The Odyssey

Sander nam me mee naar The Odyssey (2026) van Christopher Nolan (Memento, The Dark Knigh Rises). Hij stond erop, hij wilde met zijn meisje naar de film. Ik ben niet echt een Nolan - fan, maar ging graag mee met Sander. 

In ieder geval, de film zit vol met bekende mensen zoals Matt Damon (The Last Duel, Behind the Candelabra), Anne Hathaway (The Dark Knight Rises), Tom Holland (Spider-man: Far from Home, Spider-man: Homecoming), Zendaya (Dune, Dune II), Robert Pattinson (Mickey 17), John Leguizamo (The Menu), Mia Goth (Frankenstein), Charlize Theron (Prometheus, The Road) en Lupita Nyong'o (Us, Black Panther). 

The Odyssey is natuurlijk gebaseerd op de Odyssee van Homerus en die vertelt hoe Griekse koning en held Odysseus na de oorlog in Troje terugkeert naar huis en alle avonturen die hij daarbij meemaakt. Een oud verhaal, dat al vaker mensen heeft geïnspireerd tot een hervertelling. En de Griekse mythen en verschillende hervertellingen zijn hier vaker besproken (zoals door Stephen Fry met zijn Mythos, Heroes, Troy en Odyssey, of the Song of Achilles, Circe en The Silence of the Girls). En Nolan probeert er toch weer zijn eigen draai aan te geven. 

Spoilers

Dit is misschien een eeuwenoud verhaal dat iedereen met een beetje opleiding uit zijn hoofd kent, maar deze film is heet van de naald. Dus let op. 

We beginnen in Ithaka, waar het koninklijk paleis is overgenomen door allemaal mannen, die niets liever willen dan huwen met Koningin Penelope (Hathaway), terwijl jonge zoon Telemachus (Holland) moet aanzien hoe hij aan alle kanten vernederd wordt. Waar is Koning Odysseus? De Trojaanse Oorlog is al lang voorbij, de andere koningen zijn weer naar huis teruggekeerd. En er zijn geruchten van overvallen door de Zee-Mensen (Mensen, wij noemen deze onbekende groep rovers nu de Zee Mensen, maar hun tijdgenoten deden dat waarschijnlijk niet), die rovend over de zeeën trekken en kustplaatsen in de as leggen. Er is een koning nodig, die leiding kan geven. 

Odysseus (Damon) verblijft inmiddels op het eiland Ogygia bij de nimf Calypso (Theron), waar hij eet en drinkt van de Lotus, die zijn geheugen vertroebeld. Maar toch denkt hij terug aan de gruwelen van de oorlog in Troje. En aan de reis daarna. Waar zijn zijn manschappen? Waar is zijn familie? De godin Athene (Zendaya) wil dat hij zich herinnert hoe het allemaal zover gekomen is. Calypso stopt met hem de Lotus te geven en hij herinnert zich steeds meer. 

Telemachus gaat op pad, om uit te zoeken waar zijn vader en Koning gebleven is. Hij gaat eerst langs bij Menelaos (Bernthal, Baby Driver) en Helena (Nyong'o) van Sparta, die deze hele oorlog gestart is. Daar hoort hij dat zijn vader zich dapper geweerd heeft in de strijd en dat het dankzij Odysseus is, dat de stad ingenomen kon worden, dankzij de list met het paard. Maar de overwinning was geen gelukkige. Troje werd verwoest, Helena zit vast in een zeer bitter huwelijk met Menelaos, Agamemnon werd gedood door zijn vrouw Clytaimnestra, tweelingzuster van Helena (ook Nyong'o) als wraak voor het offeren van hun dochter Iphigeneia. Odysseus leefde nag na de val van Troje en vertrok met zijn soldaten, maar waar is hij nu?

Op Ogygia bij Calypso begint Odysseus, nu niet langer onder invloed van de Lotus, te praten tegen Calypso. Hij verzon de list met het houten paard, leidde het leger van de Grieken naar de overwinning. En toen vertrokken hij en zijn mannen uit Troje. Maar ze namen een langere, rustiger route. Deze route bracht hen naar het eiland van de Cycloop. Nadat deze verschillende mannen opat, bleek dat hij een zoon van Poseidon was, de God van de Zee. Ze vluchten verder naar het eiland Aeaea, waar ze aangevallen worden door reuzen en later te maken krijgen met de heks Circe. 

Er blijven steeds minder soldaten van Odysseus over, wanneer ze verder vluchten naar de toegang tot Hades. Daar offeren ze schapen en al snel verschijnen de doden. Wanneer deze doden drinken van het offerbloed, kunnen zij spreken met de levenden. En dan krijgen Odysseus en zijn mannen zaken te horen, die ze liever niet hadden willen weten. 

Odysseus en zijn mannen bieden steeds nieuwe uitdagingen het hoofd, zoals de Sirenen en Scylla en Charibdis. En iedere keer kost hen dat weer levens. Uiteindelijk landden zij op een eiland waar het vee van de Goden graast. De mannen van Odysseus eten het vee, wat weer leidt tot goddelijke straf. Alleen Odysseus overleeft dat en hij spoelt aan bij Calypso, waar hij jaren verblijft. 

Calpyso stuurt hem weer naar huis. Eenmaal thuis aangekomen, ziet Odysseus dat zijn vrouw en kind en trouwe onderdanen belegerd worden door wel zeer vrijpostige mannen. Maar al zijn soldaten zijn dood, hoe kan hij zijn huis leegvegen van deze indringers? Penelope herkent haar man niet, maar vraagt deze reiziger wel om te vertellen over de slag bij Troje. 

Dan zegt Penelope dat zij zal huwen met de man die de boog van Odysseus kan spannen. Er is er natuurlijk maar een die dat kan. En wanneer het eenmaal duidelijk is dat Odysseus is teruggekeerd, worden de vrijpostige mannen vrij snel het paleis uitgeveegd. 

Conclusies 

Christopher Nolan kan mooie, overdonderende films maken, met prachtige plaatjes en imposante achtergrondmuziek erbij. Maar tjee, de dialogen en karakters zijn soms wel erg plat en uitleggerig. Er moet ons verschillende keren uitgelegd worden dat de goddelijke wetten rondom gastvrijheid echt niet geschonden mogen worden, iets wat de personen die het tegen elkaar zeggen allang weten. Men doet dat nauurlijk toch en dat leidt steeds weer tot ellenede. En hetzelfde geldt voor de zorgen over de Zee-Mensen, die zo niet genoemd werden door hun tijdgenoten. En wanneer Odysseus zich beklaagt dat de Bronstijd ineenstort, betwijfel ik of de brons-tijd bewoners over hun eigen tijd dachten als de brons-tijd. Die kleine dingen haalden me toch wel erg uit de film iedere keer. 

En Penelope was bij vlagen ook meer bezig met haar persoonlijke gevoelens, in plaats dat ze als Koningin - Regentes leiding gaf aan Ithaka en probeerde haar zoon op te voeden tot Koning in spe. Dat irriteerde bij vlagen ook wel. 

 

Maar de vernietiging van Troje, de scenes in Hades en de stormen op zee waren wel erg mooi in beeld gebracht. 

Meer uiterlijk vertoon dan inhoud, maar als je het uiterlijk vertoon wil zien, doe dat dan in de bioscoop. 

The English Patient (film)

Ik keek The English Patient (1996) van Anthony Minghella. De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Michael Ondaatje, dat ik een tijdje geleden ook gelezen heb. 

Verder zit de film boordevol met bekende koppen uit de jaren '90, die hier nog aan het begin van hun carrière stonden. De hoofdrollen zijn voor Ralph Fiennes (The Menu, Spectre) en Kirsten Scott Thomas (Only God Forgives). Verder zien we ook nog Juliette Binoche, Willem Dafoe (Nosferatu (2024), Shadow of a Vampire), Naveen Andrews, Colin Firth (Tinker, Tailor, Soldier, Spy (2011)) en Jürgen Prochnow (Dune (1984), In the Mouth of Madness).   

Spoilers

Deze film is ook alweer 30 jaar oud (wat gaat de tijd toch snel) en was indertijd behoorlijk populair, maar let toch op. 

De film begint in de nadagen van WOII tijdens de met een onbekende man (Fiennes) en een vrouw (Scott Thomas) in een vliegtuigje boven de woestijn. Ze worden neergeschoten en het vliegtuigje stort in vlammen neer. Gelukkig zijn er vriendelijke Bedoeïnen die weten hoe je ernstig verbrandde mensen in leven moet houden, dus de man wordt gered en belandt in een Brits veldhospitaal. De man claimt niet meer te weten wie hij is, maar wel dat hij een Engelsman is. De Britten vinden het maar verdacht en denken dat hij een spion voor de Duitsers is. 

Uiteindelijk belandt The English Patiënt dan in een Italiaanse villa, onder verzorging van verpleegster Hanna (Binoche) terwijl de rest van het leger verder gaat met de bevrijding van Italië en hopelijk de rest van het Europese continent. Hanna worstelt met haar eigen verliezen. Haar man is dood, haar beste vriendin is dood, dus deze patiënt moet blijven leven. 

The English Patiënt vertelt Hanna steeds over zijn tijd in Caïro. Hij was onderdeel van een Internationale groep archeologen die in de woestijn van Egypte en Libië onderzoek deden. Ze vinden de Grot van de Zwemmers. 

Wanneer onderzoeker Geoffrey Clifton (Firth) zijn vrouw Katherine (Scott) meeneemt naar de woestijn, veranderen de verhoudingen binnen het team van mannen. Graaf Almasy (Fiennes) begint een affaire met Katherine.  

De affaire duurt voort, terwijl de oorlogswolken al aan de horizon samenpakken. Geoffrey Clifton realiseert zich dat zijn vrouw een affaire heeft. Hij beraamt een zelfmoord - moord - moord door zijn vliegtuigje, met zijn vrouw aan boord te laten neerstorten op Almasy. Almasy weet op tijd weg te duiden, Geoffrey sterft, maar Katherine leeft nog. Almasy legt haar te rusten in de Grot van Zwemmers en gaat hulp halen in een nabijgelegen post van de Britten. Maar ondertussen is de oorlog uitgebroken en wordt hij als buitenlander gearresteerd door de Britten. 

Pas later, als Almasy heeft kunnen ontsnappen, vertelt hij de oprukkende Duitsers alles wat hij weet, om een vliegtuig te kunnen regelen en daarmee naar de Grot van de Zwemmers te kunnen gaan. Maar Katherine is inmiddels al overleden. Op de weg terug wordt zijn vliegtuigje neergeschoten en raakt Almasy ernstig verbrand. 

Almasy verzwakt snel en overlijdt. Hanna, Caravaggio en Kip gaan ieder hun eigen weg. 

Conclusie

Dit is een prima film, boordevol met prima acteurs. Het is goed te zien waarom bijna iedereen na deze film nog een interessante carrière heeft gehad. 

Verder blijft het verhaal ook redelijk trouw aan het boek. Er wordt steeds heen en weer gesprongen tussen het verhaal van de Engelse Patiënt en van Hanna en haar huisgenoten. En de parallellen tussen die twee groepen zijn ook vrij duidelijk. Op twee verschillende plekken en verschillende tijden proberen twee groepen van verschillende nationaliteiten samen te werken en de tijd door te komen met elkaar. En op de achtergrond speelt steeds dezelfde oorlog. En uiteindelijk weet iedereen wat katharsis te vinden wanneer ze elkaars verhalen tot het bittere eind hebben aangehoord. 

Zeker de moeite van het kijken waard

Wuthering Heights

Wuthering Heights (2026) is weer verfilmd en onlangs heb ik dat in de bioscoop kunnen zien. Deze film is van Emerald Fennel en heeft Margot Robbie (Barbie) en Jacob Elordi (Frankenstein) in de hoofdrollen.

Wuthering Heights is natuurlijk gebaseerd op het gelijknamige boek van Emily Brontë uit 1847. Het was haar enige boek en het is met recht een klassieker geworden. Het kan gezien worden als een voorbeeld van een Gotische horror roman. Het landschap speelt een grote rol in het verhaal en lijkt de emoties van de hoofdpersonen te verbeelden of duiden. Verder is iederen bijzonder geïsoleerd en zijn de onderlinge relaties totaal verziekt. 

Verder heb ik het boek lang geleden al eens gelezen, maar misschien verdient het een herlezing. 

Door naar de nieuwe film. 

Spoilers

Deze film is echt heet van de naald, dus let op

De film begint met een jonge Catherine Earnshaw (Mellington) en haar vriendinnetje/ oppas Nelly (Ngyuen) op Wuthering Heights. Haar vader, Mr. Earnshaw heeft een jongen (Cooper) mee naar huis genomen, als kameraadje voor zijn dochter. Ze noemen het kind Heathcliff, naar een overleden zoon. 

De kinderen groeien op en er ontstaat een zeer hechte vriendschap tussen Catherine (nu Robbie) en Heathcliff (nu Elordi). Een volwassen Nelly (Chau) ziet in dat deze vriendschap tussen een dame van adellijke afkomst en iemand die zo van de straten van Liverpool geplukt is, volstrekt ongepast is, maar niemand luistert naar haar. 

Dan komt Edgar Linton (Latif) met zijn pleegkind Isabella (Oliver) op het nabij gelegen Thrushcross Grange wonen. Edgar heeft veel geld verdiend in de moderne textielindustrie en laat het graag breed hangen. Catherine ziet via Edgar een manier om te ontsnappen aan het steeds verder vervallende Wuthering Heights en wil contact leggen met Edgar. Misschien zit er wel een huwelijk in!  

Wanneer Catherine eindelijk contact heeft kunnen leggen met Edgar, weet zij meteen ook een tijdje bij hem te blijven. En onder de beschavende invloed van Edgar en Isabella gaat Catherine zich beter kleden en gedragen en ziet zij er eindelijk uit als de dame van stand die zij is. Heathcliff vindt dat helemaal niets. 

Die avond wil Catherine Heathcliff bezoeken op de zolder van de schuur waar hij slaapt, maar net als zij hem wakker wil maken, besluiten twee bedienden om de schuur te gebruiken voor hun eigen seks-afspraakje. Catherine en Heathcliff zijn behoorlijk van de kaart hierdoor en het zet hun relatie ineens in een ander licht. De volgende dag probeert Heathcliff Catherine voor zichzelf te claimen, maar Catherine wijst hem af. Zij kiest duidelijk voor Edgar en zijn geld en status. En Heathcliff vertrekt.  

Catherine trouwt met Edgar en begint een nieuw leven, vol luxe op Thrushcross Grange. Ze is niet echt gelukkig, maar wel tevreden. En Edgar ziet niet dat hij alleen de oppervlakte van Catherine leert kennen. De jaren gaan voorbij en Catherine raakt eindelijk zwanger, waar Edgar heel blij mee is. En dan plotseling keert Heathcliff terug. Hij is nu rijk, kleedt zicht en spreekt als een heer van stand. Catherine denkt dat zij haar relatie met Heathcliff weer op kan pakken, maar Heathcliff is nog steeds diep gekwetst door Catherine's keuze voor Edgar. En hij is uit op wraak. 

Heathcliff probeert Isabella te verleiden. Maar Catherine weet dat nog net te voorkomen. Dan wurmt Heathcliff zich naar binnen bij Mr. Earnshaw op Wuthering Heights, die inmiddels helemaal is weggegleden in alcoholisme en armoede. Mr. Earnshaw sterft en tijdens de begrafenis pikken Heathcliff en Catherine hun relatie weer op. Maar als volwassenen wordt deze relatie meteen zeer seksueel van aard. Iedere kans die ze krijgen leidt tot seks. 

Deze affaire blijft niet lang geheim. Edgar verbiedt Catherine om Heathcliff ooit nog te zien. Heathcliff trouwt met Isabelle en begint een verknipte BDSM relatie met haar. De zwangerschap van Catherine is lang geleden al misgelopen, maar de miskraam was nooit volledig. En nu sterft Catherine. Heahtcliff probeert haar nog te bezoeken, maar ze is gestorven voor hij bij haar kan zijn. 

 Conclusie

Deze film ziet er overdonderend uit met prachtige beelden van het Yorkshire landschap en de overdaad van huize Linton. Iederen loopt rond in de mooiste kleren, door het meest woeste landschap. Maar dat is dan ook wel het beste dat ik kan zeggen van deze film. 

Veel belangrijke karakters zijn uit het verhaal gehaald, om het allemaal wat beter te kunnen begrijpen. Maar daarmee wordt het verhaal ook meteen oppervlakkiger. De kracht van het boek was juist dat iedereen kinderen krijgt, en dat het drama van Catherine en Heathcliff wordt uitgespeeld door een volgende generatie, die ook weer kampen met hun eigen problemen. 

Verder is de spanning tussen Heathcliff, Catherine en Edgar gereduceerd tot puur seksuele aantrekkingskracht en jaloezie. En het boek bleef dat ongenoemde subtext, maar hier zien we Heathcliff en Catherine steeds zeer risicovolle seks hebben op zeer ongepaste momenten en plaatsen. Dat doet toch een beetje af aan de op allerlei vlakken zeer verziekte relatie die die twee hadden in het boek. 

En tot slot kent het boek twee vertellers, die allebei ook nog hun eigen mening meegeven over de gebeurtenissen, waardoor het op een gegeven moment onduidelijk is hoe het nu precies zit met de relatie tussen Catherine en Heathcliff. 

Dus, kijk vooral voor de mooie plaatjes, maar je kan beter het boek lezen.  

The Three Musketeers

Nu we met regelmaat het Call of Cthulhu rollenspel spelen in de tijd van de drie Musketiers, heb ik ook een van de vele, vele verfilmingen van dit beroemde verhaal bekeken. En het was niet best. 

Het gaat om The Three Musketeers (1993) van Stephen Herek. In de hoofdrol zien we Chris O'Donnel en de drie musketiers zelf worden vertolkt door Charlie Sheen (zoon van Martin), Kiefer Sutherland (They Cloned Tyrone) en Oliver Platt (I'm Thinking of Ending Things). In belangrijke bijrollen zien we nog Tim Curry, Rebecca de Mornay en Michael Wincott (Alien Resurrection, Nope). 

Het verhaal is natuurlijk gebaseerd op de beroemde serie verhalen van Alexandre Dumas (ook van de Graaf van Monte Cristo). De verhalen van de drie Musketiers zijn al sinds hun ontstaan ontzettend populair geweest en gebleven. Zie ook de ontelbare verfilmingen van het verhaal. 

Spoilers

De film opent met D'Artagnan (O'Donnel) die een duel voort met een broer van een vriendinnetje van hem. Nadat hij de andere man verslagen heeft, trekt hij naar Parijs, om zich bij de Musketiers aan te sluiten, zoals zijn vader dat ook had gedaan. 

D'Artagnan komt net te laat aan in Parijs, want de Musketiers zijn zojuist ontbonden door Rochefort (Wincott) op bevel van Kardinaal Richelieu (Curry). De oorlog tegen de Engelsen vraagt inzet van alle vechtende mannen! Drie Musketiers wilden hun werk niet opgeven, Athos (Sutherland), Porthos (Platt) en Aramis (Sheen). 

Eenmaal aangekomen in Parijs krijgt de heethooofdige D'Artagnan meteen ruzie met de drie Musketiers en hij arrangeert drie duels om de ruzie te beslechten. Maar voordat het duel echt plaats kan vinden, verschijnt Rochefort op het toneel om de rebellerende Musketiers te arresteren. D'Artagnan sluit zich meteen aan bij de Musketiers en bestrijdt Rochefort en zijn mannen. En hoewel iedereen zich kranig weert, wordt D'Artagnan toch gevangen genomen. 

In de kerkers van de Kardinaal hoort D'Artagnan de plannen van de laaghartige Kardinaal. Deze is van plan Koning Louis (O'Conor) te verdrijven en zijn plek in te nemen op de troon en in het bed van Koningin Anne (Anwar). Met deze informatie moet D'Artagnan natuurlijk terug naar de Musketiers! D'Artagnan wordt gered door zijn nieuwe vrienden en iedereen racet naar Calais om daar het voorstel van verraad van de Kardinaal te onderscheppen voor het bij de Koning van Engeland aankomt. 

D'Artagnan valt in handen van Milady de Winter (De Mornay) die geen tijd verliest om al zijn geheimen te weten te komen. En aangezien zij beeldschoon is, ziet D'Artagnan er geen kwaad in om haar alles te vertellen. 

D'Artagnan wordt weer gered van het gruwelijke gevaar van een mooie vrouw door zijn vrienden de Musketiers. Dan blijkt dat Milady eigenlijk de ex-vrouw is van Arthos. En dat deze twee eigenlijk nog een hoop gevoelens voor elkaar hebben. En Arthos heeft haar met zijn gedrag gedwongen tot de schandelijke levensstijl van spionage en verraad. Milady kan niet langer met haar geheimen leven en vertelt alles aan de Musketiers voor zij  zich van een klif stort. 

Met alle nieuwe informatie racen de Musketiers terug naar Parijs, waar een aanslag op de Koning wordt voorbereid. Het komt tot een enorm gevecht tussen de mannen van de Kardinaal, de Musketiers en de ontslagen musketiers. Maar de Kardinaal is niet voor een gat te vangen, en ontvoert de Koning en de Koningin. Maar gelukkig weten de Musketiers op het laatste moment iedereen te redden. 

Alles komt goed en een dankbare Koning geeft de Musketiers alles wat zij maar kunnen wensen en D'Artagnan kan zich eindelijk bij het illustere gezelschap voegen. 

Conclusie

Deze film zit in dezelfde lijn als andere avonturenfilms uit de jaren '90, zoals Robin Hood Prince of Thieves, First Knight, en Prince Valiant. 

Dit is geen beste film, maar wel een hele leuke. De acteurs zijn niet heel best, er wordt nog net iets te veel teruggegrepen op de grappige one-liners die populair waren in de jaren '80 actiefilms. En laten we het maar niet hebben over de rol van vrouwen in de film, die zijn er alleen maar om mooi te zijn en de helden te motiveren. 

Het ziet er allemaal leuk uit, maar het heeft weinig om het lijf. Kijk het voor de mooie mensen, de naargeestige slechteriken en het dappere gedoe van de helden.

A Suitable Boy

Tijdens het eindeloos fruit wassen om jam te maken keek ik dit keer A Suitable Boy (2020) van Mira Nair (Vanity Fair (2004)). Deze netflix serie is gebaseerd op het gelijknamige boek van Vikram Seth. Ik heb het boek ooit uit de bibliotheek van Baarn gehaald, dus dat zal ergens in de jaren '90 zijn geweest. Ik was in ieder geval blij verrast om te zien dat het verfilmd was. 

Spoilers

In 1951 maakt India zich klaar voor de allereerste democratische verkiezingen nadat de Britse koloniale overheersing is geëindigd. Maar mevrouw Rupa Mehra maakt zich drukker om haar dochter Lata, deze is nog steeds niet getrouwd en het is hoog tijd dat er een geschikte jongeman wordt gevonden voor haar. De rest van de serie volgen we Lata en haar familie in hun zoektocht naar een geschikte partner. 

Lata bezoekt de universiteit en heeft ambities die ze wil verwezenlijken in haar leven. Haar moeder wil juist dat zij zich nooit financieel zorgen hoeft te maken, omdat haar potentiële man dat allemaal zou moeten kunnen opvangen. Haar oudere broer maakt zich erg druk over de goede naam van zijn familie, en wil dat Lata met een rijke jongeman trouwt. Lata probeert te balanceren tussen alle belangen en dat is nog niet makkelijk. 
Maar de familie van Lata is niet de enige met sores. Haar zuster Savita is getrouwd met Pran Kapoor. De Kapoor familie heeft allemaal politieke ambities en kijkt reikhalzend uit naar de komende verkiezingen. maar jongere broer Maan Kapoor is een nutteloze playboy die net op dit moment een affaire begint met de veel oudere zangeres (en courtisane en moslima) Saeeda Bai, een volledig ongeschikte vrouw natuurlijk. 

In aanloop naar de verkiezingen, komen allerlei spanningen op het nationale toneel ook tot uiting in de verschillende gezinnen die we volgen. Zal het Lata uiteindelijk lukken om een man te vinden waarmee ze een echt partnerschap kan aangaan en de relaties met haar verschillende familieleden goed kan houden?

Conclusie

Als je op zoek bent naar een kostuumdrama dat een beetje anders is, is dit de film voor jou. In veel opzichten doet het verhaal denken aan dat van Pride and Prejudice. Een jongedame met een veelbelovende toekomst doet haar best om een goede man te vinden. Maar haar familie gooit steeds roet in het eten. Zal het ooit nog goedkomen?

De setting van India helpt om duidelijk te maken hoe groot de belangen kunnen zijn van het sluiten van een goed huwelijk. Familieleden, vooral vrouwen, zijn enorm afhankelijk van elkaar, dus daar zomaar nieuwe mensen in introduceren moet voorzichtig gebeuren. En een huwelijk is voor altijd, wie wil er vastzitten aan de verkeerde partner? En je hebt niet alleen rekening te houden met jezelf, maar ook met het geluk van de mensen om je heen. Niet alles kan zomaar, en zelfzucht kan tot allerlei nare problemen leiden. 

Een hele leuke film met frisse acteurs. Zeker de moeite waard om eens te bekijken. 

The Wonder

De Film The Wonder (2022) van Sebastián Lelio stond op Netflix. Enige tijd geleden heb ik het boek gelezen en dat vond ik heel mooi. En nu is er dan een verfilming, met Florence Pugh (Black Widow, Dune II), dus dat konden we niet laten schieten. 

Verder zat de film nog vol met allerlei bekende Britse acteurs, zoals Tom Burke (Only God Forgives), Toby Jones (Tinker Tailor Soldier Spy (2011), Orlando, The Electrical Life of Louis Wain) en de briljante Ciarán Hinds (Ivanhoe, Tinker, Tailor, Soldier, Spy (2011), Excalibur, The Woman in Black). Wat kan er nu nog misgaan?

Spoilers

De film opent lekker kunstzinnig met een shot van een filmstudio, terwijl ons verteld wordt dat het in het leven vooral gaat om de verhalen die we elkaar vertellen, terwijl de camera inzoomt op een scene. En voor we het weten begint de film. 

Elizabeth "Lib" Wright is een Engelse verpleegster die gediend heeft in de Krimoorlog. Zij heeft nu een opdracht in Ierland gekregen. Wanneer zij aankomt in het afgelegen en armoedige dorpje in Ierland, wordt duidelijk dat zij een meisje in de gaten moet houden dat claimt dat zij geen voedsel meer nodig heeft. Er zijn een stel mannen die haar claims willen onderzoeken en daarom hebben zij Elizabeth en een Non ingehuurd die het meisje in de gaten houden. 

Elizabeth heeft zo haar eigen problemen en worstelt daarmee. Maar uiteindelijk krijgt ze door welk gruwelijk drama er wordt uitgespeeld in het kleine, Ierse huisje. Anna weigert inderdaad alle voedsel en claimt dat niet nodig te hebben. Maar haar status als wonderkind komt haar ouders wel goed uit. En uiteindelijk verzwakt Anna snel. Alleen door daadkrachtig ingrijpen van Elizabeth worden alle geheimen onthuld en weet Anna te ontsnappen. 

Conclusie

De film volgt het boek trouw en alle belangrijke punten uit het boek worden ook aangestipt in de film. Alle vrouwen in de film zitten eigen volledig klem in de regels van het patriarchaat. Elizabeth Wright wordt als professional totaal niet serieus genomen door een stel oude mannen, die geloven dat kinderen kunnen leven van de lucht. Men is bereid om de gezondheid en het leven van een meisje op te geven om wetenschappelijk bewijs te vinden. 

Verder is Florence Pugh natuurlijk fantastisch als altijd, samen met de andere acteurs. 

Deze film is zeker de moeite van het kijken waard. 

Pride

Onlangs zag ik Pride (2014) tijdens de vierdaagsefeesten van dit jaar op roze woensdag. Lux Nijmegen organiseerde een filmvoorstelling. Dus dat was een mooie kans om deze film van Matthew Warchus eens te zien. Verder zit de film vol met bekende Britse acteurs van het moment. We zagen Bill Nighy (Ordeal by Innocence, Hot Fuzz), Imelda Staunton (Chicken Run), Dominic West, Paddy Considine (Hot Fuzz), Ben Schnetzer, George MacKay, Andrew Scott (Spectre, Sherlock) en Freddie Fox (Zoon van Edward Fox). 

De film is gebaseerd op ware gebeurtenissen en veel van de mensen die in de film voorkomen, hebben ook echt bestaan. En dat maakt het toch altijd weer bijzonder. 

Spoilers

De film begint met de Gay Pride van 1984. De jonge Joe Cooper (MacKay) wil voor het eerst meelopen en maakt kennis met andere homoseksuele mannen en vrouwen, waaronder Mark Ashton (Schnetzer). Deze zamelt geld in om de gezinnen van mijnwerkers te ondersteunen, die in staking zijn tegen het beleid van Thatcher. 

Er wordt flink wat geld ingezameld, maar geen enkele vakbond van Mijnwerkers wil het geld van de Lesbians and Gays Support the Miners aannemen, want lesbiënnes en homoseksuele mannen zijn kennelijk erg eng. Dan besluiten de leden van de LGSM maar zelf een mijnwerkers dorpje te vinden in Wales om het geld persoonlijk te brengen. Hun oog valt op de Dulais vallei, waar allemaal behoorlijk onwereldse Welsh mijnwerkers en hun families wonen. Die hebben in het begin niet zo door waar de L en G precies voor staan, maar zijn maar wat blij met het geld. 

De vertegenwoordiger van Dulais, Dai Donovan (Considine) komt helemaal naar London om het geld in ontvangst te nemen en kennis te maken met de gulle donateurs. Hij is een beetje gechoqueerd wanneer hij zich realiseert dat hij met lesbiënnes en homoseksuele mannen praat. Maar hij laat zich niet lang uit het veld slaan en snapt dat hij medestanders moet zien te vinden. En hij nodigt de LSGM meteen uit in Dulais. 

Eenmaal in Dulais aangekomen, moeten de inwoners van Dulais ook wennen aan de leden van de LSGM en dat leidt tot allemaal hilarische misverstanden. Maar na verloop van tijd blijkt dat de bewoners van Dulais en de LSGM ook van elkaar kunnen leren. Jonathan (West) leert Sian James (Gunning) dat de politie ook regels heeft waar ze zich aan moeten houden en zij kan zo twee familieleden vrij krijgen. En van de oude besjes in Dulais krijgt de jonge, hippe lesbiënne nog best wat degelijk relatie advies. 

Eenmaal terug in London blijkt dat het is uitgekomen dat de mijnwerkers worden gesteund door lesbiënnes en homoseksuele mannen, ofwel perverselingen, zoals de Britse kranten dat zo smaakvol kunnen brengen. Mark laat het daar niet bij zitten en organiseert meteen een groot festival, Pits and Perverts (het bestaat nog steeds) om nog meer geld op te halen. Het festival is een groot succes en er is nu nog meer geld en nog meer aandacht voor de penibele positie van de LHBT - gemeenschap en van de mijnwerkers. 

Maar dan slaat het noodlot op verschillende fronten toe. In Dulais zijn er toch te veel mensen die niet willen samenwerken met de LGSM en hun geld wordt voortaan geweigerd. Verder wordt de mijnwerkersstaking ook gebroken en keren de mijnwerkers terug naar hun werk. En de leden van de LGSM krijgen ook allerlei persoonlijke tegenslag te verduren. 

En dan is weer tijd voor Pride 1985 en wanneer de leden van de LGSM verzamelen om deel te nemen aan de Pride Mars worden zij verrast door hun vrienden uit Dulais. En die zijn niet alleen. Allerlei landelijke mijnwerkersvakbonden hebben gezien hoeveel zij te danken hadden aan de inzet van de LGSM en zij lopen met al hun leden mee in de Pride van '85. En later zijn het de mijnwerkersvakbonden die de Labour partij onder druk zetten om de decriminalisering en acceptatie van homoseksualiteit op te nemen in het partijprogramma. 

Conclusie

Dit is een hele leuke film in de stijl van andere Britse komedies met een sterke sociale boodschap, zoals The Full Monty. De cultuurschok tussen de mondaine, stadse lesbiënnes en homoseksuele mannen en de conservatieve plattelandsbevolking is hilarisch. Maar dan blijkt stiekem dat de conservatieve mijnwerkers zo dom nog niet zijn en dat de stadse homoseksuele mannen ook nog interessante kennis hebben. De cultuurschok waar beide partijen wat van kunnen leren is natuurlijk vaker gedaan, maar het komt hier wel bijzonder goed uit de verf. 

En de film gaat ook over een interessant stukje geschiedenis van Groot Brittannië, dat aansprekend in beeld gebracht wordt. De Mijnwerkersstaking was ongekend in zijn tijd en is ook daarna nooit meer op zo een grote schaal herhaald. En de betrokkenheid van de LHBT - gemeenschap heeft ook daar gezorgd voor een enorme emancipatiebeweging van de LHBT - gemeenschap zelf, er werden toen stappen gezet om discriminerende wetgeving te schrappen. 

En mensen, vergeet niet dat vakbonden ook emanciperend werken. Dankzij de vakbond kregen vrouwen ook toegang tot onderwijs en een netwerk, dat anders niet voor hen beschikbaar zou zijn. Sian James heeft na haar werk tijdens de Mijnwerkersstaking en politieke carrière opgebouwd en werd de eerste vrouwelijke MP voor Swansea. En hetzelfde geldt voor Hefina Headon, die dankzij haar werk voor de vakbond ook de kans kreeg om andere belangrijke zaken onder de aandacht te brengen.  

Al met al een prima film, vooral kijken als je de kans krijgt. 

Emma

Tijdens de vakantie was er ook tijd voor Emma (1996) van Douglas McGrath. In de hoofdrol zien we een piepjonge Gwynneth Paltrow (Iron Man 1 en Iron Man 2) en verder een hele parade aan bekende en minder bekende Britse acteurs. We zien Alan Cumming (Titus, Bernard and the Genie), Toni Collette (The Sixth Sense, Nightmare Alley), Kathleen Byron (Black Narcissus), Karen Westwood (The ABC Murders) en Ewan McGregor (A Life Less Ordinary). 

De film Emma is gebaseerd op het gelijknamige boek van Jane Austen. En daarmee is het natuurlijk weer een briljant romantisch en komisch commentaar op de goede zeden van een vroegere wereld.

Spoilers

De film volgt het verhaal van de roman vrij trouw. Mr. Woodhouse (Hawthorne) en zijn dochter Emma (Paltrow) wonen alleen op Hartfield. De oudste dochter en oudere zus van Emma, Isabella, is al getrouwd met Mr. Knightley en onlangs is ook de gouvernante van Emma, Juffrouw Taylor, getrouwd met Mr. Weston. Emma is erg in haar nopjes met het feit dat zij Juffrouw Taylor en Mr. Weston aan elkaar gekoppeld heeft en besluit om dat vaker te doen. Ze denkt daarbij niet aan zichzelf, ze is zo rijk dat zij geen man hoeft te zoeken om haar te onderhouden. 

Het oog van Emma valt daarbij op Harriet Smith (Collette), een lieve, jonge wees van onduidelijke afkomst. Zij probeert haar nieuwe vriendin te koppelen aan de lokale Vicaris Mr. Elton (Cumming). Deze heeft echter geen oog voor Harriet, maar wil juist verder met Emma, wat Emma totaal niet ziet zitten. In de nasleep hiervan maakt Emma nog wat sociale blunders, omdat ze net iets te veel blijft hangen in haar enorm geprivilegieerde positie. Wanneer Mr. George Knightley (jongere broer van de andere Mr. Knightley) haar daarop ferm aanspreekt, wordt het tijd voor wat eerlijke introspectie van Emma. 

Uiteindelijk komt alles toch nog goed. 

Conclusie 

Dit is een heerlijke film vol met jonge, mooie mensen. Een piepjonge Gwynneth Paltrow (24), Toni Collette (24) en Ewan McGregor (25) zijn heerlijk om naar te kijken en laten in hun jonge jaren al zien wat we van ze kunnen verwachten. 

Verder is Jane Austen een fantastische schrijfster met een goed oog voor de zwakheden van (jonge) mensen en weet dat humoristisch over te brengen. De ontwikkelingen tussen alle jonge mensen in het dorp zijn hilarisch om te volgen. 

Vooral kijken als je nog eens op zoek bent naar een fris kostuumdrama. 

The Beguiled

Terwijl we op vakantie waren, keken we nog The Beguiled (2017) van Sofia Coppola (Dochter van Francis Ford). In deze wat dromerige film zien we Nicole Kidman (The Others, The Northman), Kirsten Dunst (Interview with the Vampire), Elle Fanning en Colin Farrell in de belangrijkste rollen. 

De films is gebaseerd op een boek, A Painted Devil (maar inmiddels ook bekend als The Beguiled) van Thomas P. Cullinan. En het is al eens eerder verfilmd (onder dezelfde naam), in 1971, met Clint Eastwood in de hoofdrol. 

Spoilers

De film begint met een jong meisje, Amy (Laurence) dat door een woud loopt, terwijl in de verte geweervuur te horen is. Dit zijn de gevechten van de Amerikaanse burgeroorlog. Zij zoekt paddestoelen. Plotseling vindt zij een gewonde soldaat, met het uniform van de Unie. Dat zijn de noordelijke vijanden! Maar Amy is een braaf meisje en neemt de gewonde soldaat John McBurney (Farrell) mee naar het huis waar zij woont. 

Het is de Martha Farnsworth School for Girls, geleid door Martha Farnsworth (Kidman). Vanwege de oorlog zijn de meeste leerlingen, leraressen en slaven vertrokken. Alleen Edwina (Dunst) is achtergebleven als lerares en verder zijn er nog maar vijf leerlingen over. In bijna volledige isolatie probeert Martha Farnsworth vast te houden aan de idealen van christelijkheid en beschaving en de school verkeert in een soort dromerige wereld, waar de oorlog en het gevaar nauwelijks lijkt door te dringen. Maar nu wordt er een knappe, viriele (maar gewonde) man geïntroduceerd en alle verhoudingen tussen de vrouwen staan meteen op hun kop. 

John is ernstig gewond en heeft flink wat verzorging nodig. Ook is hij dan wel lid van de Unie, maar ook dat leger heeft hij verlaten. Hij wil de rest van de oorlog wel in deze school bij de aardige vrouwtjes blijven. En hij gaat dan ook meteen aan de slag om ze allemaal te verleiden. Bij de oudere Martha Farnsworth probeert hij een wereldwijze partner te zijn, bij de eenzame Edwina een mogelijke minnaar, bij oudste leerlinge Alicia (Fanning) het foute vriendje en voor de jongsten Jane (Rice), Marie (Riecke), Emily (Howard) en Amy kan hij een interessante oudere broer zijn.

En de dames trappen er (bijna) allemaal in. Binnen de kortste keren staan ze allemaal klaar om de arme John te verzorgen, lekkere hapjes voor hem te maken en trekken ze hun mooiste kleren voor hem aan. Alleen Martha heeft door dat de mooie praatjes van John altijd precies passen in het straatje van de luisteraar. Bovendien wil zij weer ongestoord les kunnen geven. En soldaten van de Confederatie komen met regelmaat langs de school. Het is tijd dat John een krijgsgevangene wordt. 

John wil zijn comfortabele positie natuurlijk niet opgeven. En hij wil al helemaal geen krijgsgevangene worden. Dus hij probeert meteen om alle dames naar zijn hand te zetten. Hoe zal dat aflopen, wanneer alle opgelopen spanningen in een keer tot uitbarsting komen?

Conclusie

Dit is een hele mooie film. De actrices zijn prima natuurlijk en Colin Farrell is perfect als ruige, aantrekkelijke macho (met een klein hartje?), die iedereen om zijn vinger windt. Verder is de setting ook prachtig. Het verhaal speelt zich af in het vochtige en warme klimaat van Virginia, wat zorgt voor enorme wouden en veel groen. Zeker in tijden van oorlog zijn de vrouwen niet in staat om de natuur in de hand te houden, en de plantage waarop zij wonen is enorm in verval. 

En de vrouwen die zijn achterbleven in de school zijn dat eigenlijk ook. Ze vullen hun dagen met zinloze lessen, terwijl zij in de verte kunnen horen dat de wereld waarin ze die lessen zullen toepassen aan gort geschoten wordt. Ze hebben geen contact meer met hun families en vrienden, die zijn allemaal gevlucht voor de oorlog. De enige andere mensen die zij af en toe zien, zijn de soldaten van de Confederatie, wanneer die voorbij komen. Maar ook dat is niet zonder gevaar. De introductie van John McBurney in het leven van de vrouwen, brengt in ieder geval weer wat leven in de brouwerij, maar dat ontaard ook al snel in jaloezie en competitie tussen de vrouwen.  

Al met al een hele spannende en mooie film. Het begint misschien wat traag met de dromerige dagen in een geïsoleerde plantage, maar uiteindelijk is de climax buitengewoon spannend. 

A Man for All Seasons

Onlangs zond de BBC de film A Man for All Seasons (1966) uit. Deze film van Fred Zinneman is gebaseerd op een toneelstuk van dezelfde naam. In de belangrijkste rollen zien we Paul Scofield, Robert Shaw en Leo McKern. In wat kleinere rollen zien we nog Wendy Hiller (Murder on the Orient Express), Orson Welles (The Vikings), John Hurt (Alien, Tinker, Tailor, Soldier, Spy), Corin Redgrave (Excalibur) en (broer van) Vanessa Redgrave (Murder on the Orient Express, Camelot). 

A Man for All Seasons

De film is gebaseerd op de gebeurtenissen rond het eerste huwelijk van Koning Hendrik VIII en zijn stichting van de Angelicaanse Kerk. Dat was natuurlijk een ingrijpende gebeurtenis, die niet zonder slag of stoot ging, en waar al vaker films over zijn gemaakt. De personen in deze film hebben dan ook allemaal echt bestaan en de gebeurtenissen hebben (min of meer) echt plaatsgevonden. 

Spoilers

De film begint met een feest bij Thomas More (Scofield), een advocaat en belangrijk adviseur van Koning Hendrik VIII (Shaw). En de Koning heeft advies nodig. Het huwelijk tussen Hendrik VIII en Catherina van Aragon heeft geen levende zonen opgeleverd en Koning Hendrik VIII wil trouwen met Anne Boleyn (Vanessa Redgrave). De koning is bang dat als hij sterft het land weer uiteen zal vallen, net als ten tijde van de Burgeroorlogen.  
More kan niet genieten van het feest, want hij wordt weggeroepen door Kardinaal Thomas Wolsey (Welles), die hem dringend nodig heeft. Kardinaal Wolsey vraagt More om het verzoek van de Koning om annulering van het huwelijk tussen de Koning en Catherine van Aragon aan de Paus te ondertekenen. Maar More weigert. En More weigert ook om bezittingen van de kerk in Engeland in te nemen. . Als trouw Katholiek erkent hij de positie van de Paus en als integer man kan hij dan niet de Koning in dit plan steunen. Zelfs niet als dit kan leiden tot een nieuwe burgeroorlog. Thomas Cromwell (McKern) de secretaris van de Kardinaal hoort dit allemaal.

More keert terug naar huis en treft daar Richard Rich (Een piepjonge Hurt). Deze wil een goedbetaalde baan aan het hof. Maar More weigert dat voor hem te regelen, een baan als onderwijzer zal beter bij hem passen en geeft geen aanleiding tot corruptie. 

Dan sterft Kardinaal Wolsey in een geïsoleerd klooster, niet langer een belangrijk adviseur van de Koning. De Koning komt onverwacht langs bij More. Hij zet More persoonlijk onder druk om nog eens het Annuleringsverzoek te ondertekenen, maar More weigert weer. Een woedende Koning vertrekt onverrichter zake, maar Cromwell ziet dat hij via Rich More misschien toch nog onder druk kan zetten. 
De Koning zet de scheuring met de Katholieke Kerk en de Paus in werking en dwingt het Parlement en de Kardinalen om zicht uit te spreken tegen de Paus door de Akte van Suprematie te ondertekenen. Hiermee wordt de Koning het hoofd van de Angelicaanse Kerk en kan hij scheiden wanneer hij wil. More weigert zich uit te spreken, maar hij wil ook zijn Koning niet tegen spreken, dus hij zegt zijn baan op. Dat is niet genoeg voor de Koning, aangezien More bekend staat als een zeer integer man. Hij moet en zal de Koning publiekelijk steunen! 

Maar More volhardt in zijn standpunt. Hij steunt de Koning niet, maar valt hem ook niet publiekelijk af. Hij komt niet naar het huwelijk van de Koning en Boleyn. Zijn weigering om de Koning te steunen wordt nu gezien als mogelijk verraad en er start een onderzoek naar More, onder leiding van Cromwell. Maar More is een handige advocaat en hij weet net genoeg te zeggen om het onderzoek nergens toe te laten leiden. Uiteindelijk zet een gefrustreerde Cromwell Rich onder druk om een valse verklaring af te leggen over More, in ruil voor een goedbetaalde baan aan het hof. 

Het komt tot een zeer eenzijdige rechtszaak waarbij More veroordeeld wordt tot de dood. En even later eindigt de film dan ook als de bijl omlaag zwaait. 

Conclusie

Whew wat een film, geen worden dat deze allerlei prijzen in de wacht sleepte. 

Het is nog duidelijk te zien dat deze film gebaseerd is op een toneelstuk, met vrij lange en trage scenes, waarin alleen maar gepraat wordt. Maar Scofield, Shaw en McKern zijn allemaal enorme acteerkanonnen en weten met hun woorden en blikken de aandacht te grijpen. 

En het verhaal is ook spannend. Aan de ene kant de Koning, die uit alle macht probeert om het beste te doen voor zijn koninkrijk (en zichzelf?), door een zoon te verwekken. Aan de andere kant, een diep integere man, die gelooft dat hij alleen Gods plan kan volgen, ook als dat leidt tot nadeel voor hemzelf. 

En de film volgt ook hoe alles langzaamaan instort. Eerst heeft More nog argumenten, dan moet hij zijn baan opzeggen, dan volgt er een onderzoek, dan een gevangenschap en een show - proces en uiteindelijk de dood. En iedere keer probeert hij nog een ontsnappingsroute te vinden, tot dat uiteindelijk alleen de bijl nog rest. 

Zeker kijken als deze eens voorbij komt.  

Ivanhoe - de serie

Een tijd geleden haalde ik weer een DVD bij de kringloop vandaan, Ivanhoe (1997) dit keer.  Dit is een BBC serie (altijd kwaliteit) van Stuart Orme. Verder zien we ook een rits bekende Britse koppen, zoals Ciaran Hinds (Tinker, Tailor, Soldier, Spy (2011), Excalibur), Susan Lynch (Interview with the Vampire), Victoria Smurfit, Steven Waddington (Sleepy Hollow), Trevor Cooper (Vanity Fair), Rory Edwards (Inteview with the Vampire), Christopher Lee (Nothing but the Night, I, Monster, Death Line), Peter Guinness (King Arthur: Legend of the Sword, Hogfather, Sleepy Hollow, The Legend of King Arthur) en Siân Philips (The Age of Innocence, Tinker Tailor, Soldier Spy (1979)). 

De serie is gebaseerd op het verhaal Ivanhoe van Sir Walter Scott, dat hier natuurlijk ook al eens besproken is. En het is ook al vaker verfilmd. Het verhaal leent zich daar ook uitstekend voor, dappere ridders, snode verraders, mooie dames en corrupte priesters. Knappe mannen doen dappere dingen en mooie dames bevinden zich in groot gevaar, wat is daar niet leuk aan. 

Spoilers

Deze serie volgt het verhaal van het boek zeer trouw.

Deel 1 

Sir Ivanhoe (Waddington) keert incognito terug naar huis. Het gerucht gaat rond dat hij zijn Koning, Richard Leeuwenhart heeft verraden in de strijd. Dat is natuurlijk niet zo en de jonge Ivanhoe wil zijn naam zuiveren. Maar dat is nog niet makkelijk. Hij is van Saksische afkomst en die bevolkingsgroep wordt vreselijk gediscrimineerd door de Normandische overheersers. Zijn vader Cedric (Cosmo) heeft hem onterft, omdat hij liever onder zijn Normandische Koning in het Heilige Land strijd leverde, dan thuis voor de Saksische zaak bleef vechten.   

Zijn vader Cedric heeft verregaande plannen. Hij wil zijn nicht en pleegdochter Rowena uithuwelijken aan Athelstane (Walker), een van de laatste Saksische prinsen. Dan zullen voldoende Saksen verenigd zijn om ten strijde te kunnen trekken tegen de Normandiërs. Rowena heeft hier weinig zin in, maar aan de andere kant, Ivanhoe is waarschijnlijk dood. 

In deze aflevering ontmoeten we alle belangrijke spelers, zoals Ivanhoe, zijn vader Cedric, zijn geliefde, de Saksische Prinses Rowena (Smurfit) en zijn vrienden zoals de Joodse Isaac van York (Horovitch) en zijn mooie dochter Rebecca (Lynch). Verder zien we ook meteen wat slechterikken, zoals Prins John Zonder Land (Brown), die de troon van zijn broer Richard heeft ingepikt en zijn Normandische onderknuppel Brian de Bois Guilbert (Hinds), die als corrupte Tempelier moordend en verkrachtend door het Heilige Land trok. 

Aflevering 2

Prins John proeft dat er een geest van opstand onder zijn Saksische onderdanen rondwaart. Hij wil het toernooi van Ashby gebruiken om voor eens en altijd de Saksische geest te breken. Op het toernooi komen alle hoofdrolspelers weer af, waaronder Ivanhoe (om deel te nemen), Cedric en Rowena (om de Saksen aan te moedigen), Isaac van York en zijn dochter (om hun investering in Ivanhoe veilig te stellen) en vele anderen. 

Ivanhoe veegt met hulp van een mysterieuze Zwarte Ridder het hele toernooiveld leeg en een geplande afgang voor de Saksen wordt juist een overwinning voor hen. Maar Ivanhoe is vreselijk gewond geraakt en wordt snel afgevoerd door Isaac en Rowena. 

Aflevering 3

De aanwezigheid van alle mooie dames heeft sommige ridders helemaal wild gemaakt. Prins John wil de Saksische opstand in de kiem smoren en geeft zijn ridder De Bracy (Pelka) toestemming om met Rowena te huwen. De Bracy en De Bois Guilbert overvallen Cerdric en Rowena, die samen met Isaac, Rebecca en Ivanhoe naar huis reizen. Iedereen wordt gevangen genomen en afgevoerd naar het kasteel van een andere Normandische ridder, Front de Boeuf (Brimble). 

Daar wordt Isaac gemarteld om zijn (mogelijke) fortuin, De Bois Guilbert valt Rebecca lastig met zijn ongepaste lust voor haar. En Rowena krijgt te horen dat zij met De Bracy moet huwen. Athelstane is dan nog een prettiger partner. 

Aflevering 4

De onbekende Zwarte Ridder heeft in het woud aansluiting gevonden bij Saksische bandieten, die zozeer zijn uitgeknepen door hun Normandische heren, dat zij zijn vervallen tot banditisme en bedelarij. Deze bandieten staan onder leiding van Robin Hood, die claimt trouw te zijn aan de ware Koning, Richard Leeuwenhart. 

Onder leiding van de Zwarte Ridder vallen de bandieten het kasteel aan en met wat steun van de Saksische bewoners en bedienden, weten zij binnen te komen. In de chaos worden Rowena, Cedric en Ivanhoe bevrijd. Maar De Bois Guilbert weet te ontsnappen met Rebecca. Het kasteel gaat in vlammen op en Athelstane lijkt daarbij om te komen. 

Aflevering 5

De Zwarte Ridder blijkt Koning Richard Leeuwenhart zelf te zijn. De ware koning is teruggekeerd. En nu is het een kwestie van tijd voor alles weer goedkomt. Maar er zijn nog veel problemen om op te lossen. De Bois Guilbert heeft onderdak gevonden bij zijn Prins John. Maar de leider van de Tempeliers, Beaumanoir (een fantastische Lee) heeft genoeg van zijn liederlijke ondergeschikten en komt orde op zaken stellen. Samen met Tempelier Montfitchet (Guinness) start hij een kerkelijk showproces. Rebecca wordt veroordeeld voor hekserij en krijgt de brandstapel. Zij vraagt om een kampioen om haar te verdedigen. De Bois Guilbert moet dan de zaak van de Tempeliers en de kerk verdedigen. 

Aflevering 6

Koning Richard Leeuwenhart zuivert de goede naam van Ivanhoe, hij was geen verrader, maar juist heel dapper tijdens de Slag bij Accra. Ook weet Koning Richard vrede te sluiten met zijn trouwe, Saksische onderdanen. Dan is het nu alleen nog zaak om Rebecca te bevrijden en de echte boeven ter verantwoording te roepen.

De serie sluit dan af met Eleanor van Aquitane (Phillips), die helemaal vanuit Frankrijk moet komen om haar twee zonen tot de orde te roepen.  

Conclusie

Dit is een prima serie over Ivanhoe. Het verhaal wordt vrij trouw gevolgd en dat is fantastisch, natuurlijk. Verder zijn er verschillende acteurs aan het begin van hun carrière, die hier al laten zien flink wat in hun mars te hebben, zoals Hinds, Guinness, Lynch en Smurfit. 

De middeleeuwen komen ook echt tot leven en men heeft zijn best gedaan om het er allemaal een beetje viezig uit te laten zien. De kledij van de mensen is grauw en flets, en de armelui lopen in lompen. Verder zijn de hallen en eetzalen van de meeste mensen ook bijzonder primitief, behalve die van de koning zelf. Dit in tegenstelling tot de Ivanhoe film, bijvoorbeeld, waarbij iedereen er op zijn paasbest bijloopt. 

Tot slot speelt Christopher Lee maar een paar afleveringen mee, maar hij weet wel een enorm stempel te drukken op het verhaal en de serie. Dachten we eindelijk de meisjes gered te hebben en de snode tempeliers van jetje gegeven te hebben, komt daar ineens een nieuw (en bariton) gevaar om de hoek kijken. 

Een prima serie als je echt eens in het verhaal van Ivanhoe wil duiken. 

De Brug over de Kwai

The Bridge on the River Kwai (1957) van David Lean (Lawrence of Arabia) was weer een lekker deprimerend WOII - drama. De film is gebaseerd op het gelijknamige Franse boek van Pierre Boulle (Ook van Planet of the Apes). In de film zien we Alec Guinness (Lawrence of Arabia, Scrooge, Tinker, Tailor, Soldier, Spy), William Holden (Ashanti) en Sessue Hayakawa in de belangrijkste rollen. 

Spoilers

De film begint met een grote groep krijgsgevangenen die naar een Japans krijgsgevangenenkamp in de Jungle van Thailand worden gebracht. Ze staan onder leiding van Colonel Nicholson (Guinness) en de stemming zit er nog redelijk in. Zij worden gadegeslagen door Navy Commander Shears (Holden), een Amerikaan, die al langer in het kamp vastzit en weet hoe het er toegaat. Het kamp wordt geleid door Colonel Saito (Hayakawa).

Het verblijf van de krijgsgevangenen begint meteen al lekker. Saito heeft de opdracht om een spoorbrug te bouwen over de Kwai rivier. Saito wil dat laten doen door de krijgsgevangenen, waaronder ook de officieren. Nicholson is het daar niet mee eens. Volgens de Geneefse Conventies zijn officieren uitgesloten van fysieke arbeid. (Beetje kul allemaal, Japan heeft de Geneefse Conventies nooit getekend en krijgsgevangenen kunnen wel arbeid verrichten, maar het mag onder de Geneefse Conventies geen arbeid zijn die de oorlog ten goede komt. En daarbij als je je krijgsgevangenen laat meebouwen aan je eigen  oorlogsinfrastructuur, vraag je om problemen.) 

Het komt meteen tot een confrontatie tussen Nicholson, zijn lagere officieren en Saito. Nicholson en zijn mannen moeten eerst lange tijd in de zon staan. Daarna worden zij opgesloten in kleine, hete hutten, weg van de andere manschappen. Maar Nicholson houdt vast aan zijn overtuigingen. Uiteindelijk gaat Saito door de knieën en Nicholson en zijn officieren hoeven niet aan de spoorlijn te werken. 

Wanneer Nicholson na zijn ontberingen weer een beetje op krachten is gekomen, bekommert hij zich weer om zijn manschappen. Hij ziet dat zij moeten werken aan de spoorlijn en is ontevreden over wat hij ziet. Zijn mannen hebben de discipline laten varen en gedragen zich niet zoals het leden van het Britse leger betaamt. Bovendien is de brug een zooitje en stort steeds in. Zijn manschappen hebben wel ideeën over het verbeteren van de situatie, maar delen dat niet met de Japanners, dat zijn tenslotte de vijanden.

Nicholson wil de bouw van de brug gebruiken om het moreel van de troepen te herstellen en aan Saito te laten zien dat Britten gewoon in alles beter zijn. Legerarts Clipton (Donald, Vikings) waarschuwt hem nog dat dat gezien kan worden als collaboratie, maar Nicholson is verblind door de mogelijkheid van een morele overwinning van Brits organisatietalent op Saito. In een spannende scene waarin Nicholson en zijn officieren overleggen met Saito en zijn manschappen wordt briljant geschetst hoe Nicholson de macht weer naar zich toetrekt in de verhouding met Saito. Hij biedt aan de brug te laten bouwen door zijn manschappen en te zorgen dat deze op tijd af is voor de planning van Saito. Saito kan alleen maar toestemmen. 

Ondertussen is Shears ontsnapt en weer terechtgekomen bij andere Britse troepen in de regio. Zij weten al van de spoorlijn en hebben een idee waar hij ongeveer ligt. Maar Shears is als door de hemel gezonden met zijn exacte kennis van het gebied. Zij pressen hem om deel te nemen aan een (zelfmoord)missie om de brug te vernietigen. Shears heeft daar weinig trek in, maar de Britten weten genoeg van hem, dat hij ook niet terug wil naar het Amerikaanse leger. 

De missie gaat op weg onder leiding van Major Warden (Hawkins, Lawrence of Arabia), met Shears, Joyce (Horne) en Chapman in de richting van het krijgsgevangenenkamp en de spoorlijn. Ook zij lijden veel ontberingen. Maar uiteindelijk komen zij, met hulp van de lokale Thaise bevolking, aan bij de spoorbrug.

De spoorbrug is net afgerond, precies op tijd! Nicholson is erg tevreden met wat zijn mannen hebben gebouwd en denkt dat hij een Britse overwinning heeft geboekt op de Japanse bezetter. Hij geniet die avond van een voorstelling van zijn manschappen om de oplevering van de brug te vieren. Ondertussen zijn de commando's druk bezig om allemaal springstoffen aan te leggen bij de pilaren van de brug. 

De volgende morgen zal de spoorbrug voor het eerst in gebruik genomen worden. Die nacht is het niveau van de rivier enorm gedaald. De springladingen en de onstekingsdraden zijn zichtbaar! Nicholson kan geen sabotage van zijn brug velen. En hij gaat op zoek naar de saboteurs, zich niet realiserend dat het dus zijn collega's zijn. Het komt tot een confrontatie tussen Nicholson en de commando's en het gaat er nog om spannen of de brug wel tot ontploffing gebracht kan worden. 

Maar gelukkig, net terwijl de eerste Japanse trein over de brug wil rijden, valt een stervende Nicholson nog op de ontsteker en laat zo de brug ontploffen. De trein verdwijnt de diepte in. 

Conclusie

Wauw! Wat een film. Als je allemaal stoere acteerkanonnen wil zien, die tegen elkaar opbieden met wie het stoerste acteerkanon is, dan is dit de film voor jou! 

Guinness is wat jonger dan ik gewend ben, maar fantastisch als Colonel Nicholson die in zijn trots op en liefde voor zijn manschappen en werkgever volledig uit het oog verliest waarom hij nou ook weer in Burma en Thailand was. Hij raakt geobsedeerd door de brug. Het succes van de de bouw van de brug wordt voor hem het bewijs van de superioriteit van het Britse leger en Britse cultuur. Hiervoor werkt hij samen met de vijand, laat hij zijn officieren dwangarbeid verrichten en haalt hij zelfs zieken over om aan de brug te werken.

Daar tegenover staat Saito, die net zo overtuigt is van zijn culturele gelijk. Maar hij denkt dat hij dat kan bewijzen door de Britten iets te laten doen dat zij niet willen doen. En daarmee raakt hij verzeild in een machtsspel, dat hij dan uiteindelijk verliest. 

Dan is er ook nog Shears. Die heeft lang geleden al de waanzin van de oorlog ingezien en maakt zich niet meer druk over wie er een beste is of wie gelijk heeft. Hij wil de waanzin van het Thaise oerwoud overleven en terug naar huis om een mooi meisje te vinden. Maar uiteindelijk is hij nog wel de meest rationele van het stel. Hij weet wanneer hij verloren heeft en hij weet ook nog waar hij kan winnen. En hij verliest nooit uit het oog wie zijn vrienden en wie zijn vijanden zijn. 

Een bijzondere rol was er ook voor legerarts Clipton. Deze probeerde steeds de stem der redelijkheid te zijn en Nicholson ervan te overtuigen dat samenwerken met de Japanners geen goed idee was, stille sabotage was de betere route om te kiezen. Uiteindelijk is hij ook degene die na afloop het definitieve commentaar op de oorlog heeft, waanzin!

En het is ook waanzin waar we allemaal naar zitten te kijken. Het krijgsgevangenenkamp is afschuwelijk en mannen gaan bij bosjes neer als gevolg van de hitte, het vieze water en de slechte zorg. Met veel moeite wordt er een brug gebouwd door de ene partij, die daarna onmiddellijk weer vernietigd wordt door de andere partij. De manschappen van Nicholson worden allemaal vervoerd naar een ander krijgsgevangenenkamp, Nicholson, Saito, de commando's en verschillende Japanse officieren gaan allemaal dood en de passagiers van de Japanse trein storten allemaal de diepte in. Uiteindelijk is er in de hitte van het Thaise oerwoud helemaal niets bereikt, behalve een hoop doden en ellende en niemand zal er ooit iets van weten.  

Verder deed deze film ook denken aan de andere film van David Lean, Lawrence of Arabia, dat hij vijf jaar later zou maken, met een flink deel van dezelfde cast. Ook daar gaat een vertegenwoordiger van het Britse Rijk en de Britse cultuur naar de barbaren in de wildernis. De Britse beschaving blijkt maar een dun laagje vernis dat al vrij snel wordt afgeworpen en de Brit voelt zich al snel erg thuis onder de lokale barbaren. En uiteindelijk blijft er van alle avonturen maar weinig over met eeuwigheidswaarde. 

Weer een deprimerende film over de waanzin van oorlog, maar zeker de moeite van het kijken waard. 

Witte Wieven

Witte Wieven (ook wel Heresy, 2024) van Didier Konings is weer een horrorfilm, van Nederlandse bodem dit keer. In de hoofdrol zien we Anneke Sluiters en Len Leo Vincent. En de film is onderdeel van Koolhoven Presenteert, een serie korte Nederlandse films van nieuwe makers.  

De titel verwijst natuurlijk naar de legende van de Witte Wieven. Deze wezens komen voor in een groot deel van noordelijk Europa en het is een beetje onduidelijk wat zij zijn. Zij leven in oude grafheuvels en moerassen en kunnen de toekomst voorspellen, maar ook ongeluk brengen. Ook hebben zij een connectie met vrouwen, zwangerschap en kinderen.  

Verder is de film ook volledig in het Nedersaksisch gesproken, maar er is Nederlandse ondertiteling.

Spoilers

Deze korte film is echt heet van de naald, dus let op voor je verder leest. 

De film begint met een klein dorpje, waar mensen eenvoudig, maar streng leven. De slager Gelo (Van Waas) wordt voor wat onduidelijke misdaden opgesloten in een soort kooi, voor straf. Ondertussen leiden de andere dorpelingen een wel heel hard bestaan in hun plaggenhutten. Frieda (Sluiters) is een vrouw die, ondanks een huwelijk, geen kinderen heeft. En iedereen kijkt haar daar op aan, ook haar man Hikko (Vincent). Om toch kinderen te krijgen, loopt zij de deur bij de pastoor plat, die geeft haar steeds onzinnige rituelen mee, die toch niet tot kinderen leiden. 

Ondertussen wordt Gelo weer vrijgelaten. Hij blijkt de lokale slager te zijn en Frieda helpt hem bij zijn slagerswerk. Een varken wordt geslacht en Gelo probeert heel suggestief een ongeboren big aan Frieda te geven. Zij wijst zijn gift en hem af. 

Die avond wil Frieda een ritueel uitvoeren in het bos, dat het dorp omringt. Hopelijk wordt zij na dit ritueel zwanger. Maar dan valt Gelo haar aan. Hij kan het niet hebben dat zij hem afwees en een onvruchtbare vrouw moet dankbaar zijn als ze verkracht wordt! Misschien kan deze man haar wel zwanger maken. Gelo wurgt Frieda en terwijl zij stervende is, ziet zij vreemde verschijningen uit de bomen komen. 

De volgende morgen wordt Frieda onder de blauwe plekken wakker en Gelo is nergens te vinden. Eenmaal terug in het dorp is iedereen een beetje nerveus dat Frieda de nacht in het bos heeft doorgebracht bij de geesten. En Gelo is verdwenen. Als de mannen een zoektocht op touw zetten, vinden zij Gelo, die gruwelijk verminkt gespietst is op een boom. Iedereen wordt nu heel nerveus, wat heeft Frieda in dat bos gedaan? Is zij een heks. De sfeer slaat al snel om in dorp en Frieda trekt steeds meer naar het woud, waar de griezelige Witte Wieven wonen.  

De Witte Wieven kunnen Frieda wel geven wat ze wil, namelijk een kind. Maar na weer een nacht in het woud, wordt het wantrouwen van de dorpelingen te groot. Frieda is een heks en zij zal onheil over het dorp brengen. Kijk maar naar wat er met Gelo is gebeurt. Maar voor de hysterie een hoogtepunt kan bereiken, heeft Frieda al gekozen voor een leven bij de Witte Wieven. 

Conclusie 

Alweer Nederlandse Horror, na Moloch, en deze film vond ik echt beter. Omdat gekozen is voor een verhaal in de Middeleeuwen, kwam de isolatie van het dorp wat lekkerder uit de verf. Je moest in die tijd overal heen lopen en het volgende dorp was gewoon echt te ver. Hetzelfde gold voor de verlichting. Na zonsondergang is alles gewoon donker, en kaarsen zijn duur en waaien uit. Verder was het Nedersaksisch ook wel een leuke gimmick, je zat echt naar keuterboertjes te luisteren. 

Aan de andere kant, het verhaal was niet bijster origineel. De verliezers uit de samenleving (Vrouwen, zeker vrouwen zonder kinderen) zoeken een kans geven op een leuk en gelukkig leven en vinden die buiten de samenleving (VVitch). Verder deed de angst van het dorp voor het donkere woud me ook sterk denken aan de The Village. De Witte Wieven zelf en hun bewegingen deden erg denken aan de monsters van Guillermo del Toro, vooral die monsters uit Pans Labyrinth en Hellboy. Bij vlagen kon je afstrepen welke films de maker eerder had gezien en leuk vond.

Verder was de film wel heel kleurloos en donker. Een interessante stylistische keuze natuurlijk, werkt zeker goed om het primitieve leven van de dorpelingen goed weer te geven. Maar het was af en tot wel erg donker allemaal. En soms was het wat onduidelijk waarom Frieda nou precies ronddwaalde in het donker. Ging ze naar huis? Naar de buren of juist naar het donkere bos? En wat dacht ze daar te halen dan?

Al met al een redelijke film, maar niet bijster origineel.