te kijken, heb ik toch wat steekjes laten vallen. De laatste film die ik keek was Dagon, eind augustus. Nu heb ik dan Curse of the Crimson Altar (1968) gekeken, de zevende Cthulhu film van het jaar nog maar, ik moet er nog vijf zien voor het einde van het jaar, en het is al november!

De film Curse of the Crimson Altar is van Vernon Sewell (en ook bekend als The Crimson Cult). De film zit vol met bekende koppen, zoals Christopher Lee (Ivanhoe, The Gorgon), Boris Karloff (The Terror, The Bride of Frankenstein) en Michael Gough (The Boys from Brazil, Dr. Terror's House of Horrors). Het verhaal is (losjes, heel losjes) gebaseerd op The Dreams in the Witch House, een verhaal uit 1933 van H. P. Lovecraft. Dat verhaal is vaker verfilmd en de link is in deze film wel heel losjes. 

Spoilers

De film opent met een vreemde martelscene met allemaal halfnaakte mensen, gekleed in leer, die onder leiding van een dame met hoorns en een groene (of blauwe) huid (Steele) een jongedame martelt. Een jongeman wordt gedwongen de jongedame te doden met een mes en zijn handtekening in een boek te zetten. 

Dan gaan we door naar Robert Manning (Eden), een handelaar in antiek. Hij krijgt een pakket van zijn broer, Peter. Deze is in dorpje Graymarsh allerlei leuk antiek op het spoor gekomen en hij stuurt vast wat vooruit naar zijn broer en de winkel. Maar het pakket is vertraagd, meer dan een week eerder verzonden. En van Peter is nog steeds geen spoor. Robert besluit op onderzoek uit te gaan, wat is Peter overkomen in Graymarsh? 

Eenmaal aangekomen in Graymarsh eindigt Robert al snel in Craxted Lodge, waar wat jonge mensen een wilde feestje bouwen, met drank, drugs en veel seks. Even later mag Robert dan toch Morley (Lee), eigenaar van het landhuis zien. Deze verteld hem dat hij niets weet van ene Peter Manning en ook niemand heeft gesproken. Omdat het al laat is, mag Robert een nachtje blijven overnachten. 

In zijn bed heeft Robert die nacht vreemde dromen. Hij droomt van een heks met een groene huid, die hem verleid tot allerlei zondige daden. Overdag gaat Robert op zoek naar zijn broer. Verder leert hij ook professor van het occulte John Marsh (Karloff) kennen. Deze vertelt hem over de lokale legende van Heks Lavinia Morley, een voormoeder van de huidige Morley. 

Roberts onderzoek voert hem steeds verder. Er blijkt een geheime kamer te zijn, die de martelkelder uit zijn dromen is. Bovendien is zijn broer daadwerkelijk in Craxted Lodge geweest! De cultus van Lavinia Morley is nog steeds actief en har nazaat Morley voert die aan! Uiteindelijk komen alle geheimen aan het licht. 

Conclusie  

Het leuke van deze oude films is dat ze gewoon via Youtube te vinden zijn. Dus kijk hem vooral eens. 

Het is nog best een leuke griezelfilm. Lee en Karloff zijn natuurlijk altijd prima. Gough speelt nog een interessante bijrol als geestelijk gehandicapte bediende, die teveel weet en bijna ten onder gaat aan de spanning. Verder is het onderzoek dat Eden moet doen om zijn broer te vinden ook nog spannend, is zijn broer in dit dorpje geweest, leeft hij nog, wie weet er meer?

Maar de connectie met The Dreams in the Witch House is maar zwak. Ook in dat verhaal heeft een jongeman in een vreemde slaapkamer dromen over een heks. En dat is eigenlijk het enige. Prima griezelfilm, beroerde Lovecraft - verfilming. 

Viy

Regelmatig kijk ik hier slechte horrorfilms. Maar dit keer keek ik een goede horrorfilm! Het was echte cinema, gebaseerd op literatuur en ook nog cultureel verantwoord. Het ging om de Russische film Viy (1967). 

Het verhaal is gebaseerd op het gelijknamige verhaal van Nikolai Gogol. Het verhaal kwam voor het eerst uit in een verhalenbundel uit 1835. 

Spoilers

We beginnen bij een Oosters Orthodox klooster/ seminarie, waar de priesters in opleiding vakantie krijgen. Balorig verlaten zij hun school om de lange tocht naar huis te maken. We volgen drie jonge priesters in opleiding, Khalyava (Zakharchenko), Gorobets (Salnikov) en Khoma Brut (Kuravlyov). Het lukt hen niet om voor de nacht onderdak te vinden, en ze blijven doorlopen (en wodka drinken). Wanneer ze een wolf horen huilen, willen ze wel heel graag onderdak vinden. Dan zien ze in de verte een lichtje. Dat blijkt een klein boerderijtje te zijn van een oude vrouw. Deze wil de mannen wel binnen laten, maar verder hoeven ze niet veel te verwachten. 

De oude heks (Kutuzov) benadert Khoma, die eerst denkt dat deze aftandse oude vrouw een oogje op hem heeft, hij wijst haar af. Maar dan blijkt zij een heks te zijn. Ze betovert Khoma en berijdt hem als een paard, terwijl ze door de nacht vliegen. Maar Khoma roept Jezus aan, en de heks verliest haar kracht. Wanneer zij weer landen, ranselt Khoma haar ongenadig af met haar eigen bezemsteel. De lelijke, oude heks verandert in een mooi meisje (Varley), dat huilt dat hij haar doodslaat. Verschrikt vlucht Khoma weg, terug naar het Seminarie. 

Eenmaal aangekomen bij het Seminarie, zijn de problemen van Khoma nog niet voorbij. Een aantal kozakken is namens hun baas naar het Seminarie gekomen. De dochter van de baas ligt op sterven en zij wil dat priester Khoma naar haar toekomt om de gebeden voor haar ziel te zeggen. Dat de volstrekt onbekende student Khoma bij naam bekend is bij een dochter van een rijk man is al behoorlijk verdacht en hoe hij ook probeert, hij kan niet onder deze opdracht uitwurmen. Khoma gaat met de kozakken mee naar het landgoed van de rijke Kozak en zal daar de gebeden voor zijn dochter zeggen. 

Na een lange reis komen ze dan aan bij het landgoed van de rijke Kozak. De dochter is inmiddels overleden aan haar verwondingen. Khoma wordt door de rouwende vader gevraagd hoe hij de dochter kent, maar Khoma weet dat ook niet. Ondanks dat de jongedame nu dood is, moet hij toch de gebeden voor haar zieleheil zeggen, drie nachten lang! Bij nacht wordt hij opgesloten in de lokale kerk, waar ook de jongedame opgebaard ligt. Khoma heeft zichzelf al moed ingedronken (met wodka) en vertelt zichzelf dat het allemaal wel meevalt. De doden komen niet meer tot leven. 

Maar dan, de jongedame blijkt een heks en haar dode lichaam komt tot leven. Khoma probeert zich te beschermen met een magische cirkel en het dode meisje kan hem niet meer zien, maar probeert hem wel te vinden. Khoma reciteert hysterisch gebeden, tot de haan kraait. 

De volgende dag probeert Khoma zichzelf moed in te drinken (met wodka) voor de tweede nacht in de kerk. Die is zo mogelijk nog erger. Dit keer vliegt de jongedame rond in haar eigen doodskist, terwijl een dronken Khoma de gebeden steeds opzegt. Wanneer de haan kraait, vervloekt ze Khoma en wordt zijn haar wit. Die dag probeert Khoma te ontsnappen, maar hij wordt door de kozakken weer teruggebracht naar het dorp en de kerk. 

De laatste nacht wordt een stomdronken Khoma weer naar de kerk gebracht. Hij denkt dat hij is voorbereid met zijn magische cirkel en gebeden. Maar hij is te dronken om zich echt te concentreren. De heks roept allemaal monsters op, die de kerk binnendringen en Khoma belagen. Door de cirkel kunnen zij hem niet zien. Totdat Viy wordt opgeroepen. Dit monster, met zijn doordringende ogen, kan alles zien. Zodra de andere monsters zijn oogleden optillen kijkt hij rond. Khoma weet dat hij zijn ogen moet afwenden, maar hij moet kijken. De andere monsters vallen hem nu eindelijk aan en hij sterft onder hun aanval, terwijl de haan kraait en de derde dag aanbreekt. De onheilige monsters proberen te vluchten, maar zij zijn te laat. De heks sterft nu voorgoed en neemt weer de gedaante van de oude vrouw aan, uit het begin van de film. 

De dorpelingen komen binnen en vinden een dode Khoma. Zij sturen zijn lichaam terug naar het Seminarie. 

Conclusie

 Deze fantastische film is gratis te zien op Youtube, en dat mag je zeker niet missen!

Het is een interessant verhaal, dat erg sprookjesachtig aandoet, met mooie meisjes en griezelige gebeurtenissen. Verder zijn de special effects ook erg goed gedaan voor de jaren '60. Met wat stopmotion beelden wordt wel erg duidelijk gemaakt dat het dode meisje toch echt opstaat uit de dood. Ook de monsters op het einde zijn erg griezelig. 

Verder is de situatie van Khoma ook niet te benijden. Hij is duidelijk een beroerde priester. Maar hij wordt eerst aangerand door zijn bejaarde gastvrouw en uitgebuit. Dan wordt hij min of meer gevangen genomen door een belangrijk man en kan niet ontsnappen. Ook zijn baas en geestelijk leidsman geeft niet thuis wanneer hij wil vertellen over zijn zorgen. Geen wonder dat hij steeds vaker naar de fles grijpt. 

Een prima film, kijk hem als je de kans krijgt. 

De vreemdeling zonder naam

Tijdens onze vakantie had ik ook eens de kans om samen met Sander High Plains Drifter (1973) te kijken. Deze film van en met Clint Eastwood (Where Eagles Dare) is een bijzondere combinatie van Western, Spookverhaal en Horror. 

Spoilers

De hitte trilt op de weidse Amerikaanse grasvlakten. Plotseling komt uit de hittetrillingen een man gereden (Eastwood). Hij rijdt het dorpje Lago in, een mijnstadje aan een meer. En deze man begint al meteen problemen te veroorzaken, hij doodt drie mannen en verkracht een vrouw. Maar de dorpelingen ondergaan dat allemaal redelijk passief. 's Nachts droomt de man een van een U.S. Marshal, die wordt doodgeranseld door drie bandieten, terwijl de dorpelingen weer niets doen. 

De dorpelingen vragen de Vreemdeling of hij niet in het dorp wil blijven. De drie mannen die hij vermoordde, waren bedoeld als bescherming tegen een stel criminelen, die binnenkort verhaal komen halen in het dorp. De Vreemdeling stemt toe en stelt meteen wat eisen, hij wil dat alle eisen van hem worden ingewilligd. En de Vreemdeling gaat meteen los. Hij geeft iedereen gratis drank, geeft spullen weg aan Indianen en neemt de beste spullen voor zichzelf. De dorpelingen vragen zich inmiddels af of de criminele bende niet de betere deal zou zijn. 

Intussen wordt ook beetje bij beetje onthuld wat het geheim van het stadje is. De lokale mijn is gebouwd op overheidsgrond en dat mag niet. De U.S. Marshal wist dat en zou de mijn laten sluiten. Dus de dorpelingen huurden een stel criminelen in om hem uit de weg te ruimen. Maar toen wilden de dorpelingen ook de criminelen niet uitbetalen en verzonnen een verhaal over gestolen goud (Leren we niets van de Rattenvanger van Hamelen?), zodat deze in de gevangenis verdwenen. Maar nu zijn ze weer vrij...

De spanningen in het dorp lopen steeds hoger op en alle frustraties en haat komen naar boven. Uiteindelijk komt het tot een confrontatie met de criminele bende en deze worden uitgeschakeld. Maar niets in het dorp zal ooit meer hetzelfde zijn en de dorpelingen kunnen niet langer wegkijken van het soort mensen dat ze werkelijk zijn. 

De Vreemdeling rijdt de Vlakten weer op en verdwijnt.

Conclusie

Dit is een hele interessante film. De Vreemdeling blijft mysterieus, maar onder invloed van zijn aanwezigheid valt alles in het dorpje Lago al snel uit elkaar. Alle kleine geheimpjes en drama komt razendsnel naar boven. En is er dan na de catharsis eindelijk vrede, of zal het dorpje aan zijn eigen gekonkel ten onder gaan. Het is moeilijk te zeggen. 

In ieder geval een interessante deconstructie van de Western