Macbeth

Een tijd geleden keek ik met Sander een verfilming van The Tragedy of  Macbeth (2021) van Joel Coen (Fargo, een van de broers). Verder ook Frances McDormand (Fargo, Good Omens, Wonderboys) en Denzel Washington (vader van John David). Brendan Gleeson (The Guard) zagen we ook nog. 

Het verhaal mag natuurlijk geen verrassing meer zijn. Het is een van de beroemdste toneelstukken van William Shakespeare en geschreven tussen 1603 en 1607. Het is een beetje onduidelijk wanneer het voor het eerst is opgevoerd. En het is ook al verschillende keren verfilmd (en hier besproken). En dit is wel een bijzondere verfilming. Joel Coen heeft er voor gekozen om het verhaal in zwart-wit te verfilmen, waar door alle aandacht naar de personages gaat. 

Spoilers

Als dit verhaal nog spoilers bevat, moet je je  schamen!

Macbeth, Thane van Glamis (Washington) en Banquo, Thane of Lochaber (Carvel (A Pale Horse, Sherlock)) ronden de strijd tegen de verraderlijke Thane of Cawdor af en ontmoeten dan een heks (of drie heksen, het blijft wat onduidelijk (Hunter (Orlando))). Deze heks voorspelt hen dat Macbeth ook Thane of Cawdor zal worden, en daarna Koning van heel Schotland. En Banquo zal geen koning worden, maar een vader van koningen. De mannen zijn hiervan onder de indruk, maar zijn ook bang dat er alleen maar ellende zal komen van deze voorspellingen. 

Koning Duncan (Gleeson) executeert de oude Thane van Cawdor en geeft de titel daarna aan Macbeth. Deze zit de voorspellingen al uitkomen! Het koningschap lonkt. Hij informeert zijn vrouw, Lady Macbeth (McDormand). Maar even later wordt duidelijk dat Koning Duncan verwacht dat zijn zoon, Malcom (Melling) de troon zal bestijgen. 

Macbeth en zijn vrouw worden nu verteerd door ambitie. En wanneer Duncan onder hun dak verblijft, vermoorden zij hem en later ook zijn lijfwachten en mogelijke andere getuigen. Malcom ontvlucht Schotland. Macbeth lijkt stevig op de troon te zitten. Maar er is altijd nog de voorspelling over Banquo. Macbeth en zijn vrouw zijn oud, er zullen geen kinderen meer komen, maar Banquo heeft een zoon. Ook zij moeten verwijderd worden!

Door het schuldgevoel en de zorgen wordt Macbeth steeds gekker en Lady Macbeth moet steeds vaker ingrijpen om de rust te bewaren. Weer wordt Macbeth bezocht door de heksen, die hem weer waarschuwen. Dit keer voor Macduff. Macbeth besluit om het gezin van Macduff te vermoorden, wat er toe leidt dat Macduff ook Schotland ontvlucht en zich aansluit bij Malcom. 

Wanneer een leger van Engelsen, onder leiding van Malcolm en Macduff optrekt naar het paleis van Macbeth, denkt hij nog altijd dat hij het zal overleven. Maar Macduff maakt een einde aan die illusie. 

Conclusie

Dit was een hele indrukwekkende film. Joel Coen heeft gekozen voor een verfilming in volledig zwart-wit en zeer minimalistische en expresionistische decors. Daardoor kon alle aandacht uitgaan naar de personages en de teksten van Shakespear. En die zijn toch wel fantastisch. Washington en McDormand zijn fantastisch als oudere edelen, die nog een laatste poging willen wagen hun carrière een boost te geven. Maar waarvoor eigenlijk, ze hebben geen kinderen en die zullen ook niet meer komen. Dus hun carrière is een dood spoor. 

Verder zorgen de minimalistische decors er ook voor dat de toenemende waanzin van Macbeth en zijn vrouw ook steeds duidelijker worden. Daarmee werd teruggegrepen op het expressionisme in film, waar ik zo een fan van ben, zoals met Das Cabinet Des Dr. Caligari. De wereld van Macbeth is een plek die gedomineerd wordt door lange gangen en hallen, waar de zon scherp naar binnen valt. Verstoppen is niet mogelijk, ook niet als je steeds ernstiger misdaden pleegt.

Een interessante verfilming van een bekend verhaal, zeker kijken als je de kans krijgt!    

The Odyssey

Sander nam me mee naar The Odyssey (2026) van Christopher Nolan (Memento, The Dark Knigh Rises). Hij stond erop, hij wilde met zijn meisje naar de film. Ik ben niet echt een Nolan - fan, maar ging graag mee met Sander. 

In ieder geval, de film zit vol met bekende mensen zoals Matt Damon (The Last Duel, Behind the Candelabra), Anne Hathaway (The Dark Knight Rises), Tom Holland (Spider-man: Far from Home, Spider-man: Homecoming), Zendaya (Dune, Dune II), Robert Pattinson (Mickey 17), John Leguizamo (The Menu), Mia Goth (Frankenstein), Charlize Theron (Prometheus, The Road) en Lupita Nyong'o (Us, Black Panther). 

The Odyssey is natuurlijk gebaseerd op de Odyssee van Homerus en die vertelt hoe Griekse koning en held Odysseus na de oorlog in Troje terugkeert naar huis en alle avonturen die hij daarbij meemaakt. Een oud verhaal, dat al vaker mensen heeft geïnspireerd tot een hervertelling. En de Griekse mythen en verschillende hervertellingen zijn hier vaker besproken (zoals door Stephen Fry met zijn Mythos, Heroes, Troy en Odyssey, of the Song of Achilles, Circe en The Silence of the Girls). En Nolan probeert er toch weer zijn eigen draai aan te geven. 

Spoilers

Dit is misschien een eeuwenoud verhaal dat iedereen met een beetje opleiding uit zijn hoofd kent, maar deze film is heet van de naald. Dus let op. 

We beginnen in Ithaka, waar het koninklijk paleis is overgenomen door allemaal mannen, die niets liever willen dan huwen met Koningin Penelope (Hathaway), terwijl jonge zoon Telemachus (Holland) moet aanzien hoe hij aan alle kanten vernederd wordt. Waar is Koning Odysseus? De Trojaanse Oorlog is al lang voorbij, de andere koningen zijn weer naar huis teruggekeerd. En er zijn geruchten van overvallen door de Zee-Mensen (Mensen, wij noemen deze onbekende groep rovers nu de Zee Mensen, maar hun tijdgenoten deden dat waarschijnlijk niet), die rovend over de zeeën trekken en kustplaatsen in de as leggen. Er is een koning nodig, die leiding kan geven. 

Odysseus (Damon) verblijft inmiddels op het eiland Ogygia bij de nimf Calypso (Theron), waar hij eet en drinkt van de Lotus, die zijn geheugen vertroebeld. Maar toch denkt hij terug aan de gruwelen van de oorlog in Troje. En aan de reis daarna. Waar zijn zijn manschappen? Waar is zijn familie? De godin Athene (Zendaya) wil dat hij zich herinnert hoe het allemaal zover gekomen is. Calypso stopt met hem de Lotus te geven en hij herinnert zich steeds meer. 

Telemachus gaat op pad, om uit te zoeken waar zijn vader en Koning gebleven is. Hij gaat eerst langs bij Menelaos (Bernthal, Baby Driver) en Helena (Nyong'o) van Sparta, die deze hele oorlog gestart is. Daar hoort hij dat zijn vader zich dapper geweerd heeft in de strijd en dat het dankzij Odysseus is, dat de stad ingenomen kon worden, dankzij de list met het paard. Maar de overwinning was geen gelukkige. Troje werd verwoest, Helena zit vast in een zeer bitter huwelijk met Menelaos, Agamemnon werd gedood door zijn vrouw Clytaimnestra, tweelingzuster van Helena (ook Nyong'o) als wraak voor het offeren van hun dochter Iphigeneia. Odysseus leefde nog na de val van Troje en vertrok met zijn soldaten, maar waar is hij nu?

Op Ogygia bij Calypso begint Odysseus, nu niet langer onder invloed van de Lotus, te praten tegen Calypso. Hij verzon de list met het houten paard, leidde het leger van de Grieken naar de overwinning. En toen vertrokken hij en zijn mannen uit Troje. Maar ze namen een langere, rustiger route. Deze route bracht hen naar het eiland van de Cycloop. Nadat deze verschillende mannen opat, bleek dat hij een zoon van Poseidon was, de God van de Zee. Ze vluchten verder naar het eiland Aeaea, waar ze aangevallen worden door reuzen en later te maken krijgen met de heks Circe. 

Er blijven steeds minder soldaten van Odysseus over, wanneer ze verder vluchten naar de toegang tot Hades. Daar offeren ze schapen en al snel verschijnen de doden. Wanneer deze doden drinken van het offerbloed, kunnen zij spreken met de levenden. En dan krijgen Odysseus en zijn mannen zaken te horen, die ze liever niet hadden willen weten. 

Odysseus en zijn mannen bieden steeds nieuwe uitdagingen het hoofd, zoals de Sirenen en Scylla en Charibdis. En iedere keer kost hen dat weer levens. Uiteindelijk landden zij op een eiland waar het vee van de Goden graast. De mannen van Odysseus eten het vee, wat weer leidt tot goddelijke straf. Alleen Odysseus overleeft dat en hij spoelt aan bij Calypso, waar hij jaren verblijft. 

Calpyso stuurt hem weer naar huis. Eenmaal thuis aangekomen, ziet Odysseus dat zijn vrouw en kind en trouwe onderdanen belegerd worden door wel zeer vrijpostige mannen. Maar al zijn soldaten zijn dood, hoe kan hij zijn huis leegvegen van deze indringers? Penelope herkent haar man niet, maar vraagt deze reiziger wel om te vertellen over de slag bij Troje. 

Dan zegt Penelope dat zij zal huwen met de man die de boog van Odysseus kan spannen. Er is er natuurlijk maar een die dat kan. En wanneer het eenmaal duidelijk is dat Odysseus is teruggekeerd, worden de vrijpostige mannen vrij snel het paleis uitgeveegd. 

Conclusies 

Christopher Nolan kan mooie, overdonderende films maken, met prachtige plaatjes en imposante achtergrondmuziek erbij. Maar tjee, de dialogen en karakters zijn soms wel erg plat en uitleggerig. Er moet ons verschillende keren uitgelegd worden dat de goddelijke wetten rondom gastvrijheid echt niet geschonden mogen worden, iets wat de personen die het tegen elkaar zeggen allang weten. Men doet dat natuurlijk toch en dat leidt steeds weer tot ellende. En hetzelfde geldt voor de zorgen over de Zee-Mensen, die zo niet genoemd werden door hun tijdgenoten. En wanneer Odysseus zich beklaagt dat de Bronstijd ineenstort, betwijfel ik of de brons-tijd bewoners over hun eigen tijd dachten als de brons-tijd. Die kleine dingen haalden me toch wel erg uit de film iedere keer. 

En Penelope was bij vlagen ook meer bezig met haar persoonlijke gevoelens, in plaats dat ze als Koningin - Regentes leiding gaf aan Ithaka en probeerde haar zoon op te voeden tot Koning in spe. Dat irriteerde bij vlagen ook wel. 

 

Maar de vernietiging van Troje, de scenes in Hades en de stormen op zee waren wel erg mooi in beeld gebracht. 

Meer uiterlijk vertoon dan inhoud, maar als je het uiterlijk vertoon wil zien, doe dat dan in de bioscoop. 

Masters of the Universe

Vorige week ging hij in première, een nieuwe verfilming van Masters of the Universe (2026) van Travis Knight. Deze film is (net als 💗Barbie💗) gebaseerd op speelgoed en een tekenfilmserie uit de jaren '80, namelijk Master of the Universe, met als belangrijkste figuur He-Man. Het was misschien allemaal niet zo baanbrekend als Barbie, maar He-Man💪 is toch al sinds de jaren '80 populair speelgoed met verschillende verschijningen in andere media. Er zijn verschillende animatie-series geweest, waarvan ik naar He-Man💪 and the Masters of the Universe (1983)heb gekeken (op de woensdagmiddag). Die kreeg later nog de spin-off She-Ra: Princess of Power (1985), waar ik ook trouw naar keek. En een live-action verfilming, ook Masters of the Universe (1987), is ook eerder gemaakt. 

De film heeft een grote cast en we zien een hoop bekende en onbekende mensen. De hoofdrol is voor Nicholas Galitzine. Verder zien we nog Idris Elba  (Prometheus, 3000 Years of Longing), Jared Leto (Blade Runner 2049), James Purefoy (Vanity Fair (2004), High Rise), Morena Baccarin (Deadpool 2) en een piepkleine rol voor Dolph Lundgren (Expenables 2, Expendables 3), die eerder He-Man vertolkte. 

Spoilers

Mensen, deze film is nog maar net een week in de Nederlandse bioscopen, alleen verder lezen als je het echt zeker weet. 

We horen een stem vertellen over de prachtige wereld van Eternia, die geregeerd wordt door nobele Koning Randor (Purefoy) en zijn lieve Koningin Marlena (Riley). Ze hebben een zoontje Adam (Wilkinson-Hunt), die misschien niet zo dapper en fysiek sterk is als zijn vader wel zou wensen. Koning Randor regeert over Eternia en beschermt Castle Grayskull, waar de Tovenares (Baccarin) waakt over de Sword of Power. 

Dan komt de gemene Skeletor💀 (Leto) met een leger van lelijke monsters. Hij wil over het universum regeren en daarvoor moet hij Eternia innemen en ook het Sword of Power beheersen. Koning Randor verdedigt zijn kasteel, met hulp van zijn Men at Arms Duncan (Elba) en zijn soldaten. Maar de troepen van Skeletor💀 zijn gewoon te sterk en Eternia wordt onder de voet gelopen. Koning Randor en Koningin Marlena vluchten met hun zoon Adam naar Castle Grayskull, waar de Tovenares Adam wegzendt naar de Aarde, samen met de Sword of Power. Maar tijdens deze reis raakt Adam gescheiden van zijn zwaard en stort hij als een klein jongetje neer op aarde. Dat was vele jaren geleden en nu is Adam (Galitzine) volwassen geworden. 

Adam kan niet aarden op Aarde. Hij is nog altijd op zoek naar het zwaard en praat tegen iedereen die het maar horen wil steeds over Eternia en zijn jeugd. Daar maakt hij geen vrienden mee. Dan vindt Adam het zwaard! En zodra hij het aanraakt, weet het hele universum dat de Prins van Eternia het Sword of Power weer gevonden heeft! Dit trekt onmiddellijk de aandacht van Skeletor💀. Maar gelukkig komt zijn vroegere vriendinnetje Teela (Mendes) hem redden. 

Teela brengt Adam (met zwaard) terug naar Eternia en het laatste verzet tegen Skeletor. Dan blijkt dat al zijn rare jeugdherinneringen echt waar zijn! Eternia, Skeletor, Castle Grayskull, het bestaat allemaal! Maar dan blijkt ook dat Adam de dingen uit zijn jeugd herinnerde als een kind en hij had weinig oog voor de nuances van volwassenen. Hij kent geen namen van mensen, maar hij heeft ze de meest vreemde bijnamen gegeven (Ram-Man, Fisto).  

Skeletor💀 was zich bewust van het vertrek en terugkomst van Teela en weet nu ook waar de laatste rebellen van Eternia uithangen. Hij valt hun basis aan. Adam, Teela, Met at Arms Duncan en Roboto weten te ontsnappen. Tijdens de ontsnapping leert Adam zijn krachten gebruiken en verandert in de gebeeldhouwde He-Man💪. Hij denkt dat Skeletor💀 met zijn nieuwe krachten makkelijk te verslaan is en hij zoekt Skeletor op in zijn Slangenberg.  Dat gaat niet zo makkelijk als He-Man💪 had gehoopt. En hij verandert weer terug in Adam en eindigt in de kerkers van Skeletor, samen met de andere, gevangen genomen rebellen. Daar weet Adam de rebellen zover te krijgen hem te accepteren als leider en te ontsnappen. 

Uiteindelijk komt het in Castle Grayskull tot een confrontatie tussen Skeletor💀 en Adam. Adam denkt dat hij zonder zwaard niets voorstelt. Maar de Tovenares geeft hem nog het advies om eens goed te luisteren naar de strijdkreten die hij uitkraamt. De kracht zit niet in het zwaard, maar in hemzelf. Adam transformeert zichzelf weer in He-Man💪 en hij weet Skeletor💀 nu definitief te verslaan. 

Conclusie

Dit is een met liefde gemaakte hommage aan de He-Man💪  serie uit de jaren '80, die ikzelf ook nog keek. Deze film kijkt niet weg van de gekke en onlogische inrichting van het hele conflict tussen He-Man💪 en Skeletor💀. En ook de homo-erotische ondertonen van veel van de serie wordt niet uit de weg gegaan. En deze film probeert ook nog wat te zeggen over mannelijkheid en leiderschap. Adam is in het begin zeer onder de indruk van zijn He-Man💪 - uiterlijk en hij denkt dat hij met zijn fysieke kracht alle problemen kan oplossen. Maar uiteindelijk blijkt hij meer te hebben aan zijn vaardigheden als onderhandelaar en communicator om zijn doelen te bereiken. 

Qua aankleding en vormgeving leunt de film ook zwaar op bijvoorbeeld Flash Gordon en Thor Ragnarok. Er wordt echt teruggegrepen op de jaren tachtig, met felle kleuren. De muziek van (onder andere) Brian May doet dan ook weer denken aan het werk van Queen voor Flash Gordon en Highlander. 

En de verschillende acteurs zijn ook leuk. Leto geniet duidelijk van zijn rol als Skeletor💀 en speelt met verve een over-the-top kwade genius. Hij heeft geen sprankje goedheid in zijn lijf en geniet van de chaos die hij links en rechts veroorzaakt. Galitzine is ook leuk gecast als wat naïeve, maar goede knul, die een zetje in de goede richting nodig heeft om zijn volledige potentieel te benutten. 

Kijk vooral eens als je warme herinneringen hebt aan He-Man💪 of van overdadige camp-films houdt. Maar het is geen heel goede film. 

Sinners

Onlangs keek ik de film Sinners (2025) van Ryan Coogler (Black Panther). Deze film gooide hoge ogen bij de verschillende filmprijzen, zoals de Oscars en Bafta. Vandaar dat ik geïnteresseerd was. In de film zien we verder nog Michael B. Jordan (ook Black Panther) in een dubbelrol, Hailee Steinfeld, Jayme Lawson (The Running Man, The Woman King) en Delroy Lindo (A Life Less Ordinary). 

Spoilers

Deze film is vrij nieuw, dus let op. 

De film begint met jonge knul Sammie (Caton) die bebloed en ernstig in elkaar geslagen en met een kapotte gitaar verschijnt in een klein kerkje, waar net een zwarte gemeenschap de zondagsviering begint. Het is wel duidelijk dat hij de avond ervoor door een hel is gegaan, maar wat is er precies gebeurd? Daarvoor moeten we een dag terug in de tijd.  

De vorige dag

De tweelingbroers Smoke en Stack (beiden Jordan) keren terug naar een klein dorp in Mississippi, waar zij zijn opgegroeid. Zij hebben jarenlang hun geld verdiend met criminele zaakjes in het verre Chicago, maar nu zijn ze terug. En ze willen een danstent beginnen, voor andere zwarte mensen. Ze hebben al een lokatie gekocht, maar nu zijn ze op zoek naar catering en muziekanten. Dus ze gaan al hun oude vrienden af en vragen hen om te helpen bij het opzetten van de danstent. Ze rekruteren neef Sammie en en Delta Slim (Lindo) om muziek te maken. Chinees stel Bo en Grace Chow (Yao en Li) zorgen voor het eten en Annie (Mosaku), ex-vrouw van Smoke kookt het eten. Dan is alleen Cornbread (Miller) nog nodig om vervelende mensen naar buiten te gooien. 

Die avond is het feest in de danstent en van heinde en verre komen er allemaal zwarte mensen naar de danstent om te dansen, zingen en feesten. Sammie krijgt voor het eerst de kans om voor een groot publiek te spelen en hij neemt hen allemaal mee in zijn muziek. 

Maar onheil hangt in de lucht. We weten al at Sammie de volgende morgen bebloed en met een kapotte gitaar in de kerk zal staan. Bovendien zijn muzikanten met een gave als die van Sammie in staat om veel goed te doen voor hun gemeenschappen, maar ook kwade krachten worden aangetrokken tot de muziek. 

Bij een armoedig huisje van twee witte mensen, Bert (Dreimanis) en Joan (Kirke) klopt een ernstig gewonde Remmick (O'Connell) aan, hij vraagt te mogen schuilen voor de Choctaw die hem achtervolgen. Er wonen in de wijde omtrek geen indianen meer! Maar de man heeft het moeilijk en ze laten hem binnen. Even later, kloppen een aantal Choctaw aan, op zoek naar de vluchteling. Joan wil hen niet binnenlaten en aangezien de zon al onder gaat, willen ze ook geen ruzie zoeken met de bewapende Joan. Wanneer Joan op zoek gaat naar Bert en Remmick, blijkt dat Remmick een vampier is, die Bert al heeft leeggezogen. Joan is aan de beurt. 

Eenmaal weer buiten hoort Remmick het geluid van Sammie en de anderen die feestvieren. Hij besluit daar te kijken wat hij aan prooi kan vinden. Cornbread wil Remmick niet binnen laten, zwart en wit mixt nog steeds niet. Maar in de loop van de avond gaat toch de ene na de andere bezoeker naar buiten en allemaal worden ze slachtoffer van de vampieren. 

De vampieren weten zich weer naar binnen te wurmen en richten een enorme slachting aan onder alle bezoekers, maar Smoke (Stack is al gebeten), Annie, Grace en Sammie verdedigen zich kranig. Met alles wat ze hebben verdedigen ze zich tegen de vampieren. En uiteindelijk zijn Smoke en Sammie de enige overlevenden die zich nog tegen de vampieren verzetten, als eindelijk de zon opkomt. 

Een nieuwe dag

En nog is alle ellende niet voorbij. De lokale Ku Klux Klan kan niet hebben dat een stel zwarten een succesvolle danstent beginnen en mensen hun cultuur eens op een positieve manier beleven. Dus zij willen bij zonsopgang de hele danstent in de fik steken. Maar Smoke was gewaarschuwd, dus hij heeft zich voorbereid. En wanneer de Ku Klux Klan op komt dagen, worden ze allemaal een voor een uitgeschakeld door een zeer gewelddadige Smoke. Maar deze komt daar zelf ook bij om. 

Ondertussen heeft Sammie zijn weg gevonden naar het kerkje uit het begin van de film. De pastoor blijkt zijn vader te zijn, die eigenlijk niet wil dat Sammie de wereldse Blues en Jazz speelt, maar juist een onopvallend leven leidt. Sammie besluit om net als zijn neven naar Chicago te gaan.  

Conclusie

Dit is een hele leuke film! De eerste helft deed mij denken aan The Blues Brothers, waarbij de twee broers al hun oude contacten afgaan, om een muzikale voorstelling voor elkaar te kunnen krijgen. Maar dan de tweede helft, wordt gewoon een onvervalste horrorfilm. De een na de ander wordt prooi van de monsters en wordt daarmee zelf ook een monster en een dreiging. En een steeds kleiner wordend groepje overlevenden wordt steeds wanhopiger. Dat deed ook weer denken aan From Dusk Till Dawn, inclusief de vreemde break in de film zelf. 

Maar het is niet alleen mooie muziek en dapperheid in deze film. De armoede en uitzichtloosheid van het bestaan in het zuiden van de VS komt ook goed in beeld. Het afgrijselijke racisme maakt het allemaal niet beter en ook de witte bevolking heeft het niet veel beter. Christendom lijkt alleen maa gebruikt te worden als een knuppel om mensen steeds verder te onderdrukken. En men kan alleen (spirituele) vrijheid vinden in het maken van muziek en het volgen van eigen rituelen.

Een leuke film, misschien wat onevenwichtig af en toe, maar zeker de moeite waard.  

The English Patient (film)

Ik keek The English Patient (1996) van Anthony Minghella. De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Michael Ondaatje, dat ik een tijdje geleden ook gelezen heb. 

Verder zit de film boordevol met bekende koppen uit de jaren '90, die hier nog aan het begin van hun carrière stonden. De hoofdrollen zijn voor Ralph Fiennes (The Menu, Spectre) en Kirsten Scott Thomas (Only God Forgives). Verder zien we ook nog Juliette Binoche, Willem Dafoe (Nosferatu (2024), Shadow of a Vampire), Naveen Andrews, Colin Firth (Tinker, Tailor, Soldier, Spy (2011)) en Jürgen Prochnow (Dune (1984), In the Mouth of Madness).   

Spoilers

Deze film is ook alweer 30 jaar oud (wat gaat de tijd toch snel) en was indertijd behoorlijk populair, maar let toch op. 

De film begint in de nadagen van WOII tijdens de met een onbekende man (Fiennes) en een vrouw (Scott Thomas) in een vliegtuigje boven de woestijn. Ze worden neergeschoten en het vliegtuigje stort in vlammen neer. Gelukkig zijn er vriendelijke Bedoeïnen die weten hoe je ernstig verbrandde mensen in leven moet houden, dus de man wordt gered en belandt in een Brits veldhospitaal. De man claimt niet meer te weten wie hij is, maar wel dat hij een Engelsman is. De Britten vinden het maar verdacht en denken dat hij een spion voor de Duitsers is. 

Uiteindelijk belandt The English Patiënt dan in een Italiaanse villa, onder verzorging van verpleegster Hanna (Binoche) terwijl de rest van het leger verder gaat met de bevrijding van Italië en hopelijk de rest van het Europese continent. Hanna worstelt met haar eigen verliezen. Haar man is dood, haar beste vriendin is dood, dus deze patiënt moet blijven leven. 

The English Patiënt vertelt Hanna steeds over zijn tijd in Caïro. Hij was onderdeel van een Internationale groep archeologen die in de woestijn van Egypte en Libië onderzoek deden. Ze vinden de Grot van de Zwemmers. 

Wanneer onderzoeker Geoffrey Clifton (Firth) zijn vrouw Katherine (Scott) meeneemt naar de woestijn, veranderen de verhoudingen binnen het team van mannen. Graaf Almasy (Fiennes) begint een affaire met Katherine.  

De affaire duurt voort, terwijl de oorlogswolken al aan de horizon samenpakken. Geoffrey Clifton realiseert zich dat zijn vrouw een affaire heeft. Hij beraamt een zelfmoord - moord - moord door zijn vliegtuigje, met zijn vrouw aan boord te laten neerstorten op Almasy. Almasy weet op tijd weg te duiden, Geoffrey sterft, maar Katherine leeft nog. Almasy legt haar te rusten in de Grot van Zwemmers en gaat hulp halen in een nabijgelegen post van de Britten. Maar ondertussen is de oorlog uitgebroken en wordt hij als buitenlander gearresteerd door de Britten. 

Pas later, als Almasy heeft kunnen ontsnappen, vertelt hij de oprukkende Duitsers alles wat hij weet, om een vliegtuig te kunnen regelen en daarmee naar de Grot van de Zwemmers te kunnen gaan. Maar Katherine is inmiddels al overleden. Op de weg terug wordt zijn vliegtuigje neergeschoten en raakt Almasy ernstig verbrand. 

Almasy verzwakt snel en overlijdt. Hanna, Caravaggio en Kip gaan ieder hun eigen weg. 

Conclusie

Dit is een prima film, boordevol met prima acteurs. Het is goed te zien waarom bijna iedereen na deze film nog een interessante carrière heeft gehad. 

Verder blijft het verhaal ook redelijk trouw aan het boek. Er wordt steeds heen en weer gesprongen tussen het verhaal van de Engelse Patiënt en van Hanna en haar huisgenoten. En de parallellen tussen die twee groepen zijn ook vrij duidelijk. Op twee verschillende plekken en verschillende tijden proberen twee groepen van verschillende nationaliteiten samen te werken en de tijd door te komen met elkaar. En op de achtergrond speelt steeds dezelfde oorlog. En uiteindelijk weet iedereen wat katharsis te vinden wanneer ze elkaars verhalen tot het bittere eind hebben aangehoord. 

Zeker de moeite van het kijken waard

Blazing Saddles

Tijdens onze vakantie in Parijs hadden Sander en ik nog tijd om Blazing Saddles (1974) te kijken. deze film van Mel Brooks (Young Frankenstein) maakt korte metten met alle clichés rondom Western-films. Het was zo erg, dat het jaren heeft geduurd voor de Western als genre weer serieus genomen kon worden. 

Verder zien we nog Gene Wilder (Young Frankenstein), Cleavon Little, Madeline Kahn (Young Frankenstein) en Mel Brooks in verschillende kleine rollen. 

Spoilers

Het verhaal start met twee zwarte mannen (Little en McGregor), die werken aan een nieuwe spoorlijn. Ze verdrinken bijna in drijfzand, waardoor de spoorlijn moet worden verlegd. Dit zou betekenen dat de lijn komt te lopen langs het dorpje Rock Ridge. Dat zou de bewoners van dat dorpje erg rijk kunnen maken, en daarmee is het duur ze uit te kopen. 

Lokale politicus Hedley (niet Hedy) Lamarr (Korman) wil de bewoners van Rock Ridge niet uitkopen. Hij denkt dat het makkelijker is om ze te verjagen. Eerst laat hij bandieten de lokale sherrif doden. Dat is niet voldoende, de dorpelingen eisen een nieuwe sherrif. Dan wil Lamarr ze confronteren met het ergste dat er is, een zwarte Sherrif! Hij krijgt de gouveneur van de staat Petomane (Brooks) zover om gevangene Bart (die na zijn avonturen met drijfzand in de gevangenis belandde) aan te wijzen als Sherrif. 

Sherrif Bart vindt zijn weg naar Rock Ridge, maar de lokale bewoners (die allemaal Johnson heten), zitten niet te wachten op een zwarte Sherrif en ze staan op het punt om hem neer te schieten. Bart neemt zichzelf in gijzeling en weet te vluchten naar het kantoor van de Sherrif. Aangezien de lokale bevolking echt heel dom is, lukt dit. 

In het lokale kantoor ligt Jim (Wilder) in een cel zijn roes uit te slapen. Hij was ooit een goede schutter, maar is aan lager wal geraakt. Hij en Bart worden dikke vrienden en hij leert Bart hoe hij zich staande kan houden in het kleine dorpje. Hedley laat het er niet bij zitten en stuurt steeds nieuwe problemen naar Rock Ridge om Bart onderuit te halen, eerst sterke bruut Mongo (Karras) en later verleidster Lilly van Schtup (Kahn). Maar Bart weet overal weerstand aan te bieden. 

Wanneer Bart en Jim uitvogelen dat alle problemen te maken hebben met de spoorlijn, wordt duidelijk hoever de samenzwering van Hedley eigenlijk gaat. Hedley besluit nu alles uit de kast te halen om heel Rock Ridge van de kaart te vegen. Daarvoor verzameld hij alle tuig dat hij kan vinden: Criminelen, Mototbendes, Kamelenrijders, Ku Klux Klan leden en Nazi-soldaten uit WOII. Maar Bart en Jim zitten ook niet stil, zij maken een kopie van Rock Ridge en lokken daar het legertje van Hedley heen, wat leidt tot een gevecht. 

Het gevecht tussen de inwoners van Rock Ridge en de spoorlijnarbeiders aan de ene kant en het legertje van Hedley aan de andere kant loopt steeds verder uit de hand en uiteindelijk rollen ze de set af en belanden op de set van een musical The French Mistake, waar ze slaags raken met de dansers van die film. Hedley Lamarr verstopt zich in een bioscoop waar Blazing Saddles draait, en daar ziet hij dat Bart hem op het spoor is, buiten de bioscoop. Buiten komt het tot een laatste confrontatie. 

Uiteindelijk wil Bart Rock Ridge verlaten, omdat de dorpelingen nu zonder hem verder kunnen. Maar de dorpelingen hebben door dat dat onzin is. Bart wil vertrekken omdat hij zich verveelt. Samen met Jim rijdt hij de zonsondergang tegemoet, tot hij kan overstappen in een comfortabele auto. 

Conclusie

Ik ben meestal geen fan van Mel Brooks films, de humor doet het gewoon niet voor mij. Maar in dit geval vond ik het een erg leuke film. 

Little en Wilder zijn enorm goed op elkaar ingespeeld als vrienden. Jim leert Bart hoe hij zich moet handhaven in Rock Ridge en Bart leert Jim om weer een beetje te leven na zijn persoonlijke crisis. 

Verder is deze film ook een enorme aanklacht tegen racisme in al zijn vormen en in het bijzonder in de Western en daarmee in het hart van de Amerikaans cultuur. Het begint al met de witte eigenaren van de spoorlijn, die de medewerkers van verschillende afkomsten uitbuiten, minachten en misbruiken, terwijl zij juist degenen zijn die het moderne Amerika aan het opbouwen zijn. De eenvoudige boertjes van Rock Ridge zijn geen haar beter, zij willen alleen bescherming van een sherrif die wit is. 

Ik zag enorme parallellen met een andere anti-racisme film, Django Unchained, waar ook een zwarte man onder de vleugels van een (oudere, wijzere) witte man wordt genomen en racisten niet alleen worden neergezet als heen slecht, maar ook heel, heel, heel dom. Maar waar Tarantino geweld gebruikte om zijn boodschap over te brengen, gebruikte Mel Brooks humor om het racisme aan de kaak te stellen. 

Verder wil de film ook nog een hoop zeggen over het genre van de Western. Alles aan de Westerns is fake! Alles! Het verhaal en de pseudo-geschiedenis waar de westerns op gebaseerd zijn, zijn niet echt of zijn ernstig gekleurd. De cowboys waren geen dappere mannen, er waren gekleurde immigranten in het wilde westen. En het leven in het wilde westen was waarschijnlijk ook niet zo heteroseksueel als we (tot aan Brokeback Mountain in elk geval) wilden geloven. 

Deze film is zeer de moeite waard.     

Don't Look Now

Onlangs kon ik de klassieker Don't Look Now (1973) van  Nicholas Roeg zien. In deze film zien we ook nog Donald Sutherland (Invasion of the Body Snatchers, The Eagle Has Landed), Julie Christie en 
Hillary Mason (The Legend of King Arthur, The Six Wives of Henry VIII). 

De film is gebaseerd op een kort verhaal van Daphne Du Maurier, waarvan de verhalen wel vaker verfilmd zijn (Rebecca, My Cousin Rachel). Daphne Du Maurier schreef verhalen met een psychologische horror - inslag. Dus ik bereidde me voor op een mild horrorverhaal. 

Spoilers

De film is uit 1973, maar ik had hem ook nog nooit gezien, dus let op. 

John (Sutherland) en Laura Baxter (Christie) wonen met hun twee kinderen in een mooi landhuis. Op een morgen zijn John en Laura aan het werk, terwijl de kinderen buitenspelen. Dochter Christine raakt te water en verdrinkt, terwijl een wanhopige John haar probeert te reanimeren. 

Enige tijd later zijn John en Laura in Venetië, waar John werkt aan de restauratie van een oude kerk. Het verlies van hun kind drukt nog steeds zwaar op hen. En de sfeer in Venetië is ook niet best, het vakantie-seizoen is voorbij en alle toeristen zijn weg. Bovendien waart er een moordenaar rond en er worden verschillende keren dode lichamen uit het water gevist. 

Laura probeert haar verdriet te boven te komen en maakt kennis met twee zussen Heather (Mason) en Wendy (Matania). Heather is blind, maar heeft ook visioenen. Zij zegt dat Christine nog altijd bij John en Laura is, en dat zij hen probeert te waarschuwen voor gevaar. John gelooft hier niets van en denkt dat de vrouwen oplichters zijn, maar Laura put veel troost uit de woorden van Heather. 

Laura wil gehoor geven aan de boodschap van Heather (en Christine) en Venentië verlaten, maar John zit net in een cruciaal stuk van zijn werk en wil niet weg. Bovendien gelooft hij niet in bovennatuurlijk geklets. 

Dan komt er een telefoontje van de kostschool van hun andere kind, John Jr. (ik was hem ook al bijna vergeten), die heeft een ongeluk gehad op school en is gewond geraakt. Laura neemt meteen het eerste vliegtuig terug naar Engeland en John zwaait haar uit. John gaat verder met zijn werk in de kerk en heeft bijna een fataal arbeidsongeval, wanneer de steiger waar hij opstaat ineens instort. Was dit dan de waarschuwing van de blinde zieneres?

later die dag ziet John ineens zijn vrouw op een boot, in rouwkleding, samen met de twee zusters, ook in het zwart. Hij is verbijsterd, zijn vrouw moet in Engeland zijn! En wat doet zij met die twee vervelende oplichtsters? Hij probeert haar aandacht te trekken, maar dat lukt niet. Dan gaat hij alle plekken af waar zijn vrouw en de zusters kunnen zijn. Daarbij ziet hij hij een kind rondrennen in hetzelfde rode jasje dat Christine ook droeg op de dag dat zij verdronk. Hij vindt geen spoor van zijn vrouw of de zusters en doet uiteindelijk aangifte van vermissing. 

Wanneer John belt met de school van zijn zoon (rijkelijk laat naar mijn idee), is hij verbijsterd wanneer zijn vrouw daar gewoon blijkt te zijn (zoals het plan was). Wie zag hij dan in de begrafenis - boot? Laura keert terug naar Venetië, maar zij en John lopen elkaar steeds mis. John ziet weer het kind in de rode jas en volgt het kind dit keer. Maar het is geen kind, het is de moordenaar, die al een tijd lang Venetië onveilig maakt. 

Conclusie

Ik vond dit een beetje een warrige film. Sutherland en Christie zijn heel goed als rouwend koppel dat de dood van hun kind niet te boven lijkt te kunnen komen, zelfs niet terwijl ze allebei eigenlijk heel aardig zijn en veel van elkaar houden.

Maar verder wil de film te veel. Een rouwend koppel is al spannend genoeg. Maar daar moet nog een helderziende blinde vrouw bij, en een seriemoordenaar. En heel veel Italiaans. En een hele lange, uitgebreide seksscene (Het blijven de jaren '70). Maak een keuze zou ik zeggen. 

Verder was de regisseur duidelijk gek op symboliek. Ten eerste de kleur rood. Christine draagt rood wanneer ze sterft, en verder is de film vrij flets van kleur. Iedere keer als er iets roods in beeld komt, valt dat meteen enorm op. Ook afbeeldingen en reflecties komen veel terug. Mensen worden gereflecteerd in water, in spiegels, in ramen. Ook worden er steeds maar tekeningen en andere afbeeldingen van mensen getoond. Op een gegeven moment is niet meer duidelijk of je nou naar een echte persoon of een reflectie kijkt. 

Tot slot werd er ook veel gespeeld met de tijd. Soms liepen herinneringen en het heden door elkaar. En zelfs de toekomst werd getoond, wanneer mensen visioenen hadden. Dat maakte de film voor de kijker alleen maar verwarrender. 

Prima acteurs, maar deze film stond mij iets te bol van symboliek. 

Season of the Witch

Een tijdje geleden heb ik weer een goedkope film op de kop getikt, Season of the Witch (2011) van Dominic Sena. In de belangrijkste rollen zien we Nicolas Cage (The Color out of Space, Renfield), Ron Perlman (Alien: Resurrection, Nightmare Alley) en Claire Foy (The Electrical Life of Louis Wain). Verder zien we ook nog heel even Christopher Lee (Curse of the Crimson Altar, The Gorgon) voorbij komen. 

Spoilers

De film begint met het ophangen en daarna verdrinken van drie vrouwen, omdat zij heksen zouden zijn. Een priester leest voor uit een van de versies van de Sleutel van Salomon, om ervoor te zorgen dat zij niet zullen herrijzen. Maar hij is te laat en een van de heksen herrijst toch, en doodt hem. 

Dan gaan we door naar het Midden Oosten, waar kruisvaarders strijd leveren in een van de eindeloze kruistochten aldaar. Kruisvaarders Behmen (Cage) en Felson (Perlman) geloven niet zo diep meer in de wil van God, maar Kruisvaarder zijn, is iets waarze goed in zijn. Totdat bij de inname van Smyrna er wel erg veel onschuldige burgerslachtoffers moeten worden gedood. Behmen en Felson besluiten te deserteren en terug naar huis te gaan, in Oostenrijk. 

Wanneer Behmen en Felson door de Alpen trekken, zien zij dat de pest gruwelijk om zich heen grijpt. Overal gaan mensen dood. Dan worden zij in een dorpje herkend als gedeserteerde kruisvaarders. Ze worden prompt gearresteerd en naar een lokale Kardinaal gebracht (Lee). Ook deze is stervende aan de pest. Maar hij heeft een meisje (Foy) in zijn kerkers. Zij is een heks en een bron van de pest. Zij moet haar gerechte straf ondergaan in het klooster van Savarac. En als Behmen en Felson haar kunnen brengen, zullen zij ook vergeven worden voor hun desertie. 

Samen met priester Debelzaq (Campbell Moore), gids Hagamar (Graham) en soldaat Johan (Thomsen) en altaarjongen Kay (Sheehan) gaat de groep op weg met de heks. Onderweg lijkt de heks niet meer te zijn dan een wat ongelukkig meisje, dat op het verkeerde moment op de verkeerde plek was. Aan de andere kant lijkt ze ook een connectie te hebben met de wolven die de groep steeds lastig vallen. 

Eenmaal aangekomen bij het klooster van Severac blijkt dat alle monniken dood zijn! Ook zij zijn gevallen door de pest. Wanneer Debelzaq dan zelf maar besluit om de heks met een ritueel uit te schakelen, blijkt dat het ritueel niet werkt. Het meisje is helemaal geen heks, maar juist een slachtoffer van demonische bezetenheid! In een afschuwelijke strijd probeert iedereen deze demon uit te schakelen, anders zou de wereld wel eens kunnen vergaan als gevolg van de demonische invloed!

Conclusie

Dit is echt geen beste film. Het wil een soort moderne The Seventh Seal zijn, met gedesillusioneerde kruisridders die terug naar huis willen en dat steeds maar niet kunnen. En steeds maar weer geconfronteerd worden met ziekte, dood en corrupte mensen. Maar het verhaal en de acteurs zijn gewoon minder goed. 

De enige spookachtige scene was dan nog het moment wanneer iedereen uitgeput het klooster van Savarac binnenloopt, hopend op een einde van hun reis, en zich realiseren dat alle monniken in het klooster zijn gestorven aan de pest, terwijl zij aan het werk waren. 

Een moderne film, die keurig past in het rijtje The Devil Rides Out, To the Devil a Daughter en The Monk. Niet heel best, wel amusant. 

Wuthering Heights

Wuthering Heights (2026) is weer verfilmd en onlangs heb ik dat in de bioscoop kunnen zien. Deze film is van Emerald Fennel en heeft Margot Robbie (Barbie) en Jacob Elordi (Frankenstein) in de hoofdrollen.

Wuthering Heights is natuurlijk gebaseerd op het gelijknamige boek van Emily Brontë uit 1847. Het was haar enige boek en het is met recht een klassieker geworden. Het kan gezien worden als een voorbeeld van een Gotische horror roman. Het landschap speelt een grote rol in het verhaal en lijkt de emoties van de hoofdpersonen te verbeelden of duiden. Verder is iederen bijzonder geïsoleerd en zijn de onderlinge relaties totaal verziekt. 

Verder heb ik het boek lang geleden al eens gelezen, maar misschien verdient het een herlezing. 

Door naar de nieuwe film. 

Spoilers

Deze film is echt heet van de naald, dus let op

De film begint met een jonge Catherine Earnshaw (Mellington) en haar vriendinnetje/ oppas Nelly (Ngyuen) op Wuthering Heights. Haar vader, Mr. Earnshaw heeft een jongen (Cooper) mee naar huis genomen, als kameraadje voor zijn dochter. Ze noemen het kind Heathcliff, naar een overleden zoon. 

De kinderen groeien op en er ontstaat een zeer hechte vriendschap tussen Catherine (nu Robbie) en Heathcliff (nu Elordi). Een volwassen Nelly (Chau) ziet in dat deze vriendschap tussen een dame van adellijke afkomst en iemand die zo van de straten van Liverpool geplukt is, volstrekt ongepast is, maar niemand luistert naar haar. 

Dan komt Edgar Linton (Latif) met zijn pleegkind Isabella (Oliver) op het nabij gelegen Thrushcross Grange wonen. Edgar heeft veel geld verdiend in de moderne textielindustrie en laat het graag breed hangen. Catherine ziet via Edgar een manier om te ontsnappen aan het steeds verder vervallende Wuthering Heights en wil contact leggen met Edgar. Misschien zit er wel een huwelijk in!  

Wanneer Catherine eindelijk contact heeft kunnen leggen met Edgar, weet zij meteen ook een tijdje bij hem te blijven. En onder de beschavende invloed van Edgar en Isabella gaat Catherine zich beter kleden en gedragen en ziet zij er eindelijk uit als de dame van stand die zij is. Heathcliff vindt dat helemaal niets. 

Die avond wil Catherine Heathcliff bezoeken op de zolder van de schuur waar hij slaapt, maar net als zij hem wakker wil maken, besluiten twee bedienden om de schuur te gebruiken voor hun eigen seks-afspraakje. Catherine en Heathcliff zijn behoorlijk van de kaart hierdoor en het zet hun relatie ineens in een ander licht. De volgende dag probeert Heathcliff Catherine voor zichzelf te claimen, maar Catherine wijst hem af. Zij kiest duidelijk voor Edgar en zijn geld en status. En Heathcliff vertrekt.  

Catherine trouwt met Edgar en begint een nieuw leven, vol luxe op Thrushcross Grange. Ze is niet echt gelukkig, maar wel tevreden. En Edgar ziet niet dat hij alleen de oppervlakte van Catherine leert kennen. De jaren gaan voorbij en Catherine raakt eindelijk zwanger, waar Edgar heel blij mee is. En dan plotseling keert Heathcliff terug. Hij is nu rijk, kleedt zicht en spreekt als een heer van stand. Catherine denkt dat zij haar relatie met Heathcliff weer op kan pakken, maar Heathcliff is nog steeds diep gekwetst door Catherine's keuze voor Edgar. En hij is uit op wraak. 

Heathcliff probeert Isabella te verleiden. Maar Catherine weet dat nog net te voorkomen. Dan wurmt Heathcliff zich naar binnen bij Mr. Earnshaw op Wuthering Heights, die inmiddels helemaal is weggegleden in alcoholisme en armoede. Mr. Earnshaw sterft en tijdens de begrafenis pikken Heathcliff en Catherine hun relatie weer op. Maar als volwassenen wordt deze relatie meteen zeer seksueel van aard. Iedere kans die ze krijgen leidt tot seks. 

Deze affaire blijft niet lang geheim. Edgar verbiedt Catherine om Heathcliff ooit nog te zien. Heathcliff trouwt met Isabelle en begint een verknipte BDSM relatie met haar. De zwangerschap van Catherine is lang geleden al misgelopen, maar de miskraam was nooit volledig. En nu sterft Catherine. Heahtcliff probeert haar nog te bezoeken, maar ze is gestorven voor hij bij haar kan zijn. 

 Conclusie

Deze film ziet er overdonderend uit met prachtige beelden van het Yorkshire landschap en de overdaad van huize Linton. Iederen loopt rond in de mooiste kleren, door het meest woeste landschap. Maar dat is dan ook wel het beste dat ik kan zeggen van deze film. 

Veel belangrijke karakters zijn uit het verhaal gehaald, om het allemaal wat beter te kunnen begrijpen. Maar daarmee wordt het verhaal ook meteen oppervlakkiger. De kracht van het boek was juist dat iedereen kinderen krijgt, en dat het drama van Catherine en Heathcliff wordt uitgespeeld door een volgende generatie, die ook weer kampen met hun eigen problemen. 

Verder is de spanning tussen Heathcliff, Catherine en Edgar gereduceerd tot puur seksuele aantrekkingskracht en jaloezie. En het boek bleef dat ongenoemde subtext, maar hier zien we Heathcliff en Catherine steeds zeer risicovolle seks hebben op zeer ongepaste momenten en plaatsen. Dat doet toch een beetje af aan de op allerlei vlakken zeer verziekte relatie die die twee hadden in het boek. 

En tot slot kent het boek twee vertellers, die allebei ook nog hun eigen mening meegeven over de gebeurtenissen, waardoor het op een gegeven moment onduidelijk is hoe het nu precies zit met de relatie tussen Catherine en Heathcliff. 

Dus, kijk vooral voor de mooie plaatjes, maar je kan beter het boek lezen.  

Total Recall

Nadat ik laatst The Running Man had gezien, moest ik natuurlijk ook een andere klassieker van Arnold Schwarzenegger kijken, Total Recall (1990) van Paul Verhoeven (Starship Troopers, Benedetta). Arnold Schwarzenegger (The Runnning Man (1987), Conan the Barbarian) speelt de hoofdrol en verder zien we nog een piepjonge Sharon Stone (pre-Basic Instinct) en Michael Ironside (Starship Troopers). 

Het verhaal is gebaseerd op het verhaal We Can Remember it for You Wholesale van Philip K. Dick (Blade Runner 2049), een schrijver van science fiction, die later in zijn leven worstelde met stevige psychiatrische problematiek. Zijn verhalen gaan dan ook altijd over waarheid en identiteit. Kunnen we onszelf en anderen ooit echt kennen? Of zijn we voor de gek te houden? Daarnaast schreef Philip K. Dick ook veel over fascisme en onderdrukking en verzet daar tegen en dat zijn ook thema's die hier weer terug komen. 

Spoilers

Iedereen zou deze film al lang eens gezien moeten hebben, maar vooruit, er zijn spoilers. 

De film begint met Douglas Quaid (Schwarzenegger) die een saai leven leidt met bloedmooie vrouw Lori (Stone). Hij werkt in de bouw en woont in een klein appartementje. Maar steeds heeft hij vreemde dromen over Mars en een bloedmooie (alweer!) vrouw met donker haar. Hij kan niet naar Mars reizen en besluit om via Rekall, herinneringen aan een verblijf op Mars te implementeren. Dat is niet zonder risico, er zijn mensen geweest, die ernstige psychiatrische problemen overhielden aan Rekall. 

Bij Rekall stelt Quaid herinneringen samen met een spionage thema. De herinnering wordt geïmplementeerd, maar er gaat iets mis! Het blijkt dat Quaid al eerder geheugenmodificatie heeft ondergaan. Quaid begint te babbelen over ene Cohaagen, die hem achtervolgt. De medewerkers verdoven Quaid en werken hem hun kantoor uit, door naar de volgende klant...

Op weg naar huis wordt Quaid opgewacht door vriend Harry (Constanzo), die hem probeert te vermoorden! Quaid vlucht weg. En thuis probeert zijn vrouw hem ook te vermoorden. Iedereen die hij kent zat in een complot om hem op Aarde te houden, terwijl hij eigenlijk meer weet! Hij is echt een spion! De procedure van Rekall heeft echte herinneringen wakker gemaakt.

Quaid weet meer informatie te krijgen. Eigenlijk heet hij Hauser en hij was een compaan van Cohaagen, die de natuurlijke voorzieningen van Mars volledig uitput en de bevolking daar volledig onderdrukt. Hauser verraadde Cohaagen en deze wiste Hausers geheugen en stuurde hem naar de aarde, waar hij als eenvoudig bouwvakker geen kwaad kon. Quaid gaat naar Mars om antwoorden te vinden, daar wordt opgejaagd door Richter (Ironside), een onderknuppel van Cohaagen.

Eenmaal aangekomen op Mars probeert Quaid (Hauser?) meer van zijn herinneringen op te halen. Hij hoort over verzetsleider Kuato (Bell) en legt contact met het verzet in de vorm van Melina (Ticotin), de vrouw uit zijn dromen en uit de beloofde vakantie van Rekall. Maar zij kent hem alleen als Hauser, compaan van Cohaagen en ze wil hem niets vertellen. 

Eenmaal terug op zijn hotelkamer, komt zijn vrouw Lori binnen. Zij heeft een dokter meegenomen. Quaid heeft bij Rekall een mentale inzinking gehad, en nu leeft hij in een psychotische waanwereld. Dit is een laatste mogelijkheid om daar uit te komen! Als hij nu niet luistert naar dokter Edgemar (Brocksmith), kan het zijn dat hij voor altijd verloren is in zijn waanzin! Quaid gaat even mee in het verhaal, maar trapt er uiteindelijk niet. 

Richter is Quaid weer op het spoor en probeert hem te vermoorden, maar Quaid wordt net op tijd gered door Melina. Zij vluchten weg en Melina introduceert Quaid bij het verzet en Kuato. En deze Kuato onthult wat Quaid zo graag wil weten, namelijk waar het conflict met Cohaagen nou over gaat. Cohaagen exploiteert de grondstoffen van Mars, maar deze zijn eigenlijk door ruimtewezens bedoeld als brandstof voor een generator, die Mars kan voorzien van zuurstof, waardoor mensen heel Mars kunnen koloniseren. En niet meer angstvallig hoeven te leven in een stad waar de zuurstofvoorziening nooit zeker is. 

Het komt tot een gevecht tussen de mannen van Cohaagen en Quaid, waarbij blijkt dat Quaid/ Hauser eigenlijk samenwerkte met Cohaagen. Hun verwijdering was een manier om dichter bij het verzet Kuato te komen! En het geheugen van Hauser was gemanipuleerd om de cover van "Quaid" waterdicht te laten zijn. Maar Quaid heeft een heel ander normen- en waardenstelsel dan Hauser en hij wil nooit meer Hauser zijn!  

Uiteindelijk lukt het Quaid om de generator van de ruimtewezens te activeren en Mars krijgt een voor mensen geschikte atmosfeer. 

Conclusie

Deze film doet wel alsof het een leeghoofdige, jaren '80 actiefilm is, maar eigenlijk is het een hele interessante film! Na afloop vraag je je af wat er nu waar is. 

Is Rekall een schimmig bedrijf en is Quaid een slachtoffer van hun onzuivere praktijken? Is de hele film niets meer dan een ernstig psychose, waar hij nooit meer uit zal komen? Het feit dat hij de Rekall operatie onderging, en dat hij daarna dingen ziet, die anderen niet zien (zoals bloed aan zijn handen, dat niet afgeeft), suggereert dat het allemaal in zijn eigen hoofd gebeurt en zijn tijd op Mars niet meer is dan een waanidee. De hele film na zijn moment bij Rekall is dan niet meer dan de wensdroom van een eenvoudige man, die vastzit in een banaal en saai leven. Geen wonder dat hij droomt van mooie vrouwen en de wereld redden.  

Of is het allemaal waar? Gaat de procedure bij Rekall fout, omdat er al eerder met het geheugen van Quaid/ Hauser geknoeid is en komen de oude herinneringen allemaal boven? Zijn alle rare wensen en dromen van Quaid eigenlijk de herinneringen van Hauser? 

In ieder geval, een film om nog eens over na te denken.  

 

 

 

The Running Man

Nadat we laatst de nieuwe verfilming van The Running Man hadden gezien, hebben we ook de oorspronkelijke versie van The Running Man (1987) gekeken. In deze verfilming van Paul Michael Glaser speelt Arnold Schwarzenegger (Conan the Barbarian, The Expendables 3) de hoofdrol. Verder zien we ook nog Yaphet Kotto (Alien), Jim Brown (The Dirty Dozen), Jesse Ventura en Kurt Fuller (Ghostbusters II). 

Ook dit is gebaseerd op het gelijknamige verhaal van Stephen King, maar laat het geschreven verhaal grotendeels los. 

Spoilers

De film opent in 2017 (inmiddels ook weer 9 jaar geleden) en de wereld is naar de gallemiezen. Als gevolg van een of andere economische ramp is er wijdverspreide armoede en zelfs honger. De Verenigde Staten zijn verworden tot een totalitaire politiestaat. De bevolking wordt daarvan afgeleid met brute spelshows zoals The Running Man, waarin gevangenen en andere onwelgevallige types worden opgejaagd, ter vermaak van het volk. 

Ben Richards (Schwarzenegger) is een Kapitein in het overheidsapparaat en krijg een bevel om op protesterende, hongerige mensen te schieten. Dat bevel weigert hij, en hij wordt onmiddellijk door zijn eigen mannen gearresteerd en naar een strafkamp overgeplaatst. 

In het strafkamp legt hij contact met medegevangenen Harold Weiss (McIntyre) en William Laughlin (Kotto), samen weten ze een uitbraak te organiseren. Weiss en Laughlin willen hun verzetsstrijd voortzetten en vragen Richards om hen te helpen, maar hij weigert. Richards wil weer een normaal, onopvallend leven leiden. Wanneer Richards naar het appartement van zijn broer gaat, blijkt deze daar niet meer te wonen, ook verdwenen naar een heropvoedingskamp. Maar Amber (Alonso) woont nu in het appartement. 

Richards wil Amber als dekmantel gebruiken om het land uit te kunnen, maar Amber licht de douane in en Richards wordt weer gevangen genomen. En zo belandt hij in The Running Man, een show waarbij de deelnemers een voor een worden gedood door de Hunters. De show wordt gepresenteerd door een hele griezelige Damon Kilian (Dawson). Deze is bang voor inzakkende kijkcijfers en wil een keer een echte, uitdagende show weergeven. 

Om het allemaal wat spannender te maken en te zorgen dat Ben Richards echt meewerkt, zijn Weiss en Laughlin ook gevangen genomen en worden zij ook gedwongen te vluchten voor de Hunters. En de Hunters komen al snel om de hoek kijken. De ene is nog verschrikkelijker dan de ander. En het uitzinnige publiek verwacht dat de Hunters met hun gimmicks de ongelukkige Runners de een na de ander af zullen slachten. Maar Ben Richards is uit stoerder hout gesneden en tot grote schrik van het publiek en van Kilian wordt de ene na de andere Hunter afgeslacht. 

Om het allemaal spannend te houden wordt Amber ook nog als Runner in de mix gegooid. Maar Ben Richards laat zich niet voor een gat vangen. Hij, samen met Weiss en Laughlin ontdekken dat de hele show Running Man een grote leugen is. De winnende Runners krijgen helemaal geen vakantie naar Hawai'i. 

Hoe meer Hunters worden gedood door Ben Richards en Amber, en hoe meer zij onthullen over de corrupte wereld, hoe meer zij het publiek op hun hand krijgen. 

Uiteindelijk weten Ben Richards en Amber alle corruptie te onthullen aan het grote publiek, die daarmee onmiddellijk hun sympathie voor overheid en netwerk verliezen. 

Conclusie

Deze film blijft beter overeind dan ik dacht. De boodschap van onderdrukking en vrijheidsstrijd komt nog steeds wel aan. En het gewone volk dom houden met entertainment en kruimelprijzen terwijl de grote bazen met de ergste misdaden wegkomen resoneert ook nog altijd. Verder werd er meer tijd dan ik me herinnerde doorgebracht met Ben Richards als Kapitein en als gevangene en ontsnappende gevangene. Het gedeelte met de Running Men en de Hunters was eigenlijk vrij kort. 

Schwarzenegger doet het niet eens onaardig al hardwerkende man zonder al te veel politiek en maatschappelijk besef. En Yaphet Kotto is natuurlijk altijd leuk om naar te kijken. 

Deze film is zeker nog de moeite waard na bijna 40 jaar, neem vooral de tijd om eens te kijken als je de kans krijgt. 

The Running Man

In de kerstvakantie werd ik nog meegenomen naar een nieuwe verfilming van The Running Man (2025) van Edgar Wright (Last Night in Soho, Hot Fuzz). Running Man is naar een verhaal van Stephen King (Salem's Lot, The Shining) en is al eens eerder verfilmd. 

In de hoofdrol zien we Glen Powell (The Expendables III, The Dark Knight Rises) die het opneemt tegen een zeer onaangename Josh Brolin (Wake Up Dead Man, Dune II) en Lee Pace (Guardians of the Galaxy, Captain Marvel). 

Spoilers

In de nabije toekomst is de wereld een afgrijselijke, kapitalistische dystopia geworden. Alles is in handen van The Network, werk, entertainment, politiek. En de meeste mensen leven in diepe armoede en hun enige afleiding is verschrikkelijke reality - TV met als populairste show The Running Man, waarbij mensen vluchten voor hun leven en op hilarische (en gruwelijke) wijze om het leven komen. 

Dan zien we Ben Richards (Powell), die met zijn lieve vrouw de eindjes maar net aan elkaar knoopt en zorgt voor hun dochtertje, dat erg ziek is. De laatste kans die hij heeft om aan geld te komen is meedoen aan de gruwelijke show The Running Man, wat waarschijnlijk zijn dood zal betekenen. 

En dan start er een jacht op Ben Richards en zijn mede - Running Men. Hij is de laatste die overblijft en weet uiteindelijk contact te leggen met andere mensen die zich willen verzetten tegen het systeem. Maar Hunter Evan McCone (Pace) is nietsontziend en zit Ben steeds op de hielen. De ene na de andere medestander legt het loodje. Maar de uitzichtloze strijd van Ben Richards maakt ook het een en ander los bij de bevolking en zij komen langzaamaan in opstand tegen het regime dat hen aan alle kanten onderdrukt. Het wordt zelfs zo erg dat TV host Dan Killian (Brolin) Ben een aanbod doet om zelf een Hunter te worden. 

Uiteindelijk wordt het iedereen wel duidelijk hoezeer ze in de greep zitten van The Network en de opstand valt niet langer te onderdrukken. 

Conclusie

Een hele leuke film. Glen Powell is leuk als gefrustreerde Everyman die zich verzet tegen het systeem waar hij in vast zit, ondanks dat hij nooit heel erg veel politiek bewustzijn had. Josh Brolin is wel doodeng als mediamagnaat die helemaal vergeten is hoe echte mensen zich voelen en denken. En alle corrupte aanbiedingen die hij doet aan Ben Richards komen dus totaal niet aan. En Lee Pace is een gezichtsloze, fanatieke, bijna onmenselijke jager, die er geen probleem mee heeft om medemensen over de kling te jagen. 

Verder zijn de achtervolgingen spannend en is het iedere keer afwachten hoe Ben Richards nu weer gaat ontkomen. En de maatschappijkritiek over hersenloze consumptie en afhankelijkheid van bedrijven, die niet het beste voorhebben met de mensheid is nog altijd zeer actueel. 

Pak zeker mee als je de kans krijgt. 

Een Jaar Cthulhu - films kijken

Een jaar geleden nam ik me voor om elke maand een film gebaseerd op het werk van H. P. Lovecraft te kijken. En dat is gelukt. In de zomermaanden heb ik niet elke maand een film kunnen kijken, maar dat haalde ik in november en december wel weer in. Ik heb 12 avonden een Cthulhu - film gekeken. "En welke vond je nu de leukste?" Hoor ik jullie vragen. Nou, als ik ze moet rangschikken van leuk naar minder leuk, zal het lijstje er als volgt uitzien.  

1. In the Mouth of Madness - Een hele leuke film, die misschien niet gebaseerd is op een verhaal van H. P. Lovecraft, maar wel alle elementen goed combineert en er echt een enge film van maakt. Verschillende goede acteurs spelen hun rol met verve en je voelt echt de wanhoop van de mensheid als iedere redding uitblijft. 
2. The Call of Cthulhu - Een leuke film, gemaakt door de amateurs van de H. P. Lovecraft Historical Society, in de stijl van stomme films uit de jaren '20. Het is een bewerking van het verhaal Call of Cthulhu en verschillende mensen gaan ten onder aan het verzamelen van kennis.
3. Die Farbe - Een verfilming van The Colour Out of Space, maar het verhaal is verplaatst naar na-Oorlogs Duitsland. De verderfelijke invloed van de Meteoriet beïnvloedt niet alleen de lokale bevolking maar ook de Amerikaanse troepen, die Duitsland bezetten.
4. Reanimator - Een klassieker in het genre, gebaseerd op het seriële verhaal Herbert West Re-Animator. Herbert West is geobsedeerd met de grens tussen leven en dood en op zijn zoektocht naar een wetenschappelijke doorbraak moet alles en iedereen wijken.  
5. The Colour out of Space - Een prima film, gebaseerd op het gelijknamige verhaal. Het verhaal wordt verplaatst naar de moderne tijd. De familie van Nathan Gardner wordt al geplaagd door allerlei moderne zorgen, maar dan komt daar ook nog eens een meteoriet met verderfelijke invloed bij. De horror wordt bij vlagen wel erg expliciet. 
6. Cthulhu - Een moderne verfilming van zowel Call of Cthulhu als Shadow over Innsmouth. De wereld is er heel wat slechter aan toe dan we denken. En de hoofdpersoon is de zoon van een cultusleider. Zal hij de rol van zijn vader overnemen, terwijl zijn vader zich bij zijn vissige familie voegt, of kan de zoon nog een andere keus maken?
7. Dagon - Een combinatie van de verhalen Dagon en Shadow over Innsmouth. Geen al te beste film, maar door de actie te verplaatsen naar een Spaans dorpje en de hoofdrolspelers Amerikanen te maken, gaf het gebrek aan begrip over en weer nog best een extra randje mee aan alle horror. 
8. Pickman's Model - Een korte film, gebaseerd op het gelijknamige verhaal. Dit komt uit Guillermo Del Toro's Cabinet of Curiosities, ook een serie van TV films. De verontrustende kunst van Pickman leidt tot allerlei slachtoffers. Twee belangrijke personen worden gespeeld door acteurs met ervaring, wat het verhaal naar een hoger plan tilt. 
9. Collect Call of Cthulhu - The Real Ghostbusters moesten natuurlijk ook een hommage brengen aan H. P. Lovecraft. 
10. The Haunted Palace - Een H. P. Lovecraft verfilming uit de stal van Roger Corman, dus de kwaliteit is niet al te best. Het verhaal is gebaseerd op The Case of Charles Dexter Ward. Wie zien de gebeurtenissen in het verleden, die leiden tot de problemen in het nu, en veel mensen spelen dubbelrollen. 
11. Dreams in the Witch House - Een korte film, gebaseerd op het gelijknamige verhaal, uit de Masters of Horror - serie. De actie is verplaatst naar de moderne tijd en er worden nu computers gebruikt om gruwelijke kennis begrijpelijk gemaakt.  
12. Die, Monster, Die! - Ook dit verhaal is heel losjes gebaseerd op The Colour out of Space. Een meteoriet doet zijn verderfelijke invloed gelden en sleept een hele familie mee het ongeluk in. Een beetje zwakjes omdat de film niet kan kiezen tussen een puur wetenschappelijke verklaring voor alle ongeluk, of dat het stiekem toch een vervloeking is.
13. Curse of the Crimson Altar - Dit verhaal is heel losjes gebaseerd op Dreams in the Witch House. Een vrij beroerde film, waarbij het verhaal vooral een excuus is om mooie, jonge mensen door het beeld te laten lopen met niet al te veel kleren aan. 

En het mooi is, dit is nog lang niet alles. Er is nog veel meer Cthulhu film om te zien. Dus ik blijf nog wel even bezig. 

In the Mouth of Madness

Tijdens Oud en Nieuw keken we de film In the Mouth of Madness (1994), die ik van de lieve Sint had gekregen. We vonden dit wel een toepasselijke film om een jaar lang Cthulhu - films mee af te sluiten. 

In the Mouth of Madness is van John Carpenter, die wel meer enge griezelfilms heeft gemaakt (Halloween, Christine). En de film zit vol met bekende koppen. Sam Neill (Merlin, And Then There Were None) neemt de hoofdrol op zich. Verder zien we ook nog Jürgen Prochnow (Dune 1984), David Warner (The Omen, Cross of Iron), Charlton Heston (Planet of the Apes, The Ten Commandments) en Wilhelm von Homburg (Ghostbusters II). 

Deze film is niet gebaseerd op een verhaal van H. P. Lovecraft, maar het is wel geheel in zijn stijl. Verboden kennis zorgt er voor dat iedereen die ermee in aanraking komt, waanzinnig wordt. 

Spoilers

Het verhaal opent met een gewelddadige John Trent (Neil) die wordt opgesloten in een gesticht, terwijl hij zich daar hevig tegen verzet en blijft raaskallen over het einde der tijden. Terwijl hij in zijn isoleercel zit, is er buiten zijn cel van alles gaande, wat impliceert dat hij geen ongelijk heeft. Dan wordt hij bezocht door arts Wrenn (Warner) en John vertelt wat hem allemaal overkomen is, en hoe het zover heeft kunnen komen. 

John Trent is een freelance detective die werkt voor een uitgeverij. Af en toe wordt hem gevraagd om schrijvers in de gaten te houden, om te zorgen dat zij hun contracten nakomen. Directeur Jackson Harglow (Heston) vraagt hem om Sutter Cane (Prochnow) op te sporen. Van deze beststeller schrijver geeft hij een nieuw boek uit en Sutter Cane moet komen opdagen voor alle promotie activiteiten. Maar Sutter Cane is nergens te vinden. Hij mag niet onder zijn eigen promotie uitkomen!

John gaat samen met Linda Styles (Carmen), een andere medewerker van de uitgever, op zoek naar Sutter Cane. John vogelt uit dat de kaften van alles boeken van Sutter Cane een soort kaart vormen naar Hobb's End, waar Sutter Cane woont en wat een belangrijke rol speelt in al zijn griezelverhalen. Eenmaal aangekomen in Hobb's End (na een enge reis), houdt het niet op met de vreemde fenomenen. Er staat een bijzonder vreemde kerk en de lokale bevolking komt daar samen en zoekt hun ontvoerde kinderen. Als zij zich realiseren dat John en Linda op zoek zijn naar Sutter Cane, worden ze alleen maar boos, dat is de bron van al hun ellende. 

John denkt nog steeds dat alle vreemde fenomenen een of andere publiciteitsstunt zijn voor het nieuwe boek van Sutter Cane, maar na verloop van tijd kan hij dat niet meer volhouden. De griezelverhalen van Sutter Cane worden langzaamaan werkelijkheid en John moet onder ogen zien dat ook hij niet mee is dan een figurant in het verhaal van Sutter Cane. En wat betekent dat dan voor de werkelijkheid om ons heen? Ook niet meer dan een fantasie van een gestoorde schrijver?

Wanhopig probeert John terug te komen naar de uitgever. Als de uitgave van het boek nog gestopt kan worden, kan deze waanzin misschien ook nog gestopt worden. Maar daar eenmaal aangekomen heeft Jackson Harglow geen idee waar John het over heeft. Sutter Cane was nooit verdwenen, zijn laatste boek, In the Mouth of Madness is al lang uitgegeven, het is zelfs al verfilmd!

Conclusie

Dit is echt een hele leuke film. Sam Neill is altijd leuk en doet het goed als net iets te arrogante detective, die niet wil accepteren dat er meer is in het leven dan wat hij persoonlijk kan zien en waarnemen. Bovendien is de film ook daadwerkelijk griezelig en wordt goed in beeld gebracht hoe John Trent langzaam zijn grip op de realiteit verliest. 

Mag niet ontbreken in je griezelcollectie.