Ribes

Ribes

Translate

vrijdag 12 mei 2017

Shaka Zulu

Een jaar of twee geleden gaf +Sander mij een +Netflix account en daar heb ik al flink gebruik van gemaakt. En een tijdje geleden zag ik ineens dat er een serie uit mijn jeugd op stond, Shaka Zulu, over de opkomst en ondergang van Shaka KaSenzangakhona, die eigenhandig oorlogsvoering in zuidelijk Afrika veranderde en de Zulu van een onbekende stam naar een machtsfactor van betekenis wist op te tillen.

Het begint al goed.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik deze serie keek, samen met mijn ouders, toen het werd uitgezonden op de Nederlandse TV. Ik weet dat ik er toen graag voor klaar zat, maar ik kon me weinig herinneren van het verhaal. Er werd veel in gevochten, dat weet ik nog wel.
Dus in een vlaag van nostalgie heb ik de afgelopen weken de serie weer eens opnieuw gekeken. En ik voelde me weer helemaal een meisje van een jaar of 10,11. Het viel me mee hoeveel gezichten ik nog herkende, maar het verhaal bleek toch heel wat complexer dan ik me herinnerde. En bloediger! Het is dat de special effects echt uit de jaren '80 komen en het er niet heel realistisch uitziet, maar er worden mensen neergestoken, gespietst en aan stukken gebeten en het bloed spat alle kanten op.

Spoilers!

Het verhaal vertelt over de familie, geboorte, opkomst en ondergang van Shaka Zulu. Dit verhaal is met veel magie omgeven. Zo is hij verwekt terwijl zijn ouders niet met elkaar getrouwd waren, wat voor een hoop politieke problemen zorgde. Rond zijn geboorte zijn er voorspellingen gedaan en waren er voortekenen. Niet alleen heeft hij een nieuw soort speer ontwikkeld, ook het maken van deze speer was omgeven met magie.

Het verhaal wordt verteld door een Ierse Arts die meereist met een delegatie van Britten vanuit de Kaap Kolonie. Zij proberen te achterhalen wat voor soort man Shaka is en hoe zij hem kunnen manipuleren, zodat hij geen bedreiging meer vormt voor de Britse belangen in de Kaap Kolonie. Maar dan worden zij geconfronteerd met een zeer intelligente en capabele heerser.
Shaka ziet al snel in dat hij de blanken net zo goed kan gebruiken. Ze hebben moderne wapens. Ze hebben een godheid die zijn heerschappij ook zou kunnen legitimeren en ze hebben andere kennis.

De serie is prachtig vorm gegeven, het is duidelijk te zien dat kosten nog moeite gespaard zijn om dit op het scherm te krijgen. Het verhaal is complex en boeiend en springt heen en weer in de tijd. De massa-scenes zijn gemaakt door daadwerkelijk veel mensen op te trommelen om te figureren. Ook is moeite gedaan om de aankleding van de Zulus en hun Kraals zo mooi mogelijk te maken. Ze wonen niet in een paar hutjes van modder, maar in grote,versterkte dorpen, waar de overvloed is geïnvesteerd in versieringen.
De special effects komen duidelijk uit de jaren '80. Wanneer er mensen worden doodgestoken ziet het er allemaal niet bijzonder reëel uit. Maar aangezien het verhaal de gruwelijkheden in een context plaatst, raakt het toch. Jonge meisjes worden doodgestoken, vijandelijke strijders gespietst (steeds vaker, wanneer de macht naar Shaka's hoofd stijgt), en schipbreukelingen krijgen hun armen en benen afgebeten door de haaien.
En de muziek draagt ook bij aan het gevoel dat je kijkt naar een mythisch epos. Dan maakt het wat minder uit dat niet alle acteurs even goed zijn. Ze spelen bekende rollen in een bekend verhaal.

Titelsong van Margaret Singana

Verder was deze serie niet geheel zonder controverse. Het verhaal ging duidelijk over een stukje Afrikaanse geschiedenis, aan de vooravond van blanke overheersing in Zuid- Afrika, vertelt door een lid van de blanke koloniale overheerser (Fynn).
De film is gemaakt ten tijde van de (culturele) boycot van het apartheidsregime, met een bijdrage van de +SABC, die in die tijd werd gezien als een verlengstuk van het apartheidsregime. Daarmee had deze film eigenlijk niet buiten Zuid Afrika uitgezonden mogen worden.
De Zulus worden aan de ene kant afgeschilderd als een machtige natie vol mensen ambitieuze mensen die actief hun doelen nastreven, succesvol zijn en rijkdom vergaren. Aan de andere kant, dat doen ze echter wel met een enorme hoeveelheid geweld en barbarij (die eindeloze lichamen op spietsen). En ze laten zich langdurig beïnvloeden door sjamanen, heksen en tovenarij met haarverf. Gelukkig zijn er veel rationele blanken, die orde in de chaos kunnen scheppen.
Een vrij goede analyse van de serie is hier te vinden. Keyan Tomaselli heeft een artikel geschreven waarin hij uiteen zet hoe de film tot stand is gekomen en welke boodschappen er naar wie werden uitgedragen. De serie was indertijd razend populair in de VS en was voor veel kijkers de eerste kennismaking met de cultuur van het Afrikaanse continent.

Kijk de serie vooral eens. Maar denk niet dat dit een historisch accurate weergave is van de gebeurtenissen in Zuidelijk Afrika in de late 18e en vroege 19e eeuw. De film Excalibur is ook geen historisch verslag van de Saksische invasie van Brittannië.  

donderdag 11 mei 2017

Pendragon XLVII - De Verdwenen Meisjes

Het is weer tijd voor een aflevering Pendragon. In de Great Pendragon Campaign is 514 het jaar waarin Koning Arthur huwt met Prinses Guinevere. Maar in het jaar 512 ontmoette Arthur haar al en had meteen een afkeer van haar. Dus ik moest wat anders verzinnen voor het jaar 514. Gelukkig kon ik voor inspiratie rekenen op +Todd Rokely

Bradwen Eenoog
Caulas van Salisbury
Eric van Burcombe
Gwenda van Berwick St. James
Ignaeus van Broughton

Lente 514, Old Sarum

Sir Caulas bestuurt zijn graafschap Salisbury en hem komt ter ore dat er een vrij beroemde ridder door zijn rijk trekt. Het is Sir Randolph de Vasthoudende. Sir Randolph is een ridder zonder land, maar als huurling is hij bijzonder succesvol geweest. Tegenwoordig trekt hij door het land en doodt hij beesten en monsters voor geld en glorie. Niet heel nobel natuurlijk, maar Sir Caulas besluit toch om hem en zijn gevolg aan zijn hof uit te nodigen. 
Sir Randolph de Vasthoudende

Sir Randolph is niet de meest beschaafde ridder, maar hij vraagt Sir Caulas toch om toestemming om op zijn land te jagen op beesten. Sir Caulas geeft zonder aarzelen zijn toestemming daarvoor. 

Dan komt het vreselijke bericht dat Cornelia en Columba van Burcombe, dochters van Edward van Burcombe en Cornelia Livius van Broughton. Eric is vreselijk van slag door dit nieuws over zijn nichtjes en wil hen reden. Sir Ignaeus staat hem natuurlijk bij. Het gaat om zijn achternichtjes. 
In Burcombe is het hele huishouden in rep en roer. Cornelia Livius is in alle staten en iedereen is in paniek. 
De ridders weten iedereen een beetje te kalmeren en daadwerkelijk zinnige vragen te stellen. Al snel komt naar voren dat de min en oppas van de meisjes, Beppie, misschien niet meer bij de pinken is. Het drinken van zelfgestookte sterke drank zal daar niet aan bijdragen. Zij kan vertellen dat de meisjes in de weide bij de rivier de Nadder speelden met een pony. 

De Nadder
De Nadder komt uit het Morgaine Woud, een duister woud tussen Salisbury en Somerset, waar de ridders Caulas en Ignaeus al eens eerder een spannend avontuur beleefden. Zij worden niet gelukkig van het idee dat twee kleine meisjes helemaal alleen in dit woud rondlopen. Bradwen maakt zich ook zorgen. Hij denkt dat de meisjes niet meegelopen zijn met een pony, maar met een fairy wezen (faerie Lore succes). Er zijn er genoeg die op pony's lijken, zeker in de ogen van dronken, oude vrouwtjes. Hij denkt aan Pooka, eenhoorns of zelfs een Water horse. Allemaal slecht nieuws voor kleine meisjes van 10. 

Wanneer de ridders naar de weide gaan waar de meisjes voor het laatst zijn gezien, vinden zij daar de sporen van de meisjes en van een beest met gespleten hoeven, een geit of een hert. De sporen leiden weg van Burcombe, stroomopwaarts met de Nadder, het Morgaine Woud in. De ridders realiseren zich dat ze misschien nog wel even bezig zullen zijn met deze zoektocht en zij keren terug naar Burcombe om wat voorraden in te slaan en goed voorbereid op weg te gaan. 

De ridders trekken dieper en dieper het woud in terwijl zij de sporen van de meisjes volgen. Zij zien dat het beest dat met de meisjes meeloopt gewond lijkt te zijn. Zou het een eenhoorn kunnen zijn? Die hebben meestal wel een voorkeur voor jonge, onschuldige meisjes.

Een eenhoorn, let op de gespleten hoeven en de leeuwenstaart.

Terwijl de ridders verder trekken, bemerken zij dat zij verdwaald zijn geraakt in het woud. Ze raken verder en verder verwijderd van de Nadder en zij kunnen de sporen van de meisjes ook niet meer vinden. Dan zien ze een klein mannetje zitten, een soort kabouter. Na wat heen en weer gepraat, beloofd het mannetje ze te laten gaan. Hij onthult dat Cornelia en Columba daadwerkelijk op stap zijn met een eenhoorn. 
Wanneer de ridders zijn ontsnapt aan het vreemde woud, horen zij iets ritselen in de bosjes. Een vreemd soort hert stapt naar voren. Zijn hoorns draaien alle kanten op. Sir Gwenda wil wat ervaring opdoen en valt dit vreemde beest aan. Zij hakt het al snel, vakkundig aan stukken. Ze zal het hoofd en de huid bewaren om als trofee in haar landgoed te laten zien. 

Yale
Dan eindelijk worden de meisjes ingehaald. In een open plek in het woud treffen zij de meisjes en een eenhoorn. Maar de meisjes zijn niet alleen. Sir Randolph de Vasthoudende is er ook met zijn mannen. Sir Eric probeert de meisjes nog weg te roepen bij de eenhoorn, maar zij luisteren niet naar zijn aanmaningen dat dit het lot is dat de natuur heeft bedacht voor zieke, gewonde eenhoorns. Sir Caulas probeert Sir Randolph weg te jagen, maar dit is de grootste trofee uit zijn carrière, hij laat zich niet wegjagen. 
Het leidt allemaal tot een slag, waarbij Sir Randolph natuurlijk geen schijn van kans maakt tegen de overmacht van de beste ridders van Brittannië. De eenhoorn is gered en loopt verder het woud in en de meisjes keren terug met Eric naar Burcombe. 

Winterphase 514/ 515

Sir Caulas krijgt een meisje met zijn vrouw Dahut. 
Sir Ignaeus krijgt ook een meisje. Zijn dochter Lucretia is een enorme hit aan het hof en wordt de persoonlijke dienstmaagd van Dahut, Gravin van Salisbury. 
Bradwen krijgt een zoon bij zijn vrouw. Verder biedt hij nog een overnachting aan een stel rondreizende ridders. Zijn moeder Antje, (inmiddels 48), claimt een kind gekregen te hebben, maar dat kan natuurlijk niet. Wat kan hier aan de hand zijn?
De broer van Sir Eric, Edward van Burcombe blijkt vervloekt te zijn. zijn familie blijft maar problemen hebben. 
Vrouwe Gwenda krijgt een kind, maar eigenlijk is dit jongetje een kind van haar moeder Berta. Maar aangezien die al weer jaren weduwe is, wilde ze niet uitleggen waar dat kind vandaan kwam. Het is makkelijker uitleggen dat Gwende een kind heeft gekregen van haar man Griflet. 

Vanuit Caerleon bereikt de ridders het bericht dat Arthur een kind heeft gekregen van Clare. Het is wel een meisje, maar Sir Caulas is erg in zijn nopjes. 




zondag 7 mei 2017

Courgettes en pompoenen uitgeplant

Gisteren heb ik mijn courgette en pompoenplantjes uitgeplant! Het is nog geen ijsheiligen, maar via buienradar had ik gezien dat de temperatuur in de nacht voorlopig niet meer onder het vriespunt komt, dus ik durfde het wel aan.

Links de courgettes, rechts de pompoenen, zoek de verschillen.

Na alle courgette overdaad van voorgaande jaren heb ik mezelf dit keer echt beperkt tot 4 plantjes. Twee zullen witte courgettes gaan geven en had ik dit jaar besteld. En twee zullen hopelijk gele courgettes geven en zijn zaadjes van een derde generatie eigen kweek. Dus wie weet wat daar uit zal komen.
De pompoenen zijn ook zaadjes van de pompoenen van vorig jaar. Ik was blij verrast dat ze uitliepen en ik hoop dat ik er dit jaar een paar leuke pompoenen van kan krijgen. Die van vorig jaar werden uiteindelijk groter dan mijn hoofd.

Ondanks dat het nu erg lekker weer is, was het in april nog onverwacht erg koud. In de moestuin heeft dat twee van mijn zonnebloemen de nek omgedraaid (de andere twee doen het nog, maar zijn flink aangetast). En de bloesems van vooral mijn zwarte bessen zien er niet best uit. Ik ben bang dat daar ook veel schade is aangericht. En in mijn eigen tuin heeft mijn mooie hortensia een flinke klap gekregen. ik hoop dat hij die te boven komt.

Ik wacht rustig af, het weer wordt warmer en ongetwijfeld zal ik weer met een fikse oogst te maken krijgen.

zaterdag 6 mei 2017

Get Out!

Tijdens ons weekeindje weg, zijn +Sander en ik ook nog naar de film geweest. Het was moeilijk voor Sander. Hij moest kiezen tussen Guardians of the Galaxy 2 en Get Out. Hij koos uiteindelijk voor Get Out, omdat hij verwacht dat GotG2 binnenkort waarschijnlijk wel op +Netflix te zien zal zijn (eerder dan een film als Get Out.
En het was een goede keus! Get Out is een doodenge en hilarische film. De film begint met leuke acteurs, al snel blijkt dat er iets helemaal mis is, maar wat precies wordt lang niet duidelijk. En als het dan eenmaal duidelijk wordt, schakelt de film makkelijk over naar meer gewone spanning. soms zakken horrorfilms nog wel eens in, wanneer de oorzaak van de horror te vroeg onthult wordt. Maar niet hier.

Get out

Spoilers

De film begint met een zwarte man die door een buitenwijk loopt en verdwaalt raakt. Dan wordt hij ingehaald door een auto, neergeslagen en in de kofferbak geduwd. 

De film schakelt daarna naar een leuk, hip jong stel, Chris (Daniel Kaluuya) en Rose (Allison Williams). Ze plannen een weekeindje weg naar de ouders van Rose en Chris maakt zich een beetje zorgen of ze hem wel zullen accepteren, aangezien hij zwart is en Rose en haar ouders blank. Rose vertelt hem dat hij zich geen enkele zorgen moet maken, haar ouders zullen vreselijk saai en vervelend zijn, maar op een hele brave manier.  
Onderweg naar haar ouders toe, rijden Rose en Chris ook een hert aan. De zaak wordt afgehandeld door politieman, die het maar niets vindt dat Chris bij Rose in de auto zit, maar Rose wimpelt hem af.
Uiteindelijk komen Rose en Chris aan bij haar ouders. Die verwelkomen Chris hartelijk, misschien iets te hartelijk. Het voelt af en toe een tikkeltje te gemaakt. Voelen ze zich toch wat ongemakkelijk bij het idee dat hun blanke dochter een zwarte man heeft? Voelen ze zich daar schuldig over? Over-compenseren ze dat? 
De familie van Rose heeft twee zwarte bedienden die op het terrein wonen, een huishoudster en een tuinman (een vreemde constructie, ik kan me voorstellen dat ik een huishoudster en tuinman inhuur, als ik genoeg geld heb, maar die gaan aan het einde van de werkdag toch mooi terug naar hun eigen huis). Deze bedienden stellen zich wel erg serviel op, voor relatief jonge mensen in de 21e eeuw. Chris krijgt er een wat ongemakkelijk gevoel bij. 
Later die avond ontmoeten ze ook Jeremy (Caleb Landry Jones), de jongere broer van Rose. Hij is duidelijk dronken en doet allerlei vreemde, racistische voorstellen aan Chris, die beleefd blijft, maar zich zeer ongemakkelijk voelt. Missy, de moeder van Rose, vindt het maar niets dat Chris rookt. Zij biedt aan om Chris van zijn verslaving af te helpen door middel van hypnose. Zo heeft ze Dean, de vader van Rose ook afgeholpen van het roken. Chris weigert.

Later die avond kan Chris niet slapen. Hij drentelt wat door het huis en de tuin en ziet dat de huishoudster en de tuinman nog steeds aanwezig zijn en zich bijzonder vreemd gedragen. Dan treft hij Missy weer, die hem, tegen zijn wil, hypnotiseert, wat hij een buitengewoon angstaanjagende ervaring vindt. Maar dan wordt hij wakker in zijn eigen bed. Was het allemaal een nachtmerrie? Is het wel echt gebeurd?

De volgende morgen komen verschillende vrienden en familieleden van de familie van Rose naar het huis. Het zijn allemaal blanke bejaarde mannen en vrouwen en zij gedragen zich allemaal buitengewoon vreemd. Alsof ze Chris aan het keuren zijn. Er is een zwarte gast onder het gezelschap, een jongeman die aan de arm van een veel oudere vrouw hangt. Hij komt Chris vaag bekend voor, maar hij kan de jongeman niet plaatsen. 
Het vreemde, opdringerige gedrag van de oude mensen vliegt Chris een beetje aan en hij maakt een wandelingetje met Rose. Zij erkent dat de mensen zich onbeleefd gedragen en als Chris het niet prettig vindt, is het tijd om te vertrekken. Chris wil graag vertrekken en is dankbaar dat Rose het zo goed opneemt. 

Wanneer Chris al zijn spullen heeft gepakt en wil vertrekken, komt de aap natuurlijk uit de mouw. De hele familie bestaat uit engerds, zij ontvoeren met regelmaat zwarte jonge mannen en vrouwen en transplanteren dan de hersenen en identiteit van rijke, bejaarde, blanke mensen in het hoofd van de jonge, zwarte personen. De blanke mensen kunnen weer een nieuw leven in goede gezondheid tegemoet zien, en van de 'oude' persoonlijkheid van het slachtoffer blijft niet veel meer over.

Chris probeert wanhopig te vluchten en doodt daarbij alle familieleden van zijn vriendin Rose. Rose sterft ook en de twee zwarte bedienden bleken de hersens van de grootouders van Rose te bevatten.

Een doodenge film, met veel nare en ongemakkelijke momenten. Maar er viel ook voldoende te lachen. En de het ongemakkelijke gevoel van te maken te hebben met niet echt ronduit racisme, maar wel een hoop onaangenaam vooroordeel werd erg invoelbaar gemaakt.
Deze film over een zwarte jongeman die door een stel bejaarde blanken wordt gebruikt was natuurlijk niet zonder controverse.

Gaat dat zien.




vrijdag 5 mei 2017

Vakantie in Haarlem

Het was weer tijd voor +Sander en mij om een weekeindje weg zonder de kinderen te doen. De kinderen en grootouders vinden het gelukkig nog steeds leuk om te logeren. Inmiddels zijn wel al eens naar Brussel, Texel, Ardennen, Burgh Haamstede, Drenthe, Brugge, België, alweer Texel en Domburg gegaan. Dit keer gingen we naar Haarlem. Ik kende dat nog uit mijn jonge jaren, toen mijn ouders daar vrienden hadden wonen. En familie van Sander is ook opgegroeid in Haarlem.

Dag 1

Het was de dag na koningsdag en Sander, de kids en ik stonden op tijd op, ontbeten snel en gingen toen naar Baarn. Eerst naar de ouders van Sander, waar we Francis en Elvira afzetten en toen naar mijn ouders, waar we Vivian achterlieten. Elvira moest even een traantje wegpinken toen we vertrokken, maar die waren snel voorbij. 
Toen gingen Sander en ik met de trein naar Haarlem. Zoals gebruikelijk hadden we ook meteen weer vertraging, waardoor we onze overstap in Amsterdam CS misten. Gelukkig kende ik de geld terug bij vertraging formulieren nog uit mijn studenten-tijd.
In Haarlem aangekomen wandelden we van het station, door de hoofdwinkelstraten naar het Carlton Square Hotel.

Sander heeft een spirituele ervaring in de Jopenkerk.

Nadat we ons even hadden opgefrist, doken we meteen de stad in voor een verlate lunch. Die lunch vonden we in de Jopenkerk, waar het traditionele Jopen bier geschonken wordt. Na deze lunch (met bier) kijken Sander en ik verder rond in de stad. We hebben niet echt een plan en eindigden uiteindelijk aan de Grote Markt bij The Wolfhound, een Ierse Pub. Die avond belanden we moe maar voldaan in onze bedjes. Daar kijken we nog de film Sennentuntschi.

Dag 2

Gezond ontbijt.

De volgende dag stond helemaal in het teken van Haarlem. We ontbeten in het Hofje zonder zorgen, een ontbijtcafe dat ligt naast het Proveniershof. Sander genoot van een heerlijke cappucino en yoghurtontbijt. Ik deed hetzelfde, maar minder intens. Tijdens ons ontbijt konden we naar het hofje kijken en even later maken we daar ook een wandelingetje.

Mamoet
Daarna wandelen we door naar het Teylersmuseum. Ik ben daar in mijn jonge jaren wel eens geweest en ik vond het altijd een mooi museum met veel verschillende dingen. Die waren er nog steeds. Veel oude fossielen, vreemde gesteenten en gekke apparaten. Het was leuk om daar weer eens te snuffelen. Nu ik wat ouder ben, heb ik ook wat meer waardering voor de gekke apparaten en de hoeveelheid denkwerk die er in is gaan zitten om het te ontwikkelen en te maken.

Het orgel in de St. Bavokerk. 

Na het Teylersmuseum wandelden we door naar de Sint Bavo-Kerk. Ik was er vroeger al wel binnengeweest. Maar jeminee wat is dat ding groot en indrukwekkend. Daarna wilden we ook nog de Basiliek van St. Bavo zien. Die was wat verder weg en het was best een wandeling zo op en neer door de stad.

Koepel van de St Bavo Basiliek
We besloten nog even uit te rusten op de kamer en toen was het tijd voor het verjaardagscadeau van mij voor Sander. Eerst gingen we naar de bioscoop, waar we de briljante film Get Out hebben gezien. Daarna gingen we een hamburger eten bij Rubens Burgers. Sander heeft een zwak voor hamburgers en probeert altijd ergens een hamburger-restaurant uit. We sloten de avond af met een cocktail in Bar Wigbolt. Sander komt op een leeftijd dat hij al alles heeft wat zijn hartje begeert, en dan kan je iemand alleen nog fantastische ervaringen cadeau doen. En dat was deze avond ook.

Dag 3

Zuid Kennemerland

De mooiste dag van het weekeinde en daar maakten we gebruik van door lekker te gaan wandelen. Vlakbij Haarlem ligt het Nationaal Park Zuid Kennemerland. In de prachtige zonneschijn zijn we gewandeld van het bezoekerscentrum Koevlak, naar Parnassia bij Bloemendaal en toen door naar Zandvoort. Daar namen we de trein weer terug naar Haarlem. Het weer was heerlijk en we genoten van de zon, de zee en het zand tussen onze teentjes.

Lekker in de zonneschijn.

Die avond gingen we nog uit eten bij een Italiaans restaurant, Dodici, waar ik een heerlijk visje had en Sander zich tegoed deed aan Ravioli en een Long Island Ice Tea. Ik kon alleen maar toekijken. 

Dag 4


Narwaltanden of eenhoorn-hoorns?

De laatste dag alweer. We zouden teruggaan naar huis en dan nog een tussenstop maken in Amsterdam om het Rijksmuseum te bezoeken. Het hoort natuurlijk op je lijstje te staan en ik was wel geïnteresseerd in de tentoonstelling Goede Hoop over de banden tussen Nederland en Zuid Afrika. 
Maar mijn hemel wat is dat Amsterdam druk tegenwoordig. Overal toeristen, allemaal met telefoon in de hand en veel te langzaam lopen. Verschrikkelijk.

We gingen natuurlijk voor de Nachtwacht. Ik werd er wild van. 
Maar goed, daarna naar huis, kindertjes gehaald, die blij waren ons te zien en toen terug naar ons eigen huis, waar alles nog precies zo was als we het hadden achter gelaten.


dinsdag 2 mei 2017

Alpen Horror

Vorige week hebben +Sander en ik weer een film gekeken die ons beiden aangenaam verrast heeft. We konden hem zien via +Netflix en raden jullie aan hetzelfde te doen. De film is Sennentuntschi, een Zwitserse horrorfilm uit 2010. Dat betekent dat de actie zich dus ook afspeelt in de Zwitserse Alpen en met een Zwitsers dialect gesproken wordt.
Een Sennentuntschi is een "Herderspop". Wanneer de herders (Sennen) in de zomer op de bergen verbleven om op de kuddes te passen, begonnen ze na een tijdje een hun vrouwen te missen. Om het gemis tegen te gaan, maakten ze dan van een bezem, hooi en lappen een "vrouw". Door de magie (of de duivel) kwam de pop dan tot leven. Overdag deed ze het huishouden en 's nachts verleende ze seksuele diensten. Iedereen blij! Maar kennelijk vond de pop het harde werken in huis en in bed voor een stel herders toch niet zo leuk. En vlak voor de herders met de kudden weer naar het dal zouden terugkeren, vermoordde de pop de herders en verminkte hen dan gruwelijk.

Dus...daarmee is de toon wel gezet natuurlijk.

Ik vind het al naargeestig. 

Spoilers ahoi!

De film opent in de huidige tijd, in de Zwitserse Alpen. De natuur is ruig, mooi en indrukwekkend. Een moeder zoekt paddestoelen in het bos met haar dochter (die gekleed gaat in een rood jasje). De kleine meid treft een jongen, die niet kan praten. Hij leidt haar met een glimmend spiegeltje naar een plek waar veel paddestoelen groeien. Als het meisje naar paddestoelen gaat plukken, plukt zij ook een skelethand naar boven. Na veel gegil komt de lokale politie de buurt afzetten. 
De politie ondervraagt het meisje en zij zijn vooral geïnteresseerd in de jongeman die haar naar het lichaam leidde. Zij kijkt naar wat foto's en identificeert hem dan aan de hand van een foto van een jongeman die in 1975 verdwenen is in de regio. De politieman gelooft haar niet, maar haar moeder grijpt in en vertelt dat er lang geleden ook een man was die niet in verhalen wilde geloven, en hij bekocht dat met zijn leven. 

Het verhaal schiet terug naar dezelfde vallei in 1975. Daar klept de klok van de kerktoren. Daaraan hangt de diaken van de lokale kerk. Hij heeft zelfmoord gepleegd. De gemeenschap en de priester zijn diep geschokt. Zij begraven de man kort daarop. Wanneer de gemeenschap terugloopt naar het dorp, hoort de lokale politieman Sebastian (Nicholas Ofczarek)  iets, hij kijkt om en ziet een vervuild meisje, gehuld in een deken neervallen. Sebastian neemt het meisje mee naar het politiebureau, waar hij haar laat onderzoeken door een arts. Ze praat niet, maar kan met gebaren wel duidelijk maken wat ze wil. 
Ondertussen is er nog een ander probleem. Er is al een tijd niets vernomen van twee herders, op de berg, Erwin en Albert. Het is aan de Sebastian om te controleren of alles wel goed gaat. Hij laat het meisje achter in een politiecel (voor haar eigen veiligheid, de dorpelingen vinden haar eng) en gaat op onderzoek uit. Op de berg aangekomen blijken Erwin en Albert er niet te zijn, maar verder lijkt alles in orde, dus de politieman laat een briefje achter en vertrekt weer. 

Tijdens de tocht naar de berg zien we het prachtige alpenlandschap met zijn beboste dalen en kale, intimiderende bergtoppen. Bovenop de berg hebben de herders in de zonneschijn een prachtig uitzicht over de dalen en de andere toppen. Maar de opkomende wolken en mist geven alles toch een sinistere aanblik.  

Ondertussen start er ook een ander verhaal. Een Fransman komt aan in het dorpje en wordt opgewacht door Erwin, een van de herders. Erwin neemt Martin mee de berg op. Daar treft hij ook Albert (de stomme jongen uit 2010, die het meisje naar het lijk leidde). Martin komt Erwin en Albert helpen met het hoeden van de kudden en het maken van kaas. Martin blijkt een echte stadse jongen te zijn die zijn draai niet kan vinden op de bergtop. Maar er ontstaat toch een band tussen Erwin en Martin. Albert is veel jonger en lijkt ook verstandelijk beperkt. 

Beneden in het dorp wil Sebastian weten wie het meisje is en hij doet in een naburige stad onderzoek naar recente vermiste personen. Hij vindt een foto van een vrouw die veel op zijn vondeling lijkt, maar die foto is gemaakt in 1950, wel 25 jaar eerder. Het kan niet dezelfde vrouw zijn. De foto is bewaard omdat de vrouw op de foto samenleefde met drie herders en dat de herders later allemaal stierven toen hun hut afbrandde. De vrouw is toen verdwenen. 
Ondertussen gaat het in het dorp met het meisje steeds slechter. De pastoor, nog steeds flink van de kaart door de dood van zijn Diaken ziet in haar een duivelse kracht en hij probeert haar keer op keer uit te drijven met een kruisbeeld, waar zij erg slecht op reageert. Ook probeert hij haar te vermoorden met een mes, wanneer Sebastian haar achterliet bij een dorpeling. De pastoor roept ook zijn parochianen op om het meisje te vervolgen en verjagen. 
Maar het meisje is ook vreemd. Zij kan niet praten, maar reageert agressief wanneer zij bang is. En zij is bang van kruisbeelden. Zij valt op een buitengewoon ongelukkig moment ook een zwangere vrouw aan, waardoor de vrouw haar baby verliest. De dorpelingen keren zich nu tegen haar en tegen Sebastian. 

Herder Erwin hoedt niet alleen geiten op de berg, maar hij stookt er ook illegale Absinthe. Op een avond, worden de mannen extreem dronken. Zij hebben het over vrouwen en besluiten om een Sennentuntschi te maken, om hen gezelschap te houden. In een dronken waas dansen zij allemaal met de pop. De volgende dag blijkt er daadwerkelijk een meisje in de hut te zijn, in de kleren van de Sennentuntschi. Het is het meisje dat ook in de vallei verzorgd wordt door Sebastian.
De mannen blijken minder prettig gezelschap en in de dagen die volgen verkrachten Erwin en Martin een voor een het meisje. Ook proberen zij Albert zo ver te krijgen dat hij misbruik maakt van het meisje, maar hij is nog te jong en onschuldig om zijn wil op te leggen aan het meisje. Erwin en Martin gaan steeds verder in het misbruik van het meisje. 
Uiteindelijk neemt het meisje wraak. Zij doodt de kudden van Erwin, en slacht ze zodat het vlees niet meer bruikbaar is. In woede ontstoken zet Erwin de achtervolging in. Een schuurtje vliegt in brandt, waarbij Albert omkomt. Martin is gebeten door het meisje en zijn bloed is besmet geraakt. Zij doodt Erwin. 

Sebastian doet in het dorp een gruwelijke ontdekking, Meneer Pastoor heeft een geheime kelder, waarin hij waarschijnlijk het meisje gevangen hield. Zij moet de dochter zijn van de vrouw die in 1950 vermist raakte, nadat zij zwanger was van de pastoor. Dus de pastoor wil koste wat kost dat het kind verdreven wordt. 
Ondertussen is het meisje het dorp uit gevlucht, terug de berg op, naar de herdershut. Sebastian gaat haar achterna. Daar vindt Sebastian de huiden van Erwin, Albert en Martin, ze zijn volgepropt met stro, zodat zij nu ook op poppen lijken. Hij is boos op het meisje, zij vlucht weg en valt van de berg in het ravijn. Sebastian gaat haar achterna en vindt de gevilde lichamen van Erwin, Martin en Albert. Gegrepen door wroeging doodt hij zichzelf. 

En dit blijkt de plek te zijn waar het meisje uit het begin van de film de lichamen vond. 

Al met al een hele leuke film. Hij is echt goed griezelig, door een goed gebruik van muziek en opbouw van het verhaal. Het verhaal deed ook erg gothisch aan. We hadden een prachtige, maar meedogenloze natuur, die niet alleen achtergrond was, maar ook zorgde voor een gevoel van isolement en een gevaar op zich was. Verder hadden we aan de ene kant de pastoor en de dorpelingen met hun geloof in de duivel, magie en Sennentuntschi. Daar tegenover stond Sebastian als vertegenwoordiger van recht en ratio, die onderzoek doet en dingen uitzoekt. We hadden onschuldige kinderen en schuldige volwassenen. De verwoestende invloed van ongebreidelde lust in de vorm van drankzucht en de eindeloze verkrachtingen van het meisje kwam ook aan bod. 

Gaat dat zien voor een avondje complexe horror.      

dinsdag 25 april 2017

Het relikwie

Het is weer tijd voor een boekbespreking. Wat eerder dan gepland misschien, maar het is inmiddels alweer april en ik liep nog achter. Dit keer is het het boek Het Relikwie van Tanith Lee

Een lekker mysterieuze voorkant!

Het boek is geschreven in 1976 (een jaar voor ik werd geboren!) en verscheen toen onder de titel The Winterplayers. In 1980 verscheen de Nederlandse vertaling. Mij staat bij dat ik dit boek van een vriendin te leen kreeg op de middelbare school, dus dat moet toch echt tien jaar later zijn geweest. Ik denk dat ik later een eigen exemplaar bij de Slegte heb gekocht.
Tanith Lee is een bekende schrijfster, die haar hoogtij dagen vooral had in de jaren '70 en '80. Ze heeft geschreven voor zowel kinderen als volwassenen en dit was een van haar boeken voor kinderen.
Tanith Lee heeft in de loop van haar productieve carrière heel veel boeken en korte verhalen geschreven. Sommige mensen houden dat bij.

Indruk toen

Indertijd maakte het boek veel indruk op mij. Ik was onder de indruk van de dappere heldin en haar vastbeslotenheid om alles op alles te zetten om haar Relikwie terug te halen. En ik vond het ook mooi hoe in een vrij kort boek toch een hele, geloofwaardige wereld werd gecreëerd. Het boek heeft mij er zeker toe aangezet dat ik andere boeken van Tanith Lee uit de bibliotheek ben gaan lenen. 

Teruglezen

Hoofdstuk 1

Het verhaal start met Oaive, een priesteres van een klein dorpje aan de kust.Het leven is hard en Oaive heeft het redelijk makkelijk doordat zij priesteres is en voor haar gezorgd wordt. Zij heeft de taak om voor drie Relikwieën te zorgen, Een botje, een ring en een edelsteen.
Op een dag komt er een man van ver, van achter de nevel, zoals het vissersvolk de gebieden verder landinwaarts noemt. Deze man noemt zichzelf Grijs en blijkt erg brutaal te zijn. Oaive krijgt meteen het gevoel dat hij over van alles en nog wat liegt. Hij vraagt naar de Relikwieën in de tempel, terwijl alleen de priesteressen daarvan weten, zelfs de gewone dorpelingen kennen die niet.
Onverrichter zake vertrekt de man en Oaive gebruikt haar magie om de tempel en de Relikwieën te beschermen. Maar in de nacht keert Grijs terug en breekt in, en vernielt de magische spreuken van Oaive. Het komt tot een strijd tussen Grijs en Oaive, waarbij Grijs de gedaante van een enorme wold aanneemt. Hij verslaat Oaive en steelt een van de Relikwieën.


Hoofdstuk 2  

Oaive komt bij van haar magische strijd met Grijs en realiseert zich dat hij het botje gestolen heeft. Zij zal haar dorp moeten verlaten en dat zij Grijs zal moeten achtervolgen om het botje terug te halen. De dorpelingen zijn niet blij, dan zitten ze zonder priesteres. Bovendien verlaat niemand ooit het dorp.
Oaive gebruikt haar magie om Grijs te kunnen volgen. Maar Grijs is handig, hij vertelt iedereen die hij tegenkomt dat Oaive een gemene heks is. Dat betekent dat niemand iets wil vertellen aan Oaive en dat zij overal wordt weggejaagd. Bij een van de grotere dorpen zetten ze een hondenjacht in op Oaive. En dan gebruikt ze veel meer van haar magie dat ze ooit voor mogelijk had gehouden om te ontkomen aan de jacht.

Hoofdstuk 3

Oaive komt aan in een dorpje bij een meer. Daar is ze Grijs kwijtgeraakt, hij heeft waarschijnlijk een schip genomen en is weggevaren. Maar welk schip en waarheen? Wanneer ze dat eenmaal duidelijk heeft, gebruikt ze weer meer magie om een boot te laten varen zonder riemen of wind. Ze zet de achtervolging in. 
Wanneer ze het schip van Grijs nadert, ziet hij haar en valt haar aan met zijn magie. Ze vechten met elkaar en Oaive delft het onderspit, maar Grijs laat haar toch aan boord hijsen voor zij verdrinkt. Waarom doet hij dat? Het zou voor hem toch ook makkelijker zijn wanneer zij verdronk en hem niet langer kon achtervolgen?
Het blijkt dat Grijs wil dat Oaive sterker wordt in het gebruik van magie. De achtervolging was als een test. Zou hij haar hulp nodig hebben? Maar tegen wie dan? In ieder geval deelt Grijs nu zijn echte naam met haar, Cydrin.
De volgende morgen ontsnap Oiave van de bood, door met haar magie een kleed te laten drijven op het water van het meer. 

Hoofdstuk 4

Oaive volgt Grijs verder, steeds dieper de bergen en de kou in. Ze weet dat dit het geboorteland van Grijs is, maar het is kaal en leeg. Er zijn geen mensen meer en nog maar weinig dieren. Alle gebouwen zijn ruïnes. Ze gaat dieper het land in, heel af en toe ziet ze mensen, maar die zijn erg bang van haar. 
Dan komt Oaive bij een geruïneerd kasteel. Daar treft zij een oude man die zich Niwus noemt. Hij blijkt de meester van Grijs te zijn. Niwus onthult dat hij Grijs op pad stuurde om het Been te stelen en Oaive mee te lokken naar Niwus. Dan komt ook naar voren hoe vroeger hier een groot kasteel had gestaan, bewoond door rijke mensen, de ouders van Grijs. En op een berg in de buurt woonde een priester.
Grijs vertelt zijn eigen verhaal verder. Hij werd, vanwege zijn grijze haar, naar de priester op de berg gestuurd, voor spiritueel onderricht. Op een dag was de priester dood. Grijs was verblind door verdriet en probeerde de priester weer tot leven te wekken. Maar een boze geest, niet de priester, keerde terug in het lichaam van de priester.
Deze priester onderwierp de jonge Grijs aan zijn wil. De vader van Grijs kon dat niet toestaan. Niwus veranderde Grijs en zijn familie in wolven. En op een dag vocht de Grijze Wolf met de zwarte wolf, de baas van het roedel dat eens familie van Grijs was. De Grijze Wolf doodde de zwarte en sindsdien draagt Grijs een zwarte wolfsvacht als cape, de huid van zijn eigen vader.

Hoofdstuk 5

Oiave heeft de nacht in het donker doorgebracht. Niwus wil de volgende morgen toverij bedrijven met het Been en daar heeft hij Oaive voor nodig. Niwus vertelt dat hij zich zijn leven als geest, of zelfs zijn eerdere leven als mens nauwelijks nog kan herinneren. Hij kan zich alleen herinneren dat het Been belangrijk voor hem was. Oiave weigert om hem te helpen en Niwus sluit haar op in een zinsbegoocheling van duisternis.
Wanneer Niwus Oaive vrijlaat, belooft zij om hem te helpen. Maar wanneer zij het Been eenmaal in handen heeft, blijken haar krachten plots groter te zijn. Oaive slaat Niwus neer en vlucht weg. Wanneer zij zich verstopt heeft in een boom, weet Niwus haar te vinden. Oaive doet een beroep op de magie in haar en in het Been. En plotseling hoort zij Niwus niet meer en lijkt door tijd en ruimte te reizen. Ze is uitgekomen bij het heiligdom aan zee, waar het hele verhaal begonnen is. Het Been is weg, het kan niet bestaan in deze tijd, of moet nog ontstaan.
Oaive neemt de rol van priesteres op zich, in het dorpje aan zee, waar nog geen heiligdom staat. De mensen accepteren haar.

Hoofdstuk 6

Oiave vindt haar plaats in dit dorp. Zij geneest en onderwijst de mensen. Op een dag wordt het winter en valt de sneeuw. En dan blijkt er ook iemand te wonen in de heuvels die schreeuwt als een wolf. Oiave denkt dat het Niwus is en zij wil haar nieuwe dorpelingen beschermen tegen hem. Oiave vraagt de dorpelingen naar de relikwieën, maar de dorpelingen weten van niets. De ring, het been en de steen bestaan nog niet in deze tijd. 
Voor Oiave vertrekt naar haar confrontatie met Niwus heeft ze eerste nog een gesprek met een behoorlijk voorlijk meisje, dit kind lijkt aanleg te hebben voor magie en zij was getuige van de aankomst van Oaive. Zij zag hoe er een gat tussen de dimensies ontstond, waar Oaive uitkwam. Het kind vertrekt weer en dan realiseert Oiave zich pas dat zij dezelfde haarkleur heeft als Oaive. 
Wanneer Oiave aankomt bij de Grot, wacht Grijs daar op haar. Hij vertelt haar hoe dom ze is geweest om te komen. Maar Oiave laat zich niet meer afbluffen door Grijs. 
In de confrontatie met Niwus vertelt Oaive hem waar hij het Been kan vinden, waar hij naar op zoek is. Ze neemt hem zijn ring af, en vertelt hem dat dit de Ring zal worden, die de vissers zullen vinden, wanneer Niwus eenmaal gedood is in de grot. De Steen zal ontstaan uit een van de juwelen in de ooggaten van de wolvenvacht van Grijs. En het Been?
In de strijd tussen Niwus en Oiave houwt Cyrdin, die niet langer Grijs heet, met zijn zwaard Niwus aan stukken, maar hakt daarbij ook de vinger van Oaive af. Dit zal later het Been worden. 

Maar wat nu? Oiave doet een voorspelling. De dorpelingen zullen komen, ze zullen de Ring, De Steen en het Been vinden. Het altaar zal een tempel worden, de instructies van Oaive zullen een religie worden. Tot uiteindelijke Oaive geboren zal worden en de hele cyclus zich zal herhalen. Ook de Cylcus van Cyrdin, waarin hij de geest van Niwus op roept, waarin zijn familie in wolven verandert, waarin Cyrdin zijn vader zal doden. En dan zal Niwus op zoek gaan naar het Been dat zijn ondergang was, en zal het contact met Oiave gelegd worden. 
Oiave en Cyrdin kunnen blijven. Het dorpje aan zee is vredig en Oaive heeft al een positie. Maar het zou de cirkel niet doorbreken. En wie weet hoe het schuldgevoel aan hen zou knagen. Als alternatief stelt Oaive voor dat zij vooruit reist in de tijd, naar de nacht dat Cyrdin probeerde de geest van de priester terug te halen en de geest van Niwus kreeg en de ellende begon. Als zij dat weet tegen te houden, is de cirkel doorbroken. 
Die optie zal dan ook het einde van de Relikwieën betekenen. Geen Niwus, geen opdracht om het Been te vinden, geen diefstal, geen achtervolging, geen reis naar het verleden, geen strijd in de grot, geen Ring, Steen en Been. En ook geen priesteres voor de vissers in het dorp. Cyrdin kan daar niet mee instemmen, alle voordeel voor hem en niets voor Oaive. Maar Oaive laat zich niet leiden door Cyrdin (aangezien zijn besluitvormingsproces in het verleden ook niet zo best was). 

Hoofdstuk 7

We zijn weer bij de tempel aan zee. Maar dit keer lijkt het allemaal wat vrolijker te zijn. De zon schijnt, er liggen bloemen op het altaar (er is geen tempel). En er zijn wel drie priesteressen, die in het zonnetje hun taken verrichten. 
Dan komt er een man uit het dorp aangelopen. Het is Cyrdin, hij is Oaive komen zoeken. Hij heeft haar kunnen vinden met behulp van het Been, dat hij van zijn onderwijzeres heeft gekregen. Hij kon haar ermee zoeken, maar vond de jonge Oiave. 

Indruk nu

Het is nog steeds een enorm goed boek. Kort, maar Tanith Lee weet toch een geloofwaardige wereld te schetsen. En de aanwezigheid van tijdreizen maakt het lekker ingewikkeld. Oaive reist terug in de tijd, doodt daar Niwus, en Niwus zwerft dan rond, tot hij wordt opgeroepen in het lichaam van de dode priester, waarna hij weer terugreist in de tijd om gedood te worden door Oaive. Maar wanneer is zijn geest dan voor het eerst ontstaan?
En het meisje dat Oaive tegenkomt in het dorp in het verleden. Zij wordt de eerste hogepriesteres. Maar wanneer Oaive gebleven was, was het sombere religie geworden met maar één priesteres per generatie, die afgescheiden leefde van haar dorpsgenoten. Maar Oiave is niet in het verleden gebleven, maar vertrokken en de religie is er een geworden waarbij de priesteres mag huwen en kinderen krijgen. Waardoor er veel meer meisjes met magische gaven zijn in het dorp. 

Klein, fijn en net een lekkere uitdaging, leuk voor kinderen en volwassenen. 

zaterdag 15 april 2017

Het verhaal gaat verder - De Zaak Krimson

Enige tijd geleden besprak ik hier de zes albums van de reboot van Suske en Wiske, Amoras 2047. Die serie was kennelijk zo succesvol dat er nu een aantal extra albums zal verschijnen, de Kronieken van Amoras. En +Sander, die weet wat ik leuk vind, gaf mij het eerste exemplaar, omdat we onlangs al wel 20 (Twintig!) jaar verkering hadden. Ik zal niet weer een pagina voor pagina beschrijving, doen zoals ik bij de eerdere albums deed, maar de hoogtepunten eruit pikken kan toch wel.

De kaften zijn als altijd prachtig.
Staand de jonge Lambik en Krimson, en zittend de oudere versies. 

Spoilers!

Huidige tijd
Het verhaal opent in een ongenoemde stad in het Midden Oosten. We zien mensen op de bus stappen. En we zien Jérusalem, gekleed als een soldaat de wacht houden. Zij kijkt naar een paar mannen op een dak, die weer kijken naar de vertrekkende bus. Een kind in de bus blijkt een bomgordel te dragen (niet echt heel onzichtbaar, dus waarom vond de chauffeur dit goed?). Een van de mannen op het dak laat met zijn mobiele telefoon de bomgordel ontploffen. 
Jérusalem legt het verband tussen de mannen op het dak en de bom. Ze sprint het huis in, schiet links en rechts mensen overhoop (Zo kennen we haar!) en treft dan de hoofddader. Ze doodt deze man door hem te laten ontploffen met en granaat in zijn mond (zo kennen we haar zeker!). 
Aha! Jérusalem heeft dus inderdaad een verleden als soldaat/ agent in een oorlog. zoiets werd al geïmpliceerd in album 5, p41

Ondertussen houdt Slugger met nog iemand anders de wacht voor het huis van Barabas, hun companen zijn in het huis van Barabas bezig met het maken van een 3D kopie van de teletijdmachine, in opdracht van Dr. Krimson. 
En dat werd al gezegd in album 1, p.48
Ook laten de bandieten een bom achter in de teletijdmachine. Deze zal over een halfjaar ontploffen, zodat de ontploffing niet geassocieerd wordt met de bestelbus die voor het huis van Barabas stond. 
Er wordt hier een hoop duidelijk. De ontploffing van de teletijdmachine, die eerst de schuld leek van Lambik en Jerom, is dus eigenlijk veroorzaakt door Dr. Krimson. En we weten nu ook wanneer dit allemaal plaatsvindt, 6 maanden voor de start van Amoras 1: Suske, dus we zitten waarschijnlijk in de nadagen van 2012. Het album Suske verscheen in mei 2013. 

Inmiddels is Barabas thuisgekomen. De inflatie is enorm toegenomen, voor een rit van het vliegveld naar huis betaalt Barabas nu € 1.000. Dit komt door Dr. Krimson, die de prijs van brandstof bepaalt, Barabas wil daar wat aan gaan doen. Tobias woont bij Barabas, deze merkt wel meteen dat er iemand in het lab van Barabas is geweest. Barabas negeert de waarschuwingen van Tobias en wil op zoek naar Lambik.  
Ik kan het toch niet laten. Volgens Taxiboeken.be zou een rit van International Luchthaven Antwerpen naar het centrum van Antwerpen ongeveer € 73 kosten. Dan is € 1.000 wel een hele vreemde prijstoename. De verklaring van Barabas suggereert ook dat Dr. Krimson inmiddels in praktijk over de wereld heerst.
Verder zien we in een hoekje ook een verwaarloosde Vitamitje staan, deze auto kon rijden door het gezond voedsel te voeren. Waarom heeft Barabas daar niet al lang meer autos van gemaakt?   
Waarom wil Barabas op zoek naar Lambik? Heeft hij iets te maken met de aanpak die Barabas tegen Dr. Krimson voor ogen heeft?

Ondertussen vieren Suske en Wiske met Sidonia, Lambik en Jerom vakantie aan zee. Zij kunnen de versnaperingen niet betalen en Lambik maakt zoals gewoonlijk goede sier met mooie beloften, maar weet ze niet waar te maken. Wiske en Suske gaan op onderzoek uit. 

In Parijs kijkt een man naar een nieuwsbericht over de aanslag met de schoolbus en de VN - blauwhelm die wraak nam op de opdrachtgever. De man is rijk, want hij woont in een penthouse en hij heeft een blote, veel jongere, veel knappere dame in zijn bed. 
Dus...Jérusalem is lid van een VN vredesmissie in Pakistan (er zijn alleen vredesmissies in Pakistan geweest in '49, '65 - '66 en '88 - '90, dit waren observatiemissies), waar de bom ontplofte. En de man die zij doodde was een leider of hooggeplaatst lid van Al Qaeda.
Lambik heeft zijn lesje nog niet geleerd en maakt zich klaar om naar het casino te gaan met (onder andere) het geld van Sidonia. Jerom kijkt nog televisie en ziet hetzelfde nieuwsbericht als de man in Parijs. Hij vindt Jérusalem maar een knappe dame.

In Pakistan vecht Jérusalem in haar bekende, keiharde stijl tegen een collega-soldaat die een flink stuk groter is. Zonder al te veel problemen maakt ze gehakt van hem. Het blijkt een prijsgevecht te zijn. Na afloop krijgt ze helaas geen prijs maar een pornoblaadje (bestaan die nog in 2013?). In het pornoblaadje zit een envelop. 

In de kustplaats gaat plotseling een telefoon af, met de tune van "De lichtjes van de Schelde". Sidonia neemt op. Het is Barabas, die belde naar het toestel van Lambik. Barabas wil weten hoe lang Lambik en Dr. Krimson elkaar al kennen. Sidonia verwijst naar het avontuur met het Rijmende Paard. Maar Barabas denkt dat het eerder was en komt naar de kustplaats toe, om Lambik te spreken. 
In album 2, p.15 heeft Lambik deze ringtone nog steeds.
In het Rijmende Paard maken Suske en Wiske inderdaad voor het eerst kennis met Dr. Krimson, maar Lambik kent hem in dat album al. 

Op het Luxe Jacht van Dr. Krimson wordt verder gewerkt aan een 3D print van de teletijdmachine. Hij brengt zijn tijd door met het kijken naar de gewone mensen, om te zien dat zijn pogingen om de samenleving te ontwrichten effect hebben.
Buiten lopen Suske en Wiske door de haven. Zij kijken naar de luxe boten in de jachthaven. Wiske spot Dr. Krimson, maar Suske ziet niets. De volgende dag wil Wiske op onderzoek uitgaan.

In Pakistan opent Jérusalem de envelop en vindt een geld, een ticket naar Parijs een overnachting in het Sheraton Karachi Hotel

Inmiddels is Lambik al zijn geld kwijtgeraakt en wordt hij door Jerom naar huisgebracht. Ze worden gezien door Dr. Krimson, die langs het Casino rijdt. Hij is erg boos dat Lambik en Jerom er zijn. 

In het Sheraton Karachi Hotel komt Jérusalem net aan, zij wordt gespot door een medewerker van de mensen die haar een envelop met inhoud stuurden. Maar dan vindt er ook meteen een aanslag op het hotel plaats. Jérusalem begint meteen te schieten. 

In de kustplaats eten Suske en Wiske een frietje en Wiske ziet het Jacht van Dr. Krimson vertrekken. Als zij Suske daarop wil attenderen, duwt ze hem per ongeluk in de haven, waardoor hij het schip mist. Aan boord hoort Dr. Krimson het kabaal en kijkt naar buiten. Hij ziet Suske en Wiske. Dr. Krimson wenst dat er een plek was waar hij heen kon gaan, waar deze lastposten hem niet konden vinden. Zijn butler Achiel zegt hem dat dit in de toekomst misschien mogelijk is. En Dr. Krimson heeft ineens een briljant idee voor een gebruik van de teletijdmachine. 
In het hotel probeert Lambik uit te leggen waarom hij alle geld is kwijtgeraakt. Ondertussen komen Suske en Wiske thuis met hun wilde verhaal over Dr. Krimson. Maar Sidonia zeggen dat ze nu naar huis moeten, want het vakantiegeld is op. Wanneer Lambik te horen krijgt dat Barabas vragen heeft over Dr. Krimson, vlucht hij hals over kop weg. 
Waarom moeten mensen vertrekken als het geld op is? Ik betaal mijn vakanties altijd vooruit, als ik tussentijds bestolen wordt, hoef ik niet meteen het vakantiehuis te verlaten, want het is al betaald. En waarom heeft Sidonia alle geld voor de vakantie in haar portomonaie zitten. Zo te zien zijn ze op vakantie in België (ik gok Oostende) en daar zijn echt wel pinautomaten. Heeft Sidonia geen vertrouwen meer in banken?
Lambik rent naar buiten en wordt aangereden door Barabas. Hij vlucht verder. 

In Parijs is de mysterieuze man verbaasd dat Jérusalem nog leeft. Verder krijgt hij bericht dat er een koffertje gevonden is. Hij wil dat het opgehaald wordt. 

In het vakantiehuisje praten de vrienden over Lambik. Zij denken terug aan het avontuur van het Rijmende paard en het feit dat Lambik Dr. Krimson al kende. 
Leuk gedaan, er worden pagina's uit het oorspronkelijke stripboek gerepoduceerd! Maar het album werd voor het eerst vrijgegeven in 1963. Als dat ook het jaar van het avontuur was, hebben we een probleem. Lambik draagt zijn wapenuitrusting uit WOI. als hij daaraan meedeed was hij op zijn minst 18 in 1918 en dus 60+ in 1963. Dan zou hij in 2013 meer dan 100 jaar oud zijn. 

Vanaf zijn luxe jacht voor de witte kliffen van Dover maakt Dr. Krimson een eerste reis met de teletijdmachine. Hij gaat per abuis naar het oude Egypte en neemt de buste van Nefertiti mee terug.
Deze buste zagen wij eerder in het Album 1, p.26 

Jérusalem reist naar Parijs en ondertussen zoeken de vrienden naar Lambik. Ze vinden hem dronken op een bankje. Ze nemen hem mee terug naar het vakantiehuisje, waar Barabas een dronken en slapende Lambik aansluit op B.R.O.L. Wiske maakt zich nog zorgen of het wel ethisch verantwoord is om in het geheugen van Lambik te snuffelen zonder zijn toestemming. Maar Barabas beroept zich op het recht van interferentie, het doel heiligt de middelen.
Ah, het was niet pas in het laatste Album dat Barabas een snoekduik in de morele afgrond nam. Hij nam het eerder al niet zo nauw met afspraken over ethisch handelen bij wetenschappelijk onderzoek of medisch handelen. 

Jérusalem landt in Paris Charles de Gaulle en wordt dat opgewacht door iemand die haar juffrouw Saunière noemt. Dit blijkt Diez te zijn, een jongedame in een strak pakje met een motor.
Aha! Jérusalem is de dochter van de priester Saunière, bij zijn huishoudster Marie. We hadden hier in album 6 al een vermoeden van, maar nu hebben we dan bevestiging. 

Ondertussen is het scannen van het brein van Lambik klaar. Barabas neemt de informatie weer mee en wil die later bekijken. Sidonia heeft een rotsvast vertrouwen in Barabas en Lambik en Wiske blijft twijfelen.

In Parijs leren we eindelijk de naam kennen van de man die Jérusalem wil spreken. Hij heet Allonse Troce en wil Jérusalem een missie geven. De naam van de missie is Fighting the Apocalypse. Hij wil haar (en anderen) inhuren om het tij te keren. Barbaren met geld hebben de macht in handen gekregen, maar het is nog niet te laat om de macht terug te grijpen.

Barabas is klaar om de herinneringen van Lambik te bekijken. Hij doet dit met een emmer popcorn in handen.
De popcorn draagt niet bij aan het image van betrouwbare, ethische wetenschapper!


Verleden tijd

Lambik (met haar) kampeert in Piscine le Bains. Een onweersstorm vernielt zijn tentje, maar hij weet onderdak te vinden bij Noël Sinon en zijn vrouw, die in de buurt een hotel runnen. Lambik mag daar blijven als hij als loodgieter het een en ander repareert in het hotel.


Huidige tijd 

Suske en Wiske lopen weer door de haven. Wiske is nog steeds op zoek naar aanwijzingen over de aanwezigheid van Dr. Krimson. Een havenarbeider vertelt Suske dat er inderdaad een enorm luxe jacht lag, van een pillenslikkende miljardair en zijn butler. Ze zijn zo snel vertrokken dat ze een deel van hun spullen hebben achtergelaten, waaronder een krat champagne. 
Gemarkeerd met de omgekeerde, omcirkelde A. Maar waarom voert Dr. Krimson dit symbool als hij nog niet Amoras heeft veroverd? Of bezit hij dat al wel in 2012?
Ondertussen is Wiske in een auto gaan zitten en probeert daar een koffertje te openen. Ze kan het niet open krijgen en neemt het mee. 

Aan boord van het luxe jacht realiseert de purser zich dat hij een koffer van de Dr. is vergeten. Achiel raadt hem aan om te bellen naar de haven. Want als het koffertje in de verkeerde handen valt, kan het een weerslag hebben op de toekomst. De purser belt onmiddellijk met de haven om het te laten nazenden. Maar daar blijkt het kwijt te zijn (meegenomen door Wiske). De havenarbeiders feesten met de gevonden champagne en hebben ook weinig zin om te gaan zoeken. 

Verleden tijd

In Piscine les Bains geniet Lambik van een ontbijtje en flirt met een bediende. Van haar hoort hij dat de lokale pastoor rijk is geworden door zijn ziel aan de duivel te verkopen. Lambik gelooft dat niet, aangezien ze halverwege de 20e eeuw zijn.
Verwijst de bediende naar Sauniére? Dat zou kunnen. De echte Sauniére was pastoor in Rennes le Chateau
En over de leeftijd van Lambik. Hij lijkt nu volwassen, laten we zeggen 25, als het jaar dan 1950 is, zou hij in 2013, toch zeker 85+ moeten zijn. Dat lijkt wat te oud. Misschien speelt dit gedeelte van het verhaal wat later, maar toch zeker niet later dan 1963, als de andere vrienden ook in aanraking komen met Dr. Krimson. dan zou Lambik nog steeds 70+ zijn in 2013.

Huidige tijd

Suske en Wiske keren terug naar het hotel. Wiske stopt de gevonden koffer van Dr. Krimson in de auto van Sidonia. De vrienden pakken hun spullen in en komen erachter dat Lambik verdwenen is.

In Parijs rijden Diez en Jérusalem door een islamitische buurt. Terwijl zij daar zijn, racet er een auto door de straat en schiet een buitenlands uitziende voetganger dood. Jérusalem zet de achtervolging in. De auto botst met een vrachtwagen en een van de inzittenden roept Vive La France, terwijl Diez op hem toeloopt om het te doden. Maar dan ontploft de auto alsnog. 

Lambik zit dronken in een kroeg en kijkt naar een nieuwsbericht over de aanslag in Parijs. Hij waggelt dronken door de haven en mijmert over de tijd dat de Belgen met de Eburonen vochten tegen de Romeinen. Hij legt contact met twee zwervers. 

Op het luxe jacht heeft de purser achterhaald wie er van door ging met het koffertje. Het is Wiske, maar dat zegt de purser niets. Achiel ziet de foto en besluit dat hierover niets gezegd zal worden tegen Dr. Krimson, dan raakt hij maar van streek. 

Verleden tijd   

Lambik wandelt door Piscine les Bains en komt bij een kerk in aanbouw. Deze wordt verbouwt met de duurste spullen. Even later zien Lambik en de aannemer hoe de pastoor van de kerk overvallen wordt en mensen er vandoor willen gaan met relikwieen. Lambik steekt daar een stokje voor. De pastoor is weinig dankbaar en bekommert  zich alleen om zijn spullen. 
De kerk is dezelfde kerk als waar Saunière in woont in de eerste reeks. Dus dan is de pastoor waarschijnlijk ook een jongere versie van Saunière. Zou hij hier al bevriend zijn met Barabas? En wordt dit hele dorp later geconverteerd naar een sanatorium?

Huidige tijd

Dr. Krimson heeft een plek gevonden, waar hij kan verdwijnen. Een flat in Molenbeek, een rots Georgië of Amoras, in de Stille Zuidzee. Achiel is erg blij dat Dr. Krimson voor Amoras heeft gekozen. 
Jerusalem wacht in een ziekenhuis op nieuws over Diez, Lambik vermaakt vluchtelingen in een kampje, Achiel heeft contact met zijn opdrachtgevers (naast Dr. Krimson), Dr. Krimson bereidt de inname van Amoras voor, Sidonia rijdt iedereen naar huis en Barabas geniet nog steeds van de herinneringen van Lambik. 

Verleden tijd

Lambik wandelt weer terug naar het hotel en daar blijkt dat mevrouw Sinon bij vlagen last heeft van migraine. En dat er een nieuwe gast is. Deze nieuwe gast is rijk en heeft vreemde maniertjes. Het blijkt een jonge Dr. Krimson te zijn. Hij is vriendelijk, voorkomend en beleefd. Wat is er gebeurd in Piscine les Bains?

vrijdag 14 april 2017

De Monnik

Jaren geleden postte ik hier eens een stuk over het boek The Monk van M. G. Lewis. Het boek was een van de eerste Gothic Horror Romans (en definieerde het genre, min of meer) en ik vond het fantastisch toen ik het las. En een van de personages uit het boek was zelfs een inspiratie voor de naam van een van mijn kinderen. En onlangs keek ik via +Netflix een verfilming van dat boek! Le Moine met Vincent Cassel in de hoofdrol als de betreffende monnik. Vincent Cassel kennen we ook uit de film Black Swan, waarin hij Nathalie Portman tot waanzin drijft. In deze film flirt hij ook weer met waanzin. Ik vond de film erg mooi en sfeervol, maar haalt het niet bij het boek.

Yup, de toon is gezet.

Spoilers!

De film opent met de Monnik die de biecht afneemt van een man, die steeds gruwelijker misdaden op vrouwen opbiecht. De man lijkt een pedofiel te zijn die eerst prostituees verkrachtte, maar nu meermalen per dag de jonge dochter van zijn broer verkracht. De monnik probeert hem ervan te overtuigen dat hij kwaad doet en dat hij dat niet af kan schuiven op de invloed van de duivel, de man kiest daar zelf voor. 

Dan volgt er een korte scene, waarbij er een baby wordt achtergelaten bij een klooster en de monniken van dat klooster nemen het kind liefdevol op, en het groeit uiteindelijk op tot Ambrosius, de Monnik die wij eerder zagen. Hij heeft een vooraanstaande positie in het klooster, omdat hij zo diep gelovig is en zo goed kan preken. Veel mensen komen luisteren naar de missen in het geïsoleerde klooster. Een van deze mensen in Antonia, met haar tante Lionella. Tijdens de mis ontmoeten zij Lorenzo, een lokale edelman, die meteen verliefd wordt op Antonia. 
 
Iedereen luistert vol aandacht
Ondertussen vraagt ook een jongeman met een creepy masker op om in het klooster en de broederschap opgenomen te worden. Hij draagt het masker omdat hij gewond is geraakt in een brand en er gruwelijk uitziet (het masker maakt het niet veel beter). De meeste monniken willen eigenlijk niet, maar Ambrosius overtuigt hen ervan de jongeman, Valerio, een kans te geven. 
Ambrosius hoort ook de biecht van de jonge nonnen van een naastgelegen vrouwenklooster. Een van deze jongedames laat een briefje vallen, van haar minaar. Ambrosius meldt dit bij haar abdis. Die ontdekt na een kort verhoor dat het kind nog zwanger is ook. Zij veroordeelt het kind tot de hongerdood in de kelder van het klooster. 

In Madrid maakt Lorenzo Antonia het hof. Maar haar moeder, de zieke Elvira vindt dat eigenlijk niet zo een goed idee. Zij is erg arm en een rijke edelman zou niet moeten trouwen met een arm meisje. Elvira en haar man deden dat ook, ze werden verstoten door de familie van haar man en moesten een arm leven leiden in Caracas en haar man nam haar dat altijd kwalijk. Lorenze bezweert haar dat hij weinig familie heeft en dat zij blij zullen zijn wanneer hij eindelijk trouwt. Elvira stemt toe, als Lorenzo ook toestemming kan krijgen van zijn oom, zijn laatste levende familielid. Opgetogen vertrekt de jongeman om zijn oom te bezoeken.

Creepy masker is creepy

Ondertussen blijkt dat Valerio eigenlijk geen jongeman is, maar een jonge vrouw. Zij is zo verliefd op Ambrosius dat zij bij hem in het klooster wil blijven. Ambrosius zegt dat dat uiteraard niet gaat. Hij wil haar de volgende morgen wegsturen. Zij vraagt hem om een roos uit zijn tuin, om hem te kunnen gedenken in de buitenwereld. Terwijl Ambrosius een roos voor haar plukt, wordt hij gebeten door een duizendpoot, en wordt ziek van het gif. 
Tijdens zijn ziekte waakt Mathilde, weer in haar vermomming van Valerio bij Ambrosius. Zij zuigt het gif uit zijn wond en dit leidt (uiteraard!) tot koortsige seks. Tot ieders verbazing geneest Ambrosius, maar hij kan zich maar niet herinneren of de seks met Mathilde nou echt was, of alleen een koortsdroom. 

Antonia, bezorgd om haar zieke moeder, komt naar het klooster om te vragen of Ambrosius haar moeder de biecht af wil nemen. Zij zal niet lang meer te leven hebben. Ambrosius heeft al zijn hele leven visioenen van een vrouw als Antonia en met zijn zojuist ontwaakte seksualiteit, kan hij geen weerstand aan haar verzoek bieden. 
In het gesprek met Elvira hoort Ambrosius aan dat Elvira haar eerste kind, een zoon, bij haar schoonvader moest achterlaten, toen zij met haar man verbannen werd naar Caracas. En zij vreest dat zij daarmee haar zoon aan de dood heeft overgeleverd, want zij heeft hem nooit meer gezien. Ambrosius probeert haar gerust te stellen. Indertijd deed zij wat zij kon, en zij heeft een gezonde dochter gekregen. 
Na afloop van het gesprek treft Ambrosius Antonia in de tuin. Hij wordt verteert door lust voor haar. En Antonia is nog redelijk naïef in de manieren van mannen en in al haar onschuld lijkt zij met hem te flirten. Ze vertelt over een vreemde droom die zij heeft over een oudere man die haar zal leiden en vraagt Ambrosius om psalm 6 op te zeggen met haar. Deze tekst valt ook te lezen als twee minnaars die elkaar toespreken in bed (en is daarmee niet de Psalm 6 die in de bijbel staat). Ambrosius draagt voor zoals Antonia vraagt en kan zich ondertussen steeds slechter beheersen (Vincent Cassel vibreert haast van onderdrukte passie). Maar dan krijgt Antonia eindelijk door dat er iets niet klopt en ze stuurt hem weg. Beschaamt vlucht Ambrosius weg, en passeert dan nog Lorenzo, die eindelijk toestemming voor een huwelijk heeft ontvangen van zijn oom.
Geen mooie meiden voor de Monnik
Terug in het klooster werpt Ambrosius zich uit frustratie op Mathilda, die hem ook niet meer hoeft, aangezien zij voelt dat hij liever een ander heeft. Zij helpt hem met haar hekserij om toch toegang te krijgen tot Antonia. Terwijl zij daarmee bezig is, ziet Ambrosius een visioen van de dode, zwangere non, die hem beschuldigt van dezelfde zonden als waar zij voor heeft moeten sterven. 
Ambrosius laat zich niet tegenhouden en met de toverkracht van Mathilda begeeft hij zich naar het huis van Antonia, dringt binnen, heeft seks met een slaperige Antonia die hem verwelkomt in haar bed. Het is een beetje onduidelijk of dit een gevolg is van de magie, dat Antonia die hem houdt voor Lorenzo of dat het een fantasie is van Ambrosius. 
Ondertussen wordt Elvira wakker en kijkt bij haar dochter, en betrapt Ambrosius in het bed van haar dochter. In paniek steekt Ambrosius Elvira dood. Lorenzo besluit dan om op een wel heel ongelukkig moment een serenade te brengen aan zijn geliefde Antonia. Zij wordt wakker, ziet Ambrosius, ziet haar dode moeder en begint te gillen. Het hele kaartenhuis stort in elkaar. Antonia wordt waanzinnig en Ambrosius verdwijnt na een gerechtsgang bij de inquisitie in een cel om van de honger te sterven. 

In de cel wordt Ambrosius bezocht door Mathilda, gekleed als een koningin. Zij helpt hem met haar magie te ontsnappen naar de hete, rotsachtige woestenij rond Madrid. Terwijl hij stervend van uitputting rondstrompelt, wordt hij bezocht door de duivel, in de gedaante van de engerd uit het begin van de film. Deze belooft hem een leven als een koning aan de zijde van Satan, als hij god afzweert. Maar Ambrosius zweert god af om Antonia te kunnen redden van de waanzin die haar in zijn greep houdt. Ambrosius sterft, eenzaam en alleen in de woestenij rondom Madrid.

Vergelijking met het boek

De film was boeiend, spannend en naargeestig om naar te kijken en Vincent Cassel was echt heel goed als Monnik die plotseling wordt geconfronteerd met allerlei gevoelens, waar hij geen raad mee weet omdat hij zeer beschermd is opgevoed binnen een klooster. En toch was het boek een stuk sterker. 
Het boek heeft ook zeker zijn minpunten. Een belangrijk minpunt is dat er veel hoofdpersonen zijn, die allemaal veel aandacht krijgen, wat niet altijd bijdraagt aan dat vooruitgang van het plot. Maar door die ruimte is er ook meer tijd voor een goede karakterisering, die beter past bij de boodschap die de schrijver probeert over te brengen. 
Voor de film is er veel uit het boek weggesneden en daarmee worden de motivaties van de verschillende spelers ook anders, waardoor de boodschap van het boek (en de horror!) ook verdwijnen. 

In het boek wordt bijvoorbeeld veel meer tijd besteedt aan het feit dat het allemaal midden in Madrid plaatsvind, een grote stad met grote groepen mensen. En die stedelijke setting, en de groepen mensen die op de been gebracht kunnen worden, de wispelturigheid van de bevolking, dragen ook bij aan de horror. Elvira en Antonia zijn twee verarmde vrouwen, die ondanks dat ze in een grote stad wonen, nauwelijks connecties hebben en zich daarom om nauwelijks kunnen beschermd tegen de aandacht van Ambrosius. En wanneer de bevolking eenmaal op de hoogte wordt gesteld van de corruptie van Ambrosius, de Monniken en de Nonnen, worden ze woest en scheuren ze de daders aan stukken. De bevolking die Ambrosius eerst op handen droeg, is hem alweer vergeten tegen de tijd dat hij sterft van zijn verwondingen en de honger op een berg buiten Madrid.
In de film zijn de kloosters erg geïsoleerd geplaatst, waardoor die druk van de publieke opinie nauwelijks gevoeld wordt. 

Daarnaast wordt in het boek ook veel meer aandacht besteedt aan de relatie Ambrosius en Rosario (Valerio in de film). Daar zien we hoe Rosario inspeelt op de ijdelheid van Ambrosius en hem langzaam verleidt tot meer een meer duistere daden. En iedere keer dat Ambrosius op het punt staat om zijn zonden te bekennen en terug te keren naar het rechte pad, houdt zij hem voor hoe zijn goede naam daar onder zal lijden, waarmee ze hem verder verleidt tot meer duistere daden. 
Door daar in de film minder aandacht aan te besteden, wordt Ambrosius ook een wat vlakker karakter. In de film lijkt het hem allemaal maar een beetje te overkomen. In het boek blijkt juist hoezeer Ambrosius wordt gedreven door trots en ijdelheid en hij kiest keer op keer zelf voor het makkelijke pad van meer zonden begaan, dan opbiechten en straf ondergaan. 

Verder wordt in het boek ook veel meer aandacht besteed aan de verschillende manieren waarop vrouwen om kunnen gaan met seksualiteit en wat daarin verstandig is. We hebben Agnes, die nog geen non is (in de film al wel) en zwanger blijkt van haar minnaar. Uiteindelijk sterft haar kind, maar daarom wordt gerouwd door zowel haarzelf als haar minnaar en zij kan uitkijken naar een gelukkig huwelijk met haar minnaar, die inziet dat hijzelf ook schuld draagt aan de penibele situatie waarin zijn minnares belandt is. In de film sterft Agnes alleen maar. 
We hebben ook Rosario/ Mathilda die haar seksualiteit alleen gebruikt om Ambrosius te verleiden tot meer een meer kwade daden. Eerst door seks met hem te hebben, terwijl hij dat niet mag. Dan later door hem seks juist te onthouden (en daarmee verder te frustreren), en hem op het pad naar verkrachting van jonge maagden te zetten. 
En tot slot Antonia, die zo ontzettend beschermd is opgevoed dat ze nauwelijks enige besef heeft van seks, seksualiteit en liefde. Ze begrijpt niet dat Lorenzo verliefd is op haar een beschermer voor haar kan zijn. Ze begrijpt ook niet dat Ambrosius niet het beste met haar voor heeft. En daarmee is zij een buitengewoon makkelijk slachtoffer voor Ambrosius en zijn duistere plannen. Ook beschikt zij niet zoals Agnes (of Marguerite, een wat minder belangrijk karakter) over de emotionele veerkracht om om te gaan met de seksuele aandacht van Ambrosius.  
Ambrosius lijkt een man te zijn met een extreem Madonna - Hoer Complex. Hij blijkt een man te zijn van diepe sensuele en gepassioneerde gevoelens (en daarmee ongeschikt voor een kloosterleven). En door zijn opvoeding kan hij vrouwen alleen maar zien als zuiver of verdorven. En hij voelt zich enorm aangetrokken tot de zuiveren, maar als die aantrekkingskracht eenmaal bevredigt is, moet hij niets meer van hen hebben. 
Daarmee geeft de schrijver, zeker voor die tijd, een heel genuanceerd oordeel over de verhoudingen tussen mannen en vrouwen en de rol die seks daarbij speelt. Hij veroordeelt de extreme indeling tussen zuiver en verdorven. 
In de film is Ambrosius meer iemand die niet om kan gaan met zijn gevoelens en daarom domme dingen doet. 

Tot slot het einde van het boek en de film. In het boek heeft Ambrosius nauwelijks spijt van zijn gruwelijke daden (verbreken van zijn geloften, seks met Antonia die zijn zus blijkt te zijn, vermoorden van haar moeder, die ook zijn moeder blijkt te zijn en uiteindelijk het vermoorden van Antonia), hij heeft alleen spijt van het feit dat hij betrapt is en nu gruwelijke straf moet ondergaan. Hij verkoopt zijn ziel aan de duivel om deze straf dan ook te vermijden (en ondergaat uiteindelijk een gruwelijker straf). 
In de film verkoopt Ambrosius zijn ziel om Antonia te behoeden voor waanzin, waarmee hij laat zien dat zijn liefde voor haar oprecht maar misplaatst was. En hiermee wordt de impact van de film enorm verzwakt naar mijn idee. De echte horror (mensen die een positie van spirituele macht hebben, kunnen net zo makkelijk slachtoffer worden van hun eigen kwade impulsen) wordt hiermee aardig verzwakt.