De vierdaagse

Ik woon al meer dan 25 jaar in Nijmegen en ik had nog nooit meegedaan aan de Nijmeegse 4Daagse. Maar dat is nu eindelijk voorbij. Ik heb de Nijmeegse Vierdaagse uitgewandeld en ik heb een medaille gekregen! Als jonge, gezonde vrouw moest ik natuurlijk 4 keer 40 kilometer lopen en daar zag ik best tegenop. 

Medaille

Vorig jaar ben ik al begonnen met trainen. In de kerstvakantie begon ik met kleine rondjes lopen van een kilometer of 10. En elke maand breidde ik dat steeds verder uit. In mei en juni liep ik rondjes van 30 kilometer of meer. Ieder weekend vertrok ik tussen 05:00 en 06:00 van huis, om dan ergens in de middag weer thuis te komen. Huishouden, vriendschappen en hobbies werden allemaal opgeofferd om voor te bereiden op de Vierdaagse zelf. 

De Ponton bij Cuijk

En de druk was hoog. Ik heb een man die lange afstanden hardloopt (Petran, Parijs, Another One Bites the Dust). Ik kon niet thuis aankomen met: "En toen werd ik moe en gaf ik het op." Dat zou ik nog jaren te horen blijven krijgen. Dus deze Vierdaagse moest uitgelopen worden. We hebben jarenlang in Nijmegen en Malden gewoond en gekeken naar de lopers van de Vierdaagse. Dus ik wist hoe zwaar het kon worden voor mensen.

En dinsdag 21 juli was het dan zover! In alle vroegte (03:30) ging de wekker. Om 04:15 verliet ik ons huis en om 05:10 zette ik mijn eerste stappen van de komende vier dagen. En het lopen op zich ging nog best redelijk. In de loop der dagen ontwikkelde ik wel wat spierpijn en blaren. Maar die kon ik zelf allemaal goed verzorgen. 

47.000 aan de start

In sommige dorpen was de drukte wat overweldigend en ik heb me verbaasd over de hoeveelheden alcohol die er gedronken werden door de toeschouwers. Uiteindelijk liep ik vrijdag 24 juli om 14:34 over de finish. En daarmee was ik 1 van de 42.137 lopers die ook daadwerkelijk de Vierdaagse hebben uitgelopen.  en mocht ik een mooie medaille mee naar huis nemen. En thuis wachtte mijn bewonderende familie me natuurlijk op.   

Uitplanten

Het weer wordt steeds warmer en dat betekent dat alle planten die al weken braaf in mijn vensterbank groeien, naar buiten mogen. Ik was al een tijdlang pepertjes, courgette en pompoen aan het kweken in de vensterbank. En nu was het dan eindelijk zover. Het mocht de tuin in. 

Rabarber, chili en courgette. 

Hopelijk slaat het allemaal lekker aan, houden de slakken hun vraatzucht in bedwang en kan ik over een tijdje weer eindeloze hoeveelheden courgette oogsten. 

De Chilipepers oogst ik altijd als ze mooi rood zijn. En dan gaan ze een middagje de oven in, zodat ze mooi drogen. In een potje gaan ze dan de hele winter mee en gaan ze een voor een in het avondeten. Het past prima in soepen, stoofpotten, Oosters of Mexicaans eten. 

Vakantie in Parijs (Alweer)

Het was weer tijd voor ons jaarlijks weekeinde weg (zonder de kinderen). Vorig jaar zijn we naar Parijs gegaan en dat vonden we toen voor een herhaling vatbaar, zeker omdat we vorig jaar niet alles konden doen wat we wilden. Dus we boekten hetzelfde hotel als de vorige keer en op een mooie vrijdagmorgen vertrokken we. De oudste kinderen kunnen tegenwoordig alleen thuisblijven en de jongste werd opgehaald door Opa en Oma. Dus zonder zorgen stapten wij in de morgen in de auto en reden zonder problemen naar Parijs. 

Vrijdag

We kwamen nog vrij vroeg aan en voelden ons erg fris en fruitig, we besloten met de metro naar de binnenstad te gaan en wat rond te wandelen in eens stuk Parijs aan de zuidkant van de Seine. Daar waren een paar winkels die Sander wilde bezoeken en aangezien het weer prachtig was, maakt het mij niet uit waar we wandelden. 

We nog een leuk boek kunnen kopen en wandelden langs de mooie Seine in een heerlijk zonnetje.

Institut de France

Zaterdag

Zaterdag was onze eerste volledige dag in Parijs en die zat ook meteen bomvol. Eerst gingen we naar Musee de Cluny, over de Middeleeuwen in Frankrijk. Daar was een zeer interessante tentoonstelling over Eenhoorns door de eeuwen heen, dus die moesten we zien, natuurlijk.

Eenhoorn doodt een draak

De Eenhoorn is al eeuwenlang een fantastisch beest dat tot de verbeelding spreekt. In verschillende tijden en verschillende culturen wordt dit wonderbaarlijke dier beschreven en worden er allerlei verschillende, magische eigenschappen aan toegedicht. 

De Eenhoorn werd al in de Bijbel genoemd en daarom werd er veel nagedacht over het bestaan van deze beesten.Als ze in de Bijbel staan, waren ze dan ook in het Paradijs? Waren ze aan boord van de Ark van Noach? In de loop der tijden veranderde ook de kijk op Eenhoorns. Eerst waren ze zeer woeste dieren, die in de diepste wouden leefden, alleen benaderbaar door Wilde Mensen, die net zo ver van de beschaving stonden als de Eenhoorns zelf. Later werd er een mooi meisje toegevoegd aan de verhalen. Alleen een mooie jonge maagd kon een Eenhoorn temmen.

Met hun witte vacht en wilde natuur waren Eenhoorns ook een symbool van onschuld en zuiverheid. Ze konden gif neutraliseren met hun hoorn, wat leidde tot een handel in Narwal hoorns, die konden doorgaan voor de hoorn van een Eenhoorn. En daarmee werden Eenhoorns ook een symbool voor apothekers. 

Het is prachtig en groot.

En de basis voor deze tentoonstelling zijn natuurlijk de Tapijten van de Dame en de Eenhoorn. Deze serie van zes enorme wandkleden zijn gemaakt voor de familie Le Viste en zijn enorm! Ze bedekken echt hele wanden en hangen ook in Musee de Cluny. Op de Tapijten staan steeds een Eenhoorn en een Leeuw en een dame en haar bediende die iets doen. De achtergrond is felrood en heeft een Millefleur patroon. Ik kon mijn handwerk-hart daar wel even ophalen. 

Later in de middag gingen we nog naar de Catacomben van Parijs. Diep onder de grond, in gangen van oude steengroeves zijn op een gegeven moment de botten van de verschillende Parijse begraafplaatsen opnieuw begraven. En dat was hard nodig, want de begraafplaatsen stroomden over. We konden door lange, koele gangen lopen, waar de knekels en schedels ons van alle kanten aanstaarden. Dat was wel een ontnuchterende ervaring. 

 

Plan

De Catacomben zijn behoorlijk diep onder de grond, zelfs nog onder het uigebreide metro - netwerk. Toen ik door de gangen liep probeerde ik dan ook maar niet te denken aan de hoeveelheden steen en zand boven mij. 

De schedels en andere botjes

We deden een relatief korte tour door de Catacomben, van ongeveer anderhalve kilometer. Maar we zagen eindeloos veel schedels en botten. En af en toe kon je zien hoe diep de botten gestapeld waren, zeker twee meter, allemaal botten van dode Parijzenaars. 

Zondag

Zondag hebben we besteed aan het Louvre. Vorig jaar wilden we daar ook heen, maar waren we ernstig geïntimideerd door de lange rijen. Dit jaar hadden we gereserveerd, wat hielp met de rijen. Maar tjemig wat was het druk. 

Zicht op Nijmegen (Jan van Goyen)

Als je dan in het buitenland bent, is het altijd leuk om aan thuis herinnerd te worden!

We hebben de hele dag door de gangen gedwaald en ontzettend veel gezien. Er hangen daar prachtige schilderijen van allerlei Hollandse meesters, zoals Frans Hals, Vermeer en Rembrandt. En die hebben we allemaal gezien. Maar ook allerlei schilderijen van andere schilders. En de beroemdste is natuurlijk de Mona Lisa, die we ook hebben gezien. 

Mona Lisa

Dit beroemde schilderij hoeft natuurlijk geen introductie. Nu alleen nog uitkijken dat ik niet voor eeuwig mijn naam hieraan verbindt. 

Pandemonium van John Martin

Dit schilderij van John Martin maakte veel veel indruk op me. Satan verzameld zijn legers in de hel. Als je heel goed kijkt, zie je links op het schilderij eindeloze kleine duiveltjes staan, klaar om strijd te leveren. Het leek op de eindeloze legers van klonen die de Empire verzamelde in de verschillende Star Trek films.

Een steunpilaar

Er zijn ook gangen vol met oudheidkundige schatten uit Egypte, Griekenland, Rome en Perzië. Ook daar hebben we onze ogen uitgekeken. Ik ben in het British Museum geweest en ook in het Rijksmuseum voor Oudheden. En daar heb ik verschillende dingen uit de Antieke tijd gezien, maar het Louvre had toch ook een imposante collectie, die prachtig uitgestald was. Ook daar hebben we lange tijd rondgedwaald.    

Venus van Milo

We konden ook nog kijken naar hoogstandjes uit de Romeinse kunst, zoals de Venus van Milo. Dit standbeeld was nog groter dan ik dacht en erg indrukwekkend. 

Na afloop van een hele dag tussen kunst doorlopen, en dat dan in een overdadig Paleis, dat een kunstwerk op zich is, en tussen alle mensen, was ik wel aardig uitgeput. De rest van de dag was niet lang en we deden niet veel meer. 

Maandag

Maandag was alweer onze laatste dag in Parijs. We zijn naar de Notre Dame de Paris gegaan. Vorig jaar wilden we dat ook, maar toen was net de Paus overleden en de Kathedraal gesloten voor toeristen. Maar dit keer konden we wel naar binnen. En de Notre Dame is ook erg indrukwekkend (en druk!). 

We wandelden door de Cathedraal, die natuurlijk een paar jaar geleden nog in brand stond. En hij was prachtig. Er zijn twee enorme, ronde glas in lood ramen en vele kleinere. In de verschillende kleine kapellen is nog allerlei kunst te zien. 

En toen was het alweer tijd om naar huis te gaan. Eerst haalden we nog even onze dochter op bij Opa en Oma en toen konden we weer slapen in ons eigen bedje. 

2008 (Brussel, België)
2009 (Texel)
2010 (Ardennen, België)
2011 (Burgh Haamstede, Zeeland)
2012 (Drenthe)
2013 (Brugge)
2014 (L'Eau de Heure, België)
2015 (Texel 2e keer)
2016 (Domburg)
2017 (Haarlem)
2018 (Maastricht)
2019 (Gent, België)
2020 (Corona)
2021 (Corona)
2022 ('s Hertogenbosch)
2023 (Keulen, Duitsland)
2024 (Eindexamen)

2025 (Parijs)

Dry January 2026

Dit jaar deed ik weer mee aan Ik Pas: Dry January en ik heb het weer braaf volgehouden. Na alle overdaad van de decembermaand vind ik het inmiddels toch wel prettig om af en toe even mijn alcohol gebruik te stoppen. Voor je het weet sluipt steeds meer drank er toch in. En dat geeft geen pas. 

Dit jaar heb ik als alternatief alcoholvrije apple cider geprobeerd. Ik drink al graag cider (zeker wanneer we in Noord Frankrijk op vakantie zijn en je makkelijk allerlei lokale cider kan krijgen!), dus dit klonk wel interessant. Sander had wat Apple Bandit 0,0% cider gekocht. En dat smaakte naar niet al te zoete appelsap met wat prik. Het deed mij eerlijk gezegd denken aan Appletiser, dat ik vroeger dronk. 

In ieder geval, Dry January is weer voorbij en automatisch een glas alcohol pakken is weer voor even uit mijn systeem. 

2025

2024

2023 

2022

2021

Een Jaar Cthulhu - films kijken

Een jaar geleden nam ik me voor om elke maand een film gebaseerd op het werk van H. P. Lovecraft te kijken. En dat is gelukt. In de zomermaanden heb ik niet elke maand een film kunnen kijken, maar dat haalde ik in november en december wel weer in. Ik heb 12 avonden een Cthulhu - film gekeken. "En welke vond je nu de leukste?" Hoor ik jullie vragen. Nou, als ik ze moet rangschikken van leuk naar minder leuk, zal het lijstje er als volgt uitzien.  

1. In the Mouth of Madness - Een hele leuke film, die misschien niet gebaseerd is op een verhaal van H. P. Lovecraft, maar wel alle elementen goed combineert en er echt een enge film van maakt. Verschillende goede acteurs spelen hun rol met verve en je voelt echt de wanhoop van de mensheid als iedere redding uitblijft. 
2. The Call of Cthulhu - Een leuke film, gemaakt door de amateurs van de H. P. Lovecraft Historical Society, in de stijl van stomme films uit de jaren '20. Het is een bewerking van het verhaal Call of Cthulhu en verschillende mensen gaan ten onder aan het verzamelen van kennis.
3. Die Farbe - Een verfilming van The Colour Out of Space, maar het verhaal is verplaatst naar na-Oorlogs Duitsland. De verderfelijke invloed van de Meteoriet beïnvloedt niet alleen de lokale bevolking maar ook de Amerikaanse troepen, die Duitsland bezetten.
4. Reanimator - Een klassieker in het genre, gebaseerd op het seriële verhaal Herbert West Re-Animator. Herbert West is geobsedeerd met de grens tussen leven en dood en op zijn zoektocht naar een wetenschappelijke doorbraak moet alles en iedereen wijken.  
5. The Colour out of Space - Een prima film, gebaseerd op het gelijknamige verhaal. Het verhaal wordt verplaatst naar de moderne tijd. De familie van Nathan Gardner wordt al geplaagd door allerlei moderne zorgen, maar dan komt daar ook nog eens een meteoriet met verderfelijke invloed bij. De horror wordt bij vlagen wel erg expliciet. 
6. Cthulhu - Een moderne verfilming van zowel Call of Cthulhu als Shadow over Innsmouth. De wereld is er heel wat slechter aan toe dan we denken. En de hoofdpersoon is de zoon van een cultusleider. Zal hij de rol van zijn vader overnemen, terwijl zijn vader zich bij zijn vissige familie voegt, of kan de zoon nog een andere keus maken?
7. Dagon - Een combinatie van de verhalen Dagon en Shadow over Innsmouth. Geen al te beste film, maar door de actie te verplaatsen naar een Spaans dorpje en de hoofdrolspelers Amerikanen te maken, gaf het gebrek aan begrip over en weer nog best een extra randje mee aan alle horror. 
8. Pickman's Model - Een korte film, gebaseerd op het gelijknamige verhaal. Dit komt uit Guillermo Del Toro's Cabinet of Curiosities, ook een serie van TV films. De verontrustende kunst van Pickman leidt tot allerlei slachtoffers. Twee belangrijke personen worden gespeeld door acteurs met ervaring, wat het verhaal naar een hoger plan tilt. 
9. Collect Call of Cthulhu - The Real Ghostbusters moesten natuurlijk ook een hommage brengen aan H. P. Lovecraft. 
10. The Haunted Palace - Een H. P. Lovecraft verfilming uit de stal van Roger Corman, dus de kwaliteit is niet al te best. Het verhaal is gebaseerd op The Case of Charles Dexter Ward. Wie zien de gebeurtenissen in het verleden, die leiden tot de problemen in het nu, en veel mensen spelen dubbelrollen. 
11. Dreams in the Witch House - Een korte film, gebaseerd op het gelijknamige verhaal, uit de Masters of Horror - serie. De actie is verplaatst naar de moderne tijd en er worden nu computers gebruikt om gruwelijke kennis begrijpelijk gemaakt.  
12. Die, Monster, Die! - Ook dit verhaal is heel losjes gebaseerd op The Colour out of Space. Een meteoriet doet zijn verderfelijke invloed gelden en sleept een hele familie mee het ongeluk in. Een beetje zwakjes omdat de film niet kan kiezen tussen een puur wetenschappelijke verklaring voor alle ongeluk, of dat het stiekem toch een vervloeking is.
13. Curse of the Crimson Altar - Dit verhaal is heel losjes gebaseerd op Dreams in the Witch House. Een vrij beroerde film, waarbij het verhaal vooral een excuus is om mooie, jonge mensen door het beeld te laten lopen met niet al te veel kleren aan. 

En het mooi is, dit is nog lang niet alles. Er is nog veel meer Cthulhu film om te zien. Dus ik blijf nog wel even bezig. 

In the Mouth of Madness

Tijdens Oud en Nieuw keken we de film In the Mouth of Madness (1994), die ik van de lieve Sint had gekregen. We vonden dit wel een toepasselijke film om een jaar lang Cthulhu - films mee af te sluiten. 

In the Mouth of Madness is van John Carpenter, die wel meer enge griezelfilms heeft gemaakt (Halloween, Christine). En de film zit vol met bekende koppen. Sam Neill (Merlin, And Then There Were None) neemt de hoofdrol op zich. Verder zien we ook nog Jürgen Prochnow (Dune 1984), David Warner (The Omen, Cross of Iron), Charlton Heston (Planet of the Apes, The Ten Commandments) en Wilhelm von Homburg (Ghostbusters II). 

Deze film is niet gebaseerd op een verhaal van H. P. Lovecraft, maar het is wel geheel in zijn stijl. Verboden kennis zorgt er voor dat iedereen die ermee in aanraking komt, waanzinnig wordt. 

Spoilers

Het verhaal opent met een gewelddadige John Trent (Neil) die wordt opgesloten in een gesticht, terwijl hij zich daar hevig tegen verzet en blijft raaskallen over het einde der tijden. Terwijl hij in zijn isoleercel zit, is er buiten zijn cel van alles gaande, wat impliceert dat hij geen ongelijk heeft. Dan wordt hij bezocht door arts Wrenn (Warner) en John vertelt wat hem allemaal overkomen is, en hoe het zover heeft kunnen komen. 

John Trent is een freelance detective die werkt voor een uitgeverij. Af en toe wordt hem gevraagd om schrijvers in de gaten te houden, om te zorgen dat zij hun contracten nakomen. Directeur Jackson Harglow (Heston) vraagt hem om Sutter Cane (Prochnow) op te sporen. Van deze beststeller schrijver geeft hij een nieuw boek uit en Sutter Cane moet komen opdagen voor alle promotie activiteiten. Maar Sutter Cane is nergens te vinden. Hij mag niet onder zijn eigen promotie uitkomen!

John gaat samen met Linda Styles (Carmen), een andere medewerker van de uitgever, op zoek naar Sutter Cane. John vogelt uit dat de kaften van alles boeken van Sutter Cane een soort kaart vormen naar Hobb's End, waar Sutter Cane woont en wat een belangrijke rol speelt in al zijn griezelverhalen. Eenmaal aangekomen in Hobb's End (na een enge reis), houdt het niet op met de vreemde fenomenen. Er staat een bijzonder vreemde kerk en de lokale bevolking komt daar samen en zoekt hun ontvoerde kinderen. Als zij zich realiseren dat John en Linda op zoek zijn naar Sutter Cane, worden ze alleen maar boos, dat is de bron van al hun ellende. 

John denkt nog steeds dat alle vreemde fenomenen een of andere publiciteitsstunt zijn voor het nieuwe boek van Sutter Cane, maar na verloop van tijd kan hij dat niet meer volhouden. De griezelverhalen van Sutter Cane worden langzaamaan werkelijkheid en John moet onder ogen zien dat ook hij niet mee is dan een figurant in het verhaal van Sutter Cane. En wat betekent dat dan voor de werkelijkheid om ons heen? Ook niet meer dan een fantasie van een gestoorde schrijver?

Wanhopig probeert John terug te komen naar de uitgever. Als de uitgave van het boek nog gestopt kan worden, kan deze waanzin misschien ook nog gestopt worden. Maar daar eenmaal aangekomen heeft Jackson Harglow geen idee waar John het over heeft. Sutter Cane was nooit verdwenen, zijn laatste boek, In the Mouth of Madness is al lang uitgegeven, het is zelfs al verfilmd!

Conclusie

Dit is echt een hele leuke film. Sam Neill is altijd leuk en doet het goed als net iets te arrogante detective, die niet wil accepteren dat er meer is in het leven dan wat hij persoonlijk kan zien en waarnemen. Bovendien is de film ook daadwerkelijk griezelig en wordt goed in beeld gebracht hoe John Trent langzaam zijn grip op de realiteit verliest. 

Mag niet ontbreken in je griezelcollectie. 

Oud & Nieuw 2025 - 2026

De Sint is alweer vertrokken, Kerst is alweer voorbij, de Spellendag lag ook alweer achter ons. Dus er bleef alleen nog maar Oud en Nieuw over. En dit keer was het wat vreemd, er waren namelijk geen kinderen in huis. Onze oudste was in de middag nog thuis, maar ging Oud & Nieuw vieren met zijn vrienden. Onze middelste was met een vriendin in het buitenland. En onze jongste was logeren bij familie. Dit zal waarschijnlijk wel onze toekomst zijn, nu de kinderen steeds ouder worden. Het gaat soms zo snel allemaal. 

Maar het recept bleef verder grotendeels hetzelfde. In de middag haalde ik vrienden D. en J. op om het vuurwerkgeweld te ontlopen in Nijmegen. En toen keken we in de middag een film, In The Mouth of Madness, om het Call of Cthulhu film-jaar af te sluiten. En daarna was het tijd voor een lekkere maaltijd. 

Een tijdje geleden kreeg ik een boek met recepten voor taarten uit vroeger tijden. En daar staat een wel heel erg lekker recept in voor een taart gevuld met rundvlees. Ik verving dat voor wat hertenvlees (het blijft kerstig). En dat was bijzonder vullend en lekker. 

En daarna konden we meteen door naar een (inmiddels traditioneel) rondje Mansions of Madness. Dat is wel vaker op tafel gekomen tijdens Oud en Nieuw en inmiddels speelt het lekker weg. We speelden het scenario Astral Alchemy. Ik weet niet zeker meer of het ons lukte om de problemen op de Campus van Arkham volledig te stoppen. Ik weet nog wel dat mijn karakter waanzinnig werd van alle stress en niet eens meer wilde winnen. 

Het werd in ieder geval al snel middernacht en er ging flink wat vuurwerk de lucht in. Misschien wel voor de laatste keer, aangezien er toch een vuurwerkverbod in de lucht hangt.  

Oud & Nieuw 2013 - 2014
Oud & Nieuw 2014 - 2015
Oud & Nieuw 2015 - 2016
Oud & Nieuw 2016 - 2017
Oud & Nieuw 2017 - 2018
Oud & Nieuw 2018 - 2019
Oud & Nieuw 2019 - 2020
Oud & Nieuw 2020 - 2021
Oud & Nieuw 2021 - 2022
Oud & Nieuw 2022 - 2023
Oud & Nieuw 2023 - 2024
Oud & Nieuw 2024 - 2025

Spellendag kerst 2025

Als kerst is geweest, is het daarna altijd weer snel tijd voor de Spellendag! Inmiddels is dit zo een traditie, dat we op routine een heel draaiboek afwerken met wat er nog gedaan moet worden. Dit keer was ik heel verstandig al een dagje eerder begonnen met opruimen en schoonmaken, zodat ik en Sander op de dag zelf alleen nog maar wat hoefden te koken. We zorgden voor een lekker soepje, pannenkoeken en wat lekkere bladerdeegknabbeltjes. 

En vrij strak om 14:00 kwamen de eerste mensen al binnen, vriendinnen van ons jongste kind, die ook graag een spelletje spelen. En al snel kwamen er meer mensen, voor we het wisten waren vriend R., vrienden S. en J. met hun kinderen F. en K. er ook. En we haalden meteen de spellen tevoorschijn (daar doen we het tenslotte voor!

Sander leidde een rondje Nuns on the Run (een nieuwe en iets eenvoudigere editie). Hierin rennen stoute novices weg uit hun kloostercellen om een voorwerpje te halen, wat ze van de Abdis en priores niet mogen hebben. De Novices zijn op het bord onzichtbaar, tot zij gehoord worden door de Abdis en Priores die steeds hun rondes lopen. Een makkelijke party-game die makkelijk met meerder mensen te spelen is. De nieuwe edities heeft de regels over wanneer de rennende novices te horen en te zien zijn wat vereenvoudigd, wat het speelplezier wel ten goede komt. 

Ik leefde me nog uit met Codenames Duet, wat ik eerlijk gezegd niet de leukste vindt, maar het valt te spelen met twee personen, wat natuurlijk ook wel weer een voordeel is. 

Marrying Mr. Darcy

De gasten bleven maar binnenstromen en gelukkig hebben we tegenwoordig toch een hoop spellen die met flinke aantallen gespeeld kunnen worden, zodat we iedereen bezig konden houden. Marrying Mr. Darcy kwam weer voorbij, wat ik wel vaker gespeeld heb. En dit keer speelden we het met een man of vijf, wat een prima aantal is. Ik deed nog mijn best om mijn karakter zo op te bouwen dat ik een aantrekkelijke vent aan de haak kon slaan, maar helaas, ik bleef zitten met Mr. Wickham, geen goede match natuurlijk.

In de avond kwamen de traditionele soep, Indonesische stoofpot en pannenkoeken op tafel en iedereen at zijn buikje rond. Waarna er weer driftig verder werd gespeeld. 

Aan andere tafels werd ook flink gespeeld. Ik zag nog Concept voorbij komen, waar je met allerlei plaatjes moet raden wat iemand op zijn kaartje heeft staan. Erg leuk en zeer geschikt voor grotere groepen. En gek genoeg bij de kleinste spelers een grote hit. Ook Catan, dat we laatst nog bij ons 20-jarig huwelijk hadden gekregen, kwam ook op tafel. 

In de loop van de avond verdween de een na de andere gast de winterse kou in. En inmiddels is het ook traditie dat sommige kleine gasten blijven slapen, en dat ging ook heel goed.  

En de volgende morgen konden we alles weer opruimen. 

Kerst 2007
Kerst 2009
Hemelvaart 2011
Kerst 2011
Hemelvaart 2012
Kerst 2012
Hemelvaart 2013
Kerst 2013
Hemelvaart 2014
Kerst 2014
Hemelvaart 2015
Kerst 2015
Hemelvaart 2016
Kerst 2016
Hemelvaart 2017
Kerst 2017
Hemelvaart 2018
Kerst 2018
Hemelvaart 2019
Kerst 2019
Hemelvaart 2020
Hemelvaart 2021
Kerst 2021
Hemelvaart 2022
Kerst 2022
Hemelvaart 2023
Kerst 2023
Spellendag Lente 2024
Kerst 2024

Hemelvaart 2025

Winter

Dacht ik laatst nog dat de herfst nog maar net begonnen was, is het alweer winter. De dagen zijn nog maar nauwelijks kouder, maar zeker wel korter. En ik bereid me ook al weer voor op de donkere dagen. De kerstcakes zijn gebakken en de kerstboom is opgetuigd en het duurt nog maar een paar dagen voor alle gezelligheid weer losbarst.  

Sander koopt ieder jaar een nieuw kerstornamentje en dit keer was het er een uit mijn favoriete film, The Muppet Christmas Carol. Het zijn Kermit en Miss Piggy als Bob en Mrs. Cratchit, de uitgebuite medewerker van Ebenezer Scrooge en zijn echtgenote. 

In ieder geval, de dagen zijn wel erg kort en donker, maar gelukkig komen er vanaf nu weer betere tijden aan, met hopelijk meer licht. 

Aftellen naar kerst

De dagen worden weer korter, Sint is in het land, de Zevenheuvelenloop is geweest en dat betekent allemaal dat Kerst weer in de lucht hangt. Nou is het voorjaar misschien mijn favoriete seizoen, maar kerst heeft toch ook wel een speciaal plekje in mijn hart. Het begint allemaal met het bakken van een kerstcake. Maar nog even en er moet weer nagedacht worden over een een kerstdiner, er moet een boom worden opgezet en we hebben weer een lange kerstvakantie om naar uit te kijken. 

Ik heb weer een traditionele kerstcake gebakken. Inmiddels heb ik een eigen samenstelling van fruit gevonden die net zo lekker werkt. Volg het recept hier. Maar vervang de currants, sultanas, raisins, glaceed cherries en candied peel voor:

• 100 gram krenten
• 150 gram rozijnen
• 150 gram vijgen (ik die gedroogde kleintjes)
• 150 gram abrikoos (Gedroogd)
• 150 gram cranberries (gedroogd)
• 100 gram geglaceerde kersen
• 100 gram sinasappelschil

Verder maken zoals het recept voorschrijft. Inmiddels is de kerstcake alweer gebakken en krijgt elke weer zijn deel aan sterke drank. 

 

Langzaamaan verschijnen de kerstversieringen ook in het straatbeeld en het is nog maar een paar dagen tot de kerstvakantie!

Egyptische kruissteek

De dagen worden weer korter, de nachten langer. Met tuinieren is het wel grotendeels klaar en dan wil ik binnen zitten met een handwerkje. In het verleden heb ik verschillende boeken gekocht en gekregen van Barbara Hammet, die mooie kruissteekpatronen maakt, maar een boek had ik nog niet, Ancient Egyptian Cross Stitch.  

Het is weer een prachtig boek met grote en kleine borduurpatronen, allemaal geïnspireerd door Egyptisch kunst uit de oudheid. Ik kan niet wachten om dit weer te verwerken in kleine en grote projecten komende winter!

De herfst is begonnen

Het is weer 21 september geweest en dat betekent dat de herfst is begonnen. De lente is misschien mijn favoriete seizoen, maar de herfst heeft ook een hoop te bieden. De laatste oogst uit de moestuin heb ik nu wel binnengehaald en dat leverde onder andere twee pompoenen op. Een daarvan is alweer verdwenen in een heerlijke pompoensoep (met spekjes). En dan andere zal binnenkort ongetwijfeld volgen. En verder heb ik ook al een heerlijke appeltaart gemaakt, met het laatste deel van de bramenoogst. Dan verkeer je toch meteen in herfstige sferen. 

  

Mijn grote pompoenen

En inmiddels komt Halloween er ook weer aan, wat betekent dat er weer plannen gemaakt moeten worden om langs de deuren te gaan. Voor dit jaar heb ik geïnvesteerd in een snoer van lampjes om buiten te hangen. En ik heb natuurlijk mijn trouwe vleermuis-koekvorm, maar daar heb ik dit jaar ook wat andere vormpjes aan toegevoegd, een blaadje en een paddenstoel. 

De dagen worden korter en donkerder, maar met voldoende soep en taart moeten we het wel vol kunnen houden tot de zon weer begint te schijnen.  

Dagon

Deze maand had ik al een Cthulhu film gezien, maar dat was de film die ik juli niet kon zien. In augustus keek ik de klassieker Dagon (2001) van Stuart Gordon (Dreams in the Witch House, Re-Animator). In de belangrijkste rol zien we Ezra Godden (Dreams in the Witch House).

De film Dagon is gebaseerd op twee verhalen van H. P. Lovecraft, namelijk Dagon en The Shadow over Innsmouth. Dagon is een van de eerste verhalen van H. P. Lovecraft en schreef hij in 1917, hoewel het pas later werd gepubliceerd. The Shadow over Innsmouth is van later, dat schreef hij pas in 1931. Beide verhalen gaan over mysterieuze beschavingen die op de zeebodem leven en niets goeds in zin hebben met de mensheid. 

Spoilers

De film begint met een onderwaterscene. Een duiker doet onderzoek naar ruïnes onder water. Deze zijn gemaakt van goud! Dan ziet hij een bloedmooie zeemeermin, maar zij is een monster met scherpe tanden! De man schrikt wakker uit zijn nachtmerrie en het is Paul Marsh (Godden). 

Paul viert vakantie met vriendinnetje Barbara (Meroño) en hun vrienden Howard (Price) en Vicki (Bofarull) op een boot in de Middellandse Zee, voor de Spaanse kust. Het is een zonnige vakantie, maar al snel slaat het weer om, een enorme storm komt opzetten en het bootje loopt vast op een stel rotsen. Vicki raakt gewond. Paul en Barbara halen hulp in het kustdorpje Imboca. Maar het dorpje is volledig verlaten. In de regen en de storm dwalen Paul en Barbara door de straten, tot zij een kerk vinden. Daar treffen zij een priester, die zij om hulp vragen. Dat de dorpskerk er wel heel vreemd uit ziet en er geen Katholieke kruisbeelden of andere afbeeldingen zijn, valt Paul en Barbara in hun paniek niet op. 

Paul gaat met een stel (zeer vreemd uitziende) vissers terug naar de boot om Howard en Vicki te redden. Maar de boot is verlaten. Zijn Howard en Vicki toch overboord geslagen? Wanneer Paul weer terugkomt in Imboca, is zijn vriendin ook verdwenen! De dorpelingen vallen Paul aan en hij vlucht weg. Dan vindt hij het gevilde lijk van Howard (en zijn huid!) en even later Ezekiel (Rabal), een dronkelap, die Paul vertelt wat er gaande is in Imboca. 

Een jaar of vijftig geleden ging het niet goed met het dorp. Kapitein Orpheus Cambarro (Villa) aanbad toen de demon Dagon. Dit werkte en nu haalden de dorpelingen vis en goud binnen! De dorpelingen stapten over en begonnen ook Dagon te aanbidden. Maar al snel eiste Dagon mensenoffers en menselijke vrouwen om mee te paren. De mensen die zich verzetten, werden als eerste geofferd. Nu is Ezekiel de laatste echte mens. Mensen van buiten die naar Imboca komen, worden geofferd! Dat is al gebeurd met Howard, Vicki en Barbara, en het staat Paul ook te wachten. 

Paul vlucht een groot huis in. Daar treft hij Uxia Cambarro (Gómez), de beeldschone vrouw - zeemeermin uit zijn dromen! Maar dan blijkt dat zij geen benen heeft, zelfs geen vissenstaart, maar Octopustentakels! Paul wordt gevangen genomen. Hij belandt in een schuur, waar hij Barbara, Vicki en Ezekiel weer treft. Vicki heeft al moeten paren met Dagon en dat heeft haar geen goed gedaan. Barbara staat hetzelfde lot te wachten. 

Barbara wordt weggevoerd om aan Dagon aangeboden te worden, terwijl Paul en Ezekiel ook gevild zullen worden. Maar Uxia verschijnt weer en zij wil Paul als partner. Paul weet weer te ontsnappen en weet zijn weg te vinden naar de ondergrondse tempel waar Barbara op het punt staat geofferd te worden. Paul weet haar niet te redden. En als daarna Uxia onthult dat zij broer en zus zijn, en beiden kinderen zijn van Xavier Cambarro, verliest Paul alle hoop en probeert alles te vernietigen. Uxia weet nog net met hem onder water te springen. En Paul weet nu dat hij de rest van zijn eeuwige leven onder water door zal brengen met Uxia. 

Conclusie

Dit is nog best een onaangename film. Wanneer Paul en Barbara in Imboca op zoek zijn naar hulp, blijkt dat de dorpelingen alleen maar Spaans spreken en niet heel veel Engels. En het duurt lang voor zij duidelijk kunnen maken dat er ernstige problemen zijn. Ook later, wanneer Paul op zoek is naar zijn vriendin, kan hij met niemand praten. Die isolatie is meteen het begin van alle vervreemding. 

Dan wordt langzaam duidelijk dat de dorpelingen niet gewoon extreem vervelende Spanjaarden zijn, maar echt een eigen agenda hebben. Er wordt flink wat echte horror tentoongesteld met de flashbacks van Ezekiel en de manier waarop hij en Howard aan hun einde komen. En dan als Paul denkt dat hij het laatste offer heeft gemaakt, blijkt het nog allemaal futiel te zijn geweest. 

Maar het is geen goede film. De verschillende special effects zijn lachwekkend en het acteerwerk is ook niet best. Alleen kijken als je een voorkeur hebt voor horrorfilms.

De zomer is begonnen

De zomer is begonnen en dat zullen we weten ook. De afgelopen weken zijn de temperaturen al behoorlijk hoog geweest. Wat betekent dat we veel tijd hebben doorgebracht in het Goffertbad, lekker afkoelen in het water en daarna weer opwarmen in de zon. We komen al in het Goffertbad sinds onze oudste geboren is en we daar in de buurt woonden en het is nog steeds een van onze favoriete zwembaden. 

Maar ook in de tuin is goed te zien dat de zomer begonnen is. De bloemen van de lente zijn al uitgebloeid en ook mijn klimroos is inmiddels niet meer in bloei. Maar de andere planten beginnen nu juist op te komen. En ook in de moestuin gaat het als een dolle. Ik kan nauwelijks nog tegen het onkruid opwieden (zevenblad, Grrr) en mijn bessenstruiken hangen helemaal door van de bessen. En ik moet bekennen dat ik het ook nauwelijks nog verwerkt krijg. Ik moet weer extra glazen potten kopen en hoeveel taart kan je voeren aan mensen? Misschien dat ik aan het einde van het seizoen toch maar een paar struiken moet uitgraven (slik) en verwijderen. Het is gewoon teveel geworden. 

Demons of the Mind

Op Netflix staat inmiddels een aardige collectie oude horrorfilms en gek genoeg was Sander geïnteresseerd in Demons of the Mind (1972) van Peter Sykes (To the Devil a Daughter). In de belangrijkste rollen zien we Robert Hardy (Gawain and the Green Knight), Shane Briant (Captain Kronos: Vampire Hunter), Gillian Hills, Yvonne Mitchell, Patrick Magee (The Masque of the Red Death, Tales from the Crypt), Michael Hordern (Where Eagles Dare), Kenneth J. Warren (The Creeping Flesh, I, Monster) en Robert Brown (Omar Mukhtar: The Lion of the Desert).

Spoilers

De film begint met een meisje, Elizabeth (Hills), die in een koets reist met een haar tante (Mitchell). Zij wordt terug naar huis gebracht en gedrogeerd. Eerder wist zij uit de koets te ontsnappen (verdwalen?) en een leuke kerel (Jones) tegen te komen, maar inmiddels is zij weer gevonden (gevangen? ontvoerd?) en is op weg naar huis. 

Eenmaal thuis blijkt dat Elizabeth de dochter is van lokale Baron Zorn (Hardy). En ze heeft nog een broer Emil (Briant). En dan wordt ook duidelijk dat dit een erg verknipte familie is. Baron Zorn is bang voor zijn eigen gecorrumpeerde bloed, daarom huwde hij een boerenmeisje, met sterk boerenbloed, om sterke kinderen te krijgen. Maar zijn vrouw pleegde zelfmoord en sindsdien is hij bang dat haar waanzin zich ook zal openbaren in haar kinderen (maar het was toch zijn bloed dat bedorven was, zouden zijn kinderen zijn waanzin dan niet van hem hebben?). Vandaar dat hij ze zeer kort houdt. 

Maar door zijn kinderen thuis te houden, zijn ze eigenlijk alleen maar gekker geworden. Elizabeth kan nauwelijks functioneren zonder heel veel hulp en Emil lijkt bijzonder zwak en ziekelijk en heeft ook een ongezonde obsessie met zijn zuster, zijn liefde lijkt wat verder te gaan dan puur broederlijk. Verder heeft Baron Zorn ook nog moderne (Ha!) arts Falkenberg (Magee) ingehuurd. Deze probeert de kinderen beter te maken, maar ook Baron Zorn ervan te overtuigen dat zijn poging om de kinderen te behoeden voor hun eigen waanzin, hen juist alleen maar gekker heeft gemaakt. 

Om de zaken nog verder te compliceren is iemand op de landerijen van Baron Zorn bezig om knappe, blonde meisjes over de kling te jagen. De lokale bevolking raakt hiervan erg van de kook en legt de schuld (niet onterecht) bij Baron Zorn. Een waanzinnige priester (Hordern) gooit met allerlei vreemde preken olie op het vuur en zweept de bevolking behoorlijk op. Wanneer dan ook nog het vriendje van Elizabeth komt opdagen, komen alle frustraties tot een gruwelijke uitbarsting.  

Conclusie

Dit is helemaal geen verkeerde horrorfilm, maar wel een beetje een buitenbeentje. Dit keer is er geen gruwelijk monster in de nacht dat de mooie meisjes ombrengt, maar wordt alle ellende veroorzaakt door (intergenerationeel) trauma, incest en mishandeling. 

Baron Zorn is een nazaat van adel die (kennelijk) in een steeds kleinere kring huwde, zelf lijkt hij ook een extreem hechte relatie te hebben met zijn ongehuwde zuster. Om de problemen die dat met zich meeneemt te voorkomen, huwt hij een laaggeboren vrouw (met vers bloed). Maar dat huwelijk is niet gelukkig en vervuld van allerlei seksuele problemen. Toch leidt dat tot Emil en Elizabeth. Maar die waren weer getuige van de zelfmoord van hun moeder, waardoor ze ongezond veel steun bij elkaar bleven zoeken. En om problemen te voorkomen houdt Baron Zorn hen dan wel heel kort, waardoor zij niemand leren kennen waarmee zij hun zorgen of emoties kunnen delen. Geen wonder dat zij als volwassenen nog steeds tot elkaar aangetrokken zijn. 

En hoewel de film in het midden laat hoever de incestueuze verlangens werkelijk gaan, is het wel duidelijk dat zowel vader als kinderen emotioneel veel te veel bij elkaar betrokken zijn, en uiteindelijk leidt dit tot moord!

En de enige man die nog enigszins aangewezen kan worden als de held van het verhaal, love - interest Carl, haalt eigenlijk niets uit, behalve een beetje mooi in het landschap staan. Deze familie gaan aan zijn eigen problemen ten onder, en knappe, blonde mannen kunnen daar helemaal niets aan doen. 

Interessant om eens te kijken en hij staat momenteel op Netflix. 

Spellendag Hemelvaart 2025

Hemelvaart is weer voorbij en het was tijd voor een spellendag! Vorig jaar hadden we deze uitgesteld, vanwege een examen. Maar nu kon hij weer op de gewone tijd plaatsvinden. We hadden natuurlijk net het verjaardagsfeest van Sander achter de rug, dus het huis was nog redelijk netjes. Maar we moesten wel zorgen voor voldoende lekkere hapjes. Dus in de morgen gingen we vroeg aan de slag met boodschappen doen, opruimen en spellen tevoorschijn halen. 

Als lekkere taart maakte ik dit keer de kokos - limoentaart van Delia Smith en dat was wel een hele lekkere combinatie van zoet en (heel) zuur. Verder maakte ik ook nog een Venkelsoepje en zorgden we voor voldoende brood, kaas, chips en andere lekkere knabbeltjes. En voor we het wisten was het alweer tijd, en ging de deurbel. 

De ene na de andere gast kwam binnen en al snel kon er gespeeld worden. Sander kon zijn Mechs vs. Minions uitleggen aan een jongere generatie. En daar doen we het eigenlijk voor, natuurlijk, nieuwe mensen aan het spelen krijgen. Het is een coöperatief spel waarbij de Mechs (mensen die enorme robots besturen) het opnemen tegen de Minions, eindeloze hordes van kleine monsters. En de speeltafel bestaat uit steeds veranderende landschappen. 

Aan andere tafels werden ook al snel spellen gespeeld en ik rende nog steeds rond met koffie, thee en taart. Maar op een gegeven moment kon ik ook weer aansluiten bij klassieker Vroeger of Later. En dit keer ging het hard tegen hard. Iedere keer als ik bijna dacht dat ik had gewonnen, bleek ik toch de Vaderlands Geschiedenis niet helemaal scherp te hebben.

Een andere klassieker kwam ook weer tevoorschijn, Pitchcar. Dit is toch wel een ideaal spel voor de allerkleinsten. Met grote houten puzzelstukken maak je een racebaan, waar je dan kleine schijfjes als raceautos overheen moet laten schuiven. We kochten het indertijd voor onze eigen kinderen (die er veel mee speelden) en hij is eerder ook op onze spellendagen tevoorschijn gekomen. Maar nu is het dus ideaal voor een nieuwe groep kinderen.  

Na het avondeten vertrokken er een aantal mensen met kleine gasten (en bleven een aantal kleine gasten slapen!), wat zorgde voor wat meer rust. En toen konden we de wat grotere spellen tevoorschijn halen. Aan een tafel kwam nog Duel for Middle Earth op tafel, een heel leuk tweepersoons spel over de strijd om Midden aarde. Het ziet er allemaal erg mooi uit, met het verzamelen van kaartjes en krachten, en daarmee als goede (of juist slechte) partij steeds meer van Midden Aarde aan jouw visie te onderwerpen. 

Maar ik speelde weer eens Castle Ravenloft, gebaseerd op de DnD 4e ed (nooit heel populair geweest) en zich afspelend in Castle Ravenloft, waar de helden moeten samenwerken om de vuige plannen van de kasteelheer Strahd in de war te kunnen schoppen. En dat was nog niet makkelijk. De eindeloze hordes spinnen, gargoyles, wolven en ratten werden bijna onze dood, maar uiteindelijk wisten we toch nog te overwinnen. We hebben dit spel al jaren en spelen het eigenlijk te weinig, terwijl het vroeger toch heel populair was, ook bij onze kinderen. 

Na alle horror van Ravenloft, was er aan onze tafel nog even tijd voor een paar rondjes Power Hungry Pets, een spel dat heet van de naald is, en mij erg deed denken aan Love Letter. Steeds moet je proberen een betere kaart dan je tegenstanders in de hand te hebben. En dat wordt, naarmate er meer kaarten afgelegd worden, steeds moeilijker. Erg leuk en prima om een drukke avond mee af te sluiten. 

Kerst 2007
Kerst 2009
Hemelvaart 2011
Kerst 2011
Hemelvaart 2012
Kerst 2012
Hemelvaart 2013
Kerst 2013
Hemelvaart 2014
Kerst 2014
Hemelvaart 2015
Kerst 2015
Hemelvaart 2016
Kerst 2016
Hemelvaart 2017
Kerst 2017
Hemelvaart 2018
Kerst 2018
Hemelvaart 2019
Kerst 2019
Hemelvaart 2020
Hemelvaart 2021
Kerst 2021
Hemelvaart 2022
Kerst 2022
Hemelvaart 2023
Kerst 2023
Spellendag Lente 2024

Kerst 2024

Sokken breien

Als kind leerde ik breien, een combinatie van mijn moeder en de basisschool. En dat ben ik altijd wel blijven doen. Maar mijn meeste breiwerkjes waren rechte lappen, zoals sjaals, kruikzakken of pannelappen. Nu heb ik voor het eerst geprobeerd om eens iets met een vorm te breien, sokken! Ik heb al eens een muts gebreid, voor de Carnaval en dat ging best goed. 

Gelukkig kan je via YouTube tegenwoordig alles leren, dus een eenvoudige video voor een eenvoudige sok was snel gevonden. Ik volgde met wat oud garen de instructies van New Leaf Design voor eenvoudige sokken, tot ik het idee dat dat ik het wel redelijk in de vingers had. 

En toen ging ik op zoek naar mooie, nieuwe sokkenwol. En die vond ik in een winkeltje in Venray, de Textielbeurs. En na een paar dagen breien, had ik dan twee mooie, warme sokken. Nu is het niet helemaal het weer ervoor, maar dat komt wel weer. 

Ik breide de sokken op een rondbreinaald met een draad. Ik zette op beide naalden 10 steken op en breide van daar uit verder. Ik vermeerderde steeds de eerste en een-na-laatste steek tot ik op beide naalden elk 28 steken had. En dan breide ik steeds 2r2av om een sok met een gehele boordsteek te maken. Bij de hiel volgde ik braaf de New leaf design instructies en toen breide ik nog eens flink verder (geen koude enkels voor mij). Het was uiteindelijk makkelijker dan ik dacht. En nu ik mijn eerste kledingstukken heb gemaakt, kan ik misschien ook eens iets groters proberen. 

Kaarsen maken

Jaren geleden heb ik al eens kaarsen gemaakt van oude restjes kaarsvet en WC rolletjes. En dat werkte best leuk, maar het was ook best een gedoe iedere keer. Ik moest bodempjes uit papier knippen en die om de WC rolletjes vouwen en plakken. De hete was wilde nog wel eens onder de bodempjes uitlekken. En dat geeft best een troep. Een tijdje geleden heb ik geïnvesteerd in een kaarsenmal van Pipoos, en daar kan ik nu veel grotere kaarsen mee maken. 

Nieuwe kaarsen

Deze mal van plastic werkt een stuk beter, want hij lekt bijna niet. Dus iedere keer wanneer ik kaarsen brandt, verzamel ik na afloop de restjes was. Die smelt ik in een metalen bekertje in een pannetje water en dan voorzichtig in de mal met lont gieten. Na een nachtje afkoelen heb ik dan de volgende dag een nieuwe kaars. En met verschillende restjes kaars, kan ik dan ook een beetje varieren met de kleuren. Ik kan verschillende kleuren mengen, of juist op verschillende momenten in de mal gieten en zo een streepjeseffect krijgen. 

Als je de mal kantelt

En zo geeft een middagje knutselen me toch weer een serie unieke kaarsen.