Total Recall

Nadat ik laatst The Running Man had gezien, moest ik natuurlijk ook een andere klassieker van Arnold Schwarzenegger kijken, Total Recall (1990) van Paul Verhoeven (Starship Troopers, Benedetta). Arnold Schwarzenegger (The Runnning Man (1987), Conan the Barbarian) speelt de hoofdrol en verder zien we nog een piepjonge Sharon Stone (pre-Basic Instinct) en Michael Ironside (Starship Troopers). 

Het verhaal is gebaseerd op het verhaal We Can Remember it for You Wholesale van Philip K. Dick (Blade Runner 2049), een schrijver van science fiction, die later in zijn leven worstelde met stevige psychiatrische problematiek. Zijn verhalen gaan dan ook altijd over waarheid en identiteit. Kunnen we onszelf en anderen ooit echt kennen? Of zijn we voor de gek te houden? Daarnaast schreef Philip K. Dick ook veel over fascisme en onderdrukking en verzet daar tegen en dat zijn ook thema's die hier weer terug komen. 

Spoilers

Iedereen zou deze film al lang eens gezien moeten hebben, maar vooruit, er zijn spoilers. 

De film begint met Douglas Quaid (Schwarzenegger) die een saai leven leidt met bloedmooie vrouw Lori (Stone). Hij werkt in de bouw en woont in een klein appartementje. Maar steeds heeft hij vreemde dromen over Mars en een bloedmooie (alweer!) vrouw met donker haar. Hij kan niet naar Mars reizen en besluit om via Rekall, herinneringen aan een verblijf op Mars te implementeren. Dat is niet zonder risico, er zijn mensen geweest, die ernstige psychiatrische problemen overhielden aan Rekall. 

Bij Rekall stelt Quaid herinneringen samen met een spionage thema. De herinnering wordt geïmplementeerd, maar er gaat iets mis! Het blijkt dat Quaid al eerder geheugenmodificatie heeft ondergaan. Quaid begint te babbelen over ene Cohaagen, die hem achtervolgt. De medewerkers verdoven Quaid en werken hem hun kantoor uit, door naar de volgende klant...

Op weg naar huis wordt Quaid opgewacht door vriend Harry (Constanzo), die hem probeert te vermoorden! Quaid vlucht weg. En thuis probeert zijn vrouw hem ook te vermoorden. Iedereen die hij kent zat in een complot om hem op Aarde te houden, terwijl hij eigenlijk meer weet! Hij is echt een spion! De procedure van Rekall heeft echte herinneringen wakker gemaakt.

Quaid weet meer informatie te krijgen. Eigenlijk heet hij Hauser en hij was een compaan van Cohaagen, die de natuurlijke voorzieningen van Mars volledig uitput en de bevolking daar volledig onderdrukt. Hauser verraadde Cohaagen en deze wiste Hausers geheugen en stuurde hem naar de aarde, waar hij als eenvoudig bouwvakker geen kwaad kon. Quaid gaat naar Mars om antwoorden te vinden, daar wordt opgejaagd door Richter (Ironside), een onderknuppel van Cohaagen.

Eenmaal aangekomen op Mars probeert Quaid (Hauser?) meer van zijn herinneringen op te halen. Hij hoort over verzetsleider Kuato (Bell) en legt contact met het verzet in de vorm van Melina (Ticotin), de vrouw uit zijn dromen en uit de beloofde vakantie van Rekall. Maar zij kent hem alleen als Hauser, compaan van Cohaagen en ze wil hem niets vertellen. 

Eenmaal terug op zijn hotelkamer, komt zijn vrouw Lori binnen. Zij heeft een dokter meegenomen. Quaid heeft bij Rekall een mentale inzinking gehad, en nu leeft hij in een psychotische waanwereld. Dit is een laatste mogelijkheid om daar uit te komen! Als hij nu niet luistert naar dokter Edgemar (Brocksmith), kan het zijn dat hij voor altijd verloren is in zijn waanzin! Quaid gaat even mee in het verhaal, maar trapt er uiteindelijk niet. 

Richter is Quaid weer op het spoor en probeert hem te vermoorden, maar Quaid wordt net op tijd gered door Melina. Zij vluchten weg en Melina introduceert Quaid bij het verzet en Kuato. En deze Kuato onthult wat Quaid zo graag wil weten, namelijk waar het conflict met Cohaagen nou over gaat. Cohaagen exploiteert de grondstoffen van Mars, maar deze zijn eigenlijk door ruimtewezens bedoeld als brandstof voor een generator, die Mars kan voorzien van zuurstof, waardoor mensen heel Mars kunnen koloniseren. En niet meer angstvallig hoeven te leven in een stad waar de zuurstofvoorziening nooit zeker is. 

Het komt tot een gevecht tussen de mannen van Cohaagen en Quaid, waarbij blijkt dat Quaid/ Hauser eigenlijk samenwerkte met Cohaagen. Hun verwijdering was een manier om dichter bij het verzet Kuato te komen! En het geheugen van Hauser was gemanipuleerd om de cover van "Quaid" waterdicht te laten zijn. Maar Quaid heeft een heel ander normen- en waardenstelsel dan Hauser en hij wil nooit meer Hauser zijn!  

Uiteindelijk lukt het Quaid om de generator van de ruimtewezens te activeren en Mars krijgt een voor mensen geschikte atmosfeer. 

Conclusie

Deze film doet wel alsof het een leeghoofdige, jaren '80 actiefilm is, maar eigenlijk is het een hele interessante film! Na afloop vraag je je af wat er nu waar is. 

Is Rekall een schimmig bedrijf en is Quaid een slachtoffer van hun onzuivere praktijken? Is de hele film niets meer dan een ernstig psychose, waar hij nooit meer uit zal komen? Het feit dat hij de Rekall operatie onderging, en dat hij daarna dingen ziet, die anderen niet zien (zoals bloed aan zijn handen, dat niet afgeeft), suggereert dat het allemaal in zijn eigen hoofd gebeurt en zijn tijd op Mars niet meer is dan een waanidee. De hele film na zijn moment bij Rekall is dan niet meer dan de wensdroom van een eenvoudige man, die vastzit in een banaal en saai leven. Geen wonder dat hij droomt van mooie vrouwen en de wereld redden.  

Of is het allemaal waar? Gaat de procedure bij Rekall fout, omdat er al eerder met het geheugen van Quaid/ Hauser geknoeid is en komen de oude herinneringen allemaal boven? Zijn alle rare wensen en dromen van Quaid eigenlijk de herinneringen van Hauser? 

In ieder geval, een film om nog eens over na te denken.  

 

 

 

Prometheus

De laatste Alien film (Alien Resurrection) was uit 1997. De fans moesten vijftien jaar wachten tot 2012 voor er weer een nieuw film werd gemaakt, die hintte op en connectie met de andere Alien films. Het ging om Promotheus (2012) van  Ridley Scott (Alien, The Last Duel). En de film kent een complete sterrencast met Noomi Rapace (What happened to Monday?), Michael Fassbender (Macbeth), Charlize Theron (The Road, Devil's Advocate), Idris Elba (3000 Years of Longing, Thor: Love and Thunder), Guy Pearce (The Road, Memento), Sean Harris (The Green Knight, Macbeth), Rafe Spall (Hot Fuzz), Benedict Wong (David Copperfield, Doctor Strange) en Kate Dickie (The Green Knight, The Northman)

Spoilers

De film opent met een prachtig shot van een verlaten landschap, waar een humanoïde, maar duidelijk niet menselijk wezen een donkere vloeistof drinkt. Dit drankje zorgt ervoor dat het wezen in DNA uiteenvalt, opgenomen wordt in de waterstroom van het landschap en zijn (haar? het?) DNA onderdeel wordt van het leven aldaar. 

Daarna wordt het verwarrend...

De Buitenaardse Voorvaderen hebben leven op Aarde geïntroduceerd. Ze laten bij hun nakomelingen sterrenkaarten achter. Deze worden gevonden en ontcijferd door onderzoekers Elizabeth Shaw (Rapace) en Charlie Holloway (Marshall-Green). Shaw en Holloway trekken de meteen de (onlogische) conclusie, dat de Buitenaardse Voorvaderen deze sterrenkaarten met opzet achterlieten, EN dat deze sterrenkaart de thuiswereld van deze wezens aangeeft EN dat deze wezens zitten te wachten op een bezoekje van hun nazaten. 

Shaw en Holloway zetten met Peter Weyland (Pearce), directeur van de Weyland corporatie een ruimte - onderzoeksreis naar de locatie op de sterrenkaarten op poten. Shaw en Holloway vragen zich niet een keer af waarom Weyland dat zou willen.  

Aangekomen op de locatie van de sterrenkaarten blijkt dat het niet de thuisplaneet is van de Buitenaardse Voorvaderen, maar een verzameling ruïnes met alleen maar dode Buitenaardse Voorvaderen. Er wordt op buitengewoon onwetenschappelijke wijze onderzoek gedaan naar de planeet, de ruïnes en de dode wezens en hun artefacten. Een voor een gaan leden van de bemanning dood, op de meest gruwelijke manieren. Het lijkt erop dat de ruïnes een soort wetenschappelijke - militaire bases waren, waar massavernietigingswapens werden bewaard, tot er iets gruwelijk mis ging, en de bases werden ontvolkt. 

Er wordt een Buitenaardse Voorvader gevonden, die in stasis alle drama heeft overleefd. Maar wanneer deze wakker gemaakt wordt, is hij ontevreden over zijn nazaten en besluit om hen en hun thuisplaneet volledig over de kling te jagen. Gelukkig zijn de geruïneerde bases functionele ruimteschepen, die een missie naar aarde kunnen volbrengen. Uiteindelijk is Elizabeth Shaw de enige overlevende. Zij neemt androïde David mee (die een groot deel van de problemen veroorzaakt, dan wel verergerd heeft) en trekt dieper de ruimte in, om de thuisplaneet van de Buitenaardse Voorvaderen te vinden en antwoorden te krijgen op haar vragen. 

Conclusie

Dit is een hele beroerde en verwarrende film. En het frustrerende is, dat het een hele mooie film van een prima regisseur is, met verschillende topacteurs. De shots van de Aarde, waar nog geen leven is (tot de Buitenaardse wezens het introduceren) zijn prachtig, net als de wereld waar de onderzoeksmissie uiteindelijk terechtkomt. En dat gaat samen met prachtige muziek, om de toon te zetten. De verschillende acteurs zijn allemaal prima en doen goed hun best, maar alles is voor niets! 

De verschillende personages die allemaal experts zouden moeten zijn op hun eigen (wetenschappelijk) gebied, nemen de ene domme beslissing na de andere, die keer op keer op een zeer voorspelbare manier verkeerd aflopen. Of ze hebben onwaarschijnlijk veel geluk dat hun verkeerde beslissingen niet direct een vreselijke afloop hebben. Na een tijdje verlies ik dan alle sympathie en hoop dat ze krijgen wat ze zo rijkelijk verdienen. 

En dan is er nog het verwarrende verhaal, dat van plotgaten aan elkaar hangt. Hoe langer je nadenkt over ieders motivaties en de verhoudingen tussen de verschillende karakters, hoe gekker het wordt. Wat was nou eigenlijk het plan van de Buitenaardse Voorvaderen? Waarom dacht Weyland dat de Buitenaardse Voorvaderen het geheim van het eeuwige leven kenden? En waarom dacht hij dat ze dat zouden willen delen met hem? Waarom zou Elizabeth Shaw op pad willen gaan met David? Het was David die haar partner vergiftigde, waardoor deze stierf. Het was door de vergiftiging dat zij werd bezwangerd met onder andere Buitenaards DNA, waardoor zij een zeer traumatische keizersnede/ abortus moest ondergaan. 

Het was allemaal zeer frustrerend, omdat de film zoveel potentieel had. 

 

Dune (de oude)

David Lynch is onlangs overleden en toen ik de Dvd van zijn verfilming van Dune (1984), kon ik die niet laten liggen. Enige tijd geleden zagen we natuurlijk de verfilmingen van Denis Villeneuve in de bioscoop (in 2021 en 2024). De verfilming van Lynch uit 1984 was de eerste keer dat het verhaal van Frank Herbert succesvol werd verfilmd. 

Deze film zit vol met prominente acteurs uit deze tijd en met acteurs die later ook weer opdoken in het werk van David Lynch. De hoofdrol is voor Kyle MacLachlan. verder zien we nog Leonardo Cimino (V the Miniseries), Brad Dourif, José Ferrer (Cyrano de Bergerac, Lawrence of Arabia), Freddie Jones (vader van Toby, Erik the Viking), Siân Phillips (Ivanhoe, The Age of Innocence), Jurgen Prochnow, Patrick Stewart (The Kid Who Would Be King, Excalibur), Sting, Max von Sydow (Conan the Barbarian, The Seventh Seal) en Sean Young (Bladerunner 2049). 

Spoilers

Het boek Dune, van Frank Herbert, waar het allemaal op gebaseerd is, is uit 1965. En het verhaal is hier al eens eerder besproken. Dus het zou allemaal geen verrassing meer mogen zijn. 

De film opent met een close-up van het gezicht van een mooie dame (Madsen), die vertelt over de problemen in het bekende universum, een broeiend conflict tussen de Huizen Harkonnen en Atreides en de machinaties van de Padishah Keizer Shaddam IV. Dit alles speelt zich uit op de Woestijnplaneet Arrakis, waar de Spijs vandaan komt, waarmee ruimtereizen mogelijk wordt. 

Dan gaan we naar het paleis van de Padishah Keizer Shaddam IV (Ferrer). De dame uit het begin blijkt zijn dochter, Irulan. De Keizer ontvangt een afvaardiging van het Ruimtegilde. Dit Gilde wil van de Keizer weten wat er gaande is op de planeet Arrakis, waar de Spijs vandaan komt. Het wordt meteen duidelijk dat de Padishah Keizer dan wel regeert over het bekende universum, maar het Ruimtegilde is een machtsblok dat de Keizer in zijn eigen paleis tot de orde kan roepen. 

De Keizer legt uit dat hij samen met Baron Harkonnen, van het huis Harkonnen heeft besloten dat het huis Atreides te machtig is geworden. Hij heeft het Arrakis gegeven, als een giftige appel. Wanneer de Atreides eenmaal op Arrakis zijn, zullen zij aangevallen worden door de Harkonnen, gesteund door troepen van de Keizer. De vertegenwoordiger van het Ruimtegilde geeft aan dat het allemaal maar beter niet de Spijs in gevaar kan brengen en dat de vereniging van Huizen in de Landsraad er ook maar beter niet achter kan komen. De Keizer zegt dat hij alles in de hand heeft. 

Op Caladan bereidt Hertog Leto Atreides (Prochnow) en zijn huishouden zich voor op massale migratie naar Arrakis. We leren de leden van zijn huishouden ook kennen. Hertog Leto is niet getrouwd maar heeft een Concubine, de Bene Gesserit Jessica (Annis). Met haar heeft hij een zoon en erfgenaam Paul (MacLachlan). Hij heeft ook Mentat Thufir Hawat (Jones), diplomaat Duncan Idaho (Jordan) en legerleider Gurney Halleck (Stewart) en arts Wellington Yueh (Stockwell), die hem adviseren. Vooral Duncan Idaho is van mening dat de Fremen van Arrakis van groot belang kunnen zijn voor de zaak van Huis Atreides. 

Eenmaal op Arrakis aangekomen, installeren de Atreides zich. Het lijkt voor even rustig. Paul maakt kennis met de planeet, hij leert de pakken dragen om de hitte van de planeet te overleven en maakt indruk op de Keizerlijke agent die de overdracht moet begeleiding, Kynes (von Sydow). Maar dat is van korte duur. 

De Harkonnen voeren met hulp van de Elitetroepen van de Keizer een aanval uit! En dankzij het verraad van Yueh kunnen ze winnen. Veel mensen worden gedood, Hertog Leto wordt gevangen genomen door de Atreides, Paul en Jessica moeten voor dood worden achtergelaten in de woestijn en de Harkonnen zijn weer aan de macht. 

Baron Harkonnen (een afzichtelijke McMillan) laat meteen zien dat zijn Huis heel anders is dan dat van Atreides. Hij schoffert zijn arts (Cimino), kijkt verlekkerd naar zijn neef Feyd Rautha (Sting) behandelt zijn slaven afschuwelijk. Samen met zijn Mentat Piter de Vries (Dourif) heeft hij het plan om eerst Hertog Leto te martelen en daarna een andere neef, Beast Rabban (Smith) de leiding over Arrakis te geven. Deze Rabban moet zo een afschuwelijk schrikbewind voeren, dat daarna Feyd Rautha zonder problemen de leiding kan overnemen. 

Ondertussen hebben Paul en Jessica de aanval van de Harkonnen overleefd. Zij hebben contact kunnen leggen met de Fremen en worden opgenomen in de Sietch van Stilgar (McGill). Daar neemt Jessica de plaats in van een Eerwaarde Moeder en drinkt het levenswater. Paul wordt een krijger onder de mannen van de Sietch. Paul en Jessica hebben laten zien krijgers van niveau te zijn. En zij hebben de kennis van de Sonische Wapens, die Hertog Leto ontwikkelde. Zij trainen de mannen van de Sietch in deze stijl van vechten. De aanvallen van Paul leggen de Spijsproductie bijna volledig stil, tot grote frustratie van de Harkonnen en het Ruimtegilde. De druk in het politieke landschap van het bekende universum loopt aardig op. 

De keizer moet zich bemoeien met de situatie op Arrakis. Wanneer Paul daar achterkomt, weet hij dat het moment om toe te slaan is gekomen. Hij verzamelt een leger van Fremen, enorme zwandwormen en sonische wapens. Hij weet de troepen van de Harkonnen en de Keizer te verslaan en dwingt de keizer om toe te geven aan de eisen van Paul. 

Conclusie

Dit was geen hele goede film, maar mijn hemel, David Lynch had een visie en hier daar aan vast! Het verhaal van Dune is lang en ingewikkeld en had waarschijnlijk nooit goed vervat kunnen worden in een film. De oplossing om dan te werken met voiceovers van Prinses Irulan aan het begin en de gedachten van belangrijke spelers werkt gewoon niet lekker. Het verhaal blijft warrig als je niet al eerst het boek hebt gelezen. Verder waren niet alle acteurs even sterk, met name Kyle MacLachlan is hier nog erg jong en zeker later in de film blijft hij wat onzeker overkomen. 

Dan door naar de vormgeving. Deze is ook ...bijzonder... te noemen. H. R. Giger was betrokken bij de vormgeving en dat is terug te zien in de gruwelijke industriële landschappen en decors op de wereld van de Harkonnen. Verder hebben de verschillende groepen kostuums in verschillende stijlen. De manipulatieve heksen van de Bene Gesserit hebben allemaal kale hoofden en vreemde zwarte jurken. De hofhouding van de Keizer lijkt weggelopen uit een decadente Franse hofhouding en de leden van het Ruimtegilde (voor zover ze nog menselijk zijn) lijken een soort machines geworden, met overal enge slangetjes en buisjes. De visuele stijl is misschien niet zo overdonderend als die van Denis Villeneuve, maar toch zeker wel bijzonder. 

Verder was de seksuele symboliek en politiek ook bijzonder te noemen. De film kwam uit in 1984, toen iedereen zich behoorlijk zorgen maakte om de (toen nog) ongeneeslijke ziekte AIDS, die vooral om zich heen greep in de kring van homoseksuele mannen. Zeker in de VS kregen zij daarmee ook de schuld van de AIDS epidemie, ongetwijfeld een straf voor hun zondig leven. 

De rol van Gender is extreem belangrijk in het verhaal. Alle wereldlijke, politieke macht lijkt te liggen bij mannen. De leiding van de grote Huizen ligt bij mannen. Maar allemaal hebben zij een Bene Gesserit adviseur, een vrouw met paranormale krachten. Deze Bene Gesserit zijn een groep vrouwen die al eeuwen bezig zijn met een of ander onduidelijk plan, waarbij eugenetica een grote rol speelt. Zij willen een Kwisatch Haderach maken, een man met paranormale gaven, die volledig onder hun invloed staat. De Bene Gesserit bepalen wie er kinderen krijgt van wie (soms zelfs zonder dat betrokkenen dat weten) en gaven Jessica de opdracht om een dochter te krijgen. Zij kreeg een zoon om haar man te plezieren. 

Paul is ook geen heel mannelijke held (zeker niet naar de maatstaven van de jaren '80, zie Schwarzenegger en Stallone). In het eerste gevecht van Paul, tegen een trainingsrobot, zien we een nogal fallische robot uit het plafond komen, die Paul aanvalt. Ook later is er weer een aanval op Paul, een rondvliegende fallus met een giftige naald. Hij weet beiden te verslaan en zo toch zijn mannelijkheid te bevestigen. 

Ja dat is een zweterige Sting

Niet alleen is Gender een belangrijk thema, Seksualiteit is dat ook. De hele scene met Paul en de Gom Jabbar test met de Bene Gesserit Gaius Helen Mohiam (Phillips), waarbij Paul moet knielen voor een vrouw en zijn hand in haar geheimzinnige doos moet leggen (ja, werkelijk) heeft vreemde boodschappen over sex en heteroseksualiteit. Het huishouden van de Atreides heeft meer heteroseksuele connotaties. Vrouwe Jessica heeft een positie van aanzien en later zijn er ook andere belangrijke vrouwen in het huishouden. 

Dan het Huis Harkonnen. Kennelijk zijn alleen mannen daar lid van. We zien alleen Baron Harkonnen en zijn twee neven, Glossu Rabban en Feyd Rautha. Baron Harkonnen zit onder de smerige etterende zweren, die doen denken aan een besmettelijke ziekte (Aids, anyone). Verder wordt Feyd Rauth geïntroduceerd terwijl hij, gekleed in een soort plastic ondergoed, glinsterend onder de douche vandaan komt. En Baron Harkonnen kijkt verlekkerd toe. De homoseksuele ondertonen zijn nauwelijks te vermijden. Verder is de fallische kunst van Giger hier ook aan alle kanten te zien. Giedi Prime krijgt zo de aanblik van een of ander decadent homoseksueel (en sadistisch) Walhalla. 

En dan de eindeloze fallische symboliek. De verschillende wapens zijn al genoemd. Maar meteen in de openingsscene penetreert een zeer fallische, ondoorzichtige zwarte wagon de troonzaal van de (Ubermannelijke, ubermachtige) keizer. En wanneer de ramen van de wagon dan opengaat, zit er in de wagon een compleet misvormd lid van het Ruimtegilde, met een zeer vaginaal aandoend mondje, waaruit opdrachten aan de keizer komen. 

Dan moeten we nog naar Arrakis gaan, waar de eveneens zeer fallische zandwormen door het landschap razen, alles op hun weg vernietigend. En als onderdeel van Pauls groei naar een leider, moet hij ook leren om deze fallische wormen te beheersen en hun vernietigende kracht aan te wenden voor zijn eigen doelen.  

In ieder geval een fascinerende film. Kijk hem eens als je de kans krijgt, maar neem het niet al te serieus. 

  

Battle Beyond the Stars

Battle Beyond the Stars (1980) van Jimmi Murakami en Roger Corman (The Terror, Little Shop of Horrors) was de volgende film in een slechte filmavond via Jitsi. Mijn jongste kind keek mee, maar kon het niet lang volhouden. 

Met de betrokkenheid van Roger Corman wisten we waar we aan begonnen natuurlijk (goedkoop winstbejag!). Een paar jaar eerder had Star Wars: A New Hope de wereld veroverd en iedereen wilde delen in de winsten van de nieuwe obsessie met de sterren. Roger Corman surfde daar met deze film ook op mee. En hij had de briljante ingeving om deze film een Ruimte - variant te laten zijn op de klassieker Seven Samurai. En daarmee heb ik het plot dan al grotendeels weggegeven.  

Verder zitten er nog wat bekende koppen in de film, zoals Richard Thomas (Wonder Boys), George Peppard (The A - Team), Robert Vaughn (The Magnificent Seven) en John Saxon (From Dusk 'till Dawn). 

Spoilers

De vredige wereld van Akir wordt bedreigd door griezelige Keizer Sador (Saxon) van de Malmori. Hij laat meteen twee schattige leden van de Akir omleggen, die alleen maar een weersatelliet bedienen. Daarna terroriseert hij de planeet. 

De Akir zijn simpele boeren en willen zich overgeven aan de Malmori, een strijd zullen ze toch niet winnen. Maar Zed (Corey), een laatste en zeer bejaarde krijger van de Akir, wil huurlingen inhuren om de planeet te verdedigen. Hij is te oud om die mensen zelf te vinden en te werven, maar de veel jongere Shad (Thomas) kan met het oude ruimteschip van Zed die reis wel maken. Het oude schip van Zed is eigenlijk een kunstmatige intelligentie, Nell (stem van Carlin). 

Shad gaat met Nell op weg en beleeft verschillende avonturen in de ruimte. Eerst gaat hij naar het ruimtestation van Dr. Hephaestus (Jaffe), een oude vriend van Zed. Daar ontdekt hij dat Dr. Hephaestus inmiddels zoveel ondersteuning van apparaten nodig heeft, dat hij nauwelijks nog menselijk is. Bovendien wil Dr. Hephaestus kleinkinderen en Shad is een prima partner voor zijn dochter Nanelia (Fluegel). Shad en Nanelia hebben daar weinig zin in, en Shad gaat verder met zijn missie om meer huurlingen te vinden. Nanelia keert alleen terug naar Akir. 

Shad vindt nog meer dappere eenlingen in de ruimte, zoals Cowboy (Peppard), een mens van de aarde (wacht even, Shad en Nanelia zien er menselijk uit, zijn ze dat dan niet?), Nestor, een ras van verveelde klonen, Gelt (Vaughn, die zijn rol uit The Magnificent Seven herhaalt), de super sexy vrouw Saint Exmin (Danning) van de Valkyrie en tot slot ook nog Cayman, een soort reptiel. 

Uiteindelijk verzamelt iedereen zich weer op Akir, waar de terreur van Sador en zijn Malmori steeds erger wordt. Na een lange en dappere strijd, wordt Sador uitgeschakeld, maar Nell, Cowboy, Nestor Gelt, Saint Exmin en Cayman laten daarbij wel het leven. Maar gelukkig geloven de Akir dat zolang mensen herinnerd worden, zij nooit werkelijk sterven. 

Conclusie

Dit is wel een hele goedkope imitatie van zowel Star Wars als van Seven Samurai (en daarmee Magnificent Seven). De ruimteschepen, ruimtegevechten en ruimtepakjes zijn wel bijzonder goedkoop en mijn jongste dochter had een hoop (negatief!) commentaar op de special effects. Verder waren sommige van de buitenaardse wezens ronduit lachwekkend. Verder waren de karakters ook de meeste platte stereotyepen die er maar te vinden zijn. Vooral Saint Exmin als Valkyrie, die in een of ander zwaartekracht-negerend pakje steeds rondliep. 

En het verhaal is ook al niet sterk. Het is natuurlijk eerder gedaan (en beter!). Maar hier brengen we te weinig tijd door met de verschillende huurlingen om ze echt te leren kennen, en hun overwegingen om mee te strijden met de wat weke Akir komen dan ook niet echt van de grond. En als ze dan dood gaan, voel je er ook vrij weinig bij. 

Alleen kijken als je een Roger Corman fan bent, of graag slechte SF kijkt. 

Invasion of the Body Snatchers

Onlangs is Donald Sutherland overleden en dat was natuurlijk reden voor ons om Invasion of the Body Snatchers (1978) van Philip Kaufman te zien. Naast Donald Sutherland (The Eagle Has Landed, Dr. Terror's House of Horrors) zagen we ook Brooke Adams, een piepjonge Jeff Goldblum (Thor: Ragnarok, Jurassic Park), Veronica Cartwright (Alien, The Birds) en Leonard Nimoy (Star Trek). 

Deze film is al behoorlijk oud en gebaseerd op een nog ouder boek, The Body Snatchers van Jack Finney uit 1955. Het het boek is inspiratie geweest voor meerdere films (Invasion of the Body Snatchers - 1956, deze versie uit 1978, Body Snatchers - 1993, The Faculty - 1998, The Invasion - 2007 en Assimilate - 2019. De thema's die Jack Finney aanboorde met zijn verhaal hebben duidelijk meerdere generaties aangesproken. 

Spoilers  

De film begint vrij dromerig met een buitenaardse levensvorm die een lange ruimtereis maken en uiteindelijk landen op aarde. Daar veranderen de sporen in planten, die de aandacht trekken van mensen, die deze dingen dan mee naar huis nemen. Een van die mensen is Elizabeth Driscoll (Adams), voor de Health Department van San Francisco werkt (een soort GGD). Zij, en haar collega Matthew Benell (Sutherland) zijn gefascineerd door deze bloemen. Ondertussen maakt Elizabeth zich wel zorgen om haar partner Geoffrey (Hindle), die zich sinds kort vreemd gedraagt, kil en afstandelijk.

Elizabeth is ervan overtuigd dat Geoffrey niet langer Geoffrey is. Matthew adviseert haar om daarover te praten met psychiater David Kibner (Nimoy). Wanneer Elizabeth op een feestje Kibner probeert te benaderen, is hij juist een andere vrouw aan het overtuigen dat ze gewoon met haar man naar huis moet gaan, ook al doet hij een beetje raar. De doodsbange vrouw kan niet tegen Kibner ingaan, maar maakt wel een afspraak met Elizabeth. 

Ondertussen praat Matthew bij met een andere vriend, Jack Bellicec (Goldblum). Zijn vrouw Nancy (Cartwright) runt een spa/ sauna met modderbaden. Daar vinden zij in een van de kleedruimtes een wezen dat lijkt op Jack, maar vrij ongevormd. Matthew realiseert zich dat Elizabeth het hier ook over had. Hij gaat snel naar haar huis, om haar te redden. Zij slaapt en is moeilijk wakker te krijgen, terwijl een ander ongevormd Elizabeth - wezen naast haar slaapkamer groeit. 

Langzaam komen Matthew, Elizabeth, Jack en Nancy tot de conclusie dat de vreemde bloemen ervoor zorgen dat er een soort plantaardige, buitenaardse kopieën van mensen gemaakt worden. Dit moet gestopt worden. Het lukt Matthew niet om de autoriteiten in te schakelen. Hoeveel mensen zijn er eigenlijk al vervangen door deze planten? Zullen de helden in staat zijn om deze invasie te stoppen?

Conclusie   

Whew, geen wonder dat deze film een klassieker is geworden (net als het boek). De belangrijkste acteurs zijn allemaal (jonge) acteerkanonnen en dat is te zien natuurlijk. De film wordt gedragen door de angsten en zorgen van Sutherland, Adams, Goldblum en Cartwright. Verder is het verhaal ook angstaanjagend en aangrijpend. De mensen om je heen veranderen, maar je kan de vinger er niet opleggen. Ben je zelf langzaam gek aan het worden? Is de samenleving volledig verhardt en voel je vervreemding? Is het vermoeden van buitenaardse wezens echt waar?

Maar het verhaal gaat dieper. Waar het boek uit de jaren vijftig nog ging over de angsten rondom een buitenlandse (communistische) invasie, ligt de nadruk nu meer op totale ineenstorting van de samenleving van binnenuit en de vervreemding die daar bij komt. Het gezin en de samenleving vallen uiteen, huwelijken worden niet meer persé gesloten en het geloof heeft ook aan invloed ingeboet. En ook de impuls van de hippies is volledig verwaterd. Twee van de hoofdpersonen werken voor de overheid, twee (voormalige) hippies baten een viezige sauna uit. De meest succesvolle persoon is psychiater Kibner, die alleen platitudes kan spuien en in een heel vroeg stadium al is overgenomen door de buitenaardse wezens. 

Wat blijft er dan nog over voor een samenleving? Consumeren? Hersenloos je dagelijkse dingen blijven doen, zonder enige diepgang?

Verder wordt er veel gebruik gemaakt van spiegels en spiegelende oppervlakken waardoor we de acteurs en gebeurtenissen zien. Zien we de dingen wel echt of zien we slechts een reflectie (of een buitenaardse wezen)? Zo wordt meteen in het begin van de film al gespeeld met wat echt is en wat slechts namaak is. 

Al met al een briljante film, kijk hem als je de kans krijgt. 

Duin II

Dune Part Two (2024) van Denis Villeneuve (Dune, Enemy, Blade Runner 2049) is heet van de naald en samen met Sander ben ik naar een voorpremière geweest in Pathé Nijmegen. Uit de eerste film kwamen weer veel bekende namen terug (Timothée Chalamet, Rebecca Ferguson (The Kid Who Would Be King), Zendaya (Spiderman: Far from Home), Josh Brolin (Avengers: Infinity War, Deadpool 2), Dave Bautista (The Glass Onion, The Guardians of the Galaxy), Stellan Skarsgård (Thor: The Dark World), Javier Bardem (mother!) en Charlotte Rampling (Benedetta)). Maar er waren ook nieuwe acteurs om te bewonderen, zoals Austin Butler (The Dead Don't Die), Florence Pugh (Black Widow, Midsommar), Christopher Walken (Sleepy Hollow, Hairspray) en Lea Seydoux (Spectre).

Spoilers

Mensen, deze film is echt heet van de naald, alleen verder lezen als je geen probleem hebt met spoilers. 

De film begint bij Prinses Irulan (Pugh), die een verslag maakt van de slag op Arrakis. Het is zelfs haar, dochter van de Padishah, onduidelijk wat er precies gebeurd is op Arrakis, want iedereen is dood en al hun documenten vernietigd. Zij vraagt zich af of er echt niemand meer van Huis Atreides nog in leven is? 

Dan gaat het verhaal verder op Arrakis, waar de vorige film gestopt is. Erfgenaam van Huis Atreides Paul (Chalamet) en zijn zwangere moeder Jessica (Ferguson) vluchtten naar de Fremen. Nu de Fremen weg willen trekken naar hun Sietch (een fort en verblijfplaats), worden zij onderschept door de troepen van Huis Harkonnen, de verraderlijke concurrenten van Huis Atreides. Een hevige strijd barst los, maar de Fremen weten te winnen. Paul en zijn moeder Jessica worden opgenomen in Sietch Tabr.

De enige plek voor Jessica is als Eerwaarde Moeder, een spiritueel leidster van de Sietch. Zowel zij als Paul realiseren zich dat de functie van Eerwaarde Moeder eeuwen geleden is geformuleerd en geïmplementeerd bij de Fremen door de Bene Gesserit, een Orde van Vrouwelijke Heksen, waar Jessica ook deel van uitmaakt. Zij manipuleren de mensheid en willen overal voet aan de grond kunnen krijgen. Maar Jessica maakt daar nu maar graag gebruik van. Om Eerwaarde Moeder te kunnen worden, drinkt zij het giftige Water de Levens. Hiermee krijgt zij inzicht in alle herinneringen van haar voormoeders. Kennis die zij kan gebruiken in de huidige tijd. 

Paul wordt lid van de Fedaykin, de strijders van de Fremen. De Fremen zijn in een guerillastrijd met de Harkonnen verwikkeld. De Harkonnen onderdrukken de Fremen en roven de Spijs - melange die noodzakelijk is voor ruimtereizen. De Fremen laten dat er niet bij zitten en vallen steeds de expedities van de Harkonnen aan. En Paul neemt deel aan de overvallen van de Fremen en wordt door hen opgenomen. Hij begint ook een relatie met Chani (Zendaya). 

Tussen de Fremen onderling is ook een richtingenstrijd gaande. Er zijn de Noordelijke Fremen, die iets wereldser zijn, en actief strijd leveren tegen de Harkonnen overheersing. En de Zuidelijke Fremen zijn iets conservatiever en religieuzer. Zij wachten op de komst van een Buitenwereldse Verlosser (weer een stukje propaganda van de Bene Gesserit). En Paul lijkt wel heel veel op de beloofde Verlosser uit de de voorspellingen. En als hij dat ontkent, is hij ook nog eens ontzettend bescheiden. 

Ondertussen zitten de Harkonnen ook niet stil. Zij willen weer in de gunst komen bij de Padishah Shaddam (Walken). Dus de Spijs productie moet omhoog. De Fremen worden gruwelijk onderdrukt, eerst door Rabban Harkonnen (Bautista) en later door de nog veel engere Feyd Rautha Harkonnen (Butler). Ook de Bene Gesserit willen hun plannen voor de mensheid verder brengen. Zij zijn bang dat met de verdwijning (en vermoedelijke dood) van Paul en Jessica, die bloedlijn voor eeuwig verloren is. Zij sturen een Bene Gesserit Margot Fenring (Seydoux) naar Feyd Rautha om hem te verleiden, zijn psyche te doorgronden en zwanger van hem te raken. 

Paul blijft in het Noorden en blijft meevechten met de Fremen. Hij ontmoet ook weer Gurney Halleck (Brolin), de wapenmeester van zijn vader. Hij heeft de aanval van de Harkonnen overleeft en is nu een smokkelaar. Hij weet waar Leo Atreides de atoomwapens heeft verborgen en laat deze aan Paul zien, als erfgenaam van zijn vader. In Pauls hoofd begint nu het idee post te vatten dat substantiële wraak op de Harkonnen en misschien ook op de Padishah mogelijk is. 

Met de Fremen leider Stilgar (Bardem), de steun van zijn moeder en de fanatieke Fremen, Gurney en de atoomwapens en tot slot de gigantische Zandwormen, wordt een aanval op de Harkonnen basis mogelijk. En dit zal ook de Keizer lokken. En dan kan er misschien een belangrijke slag geslagen worden!

Jessica had dit plan al langer voorzien. Maar Paul verzette zich ertegen. Hij heeft nog steeds visioenen van de toekomst. Als hij een oorlog begint, met de religieuze Fremen aan zijn zijde, zal een niets - ontziende oorlog zich over het heelal verspreiden, hongersnood zal volgen en miljoenen mensen zullen sterven. Iets wat Paul begrijpelijkerwijs ook niet wil. Maar wanneer de misdaden van de Harkonnen steeds gruwelijker worden, ziet Paul geen andere uitweg meer. 

Conclusie

Dit is al net zo een overdonderende film als de eerste verfilming van Dune. De imposante landschappen op Arrakis en Giedi Prime zijn weer terug, net als de imponerende architectuur (Denis Villeneuve is echt een fan van Brutalisme) en dit is overladen met imposante en imponerende muziek. Het was echt een pluspunt om dit in de bioscoop te zien. 

De acteurs zijn ook weer prima (net als in de eerste film) en de paar nieuwelingen zijn ook fantastisch. Vooral Austin Butler is doodeng als psychopathische Feyd Rautha. 

Deze film volgt vrij trouw het verhaal van het tweede deel van Duin van Frank Herbert. De Fremen beginnen een guerilla-oorlog tegen de overheersing van de Harkonnen en het Keizerrijk. Paul neemt deel aan de gevechten met de Fremen en wordt in hun samenleving opgenomen. Hij krijgt status als krijger, krijgt een partner en heeft visioenen van een afgrijselijke toekomst. 

Verder doet de film ook niet subtiel over het conflict. Aan de ene kant de Harkonnen, ronduit doodenge fascisten met enge raciale superioriteitsgevoelens ten aanzien van de Fremen. Hun grootste steunpilaar op de achtergrond, de Padishah, is niet veel beter, hooguit iets beschaafder. 

De Bene Gesserit zijn ook druk bezig met een of ander onduidelijk eugenetisch project, waarbij vrouwen gedwongen worden bepaalde kinderen te baren volgens een of ander onduidelijk schema, maar alle Grote Huizen zijn erbij betrokken en zijn er slachtoffer van. Dit zal op termijn leiden tot een grote leider, die zij volledig zullen beheersen. 

Aan de andere kant hebben we dan de Fremen. Dit zijn dan wel dappere vrijheidsstrijders, maar ook zij worden gedreven door een valse religie en zijn steeds maar dodelijke aanslagen aan het plegen, waarbij burgerdoelen niet geschuwd worden. En zoals we kunnen zien uit de visoenen van Paul, zullen zij hun heilige oorlog te zijner tijd overal brengen. 

En helemaal nergens zien we de stem van het gewone volk vertegenwoordigd. Zij zijn er alleen maar om vermorzeld te worden in de intriges van de machthebbers.  

Het enige minpunt dat ik dan nog heb, is dat er in de film wel heel veel tijdsverdichting werd toegepast. In het boek duurt het een jaar of vijf voor het tot een confrontatie komt tussen Paul en de Fremen en de Harkonnen en de Padishah. Daarmee is het ook redelijk dat de Harkonnen ervan uit gaan dat het Huis Atreides volledig is uitgeroeid. Het geeft Paul ook de tijd om volwassen te worden en op eigen kracht een positie bij de Fremen te verweven.  

In de film duurt het minder dan 9 maanden tussen de overval van de Harkonnen en de confrontatie met de Keizer. Bij het verraad van de Harkonnen is Jessica pril zwanger van de zus van Paul, op het einde van de film is deze nog niet geboren. In minder dan 9 maanden worden Paul en Jessica opgenomen bij de Fremen, leert Paul een Zandworm berijden, beginnen mensen te denken dat hij een Verlosser kan zijn en zet hij een werkbaar plan voor de vernietiging van de de Keizer in werking. Dat is een beetje onwaarschijnlijk kort en Paul krijgt zo wat ongemakkelijke White Saviour trekjes. 

Maar al met al een prachtige film een en prima vervolg op de eerste Dune film. Ga hem vooral in de bioscoop zien, voor een overdonderende ervaring.   

Things to Come

Het was weer tijd voor vreemde films! Dit keer Things to Come (1936), gebaseerd op een verhaal van H. G. Wells, de beroemde science fiction schrijver. Dit was een verfilming van zijn verhaal The Shape of Things to Come. De film is geregisseerd door William Cameron Menzies (Invaders from Mars, The Thief of Bagdad (1940)). In de hoofdrol zien we Raymond Massey (High Treason). 

Spoilers

De film is uit 1936 en het verhaal waarop het gebaseerd is uit 1933. Dus het kan allemaal geen nieuws zijn, toch?

De film begint met Kerstmis in Everytown, Groot Brittannië. John Cabal (Massey) bereidt zich voor op Kerstmis, net als al zijn buren en vrienden, zoals Pippa Passworthy (Chapman). Maar ondertussen zien we via verkochte kranten, dat men zich zorgen maakt om een nieuwe oorlog (WOI lag natuurlijk nog vers in het geheugen en in 1936 hing WOII natuurlijk ook al in de lucht). Die avond nog barst de oorlog los en John Cabal wordt gemobiliseerd. 

De oorlog duurt lang en uiteindelijk vergeet iedereen waarom men met elkaar vocht. De samenleving stort volledig in, natie - staten vallen uiteen in elkaar bevechtende stadstaten en het technologisch niveau valt terug naar dat van de middelleeuwen. Ook waren er nieuwe ziekten rond, die nog meer schade aanrichten. 

In 1970 heeft een nieuwe leider, Boss Rudolf (Richardson, A Doll's House) de macht gegrepen in Everytown. Hij heeft de zieken met harde hand uitgeroeid en wil nu een naburig dorp aanvallen, om hun grondstoffen te kunnen stelen en zo een technologisch overwicht te kunnen krijgen. Maar dan vliegt er ineens een vliegtuig door de lucht! Het blijkt een oudere John Cabal te zijn. 

Samen met andere wetenschappers en ingenieurs heeft hij zich teruggetrokken in Basra, Irak. Daar hebben zij een nieuwe staat gesticht, onder leiding van wetenschappers, Wings over the World. Zij willen vanuit Basra de beschaving redden en bieden Boss Rudolf aan, dat hij zich aan mag sluiten. Boss Rudolf heeft daar geen zin in en begint een oorlog tegen Wings over the World. Maar hij heeft zich ernstig vergist in de capaciteiten van Wings over the World en hij en zijn kleine koninkrijkje worden eenvoudig verslagen.  

John Cabal en de Wings of the World nemen Everytown in en richten een nieuwe, moderne samenleving in. De levensstandaard gaat met sprongen vooruit en de mensheid herstelt zich. En dan springen we weer vooruit naar 2036 (nog 13 jaar te gaan mensen). De moderne mensheid leeft in ondergrondse steden en onder leiding van Oswald Cabal (kleinzoon van en weer gespeeld door Massey) bereidt de mensheid de eerste misse naar de maan voor.

Catherine Cabal (dochter van, Argyle) en Maurice Passworthy (ook een nazaat van, Villiers) zullen de missie naar de maan bemensen. Maar er is ook tegenstand. Theotocopulos (Hardwicke, Around the World in 80 Days, The Ten Commandments) vindt dat alle ontwikkelingen veel te snel gaan. Hij leidt een volksoproer. Maar Oswald Cabal laat zich niet afleiden en vervroegt de missie naar de maan. Samen met Raymond Passworthy (vader van Maurice, weer Chapman) kijkt hij de missie na. Oswald is van mening dat de lotsbestemming van de mensheid ligt in het veroveren van het universum. 

Conclusie

Leuk idee, maar matig uitgewerkt. Deze film wil eigenlijk te veel in één keer. We volgen een eeuw lang een familie, terwijl de beschaving instort en weer wordt opgebouwd. Maar we leren niemand echt goed genoeg kennen om mee te leven. Verder blijven we ook te kort in elke tijdsperiode om daar mee te leven met de mensen. 

Verder was de kwaliteit van de film, zeker in de stukken die in 1940 plaats moesten vinden behoorlijk beroerd. Erg donker, onduidelijk te zien wat er gebeurde of wie er aan het woord was. 

Aan de andere kant was de film ook redelijk visionair. De situatie van de wereld in 1970, met een ineengestorte samenleving en beschaving en mensen proberen uit alle macht oude technologie aan de praat te krijgen en te houden, deed erg denken aan Mad Max. En de mensen die leidden aan de ziektes, gedroegen zich als zombies en hadden ook eenzelfde soort oplossing. 

En in de moderne periode deed de film ook wel denken aan Metropolis, met een bijzonder gladgestreken samenleving, met een hoop onderhuidse spanningen. Maar Metropolis deed het toch beter. 

Een beetje een vreemd punt is wel dat in de late jaren '20 en de vroege jaren '30 vrouwen als astronauten die de ruimte ingaan, geen enkel probleem zijn (zie ook Frau im Mond). Maar de eerste vrouwen in de ruimte gingen pas in de jaren '60. En nog steeds zijn vrouwen ook in de ruimte enorm in de minderheid. 

Alleen interessant als je erg geïnteresseerd bent in science fiction films. 

High Treason

Het was weer tijd voor een slechte film via Jitsi. High Treason (1929) van Maurice Elvey en met Benita Hume, Humbertson Wright en Jameson Thomas. Deze film werd gemaakt toen geluid in films net populair werd, en kent een beetje een vreemde combinatie van overacteren en opzettelijk toegevoegd geluid. 

Verder is deze film gemaakt binnen 11 jaar na het einde van WOI en hing de dreiging van WOII al duidelijk in de lucht. Dat is ook duidelijk te merken aan het verhaal, het is een duidelijke anti-oorlogsfilm. 

Spoilers

De film opent met wat uitleg over de wereld. Het jaar is 1940 en de landen zoals we de kennen bestaan niet meer, maar de wereld is uiteengevallen in twee machtsblokken. Aan de ene kant de Verenigde Staten van Europa, bestaand uit Europa en hun (toen nog) koloniën in het Midden Oosten, Azië, Autralië en Afrika en Canada. Aan de andere kant staat het Keizerrijk van Amerika, bestaand uit de Verenigde Staten van Amerika en Zuid-Amerika. 

De relaties tussen beide machtsblokken zijn gespannen en komen tot uitbarsting wanneer bij een grenscontrole een dranksmokkelaar wordt neergeschoten en aan beide zijden van de grens gewonden vallen onder het douane-personeel. 

De spanningen tussen beide staten lopen hoog op, maar de Vredesliga, een soort lobbyclub van burgers die alleen maar vrede willen, roept op tot kalmte. Het incident lijkt met een sisser af te lopen. Maar een schimmige organisatie van wapenproducenten wil juist wel oorlog. Zij grijpen dit als hun kans om de spanningen nog verder op te laten lopen. Ze plegen een aanslag op de onderzeese treinverbinding tussen Frankrijk en Engeland, waarbij veel mensen omkomen. 

De President van Europa Stephen Deane (Gill) roept op tot mobilisatie tegen het Keizerrijk van Amerika en een oorlog lijkt nu ineens onafwendbaar. Dr. Seymour (Wright), voorzitter van de Vredesliga mobiliseert de leden van de Vredesliga om te demonstreren voor vrede. Zijn dochter Evelyn (Hume) probeert haar vriendje Michael Deane (familie van de President, het blijft wat onduidelijk? (Thomas)), een commandant in het Europese leger, te overtuigen geen gehoor te geven aan de oproep van zijn President. Maar dat kan niet, dat zou verraad zijn. Hun relatie loopt hierdoor op de klippen. 

De schimmige wapenhandelaren plegen nu een aanslag op de Vredesliga, in de hoop deze organisatie uit te kunnen schakelen. Dr. Seymour overleeft dat. Hij vraagt zijn dochter nog eenmaal te proberen de gedachten van Michael te veranderen, terwijl hijzelf nog eenmaal met de President gaat praten, die die avond in een televisie uitzending de oorlog zal aankondigen. 

Evelyn weet de voorbereidingen van het leger te vertragen. Maar Dr. Seymour heeft geen succes bij de President. Uiteindelijk ziet Dr. Seymour zichzelf genoodzaakt om de President neer te schieten. De oorlog is afgewend. Maar Dr. Seymour is een verrader.  

Conclusies

Dit is een erg slechte film. Kijk dit alleen wanneer je heel erg geïnteresseerd bent in Britse films uit de jaren '20 van de 20e eeuw. 

Het acteerwerk van de hoofdpersonen was zeer matig en houterig. Voor een oude film, die bedoeld was als stomme film kan ik een hoop vergeven. Maar veel van de bijfiguren in de film acteerden een stuk beter. Verder was het verhaal ook zeer naïef en matig. De oorzaken voor een wereldwijde oorlog werden heel sterk toegeschreven aan de persoonlijkheden en overtuigingen van individuen. En een wereldwijde oorlog kan dan ook afgewend worden door de mening van 3 á 4 personen te veranderen. Er was totaal geen oog voor de complexe historische, politieke en economische spanningen die leiden tot een oorlog. Met de dood van President Deane is geen enkel probleem opgelost. 

Een enorm pluspunt is wel de futuristische sfeer. We kijken in deze film naar hoe de makers uit 1929 dachten dat de wereld er in 1940 uit zou zijn. En dat is toch wel heel bijzonder gedaan. 

Zo zijn landen uiteengevallen in machtsblokken, met een Verenigd Europa, onder leiding van Londen aan de ene kant. Concrete ideeën over een Verenigd Europa werden al wel geopperd in de nasleep van WOI en de gruwelijke destructie die dat veroorzaakte. Maar echt concreet werd het pas na WOII met de oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (dank u, Vroeger of Later).  

Verder was in 1940 een kanaaltunnel ook een feit. Serieuze plannen voor de Kanaal Tunnel bestaan al sinds de vroeg 19e eeuw en in de 1880's zijn er al serieuze proefboringen gedaan. En aan het begin van de 20e eeuw werden steeds serieuzere voorstellen gedaan. Maar pas in 1994 werd de tunnel echt operationeel. 

En tot slot gebruikte iedereen computerschermen om met elkaar te communiceren. In ieder bureau was een beeldscherm verwerkt, waarmee je kan videobellen met wie je maar wil. Onderzoek naar beeldschermen begon ook al in de 19e eeuw. Maar in de jaren '20 waren beeldschermen nog meer een grappig wetenschappelijk fenomeen, dan iets waar iedere persoon over zou kunnen beschikken, om een gesprekje met een vriend of collega te kunnen voeren. 

Starship Troopers

In de oude doos zitten steeds meer films, deze keer keek ik Starship Troopers (1997), inmiddels meer dan 25 jaar oud. Deze film van Paul Verhoeven (Benedetta) is naar een boek van Robert Heinlein, maar heeft bepaald een andere kijk op de moraal van het verhaal. 

In de film zien we verder een hele hoop bekende en minder bekende koppen uit de ninteties, zoals Casper van Dien (Sleepy Hollow), Denise Richardson, Clancy Brown (Thor: Ragnarok) en Michael Ironside. 

Spoilers

De film is meer dan 25 jaar oud, mensen. Het boek waar het op gebaseerd is, is uit 1959. Het zou allemaal geen verrassing meer mogen zijn. 

De film begint met een journalist, die vanaf het slagveld verslag doet van een gruwelijke strijd op een verre planeet. Soldaten rennen langs hem en leveren slag met insect-achtige buitenaardse wezens. Dan wordt de journalist gegrepen door een van de monsters en live op camera opgegeten. Even later volgt de cameraman (Paul Verhoeven-style, de ingewanden spetteren alle kanten op). Het blijkt dat de slag buitengewoon beroerd verloopt voor de mensheid. 

Dan gaan we naar een jaar eerder. We zien vrienden Johnny Rico (van Dien), Carmen Ibanez (Richards), Carl Jenkins (Harris) en Dizzy Flores (Meyer), die bij elkaar op de middelbare school zitten in Buenos Aires. Ze doen eindexamen en maken zich zorgen om de toekomst. De mensheid is in oorlog met de Bugs, een gruwelijk ras van insectachtige, buitenaardse wezens. Ze besluiten om zich allemaal in te schrijven voor het leger. En alleen door bij het leger te gaan, kan een burger stemrecht en allerlei andere rechten verkrijgen. 

De oorlog is al langere tijd gaande. Overal zijn veteranen van de oorlog te zien. Allemaal hebben ze gruwelijke verminkingen, leraar Raszack (Ironside) mist een arm en de biologie-lerares is blind en heeft een volledig verbrand gezicht. 

Johnny en Dizzy komen in dezelfde legereenheid, de Mobiele Infanterie, Carmen wordt piloot en Carl wordt spion. Johnny en Dizzy doorlopen een brute training onder leiding van Sergeant Zim (Brown). Inmiddels is Buenos Aires vernietigd door de Bugs, door middel van een asteroïde. Dat maakt Johnny en Dizzy en hun collega's alleen maar meer gemotiveerd om te vechten.
Na hun training worden ze toegewezen aan een nieuwe eenheid en uitgezonden naar de planeet Klendathu, waar de Bugs wonen. Daar komt iedereen dan terecht in de gruwelijke slag, waarmee de film begon. 

Na afloop van de slag worden Johnny en Dizzy toegevoegd aan de eenheid van Luitenant Raszack, die zijn carrière in het leger weer heeft opgepakt. Johnny maakt carrière in de eenheid van Raszack. Al snel krijgen ze een nieuwe missie op planeet P, waar een post van de mensen is overvallen door de Bugs. De eenheid van Raszack wordt ook gruwelijk overvallen, Raszack en Dizzy komen om. 

Maar de aanval op Planeet P heeft wel waardevolle informatie opgeleverd, volgens Carl Jenkins. Hij stuurt Rico en zijn nieuwe eenheid (aangevuld met wel heel jonge rekruten) terug naar Planeet P. Daar is waarschijnlijk een "Brein"bug te vinden, een leider van de andere bugs. Als Rico die te pakken kan krijgen, zou dat een hoop informatie opleveren voor de strijd tegen de bugs. 

Rico wordt teruggestuurd met zijn eenheid en ze vinden inderdaad de "Brein" bug, maar die heeft inmiddels Carmen gevangen genomen, dus zij moet ook nog gered worden. Maar uiteindelijk wordt iedereen gered, wordt er een "brein" bug gevangen genomen. De mensheid heeft een belangrijke slag gewonnen. 

Conclusie

Whew, wat een film. Net als Benedetta op het oog een oppervlakkige film (met veel seks of met veel geweld), maar als je even nadenkt, zit er toch nog een diepere laag in. 

Zo op het eerste oog is het een film over dappere jonge mensen, die strijd willen leveren om hun eigen normen en waarden en manier van leven te beschermen. En die manier van leven gaat over de vrijheid en vriendschap! Maar als je verder kijkt, zijn er toch wat vraagtekens te plaatsen. 

Zo wordt een militaire levensstijl, met heel veel bruut geweld en ernstige gevolgen voor de gehele bevolking, wel heel erg verheerlijkt. Soldaten lopen in uniform rond tussen burgers, kinderen spelen met wapens en krijgen kogels uitgedeeld. Carl Jenkins loopt later in zijn carrière rond in een jasje dat niet zou misstaan bij de Gestapo.  

Jonge, talentvolle mensen zien in deze wereld geen andere carrièremogelijkheden dan in het leger te gaan en hun leven en mentale en lichamelijke gezondheid op het spel te zetten, voor het recht om te stemmen, een politieke carrière te kunnen beginnen of kinderen te mogen krijgen.

 

En waarvoor allemaal? Op een plaatje zien we hoever de planeten van de mensen en de Bugs uit elkaar liggen. Waarom dan strijd leveren? Deze twee culturen kunnen toch niet in elkaars vaarwater zitten. En als je die vraag stelt, waren het dan de Bugs die de oorlog begonnen? Of waren het toch de mensen? Alle informatie over de oorlog krijgen we van een overheidskanaal. Wat is waar?

Zo zegt deze film, tussen alle explosies en ingewanden door, toch nog een hele hoop over de zin en onzin van oorlogsvoering, manipulatie van het publiek en gevaren van het fascisme.   

.  

The Boys from Brazil

The Boys from Brazil (1978) van Franklin J. Schaffner (Planet of the Apes) dit keer. Deze film zit vol met acteerkanonnen, zoals Gregory Peck (The Scarlet and the Black), Laurence Olivier (A Bridge too Far, Rebecca) en James Mason (Evil under the Sun, Prince Valiant 1954). In kleinere rollen zien we dan ook nog Steve Guttenberg (in een van zijn eerste rollen), Denholm Elliot (The Doll House, To the Devil a Daughter) en Walter Gotell (Prince Valiant 1997, The Scarlet and the Black, Lancelot and Guinevere). En als je goed kijkt is bijna iedere bijrol en figurant ook iemand die later nog beroemd zou worden, zoals Rosemary Harris (The Gift), Michael Gough (Dracula 1958, Dr. Terror's House of Horrors), Richard Marner (The Dirty Dozen) en Wolf Kahler (The Eagle Has Landed, Wonder Woman). 

The Boys from Brazil

The Boys from Brazil is natuurlijk gebaseerd op het gelijknamige boek uit 1976 van Ira Levin. Dat heb ik  lang geleden nog eens gelezen, ik denk voor mijn lijst Engels, geen heel dik boek en best een spannend verhaal. 

Spoilers

Voor een oud en beroemd verhaal als dit, zou het niet nodig moeten zijn, maar toch, let even op. 

De film begint in Paraguay, waar een jonge Joodse amateur - detective Kohler (Guttenberg) gevluchte ex-Nazi's in de gaten houdt. Deze hebben daar het pre - WOII Duitsland gerecreëerd, met biertuinen en hakenkruizen. Hij lijkt een of andere ontwikkeling op het spoor te zijn. Uit heel Zuid Amerika komen Nazi's, die in het Derde Reich een hoge positie hadden, naar Paraguay. Zelfs de gruwelijke Josef Mengele (een doodenge Peck) wordt gespot. 
Kohler probeert zijn bevindingen naar inmiddels bejaarde Nazi - jager, Ezra Lieberman (Olivier) te sturen. Maar de post gaat maar traag en intercontinentaal telefoneren is ook lastig. Bovendien waarschuwt Ezra hem, met deze Nazi's valt niet te spotten, ze zullen niet terugdeinzen voor grof geweld en moord, zeker niet tegen een Joodse man. 

Kohler wordt betrapt en komt om, maar niet voordat hij belangrijke informatie naar Ezra kan sturen. Er is een of ander onduidelijk plot gaande, waarbij over de gehele wereld ongeveer 90 mannen van 65 - jarige leeftijd zullen worden gedood. Het zijn allemaal sullige ambtenaren en andere midden - klasse mannen. Ezra kan geen chocola maken van dit rare plan. Maar hij wil de laatste woorden van Kohler serieus nemen. Hij schakelt een vriend Sidney (Elliot) in om de kranten bij te houden en knipsels over verdachte sterfgevallen naar Ezra te sturen. Daar zitten een paar mannen tussen, die voldoen aan het profiel van Kohler: 60+, ambtenaar of gepensioneerd, redelijk onopvallend. 

Ondertussen stuurt Josef Mengele zijn Nazi - huurmoordenaars over de wereld om links en rechts mannen te doden. Het plan is ook voor zijn collega - Nazi's onduidelijk, maar als goede fascisten doen zij wat hen gezegd wordt. Maar er ontstaan wel twijfels, zeker wanneer de naam van Ezra Lieberman opduikt, deze oude man was in zijn jonge jaren een gevreesde Nazi - jager en heeft Eichmann achter tralies gekregen. Als die gaat graven, kan het hele kaartenhuis alsnog instorten.  

Ezra blijft graven en weet langzaam de puntjes met elkaar te verbinden. Het doel van de moorden is niet het vermoorden van de mannen, maar de gevolgen voor hun gezinnen. Alle mannen hadden een veel jongere vrouw en allemaal hadden zij een zoon geadopteerd, via een schimmig bureau uit Brazilië.  

Dan bevraagt Ezra een wetenschapper, die hem vertelt over de nieuwe techniek van het klonen. Zo is het mogelijk om genetisch identieke konijnen en ratten te fokken. Dan valt het kwartje bij Ezra, de krankzinnige Josef Mengele heeft een manier gevonden om Hitler te klonen. Deze kind - Hitlers worden ondergebracht bij adoptiegezinnen. Door de vaders te vermoorden als de Hitlerklonen een jaar of 14 zijn, wordt de situatie in het gezin van Hitler nagebootst. Die gekke Josef Mengele wil een nieuwe Hitler loslaten op de wereld, in de hoop dat deze een Vierde Reich zal stichten. 

Ezra Lieberman heeft nog genoeg contacten onder ordehandhavers en niemand zit te wachten op een Vierde Reich. In Paraguay worden de Nazi's opgerold, maar niet voordat zij alle informatie van Josef Mengele hebben vernietigd en verwijderd. Het project van Mengele kan de vuilnisbak in. Maar Josef Mengele kan het er niet bij laten zitten. Hij gaat naar de USA om daar nog één vader te vermoorden, in de hoop dat dat kind dan zal opgroeien tot een nieuwe Hitler. 

Maar dan blijkt dat de Hitlerklonen dan wel allemaal heel eng zijn, ze vinden het toch niet zo heel tof wanneer hun vader wordt vermoord voor een doel waar ze zich niets bij kunnen voorstellen. De Doberman Pinschers van de familie scheuren uiteindelijk Mengele aan stukken. 

Conclusie

Dit is een hele leuke film. Laurence Olivier, Gregory Peck en James Mason zijn allemaal top - acteurs en in deze film krijgen ze nog eens de kans om als oude mannen een spannende film te maken. En dat gaat heel goed! Vooral Gregory Peck is ontzettend goed, je kan zien dat hij veel lol had met het spelen van een doodenge slechterik. 

Verder is het verhaal ook erg goed. Het idee van klonen maken van hogere organismen bestaat al een tijdje. In de jaren '20 en '30 van de 20e eeuw waren er al Duitse (ha!) wetenschappers die hiermee bezig waren (alleen bij amphibiën). Maar het duurde toen nog tot halverwege de jaren '90 voor het mogelijk was om (met veel moeite) een schaap te klonen. Het klonen van mensen is in theorie wel mogelijk, maar wordt nergens gedaan. 

In het boek (uit 1976) en deze film (1978) wordt de (dan nagelnieuwe) techniek van het klonen op een begrijpelijke manier uit de doeken gedaan en op een realistische manier gepresenteerd. We kijken naar een thriller met (dan) heet van de naald wetenschap, misschien zelfs science fiction. 

Zeker de moeite waard. 

Nothing but the Night

Het was weer tijd voor een foute horrorfilm via Jitsi. Dit keer Nothing but the Night (1973) van Peter Sady en met horror duo Christopher Lee (I, Monster, To the Devil a Daughter, The Devil Rides Out) en Peter Cushing (The Legend of the Seven Golden Vampires) in de belangrijkste rollen. In wat minder belangrijke rollen zagen we nog Diana Dors, Georgia Brown en Keith Barron (In the Red). Als je goed keek kon je ook nog (een piepjonge) Michael Gambon (Sleepy Hollow), Shelagh Fraser (Star Wars), Kathleen Byron (The Black Narcissus) en Duncan Lamont (The Creeping Flesh) spotten. 

Nothing but the Night werd verfilmd door de Charlemagne Studio van Christopher Lee. Helaas was dit de enige film van deze studio, voor hij weer ten onder ging. In deze film zien we Christopher Lee in een van zijn weinige helden-rollen. 

Spoilers

De film begint met een aantal in scene gezette zelfmoorden van oudere, rijke mensen. Iemand laat een auto van een klif rijden, een man wordt over een balustrade geduwd en er wordt een zelfmoord geënsceneerd met een pistool. Deze in scene gezette zelfmoorden trekken geen aandacht, men denkt dat het gewone ongelukken of zelfmoord. Maar dan vat een buschauffeur van een bus vol kleine kinderen op een schoolreisje vlam. 

Behalve de buschauffeur zijn er gelukkig geen doden te betreuren, maar één meisje, Mary (Strong) eindigt in het ziekenhuis en daar is iets raars mee. Haar verwondingen zijn niet heel ernstig, maar ze heeft rare nachtmerries over iets wat zijzelf niet heeft meegemaakt. Behandelend kinderarts Haynes (Barron) vertrouwt het niet en roept de hulp in van superieur Sir Mark Ashley (Cushing). Deze vindt het ook een vreemde zaak en wil het meisje langer houden ter observatie. 
Ondertussen heeft Colonel Bingham (Lee) zich ook vastgebeten in de zaak van de drie dode mensen. Deze waren behalve oud ook rijk en toevallig allemaal lid van de raad van bestuur van het Van Traylen Fonds, dat een weeshuis op het afgelegen Schotse eiland Bala bestuurt. De bus met het schoolreisje waren ook kinderen van het Van Traylen Weeshuis en er waren ook bestuursleden aan boord van de bus. Probeert iemand de bestuursleden van het weeshuis over de kling te jagen? Maar waarom dan?

Inmiddels trekt de vreemde zaak ook de aandacht van de pers in de vorm van journaliste Joan Foster (Brown). Deze weet arts Haynes om haar vinger te winden, maar weet ook de biologische moeder van Mary te vinden. Deze Anna Harb (Dors) heeft in de gevangenis gezeten voor moord en verdiende de kost als prostituée. Hiervoor is zij uit de ouderlijke macht ontzet en haar kind belandde in het Traylen Weeshuis. Nu heeft zij haar leven weer op orde en wil haar kind terug. 
De verschillende belanghebbenden gaan allemaal naar Bala Eiland om bij het Traylen Weeshuis uit te zoeken wat er nu precies gaande is. En daar komen ze er achter dat niet alles is wat het lijkt. 

Conclusie

Van alle beroerde jaren '70 horror die hier inmiddels besproken zijn, was dit nog best een goede. De acteurs waren, ook in de bijrollen, allemaal prima. De aankleding zag er ook goed uit. En toch kwam het niet lekker samen. Misschien omdat de opzet van het verhaal te verwarrend was. Eerst een mysterieuze opening van de film met de vreemde zelfmoorden. Dan nog een mysterieuze opening van de film met de brand in de schoolbus. 

Dan wordt lange tijd niet duidelijk wie er nu de hoofdpersoon is. Gaat het om hoofdinspecteur Lee en hoofdarts Cushing die een of andere samenzwering op het spoor zijn? Gaat het om arts Barron en Journaliste Brown die gerechtigheid willen voor een kind en haar moeder en ondertussen een romance beginnen? Of gaat het om verloederde moeder Dors en dochter Strong die elkaar hervinden en samen een nieuw leven beginnen? Lange tijd kan de film niet beslissen, waardoor het de intrige wat warrig blijft en je met niemand meeleeft. 

Verder is het plot van deze film ook duidelijk een bron van inspiratie geweest voor andere latere films. Kinderen in weeshuizen hebben echt altijd pech.  

Ondanks het wat warrige verhaal, zeker de moeite waard.