The Running Man

Nadat we laatst de nieuwe verfilming van The Running Man hadden gezien, hebben we ook de oorspronkelijke versie van The Running Man (1987) gekeken. In deze verfilming van Paul Michael Glaser speelt Arnold Schwarzenegger (Conan the Barbarian, The Expendables 3) de hoofdrol. Verder zien we ook nog Yaphet Kotto (Alien), Jim Brown (The Dirty Dozen), Jesse Ventura en Kurt Fuller (Ghostbusters II). 

Ook dit is gebaseerd op het gelijknamige verhaal van Stephen King, maar laat het geschreven verhaal grotendeels los. 

Spoilers

De film opent in 2017 (inmiddels ook weer 9 jaar geleden) en de wereld is naar de gallemiezen. Als gevolg van een of andere economische ramp is er wijdverspreide armoede en zelfs honger. De Verenigde Staten zijn verworden tot een totalitaire politiestaat. De bevolking wordt daarvan afgeleid met brute spelshows zoals The Running Man, waarin gevangenen en andere onwelgevallige types worden opgejaagd, ter vermaak van het volk. 

Ben Richards (Schwarzenegger) is een Kapitein in het overheidsapparaat en krijg een bevel om op protesterende, hongerige mensen te schieten. Dat bevel weigert hij, en hij wordt onmiddellijk door zijn eigen mannen gearresteerd en naar een strafkamp overgeplaatst. 

In het strafkamp legt hij contact met medegevangenen Harold Weiss (McIntyre) en William Laughlin (Kotto), samen weten ze een uitbraak te organiseren. Weiss en Laughlin willen hun verzetsstrijd voortzetten en vragen Richards om hen te helpen, maar hij weigert. Richards wil weer een normaal, onopvallend leven leiden. Wanneer Richards naar het appartement van zijn broer gaat, blijkt deze daar niet meer te wonen, ook verdwenen naar een heropvoedingskamp. Maar Amber (Alonso) woont nu in het appartement. 

Richards wil Amber als dekmantel gebruiken om het land uit te kunnen, maar Amber licht de douane in en Richards wordt weer gevangen genomen. En zo belandt hij in The Running Man, een show waarbij de deelnemers een voor een worden gedood door de Hunters. De show wordt gepresenteerd door een hele griezelige Damon Kilian (Dawson). Deze is bang voor inzakkende kijkcijfers en wil een keer een echte, uitdagende show weergeven. 

Om het allemaal wat spannender te maken en te zorgen dat Ben Richards echt meewerkt, zijn Weiss en Laughlin ook gevangen genomen en worden zij ook gedwongen te vluchten voor de Hunters. En de Hunters komen al snel om de hoek kijken. De ene is nog verschrikkelijker dan de ander. En het uitzinnige publiek verwacht dat de Hunters met hun gimmicks de ongelukkige Runners de een na de ander af zullen slachten. Maar Ben Richards is uit stoerder hout gesneden en tot grote schrik van het publiek en van Kilian wordt de ene na de andere Hunter afgeslacht. 

Om het allemaal spannend te houden wordt Amber ook nog als Runner in de mix gegooid. Maar Ben Richards laat zich niet voor een gat vangen. Hij, samen met Weiss en Laughlin ontdekken dat de hele show Running Man een grote leugen is. De winnende Runners krijgen helemaal geen vakantie naar Hawai'i. 

Hoe meer Hunters worden gedood door Ben Richards en Amber, en hoe meer zij onthullen over de corrupte wereld, hoe meer zij het publiek op hun hand krijgen. 

Uiteindelijk weten Ben Richards en Amber alle corruptie te onthullen aan het grote publiek, die daarmee onmiddellijk hun sympathie voor overheid en netwerk verliezen. 

Conclusie

Deze film blijft beter overeind dan ik dacht. De boodschap van onderdrukking en vrijheidsstrijd komt nog steeds wel aan. En het gewone volk dom houden met entertainment en kruimelprijzen terwijl de grote bazen met de ergste misdaden wegkomen resoneert ook nog altijd. Verder werd er meer tijd dan ik me herinnerde doorgebracht met Ben Richards als Kapitein en als gevangene en ontsnappende gevangene. Het gedeelte met de Running Men en de Hunters was eigenlijk vrij kort. 

Schwarzenegger doet het niet eens onaardig al hardwerkende man zonder al te veel politiek en maatschappelijk besef. En Yaphet Kotto is natuurlijk altijd leuk om naar te kijken. 

Deze film is zeker nog de moeite waard na bijna 40 jaar, neem vooral de tijd om eens te kijken als je de kans krijgt. 

Collect Call of Cthulhu

De verhalen van H. P. Lovecraft zijn niet alleen vaak verfilmd, ze zijn ook nog wel eens inspiratie geweest voor een tekenfilm. Om precies de zijn, de aflevering Collect Call of Cthulhu (1989) van de The Real Ghostbusters, de animatieserie. The Ghostbusters was natuurlijk een iconische film uit de jaren '80. Een vervolg kon niet uitblijven en later volgde dan ook deze tekenfilmserie. 

De aflevering Collect Call of Cthulhu is niet gebaseerd op een concreet verhaal van Lovecraft, maar alle Cthulhu elementen komen wel aan bod in de aflevering, en dat maakt hem nog best leuk. 

Spoilers

Het verhaal begint met een tentoonstelling van de Necronomicon in een museum in New York, het is uitgeleend door de universiteit van Arkham. Dit boek wordt uiteraard gestolen en de Ghostbusters worden gevraagd het terug te vinden, vanwege de occulte connotaties van het boek. 

Op hun zoektocht naar aanwijzingen worden de Ghostbusters geconfronteerd met:

• monsters van voorbij de sterren; 
• Gekke cultisten die Cthulhu terug willen brengen, en
• wetenschappers met vreemde onderzoeksterreinen.

Verder moeten de Ghustbusters onderzoek doen in bibliotheken (van stripalbums en korte verhalen). En uiteindelijk moeten ze alles op alles zetten om de wereld te redden. 

Conclusie

Deze korte aflevering werkt eigenlijk nog best goed als een Lovecraft verhaal, of zelfs als (kort) Call of Cthulhu avontuur. Alles zit erin! Een vreemd mysterie, een onderzoek, confrontatie, de realisatie dat de wereld vreemder en gevaarlijker is dan we kunnen weten (en de Ghostbusters hebben daar natuurlijk al een goed idee van. 

Zeker de moeite waard om eens te kijken als je op zoek bent naar Cthulhu - media. 

Aliens

Lang geleden keek ik al eens Alien. Maar nu heb ik dan eindelijk tijd gehad om eens het vervolg te kijken, Aliens (1986) van James Cameron. Sigourney Weaver (Alien, Ghostbusters 2) herhaalt haar rol uit de eerste film. En verder zien we een hoop nieuwe gezichten (want in de vorige film ging iedereen dood). 

De eerste film, Alien, was een thriller, waarbij het lange tijd onduidelijk bleef wat nou precies het probleem was, waar Ripley en haar collega's mee geconfronteerd werden. In deze film is dat natuurlijk wel meteen duidelijk, vandaar dat regisseur Cameron ervoor koos om er wat meer in actiefilm van te maken, in de beste stijl van de jaren '80. 

Spoilers

Aan het einde van Alien ontsnapte Ripley samen met de kat in een kleine shuttle van de planeet waar zij met de Nostromo geland was (en de Alien had gevonden). Jarenlang zweefde een slapende Ripley door de ruimte gezweefd, in cryo - slaap. En dan wordt ze gevonden. 

De Weyland - Yutani corporatie waarvoor zij werkte, wil graag weten wat er gebeurd is met de Nostromo en haar bemanning, ook al is het 57 jaar geleden. De hoge heren van Weyland - Yutani geloven Ripley's verhaal niet, en de planeet is inmiddels Kolonie LV 426 en is succesvol. Ripley wordt bedankt voor haar inzet en ze moet maar zien hoe ze haar leven weer op poten zet. 
Maar dan verliest Weyland - Yutani het contact met LV 426 en onmiddellijk kloppen zij in de vorm van Carter Burke (Reiser) en Colonial Marine Lieutenant Gorman (Hope) weer bij Ripley aan. Deze besluit om mee te gaan op een missie, op voorwaarde dat de Alien gedood en vernietigd wordt. Zij is te gevaarlijk om in leven te mogen blijven. 

Aan boord van ruimteschip Sulaco ontmoet Ripley de andere leden van de missie. Deze koloniale mariniers zijn niet bang voor deze missie. De kolonisten hebben een probleempje, dat zo opgelost kan worden, en dan is het feestvieren met dankbare kolonisten. Ripley ziet het allemaal iets minder positief in. 

Eenmaal aangekomen op LV 426 blijkt dat de Ripley de situatie beter heeft ingeschat dan de Mariniers. De kolonie is volledig verlaten. Het is onduidelijk wat dit veroorzaakt heeft (ha!) en waar de kolonisten gebleven zijn. Wel worden er een kleine meisje, Newt (Henn), en twee facehuggers gevonden. 

Een deel van de Mariniers gaat verder op onderzoek uit. Onder de kolonie zijn signalen van de kolonisten te vinden. Maar hoe dieper de Mariniers doordringen in de verlaten gangen van de kolonie, hoe meer tekenen van Aliens ze vinden. Uiteindelijk vinden de Mariniers eieren, die worden bewaakt door volwassen Aliens! Deze vallen onmiddellijk aan en de Mariniers worden volledig overmand door de woeste monsters. Alleen omdat Ripley een gewapend voortuig in de Aliens ramt, kunnen de Mariniers Hicks (Biehn), Hudson (Paxton)en Vasquez (Goldstein)weer ontsnappen. Het is nu wel duidelijk waar alle kolonisten aan overleden zijn. En de paniek onder de Mariniers slaat toe. 

De paniek wordt erger, wanneer het dropship dat hen weer naar het ruimteschip kan brengen crasht en de piloten dood, wegens de Aliens! De overlevenden zitten nu vast in de oude kolonie. Maar daar proberen de Aliens binnen te dringen. En Burke probeert Aliens naar de Aarde te smokkelen, als onderzoeksmateriaal voor Weyland - Yutani. Dat hij hiervoor de jonge Newt en Ripley als incubatoren voor Alien - larven moet gebruiken is geen probleem. En om het stil te houden zal hij de resterende crew moeten vermoorden, ook geen probleem voor een beetje winst. `

Terwijl de bemanning dit nieuws verwerkt, vallen de Aliens opnieuw aan. En dit keer gaat iedereen in snel tempo dood. Ripley en Hicks weten hun weg te vinden naar het dropship. Maar Newt is ontvoerd door de Aliens. Ripley gaat haar redden en vindt haar weg naar het hart van de Alien kolonie, waar een Koningin haar gebroed bewaakt. 

Ripley weet de eieren te vernietigen en de Koningin te verwonden en vlucht weer weg met Newt. Maar de Koningin zet de achtervolging in. Na een hoop paniekerig gevecht, weten Ripley, Newt en Hicks in crysoslaap te gaan en weer koers richting aarde te zetten. 

Conclusie

Waar Alien een horrorfilm was, is dit duidelijk een actiefilm. En dat werkt ook bijzonder goed. Het mysterie rond de Alien was eigenlijk al opgelost in de eerste films, dus dat hoeft niet herkauwd te worden. De spanningen zit hem niet meer in de aard van de Alien, maar in de aard van het conflict. Dus we gaan voor actie. De Mariniers gebruiken hun wapens om de eindeloze horden Aliens van zich af te slaan. En, geheel in stijl van de jaren '80, snedige one-liners weg te geven. De film staat bol van de tijdloze klassiekers. 

Maar verder heeft de film ook nog interessante dingen te zeggen. Ging de eerste film over angst voor zwangerschap. Hier gaat de film over het moederschap. Ripley gaat onmiddellijk een diepe band aan met het enige kind in de film en neemt daarbij overduidelijk een moederrol op zich. Maar de Alien is ook een Moeder - Koningin van haar zwerm. Maar zij legt eindeloze hoeveelheden eieren (net als mieren of bijen) en wanneer haar gebroed uitkomt, zwermen zij meteen uit over de wereld en vreten alles op. 

Een interessante film en zeker de moeite van het kijken waard. 

Reanimator

Reanimator (1985) van Stuart Gordon (Dreams in the Witch House) staat op Youtube en mijn lieve man vond dat ik wel wat ontspanning kon gebruiken, dus die klassieker hebben we zondagavond gekeken. In deze film zien we Jeffrey Combs in zijn iconische rol. Verder zien we ook Bruce Abbott, Barbara Crampton, David Gale en Robert Sampson. 

Deze film kijk ik voor mijn uitdaging om eens in de maand een film gebaseerd op het werk van H. P. Lovecrafte te bekijken. Reanimator is gebaseerd op het verhaal Herbert West: Re - Animator van H. P. Lovecraft. Lovecraft schreef dit verhaal in 1921 en het werd gepubliceerd in 1922, in serie format. Iedere maand verscheen er een nieuw hoofdstuk van het verhaal. In dit verhaal worden voor het eerst zombies tot leven gebracht door middel van wetenschap (en niet magie, het monster van Frankenstein was niet echt een zombie). 

De roman omvat verschillende jaren, waarin de verteller steeds weer Herbert West tegenkomt, die steeds gekker wordt en steeds extremere experimenten op dode lichamen uitvoert, in een poging om mensen na de dood weer te reanimeren. Uiteindelijk loopt het allemaal gruwelijk verkeerd af.  

Spoilers

De film begint in Zwitserland. Herbert West (Combs) werkt samen met een Zwitsere arts, maar er gaat iets gruwelijk mis en de arts sterft, terwijl zijn ogen ontploffen. Met schande overladen vertrekt Herbert West naar Arkham, waar hij lessen volgt aan de Miskatonic Universiteit.

In Arkham zien we Dan Caine (Abbott), een dokter in opleiding aan diezelfde universiteit. Hij is bezig met het redden van het leven van een patiënt en wil maar doorgaan en doorgaan, tot een seniore dokter hem stopt. Soms gaan mensen dood en zijn ze niet meer te redden en een goede dokter kan maar beter leren wanneer het te laat is. 
Dan heeft een relatie met Megan Halsey (Crampton), dochter van Decaan Halsey (Sampson). Hun relatie moet een beetje stilgehouden worden. Haar vader zou het nooit goed vinden dat zij het aanlegt met een arme student. Verder krijgt Dan les van Dokter Carl Hill (Gale), een hersenchirurg. En op een dag komt daar ook nieuwe student Herbert West bij. Deze heeft duidelijk erg onorthodoxe ideeën over leven, dood en het verschil tussen die twee. Deze nieuwe student zoekt meteen ruzie met Dokter Hill en hij komt heel obsessief over.   

Dan verhuurt een kamer aan Herbert West. Deze neemt meteen ook de kelder over voor zijn vreemde, onorthodoxe experimenten. Dan verdwijnt op een dag de kat van Dan. Deze wordt teruggevonden in de koelkast van Herbert. Maar voor Dan met gerechtvaardigde woede Herbert zijn huis uit zet, laat Herbert zien hoe hij de kat weer tot leven kan wekken met een experimenteel goedje, waar hij aan heeft zitten werken. De dode kat komt daadwerkelijk weer tot leven! En nu is het hek werkelijk goed van de dam. 

Decaan Halsey dreigt met het van de universiteit trappen van Dan en Herbert, als zij niet stoppen met hun rare praatjes over leven na de dood. Dan en Herbert besluiten dan maar te gaan experimenteren met de lichamen in het mortiarium van de universiteit. Maar dat loopt ongeveer net zo goed af als met de kat. De herrezen lichamen zijn buitengewoon sterk en agressief. In de chaos komt Decaan Halsey ook om, die prompt ook weer gereanimeerd wordt (lekker vers, namelijk). Megan komt net op tijd voorbij om te zien dat haar vader krankzinnig lijkt te zijn geworden. 

Met het verwijderen van Decaan Halsey wordt Dokter Carl Hill ineens veel invloedrijker aan de universiteit. Hij heeft wel altijd geloofd in de krankzinnige theorieën van Herbert West en hij heeft er zelf ook mee geëxperimenteerd. En nu wil hij met alle eer gaan strijken. Dat kan Herbert niet accepteren natuurlijk. Binnen de kortste keren is ook Carl Hill gedood, onthoofd en gereanimeerd. Maar Carl Hill lijkt iets meer controle over zijn (gesepareerde) hoofd en lichaam te hebben. Hij zet meteen zijn eigen plannen in werking. Hij onderwerpt de gereanimeerde zombies aan zijn wil, neemt Megan gevangen en werkt het onderzoek van Herbert West verder uit. 

De chaos blijft maar toenemen. Dan redt zijn vriendinnetje Megan uit de klauwen van Carl Hill, maar zij sterft toch. En net als in de openingsscene reanimeert Dan wanhopig zijn dode vriendin. Maar wanneer het weer tijd is om op te geven, heeft hij nu een alternatief...

Conclusie

Dit is geen goede film, maar wel een hele leuke. Jeffrey Combs, Bruce Abbott en David Gale zijn prima als obsessieve onderzoeker, naïeve meeloper en doodenge griezel. Verder zijn de zombies en gereanimeerde lichaamsdelen lekker vies in beeld gebracht. Overal zijn afgehakte ledematen, bloederige troep en vieze, soppende geluiden van dood, gemanipuleerd vlees. En wanneer de waanzin toeneemt, neemt het verhaal een nachtmerrie - achtige sfeer aan, waarbij de ene gruwel wordt opgevolgd door de andere.   

En dan het verhaal. De filmmaker blijft vrij trouw aan het verhaal van H. P. Lovecraft, alleen wordt het verhaal naar de moderne tijd gehaald. Maar universiteiten zijn nog altijd plekken waar obsessieve jongemannen hun kleine machtspelletjes kunnen uitspelen, zonder dat zij echt worden tegengehouden. De regels van de normale samenleving lijken soms niet van toepassing. Er wordt wel wat tijdsverdichtingen toegepast. Het verhaal van H. P. Lovecraft omvatte jaren, en hier lijkt alle acties zich in een paar dagen na de komst van Herbert West naar Arkham af te spelen.  

Deze is zeker de moeite van het kijken waard. 

Dune (de oude)

David Lynch is onlangs overleden en toen ik de Dvd van zijn verfilming van Dune (1984), kon ik die niet laten liggen. Enige tijd geleden zagen we natuurlijk de verfilmingen van Denis Villeneuve in de bioscoop (in 2021 en 2024). De verfilming van Lynch uit 1984 was de eerste keer dat het verhaal van Frank Herbert succesvol werd verfilmd. 

Deze film zit vol met prominente acteurs uit deze tijd en met acteurs die later ook weer opdoken in het werk van David Lynch. De hoofdrol is voor Kyle MacLachlan. verder zien we nog Leonardo Cimino (V the Miniseries), Brad Dourif, José Ferrer (Cyrano de Bergerac, Lawrence of Arabia), Freddie Jones (vader van Toby, Erik the Viking), Siân Phillips (Ivanhoe, The Age of Innocence), Jurgen Prochnow, Patrick Stewart (The Kid Who Would Be King, Excalibur), Sting, Max von Sydow (Conan the Barbarian, The Seventh Seal) en Sean Young (Bladerunner 2049). 

Spoilers

Het boek Dune, van Frank Herbert, waar het allemaal op gebaseerd is, is uit 1965. En het verhaal is hier al eens eerder besproken. Dus het zou allemaal geen verrassing meer mogen zijn. 

De film opent met een close-up van het gezicht van een mooie dame (Madsen), die vertelt over de problemen in het bekende universum, een broeiend conflict tussen de Huizen Harkonnen en Atreides en de machinaties van de Padishah Keizer Shaddam IV. Dit alles speelt zich uit op de Woestijnplaneet Arrakis, waar de Spijs vandaan komt, waarmee ruimtereizen mogelijk wordt. 

Dan gaan we naar het paleis van de Padishah Keizer Shaddam IV (Ferrer). De dame uit het begin blijkt zijn dochter, Irulan. De Keizer ontvangt een afvaardiging van het Ruimtegilde. Dit Gilde wil van de Keizer weten wat er gaande is op de planeet Arrakis, waar de Spijs vandaan komt. Het wordt meteen duidelijk dat de Padishah Keizer dan wel regeert over het bekende universum, maar het Ruimtegilde is een machtsblok dat de Keizer in zijn eigen paleis tot de orde kan roepen. 

De Keizer legt uit dat hij samen met Baron Harkonnen, van het huis Harkonnen heeft besloten dat het huis Atreides te machtig is geworden. Hij heeft het Arrakis gegeven, als een giftige appel. Wanneer de Atreides eenmaal op Arrakis zijn, zullen zij aangevallen worden door de Harkonnen, gesteund door troepen van de Keizer. De vertegenwoordiger van het Ruimtegilde geeft aan dat het allemaal maar beter niet de Spijs in gevaar kan brengen en dat de vereniging van Huizen in de Landsraad er ook maar beter niet achter kan komen. De Keizer zegt dat hij alles in de hand heeft. 

Op Caladan bereidt Hertog Leto Atreides (Prochnow) en zijn huishouden zich voor op massale migratie naar Arrakis. We leren de leden van zijn huishouden ook kennen. Hertog Leto is niet getrouwd maar heeft een Concubine, de Bene Gesserit Jessica (Annis). Met haar heeft hij een zoon en erfgenaam Paul (MacLachlan). Hij heeft ook Mentat Thufir Hawat (Jones), diplomaat Duncan Idaho (Jordan) en legerleider Gurney Halleck (Stewart) en arts Wellington Yueh (Stockwell), die hem adviseren. Vooral Duncan Idaho is van mening dat de Fremen van Arrakis van groot belang kunnen zijn voor de zaak van Huis Atreides. 

Eenmaal op Arrakis aangekomen, installeren de Atreides zich. Het lijkt voor even rustig. Paul maakt kennis met de planeet, hij leert de pakken dragen om de hitte van de planeet te overleven en maakt indruk op de Keizerlijke agent die de overdracht moet begeleiding, Kynes (von Sydow). Maar dat is van korte duur. 

De Harkonnen voeren met hulp van de Elitetroepen van de Keizer een aanval uit! En dankzij het verraad van Yueh kunnen ze winnen. Veel mensen worden gedood, Hertog Leto wordt gevangen genomen door de Atreides, Paul en Jessica moeten voor dood worden achtergelaten in de woestijn en de Harkonnen zijn weer aan de macht. 

Baron Harkonnen (een afzichtelijke McMillan) laat meteen zien dat zijn Huis heel anders is dan dat van Atreides. Hij schoffert zijn arts (Cimino), kijkt verlekkerd naar zijn neef Feyd Rautha (Sting) behandelt zijn slaven afschuwelijk. Samen met zijn Mentat Piter de Vries (Dourif) heeft hij het plan om eerst Hertog Leto te martelen en daarna een andere neef, Beast Rabban (Smith) de leiding over Arrakis te geven. Deze Rabban moet zo een afschuwelijk schrikbewind voeren, dat daarna Feyd Rautha zonder problemen de leiding kan overnemen. 

Ondertussen hebben Paul en Jessica de aanval van de Harkonnen overleefd. Zij hebben contact kunnen leggen met de Fremen en worden opgenomen in de Sietch van Stilgar (McGill). Daar neemt Jessica de plaats in van een Eerwaarde Moeder en drinkt het levenswater. Paul wordt een krijger onder de mannen van de Sietch. Paul en Jessica hebben laten zien krijgers van niveau te zijn. En zij hebben de kennis van de Sonische Wapens, die Hertog Leto ontwikkelde. Zij trainen de mannen van de Sietch in deze stijl van vechten. De aanvallen van Paul leggen de Spijsproductie bijna volledig stil, tot grote frustratie van de Harkonnen en het Ruimtegilde. De druk in het politieke landschap van het bekende universum loopt aardig op. 

De keizer moet zich bemoeien met de situatie op Arrakis. Wanneer Paul daar achterkomt, weet hij dat het moment om toe te slaan is gekomen. Hij verzamelt een leger van Fremen, enorme zwandwormen en sonische wapens. Hij weet de troepen van de Harkonnen en de Keizer te verslaan en dwingt de keizer om toe te geven aan de eisen van Paul. 

Conclusie

Dit was geen hele goede film, maar mijn hemel, David Lynch had een visie en hier daar aan vast! Het verhaal van Dune is lang en ingewikkeld en had waarschijnlijk nooit goed vervat kunnen worden in een film. De oplossing om dan te werken met voiceovers van Prinses Irulan aan het begin en de gedachten van belangrijke spelers werkt gewoon niet lekker. Het verhaal blijft warrig als je niet al eerst het boek hebt gelezen. Verder waren niet alle acteurs even sterk, met name Kyle MacLachlan is hier nog erg jong en zeker later in de film blijft hij wat onzeker overkomen. 

Dan door naar de vormgeving. Deze is ook ...bijzonder... te noemen. H. R. Giger was betrokken bij de vormgeving en dat is terug te zien in de gruwelijke industriële landschappen en decors op de wereld van de Harkonnen. Verder hebben de verschillende groepen kostuums in verschillende stijlen. De manipulatieve heksen van de Bene Gesserit hebben allemaal kale hoofden en vreemde zwarte jurken. De hofhouding van de Keizer lijkt weggelopen uit een decadente Franse hofhouding en de leden van het Ruimtegilde (voor zover ze nog menselijk zijn) lijken een soort machines geworden, met overal enge slangetjes en buisjes. De visuele stijl is misschien niet zo overdonderend als die van Denis Villeneuve, maar toch zeker wel bijzonder. 

Verder was de seksuele symboliek en politiek ook bijzonder te noemen. De film kwam uit in 1984, toen iedereen zich behoorlijk zorgen maakte om de (toen nog) ongeneeslijke ziekte AIDS, die vooral om zich heen greep in de kring van homoseksuele mannen. Zeker in de VS kregen zij daarmee ook de schuld van de AIDS epidemie, ongetwijfeld een straf voor hun zondig leven. 

De rol van Gender is extreem belangrijk in het verhaal. Alle wereldlijke, politieke macht lijkt te liggen bij mannen. De leiding van de grote Huizen ligt bij mannen. Maar allemaal hebben zij een Bene Gesserit adviseur, een vrouw met paranormale krachten. Deze Bene Gesserit zijn een groep vrouwen die al eeuwen bezig zijn met een of ander onduidelijk plan, waarbij eugenetica een grote rol speelt. Zij willen een Kwisatch Haderach maken, een man met paranormale gaven, die volledig onder hun invloed staat. De Bene Gesserit bepalen wie er kinderen krijgt van wie (soms zelfs zonder dat betrokkenen dat weten) en gaven Jessica de opdracht om een dochter te krijgen. Zij kreeg een zoon om haar man te plezieren. 

Paul is ook geen heel mannelijke held (zeker niet naar de maatstaven van de jaren '80, zie Schwarzenegger en Stallone). In het eerste gevecht van Paul, tegen een trainingsrobot, zien we een nogal fallische robot uit het plafond komen, die Paul aanvalt. Ook later is er weer een aanval op Paul, een rondvliegende fallus met een giftige naald. Hij weet beiden te verslaan en zo toch zijn mannelijkheid te bevestigen. 

Ja dat is een zweterige Sting

Niet alleen is Gender een belangrijk thema, Seksualiteit is dat ook. De hele scene met Paul en de Gom Jabbar test met de Bene Gesserit Gaius Helen Mohiam (Phillips), waarbij Paul moet knielen voor een vrouw en zijn hand in haar geheimzinnige doos moet leggen (ja, werkelijk) heeft vreemde boodschappen over sex en heteroseksualiteit. Het huishouden van de Atreides heeft meer heteroseksuele connotaties. Vrouwe Jessica heeft een positie van aanzien en later zijn er ook andere belangrijke vrouwen in het huishouden. 

Dan het Huis Harkonnen. Kennelijk zijn alleen mannen daar lid van. We zien alleen Baron Harkonnen en zijn twee neven, Glossu Rabban en Feyd Rautha. Baron Harkonnen zit onder de smerige etterende zweren, die doen denken aan een besmettelijke ziekte (Aids, anyone). Verder wordt Feyd Rauth geïntroduceerd terwijl hij, gekleed in een soort plastic ondergoed, glinsterend onder de douche vandaan komt. En Baron Harkonnen kijkt verlekkerd toe. De homoseksuele ondertonen zijn nauwelijks te vermijden. Verder is de fallische kunst van Giger hier ook aan alle kanten te zien. Giedi Prime krijgt zo de aanblik van een of ander decadent homoseksueel (en sadistisch) Walhalla. 

En dan de eindeloze fallische symboliek. De verschillende wapens zijn al genoemd. Maar meteen in de openingsscene penetreert een zeer fallische, ondoorzichtige zwarte wagon de troonzaal van de (Ubermannelijke, ubermachtige) keizer. En wanneer de ramen van de wagon dan opengaat, zit er in de wagon een compleet misvormd lid van het Ruimtegilde, met een zeer vaginaal aandoend mondje, waaruit opdrachten aan de keizer komen. 

Dan moeten we nog naar Arrakis gaan, waar de eveneens zeer fallische zandwormen door het landschap razen, alles op hun weg vernietigend. En als onderdeel van Pauls groei naar een leider, moet hij ook leren om deze fallische wormen te beheersen en hun vernietigende kracht aan te wenden voor zijn eigen doelen.  

In ieder geval een fascinerende film. Kijk hem eens als je de kans krijgt, maar neem het niet al te serieus. 

  

Romancing the Stone

In de kerstvakantie had ik een hoop tijd over en ik keek Romancing the Stone (1984) van Robert Zemeckis. In de hoofdrollen zien we Michael Douglas (Fatal Attraction, Ant-Man and the Wasp) en Kathleen Turner. In een kleinere rol zien we nog Danny DeVito. 

Spoilers

Joan Wilder (Turner) is een alleenstaande (met kat!) schrijfster van romantische boeken en is daar behoorlijk succesvol mee. Maar ze leidt een wat saai en eenzaam leven in New York (hoe dan?) en ze is op zoek naar de ideale man (en vindt die natuurlijk nooit). 

Dan ontvangt Joan op een dag een pakketje uit Colombia, van haar zuster Elaine (Trainor). Ze is op weg naar een afspraak met haar uitgeefster Gloria (Taylor) en neemt het pakketje mee, zonder te bekijken wat het is. Terwijl Joan weg is, haalt een onaangename man haar flat overhoop. Eenmaal weer thuis treft Joan de ravage aan en dan gaat de telefoon. Het is haar zus Elaine, ze wordt gevangen gehouden in Colombia door criminelen Ralph (DeVito) en Ira en alleen als Joan het pakketje komt brengen, wordt ze weer vrij gelaten. 

En Joan stapt meteen op het vliegtuig naar Colombia. In Colombia wil zij de bus pakken naar Cartagena, maar dezelfde man, die haar appartement overhoop haalde, stuurt haar nu naar een bus die haar dieper het binnenland inbrengt. (Ik kan het niet laten, directe vluchten vanuit New York naar Colombia landden waarschijnlijk in hoofdstad Bogota. Vandaar naar Cartagena is iets meer dan 1.000km.). Ralph wilde Joan opwachten bij het vliegveld van Bogota, ziet dat zij de verkeerde kant op gaat en volgt haar. 

Joan blijft een Stadse vis uit het Colombiaanse water en leidt de buschauffeur zo af, dat er een botsing ontstaat met een geparkeerde auto. De passagiers stappen allemaal uit en vertrekken. Joan blijft wachten op de volgende bus, samen met de man die haar de bus inkletste. Als iedereen weg is, trekt hij zijn wapen en wil het pakketje afpakken. Het ziet er allemaal onaangenaam uit, maar dan komt de eigenaar van de geparkeerde auto terug. Dit is Amerikaan Jack T. Colton (Douglas). Hij weet Joan te redden en samen vluchten ze de jungle van Colombia in. 

Joan en Jack vatten het plan op om het pakketje eens te bekijken. Het is een kaart naar een oude begraven schat. Jack is wat ondernemender dan Joan en wil de schat zelf halen en dan de kaart aan de ontvoerder geven. Dan hebben ze Elaine en de schat! Joan gaat daar in mee en een wilde tocht naar de schat volgt. Ze worden op de hielen gezeten door Ralph en de mysterieuze Colombiaan die Joan naar de verkeerde bus verwees. 

Uiteindelijk komen alle intriges bij elkaar in Cartagena boven een put met krokodillen. Joan blijft achter met haar bevrijdde zuster. De slechteriken zijn allemaal verslagen, maar Jack is verdwenen met de Schat. Zal Joan ooit nog ware liefde vinden?  

 

Conclusie

Het is geen hele goede film, maar wel een prima combinatie van een Romantische film en een Avonturenfilm, met voor ieder wat wils. We hebben Turner als een moderne prinses, ze is mooi en redelijk slim, maar kan niet zoveel buiten haar beperkte wereldje. We hebben Douglas die onder zijn ruige uiterlijk wel een gouden hartje heeft en de beschavende hand van een vrouw kan gebruiken. Verder komen de slechteriken onaangenaam aan hun einde.  

Aan de andere kant, de film is niet zonder fouten. Inmiddels zijn de jaren '80 al wel weer even geleden en de film komt bij vlagen behoorlijk gedateerd over. Voor een vrouw met een succesvolle schrijvers carrière komt Joan wel erg wereldvreemd over. Achteloos racisme ten aanzien van mensen uit Colombia is ook heel ok. En bedreigde dieren vangen en smokkelen is hooguit een klein karakterfoutje. 

Desondanks, een geinig film om eens te kijken op een regenachtige middag. Douglas, Turner en DeVito werkten daarna nog samen aan Jewel of the Nile en War of the Roses. 

Battle Beyond the Stars

Battle Beyond the Stars (1980) van Jimmi Murakami en Roger Corman (The Terror, Little Shop of Horrors) was de volgende film in een slechte filmavond via Jitsi. Mijn jongste kind keek mee, maar kon het niet lang volhouden. 

Met de betrokkenheid van Roger Corman wisten we waar we aan begonnen natuurlijk (goedkoop winstbejag!). Een paar jaar eerder had Star Wars: A New Hope de wereld veroverd en iedereen wilde delen in de winsten van de nieuwe obsessie met de sterren. Roger Corman surfde daar met deze film ook op mee. En hij had de briljante ingeving om deze film een Ruimte - variant te laten zijn op de klassieker Seven Samurai. En daarmee heb ik het plot dan al grotendeels weggegeven.  

Verder zitten er nog wat bekende koppen in de film, zoals Richard Thomas (Wonder Boys), George Peppard (The A - Team), Robert Vaughn (The Magnificent Seven) en John Saxon (From Dusk 'till Dawn). 

Spoilers

De vredige wereld van Akir wordt bedreigd door griezelige Keizer Sador (Saxon) van de Malmori. Hij laat meteen twee schattige leden van de Akir omleggen, die alleen maar een weersatelliet bedienen. Daarna terroriseert hij de planeet. 

De Akir zijn simpele boeren en willen zich overgeven aan de Malmori, een strijd zullen ze toch niet winnen. Maar Zed (Corey), een laatste en zeer bejaarde krijger van de Akir, wil huurlingen inhuren om de planeet te verdedigen. Hij is te oud om die mensen zelf te vinden en te werven, maar de veel jongere Shad (Thomas) kan met het oude ruimteschip van Zed die reis wel maken. Het oude schip van Zed is eigenlijk een kunstmatige intelligentie, Nell (stem van Carlin). 

Shad gaat met Nell op weg en beleeft verschillende avonturen in de ruimte. Eerst gaat hij naar het ruimtestation van Dr. Hephaestus (Jaffe), een oude vriend van Zed. Daar ontdekt hij dat Dr. Hephaestus inmiddels zoveel ondersteuning van apparaten nodig heeft, dat hij nauwelijks nog menselijk is. Bovendien wil Dr. Hephaestus kleinkinderen en Shad is een prima partner voor zijn dochter Nanelia (Fluegel). Shad en Nanelia hebben daar weinig zin in, en Shad gaat verder met zijn missie om meer huurlingen te vinden. Nanelia keert alleen terug naar Akir. 

Shad vindt nog meer dappere eenlingen in de ruimte, zoals Cowboy (Peppard), een mens van de aarde (wacht even, Shad en Nanelia zien er menselijk uit, zijn ze dat dan niet?), Nestor, een ras van verveelde klonen, Gelt (Vaughn, die zijn rol uit The Magnificent Seven herhaalt), de super sexy vrouw Saint Exmin (Danning) van de Valkyrie en tot slot ook nog Cayman, een soort reptiel. 

Uiteindelijk verzamelt iedereen zich weer op Akir, waar de terreur van Sador en zijn Malmori steeds erger wordt. Na een lange en dappere strijd, wordt Sador uitgeschakeld, maar Nell, Cowboy, Nestor Gelt, Saint Exmin en Cayman laten daarbij wel het leven. Maar gelukkig geloven de Akir dat zolang mensen herinnerd worden, zij nooit werkelijk sterven. 

Conclusie

Dit is wel een hele goedkope imitatie van zowel Star Wars als van Seven Samurai (en daarmee Magnificent Seven). De ruimteschepen, ruimtegevechten en ruimtepakjes zijn wel bijzonder goedkoop en mijn jongste dochter had een hoop (negatief!) commentaar op de special effects. Verder waren sommige van de buitenaardse wezens ronduit lachwekkend. Verder waren de karakters ook de meeste platte stereotyepen die er maar te vinden zijn. Vooral Saint Exmin als Valkyrie, die in een of ander zwaartekracht-negerend pakje steeds rondliep. 

En het verhaal is ook al niet sterk. Het is natuurlijk eerder gedaan (en beter!). Maar hier brengen we te weinig tijd door met de verschillende huurlingen om ze echt te leren kennen, en hun overwegingen om mee te strijden met de wat weke Akir komen dan ook niet echt van de grond. En als ze dan dood gaan, voel je er ook vrij weinig bij. 

Alleen kijken als je een Roger Corman fan bent, of graag slechte SF kijkt. 

Fatal Attraction

De klassieke fim Fatal Attraction (1987) van Adrian Lyne stond op Netflix. Ik kan me nog vaag herinneren dat de film indertijd een hoop stof deed opwaaien (ik was toen tien en te jong voor deze film), maar ik had hem nog nooit gezien. Samen met Sander hebben we daar wat aan gedaan. 

In deze film zien we Michael Douglas (Behind the Candelabra, Ant-Man, Wonder Boys), Glenn Close (The Guardians of the Galaxy, Dangerous Liaisons, What Happened to Monday) en Anne Archer. Michael Douglas begon met deze film waarschijnlijk zijn carrière als (seksueel) gefrustreerde 40+er. En de manier waarop hij met zijn frustraties omgaat, is meteen ook de oorzaak van al zijn problemen. 

Spoilers

Deze film is uit 1987 en was een voorbeeld voor veel films die erna kwamen, maar ik had hem ook nog nooit gezien, dus wees gewaarschuwd. 

De film begint met een huiselijk beeld van New Yorks gezin van bedrijfsjurist Dan (Douglas), huismoeder Beth (Archer) en jonge dochter Ellen Gallagher (Latzen). Ze wonen in een appartement en hebben een hond. Wanneer Dan en Beth naar een feestje van Dan's werk gaan, ontmoet Dan daar Alex Forrest (Close). Dit is een kinderloze, single carrièrevrouw en Dan vindt haar heel interessant. Maar aan het einde van de avond gaat Dan weer met vrouw en kind naar huis. 

Wanneer later Beth en Ellen een paar dagen weg zijn, om te kijken naar huizen buiten Manhattan, begint Dan prompt een affaire met Alex. Na een avondje stomende seks wil Dan weer vertrekken, maar Alex blijkt meteen niet zo heel stabiel en manipuleert hem om langer te blijven. Dan blijft langer en uiteindelijk vertrekt hij na een lang weekeind. Hij is net op tijd thuis om zijn vrouw en kinderen weer te ontvangen. Hij denkt dat hij deze uitspatting achter zich kan laten en wil verder met zijn vrouw en kind (zonder zijn vrouw iets te vertellen natuurlijk). 

De volgende dag komt Alex naar het kantoor van Dan, om daar haar excuses aan te bieden voor haar gedrag. Zij wil samen met hem naar Madame Butterfly, om het goed te maken. Dan wijst dat af. Daarna blijft Alex hem bellen op kantoor. Alex blijft opduiken en claimt nu zwanger te van Dan. Ze wil het kind houden en zal zeker om alimentatie vragen. Dan vertelt zijn vrouw nog steeds niets. 

Nog later duikt Alex op bij de woning van de Gallaghers, onder het mom een geïnteresseerde koper te zijn. Ze babbelt een eind weg met Beth, die nog steeds geen idee heeft van de affaire van haar man. De verhuizing gaat door en Dan hoopt nu van Alex af te zijn. Maar Alex blijft Dan ook volgen in hun nieuwe woonplaats. Zij gaat nu over tot vernielen van spullen van Dan. Pas wanneer het konijn van de familie eindigt in de kookpot, bekent Dan aan Beth wat er allemaal gaande is en wat zijn rol daarbij is. 

Alex escaleert steeds verder en neemt Ellen mee van school, om een dagje naar de kermis te gaan (Dit vond ik wel waanzinnig onwaarschijnlijk. De school geeft een kind mee aan een volwassene die niet de ouder is. En Ellen is een jaar of 6, 7 in de film (6 tijdens het film) en kan prima praten. Waarom gaat zij mee met een volwassene die zij niet kent, zonder iets te zeggen tegen de juf?). Dan en Beth hebben snel door dat hun kind ontvoerd is en raken (begrijpelijkerwijs) in paniek. De zoektocht naar Ellen leidt tot niets, maar een paniekerige Beth veroorzaakt wel een auto-ongeluk, waardoor ze in het ziekenhuis belandt. Alex levert Ellen weer thuis af. 

Uiteindelijk eindigt het allemaal met een confrontatie in de badkamer tussen Dan, Beth en Alex. 

Conclusie

Geen wonder dat dit een klassieker is geworden. De acteurs zijn allemaal erg goed en het verhaal is van begin tot ongeveer 20 minuten voor het einde erg spannend. Michael Douglas is gemaakt om gefrusteerde mannen te spelen en hier komt dat ook lekker uit de verf. Glenn Close is ook goed als ambitieuze vrouw, bij wie een steekje los zit en Anne Archer is ook geloofwaardig als huisvrouw die als een leeuwin kan vechten voor haar kind en gezin. 

Het verhaal waarbij voor één keer toegeven aan je lagere impulsen waanzinnig veel consequenties heeft en alles waar je om geeft in de afgrond kan storten, is natuurlijk ook lekker eng en doet het goed als moraliteitsverhaal. 

Verder was Fatal Attraction een waanzinnig succesvolle film in het Erotische Thriller Genre en kreeg veel navolging. De jaren negentig van de vorige eeuw zaten er vol mee. Ik denk dan aan Basic Instinct (ook met Douglas), Wild Things en Sleeping with the Enemy. Die waren waarschijnlijk allemaal niet gemaakt zonder deze film.  

Maar ik heb toch wel wat te zaniken. Dan Gallagher is wel heel erg dom en impuls gedreven. Hij heeft een prima aantrekkelijke vrouw, een mooi huis en een lieve dochter. En dat wil hij allemaal op het spel zetten voor een wilde nacht met een collega. Zelfs als Alex geen gekke stalker was geweest, nam hij nog een enorm risico met zijn one night stand. Zijn vrouw van hem kunnen scheiden, hij had zijn dochter alleen nog in de weekeindes gezien en aangezien hij het aanlegde met een collega, zou zelfs zijn baan op de tocht staan. 

Verder heeft Dan al vrij snel door dat Alex niet geestelijk gezond is. En wanneer zij hem begint te volgen en bedreigen, vertelt hij zijn vrouw niets. Hij heeft er geen probleem mee zijn vrouw en dochter gevaar te laten lopen, zo lang hij maar niet hoeft te bekennen dat hij een paar zeer ernstige inschattingsfouten heeft gemaakt. 

Al met al zeker de moeite waard.    

 

Willow

Terwijl sommige mensen naar het Spellenspektakel waren, keek ik klassier Willow (1988) met mijn jongste kind. Ik heb goede herinneringen aan deze film en net als Conan the Barbarian blijft deze nog aardig overeind. En Willow behoort natuurlijk tot ieders culturele vorming.  

Willow

In deze film van Ron Howard maakt het grote publiek natuurlijk kennis met Warwick Davis (Prince Valiant 1997). Verder hebben Val Kilmer (Kiss Kiss, Bang Bang) en Joanne Whalley belangrijke rollen. En we zien ook nog Jean Marsh (The Eagle Has Landed), Patricia Hayes en Gavan O'Herlihy (Prince Valiant 1997). 

Spoilers

De filmt begint vrij gruwelijk met een kerker in kasteel Nockmaar, waar een hoogzwangere vrouw bevalt van een baby. De wrede heksenkoningin Bavmorda (Marsh) wil deze baby meteen doden, want voorspellingen zeggen dat deze Elora Danan ooit Bavmorda zelf ten val zal brengen. Maar de wanhopige moeder weet de vroedvrouw Ethne (Dene) zover te krijgen dat zij vlucht met de baby. Deze vlucht weg, maar wordt uiteindelijk ingehaald door de woeste hond - monsters van Bavmorda. Ethne weet Elora Danan nog net op een drijvende hoop riet de rivier af te duwen, voordat zij te grazen wordt genomen door haar achtervolgers. Elora Danan ontkomt. 

Koningin Bavmorda is niet tevreden met deze ontwikkelingen en stuurt haar bloedmooie dochter Sorsha (Whalley) er samen met wrede generaal Kael (Roach) erop uit om Elora Danan te vinden en terug te brengen. 

Ondertussen is Elora Danan aangekomen in het vredige dorpje van de hobbit-achtige Nelwyn Willow (Davis) en zijn dorpsgenoten. Deze worden prompt aangevallen door de monsterlijke honden, die nog altijd zoeken naar Elora Danan. De Nelwyn zijn echter niet voor één gat te vangen en slaan de aanval af. Maar Elora Danan moet vertrekken, voor er nog meer problemen komen. Willow en een paar dorpsgenoten zullen haar afleveren bij de mensen, ze is tenslote ook een mens. Zij zullen weten wat ze met een baby moeten. 

Willow gaat op pad, maar ook in de landen van de mensen is het onrustig. Legers zijn op de been en marcheren heen en weer. Uiteindelijk heeft niemand tijd om een baby over te nemen. Willow laat Elora Danan dan achter bij Madmartigan (Kilmer), een huurling en crimineel, niemand anders is geïnteresseerd in het kind. Maar ook Madmartigan blijkt onbetrouwbaar, nog voor Willow goed en wel kan beginnen aan de thuisreis, wordt Elora Danan ontvoerd door twee brownies (Pollack en Overton). En via hen leert Willow wat meer over Elora Danan, Heksenkoningin Bavmorda en de voorspelling. De tovenares Fin Raziel in Tir Asleen kan Willow verder helpen in de strijd tegen Bavmorda. 

Prinses Sorsha en Kael en hun leger treffen uiteindelijk Elora Danan en Willow en het ziet er somber uit. Maar Madmartigan is ook in de buurt en veroorzaakt een gevecht. In de chaos weten Willow, Elora Danan, de brownies en Madmartigan te ontsnappen. Madmartigan zal iedereen naar Fin Raziel brengen. 

Uiteindelijk gaan Madmartigan, Willow en de brownies Rool en Franjean samen op weg om de tovenares Raziel te vinden, de enige die bescherming kan bieden tegen Bavmorda. Maar eenmaal aangekomen in Tir Asleen zijn de problemen nog niet voorbij. Tir Asleen is geruïneerd en verlaten, Fin Raziel is lang geleden al veranderd in een buideldier en het leger van Sorsha en Kael komt eraan. De dappere helden verweren zich kranig, maar Kael weet Elora Danan te ontvoeren. De dappere helden zetten de achtervolging in. 

Aangekomen bij kasteel Nockmaar blijkt Elora Danan terugkrijgen nog niet makkelijk. Fin Raziel is inmiddels weer in haar menselijke vorm (Hayes), maar Bavmorda verandert iedereen in varkens. Het ziet er somber uit. Maar Willow vindt eindelijk zijn magische krachten en weet zichzelf te beschermen, Fin Raziel te bevrijden van haar vervloeking en dan keert het tij. Met hulp van Fin Raziel weten ze Bavmorda te verslaan en de vrede in het land te herstellen. En zo kwam de voorspelling toch nog uit. 

Conclusie

Dit is een enige film voor een wat jonger publiek. Het verhaal zit lekker eenvoudig in elkaar met een duidelijke queeste. De spanning, actie, humor en romantiek worden in een vlot tempo afgewisseld en de acteurs zijn leuk en fris. Davis is goed als verantwoordelijke huisvader die het op zich neemt om voor een ander kind te zorgen. Kilmer doet het leuk als brute huurling, die toch wel een ruggengraat en een klein hartje heeft en Whalley weet de ontdooiende prinses ook leuk te spelen. 

Verder zijn de monsters echt eng en wordt er in typische jaren '80  stijl niet geprobeerd om de gruwelijkheden te verdoezelen. Er wordt in een hoekje van het beeld een vroedvrouw opgegeten, mensen worden gedood en verorbert door enge monsters of geofferd door enge heksen. En daar schaamt niemand zich voor. 

Vooral nog eens kijken uit nostalgische overwegingen of met je (9+ dat wel) kinderen. 

Conan the Barbarian

Conan the Barbarian (1982) was een film die in mijn jeugd indruk maakte op me. En nu kon ik hem kijken met mijn oudste kind! Deze film van John Milius (schrijver voor Apocalypse Now) en met Arnold Schwarzenegger (The Expendables 2) in zijn doorbraak - rol. Verder spelen James Earl Jones (Star Wars) en Sandahl Bergman belangrijke rollen. In een bijrol zien we nog Max von Sydow (Flash Gordon, Jungfrukällan, Det Sjunde Inseglet). 

De film is gebaseerd op de verhalen van Conan de Cimmeriër van Robert E. Howard uit de jaren '30 van de vorige eeuw. Conan is de archetypische barbaar geworden, zoals Dracula dat was voor vampieren en Sherlock voor detectives. De film volgt niet één verhaal, maar heeft elementen van verschillende Conan - verhalen genomen en er bepaald zijn eigen draai aan gegeven. 

Spoilers

De film opent met Conan, die als zoon van een smid opgroeit in een vredig dorpje. Zijn vader wil hem de Geheimen van Staal leren. Op een dag worden zij overvallen door het leger van Thulsa Doom (Jones) en zijn herkenbare banier van twee slangen en een zwarte zon. De ouders van Conan worden gedood en Conan wordt verkocht aan de Vanir uit het Noorden en in slavernij gevoerd. 

Conan (Schwarzenegger) groeit, als gevolg van slavenarbeid, uit tot een zeer sterke jongeman en wordt op een gegeven moment weggehaald bij de geestdodende arbeid van een molen aanduwen. Hij wordt gladiator en strijd tegen andere slaven. Hij is erg goed en krijgt steeds meer opleiding in wapens en filosofie. Maar op een dag ontsnapt hij en gaat op zoek naar informatie over het leger dat strijd onder de banier van twee slangen een een zwarte zon. 

Via een Heks (Gava) krijgt Conan te horen dat hij meer informatie zal vinden in de stad Zamora. De Heks verandert in een demon en probeert Conan aan te vallen. Maar hij weet haar in het vuur te werpen. Hij bevrijdt Subotai (Lopez), een van haar andere gevangenen en samen trekken zij naar Zamora. 

In Zamora horen Conan en Subotai meer over de cultus van Thulsa Doom, een slangencultus, die overal steeds meer aanhang krijgt. Conan en Subotai besluiten om de Toren van het Serpent binnen te dringen en te kijken wat zij te weten kunnen komen (en stelen). In de Toren van het Serpent treffen zij ook een beeldschone Dievegge (Bergman), die ook de cultus wil bestelen. Gedrieën gaan zij verder de toren in, stelen alles wat los en vast zit en weten weer te ontsnappen. In stijl genieten zij van hun buit, terwijl Conan en de dievegge een affaire beginnen. 

Uiteindelijk worden Conan en zijn vrienden opgepakt door wachters van de lokale Koning Osric (von Sydow). Deze is niet blij met hun rooftocht tegen de cultus van de Slang. Maar hij is nog minder blij met de cultus van de Slang zelf. Zij hebben veel invloed gekregen en zelfs de dochter van de Koning gehersenspoeld. Hij is bang dat zijn dochter zich tegen hem zal keren. Als zij zijn dochter terugbrengen, zal hij hen belonen met meer schatten dan zij zich voor kunnen stellen. 

Subotai en de Dievegge zijn van plan om de aanbetaling te nemen en te verdwijnen. Maar Conan wordt nog altijd verteerd door wraakgevoelens jegens Thulsa Doom en zijn cultus. Hij gaat op pad om de prinses te vinden. 

Conan sluit zich aan bij de cultus van Doom om deze zo te infiltreren. Het lukt redelijk, maar hij wordt toch herkend. Thulsa Doom herinnert zich Conan vaag en weet dat hij vroeger op zoek was naar het Geheim van Staal. Maar nu is hij ouder en weet hij beter. Hij laat zien dat de kracht van het Vlees sterker is, dan die van Staal, wanneer hij een van zijn volgelingen hypnotiseert om naar haar dood te springen. Conan wordt vastgebonden aan de Boom van het Lijden, om daar te sterven. 

Gelukkig zijn zijn vrienden Conan niet vergeten. Subotai en de Dievegge halen een bijna dode Conan van de Boom. Zij brengen hem naar een kluizenaar (Mako), die met magie Conan kan genezen. Maar hier zal een dure prijs voor betaald moeten worden. 

Het Trio keert terug naar de Tempel van Doom, waar op dat moment een kannibalistische orgie gaande is (Whiskey Tango Foxtrot! Waar keek ik vroeger naar?!). Conan en zijn kompanen weten de prinses (Quennessen) te redden/ ontvoeren en ontsnappen weer. Thulsa Doom is inmiddels in een slang veranderd en weet te ontsnappen aan de woede van Conan. Maar even later zet Thulsa Doom de achtervolging in. Hij maakt een pijl van een giftige slang en doodt daarmee de Dievegge. 

Eenmaal terug bij de kluizenaar krijgt de Dievegge een barbaarse crematie en ondertussen bereidt iedereen zich voor op de wraak van Thulsa Doom. Met een goede voorbereiding en handige vallen, wordt de aanval van Thulsa Doom afgeslagen. 

Conan keert terug naar de Tempel van Doom om daar voor het laatst de confrontatie met Thulsa Doom aan te gaan. Hij weet Thulsa Doom te doden en zijn hoofd af te hakken. De hele cultus van Thulsa Doom stort daarmee in. Conan heeft overwonnen en keert terug naar Zamora, samen met de prinses. 

Conclusie

Whew, wat een film! Ik had niet gedacht dat een Sword & Sandal film uit de jaren '80 nog zo goed overeind zou blijven. Behalve wat knullige special effects, is er weinig gedateerds aan de film. Een krachtig punt van deze film is dat er zeer weinig in gesproken wordt. Schwarzenegger kon vrij weinig Engels en spreekt weinig. Ook Bergman en Lopez hebben weinig te zeggen. Het verhaal wordt aan elkaar gepraat door de kluizenaar. Maar dat geeft de film alleen maar meer kracht.

Het acteerwerk van de hoofdpersonen en (de weinige) dialoog is bij vlagen bombastisch en over-the-top, maar aangezien de oorspronkelijke verhalen van Conan dat ook zijn, werkt het bijzonder goed. 

De film wordt echt naar een hoger plan getild door de fantastische (en bombastische) muziek van Basil Poledouris (die ook de muziek deed voor Starship Troopers). Er hoeft niet gepraat te worden, wanneer de muziek uitlegt wat er gebeurt. Verder waren de kleine(re) maar belangrijke rollen van Jones en von Sydow ook van belang om de film naar een hoger plan te trekken. 

Tot slot wil deze film nog wat meer zeggen dan alleen heldhaftig en wraakzuchtig gedoe van sterke mannen. Zo opent de film met een citaat van Nietzsche (That which does nog kill us, makes us stronger) en we kijken de hele film lang dan ook naar mensen, die door tegenslag steeds weer groeien. De focus ligt vooral op Conan die het van dorpeling, via slaaf en gladiator uiteindelijk schopt tot dief en held. En de verteller vertelt ons, dat dit nog maar het begin is, Conan zal uiteindelijk Koning worden. 

Conan doet dat helemaal alleen. Hij heeft wel vrienden en medestanders, maar uiteindelijk is hij het zelf, die zijn eigen pad uitstippelt en besluit om de opdracht van Koning Osric aan te nemen, keer op keer terug te keren naar de Tempel van Doom om daar zijn opdracht te vervullen en ultieme wraak te nemen. 

Zijn tegenstanders zijn uiteindelijk een soort gehersenspoelde schaapjes, die achter de mooie praatjes van Doom aanlopen. Zij prediken misschien wel vrede en liefde. Maar Thulsa Doom heeft ook een verleden van overvallen en slavernij. En zijn huidige praktijken zijn niet veel beter, alleen de schaal is groter. Nu maakt hij mensen niet langer tot slaaf met het zwaard, maar met hypnose en mooie praatjes. 

De Leeuw van de Woestijn

Via Netflix zag ik weer een film uit de oude doos. Omar Mukhtar: Lion of the Desert (1980) van Moustapha Akkad. In de titelrol zien we Anthony Quinn (Lawrence of Arabia). Verder zien we ook nog Oliver Reed, Rod Steiger, John Gieldgud (The Scarlet and the Black, Around the World in 80 Days)en Irene Papas.  

De film is gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen uit de Italiaanse kolonisatie van Libië. Omar Mukhtar was lid van de Senoessie en leidde lange tijd de strijd tegen de Italiaanse overheersers, tot hij uiteindelijk gevangen werd genomen en na een show-proces werd opgehangen. Hij geldt nog steeds als held in Libië. Deze film is dan ook tot stand gekomen met steun van de Libische Staat, toen nog onder leiding van Moammar Ghaddafi. Deze film gaat over de laatste jaren van de strijd, wanneer Rodolfo Graziani zich met de strijd tegen de opstandelingen in Libië bemoeit. 

Spoilers

Waargebeurd, maar obscuur, lees verder op eigen risico. 

De film begint met wat historische context van Italiaanse kolonisatie van Libië. Deze bestaan uit echte filmbeelden uit die tijd, wat er meteen even inhamert dat alle ellende die we nog te zien zullen krijgen, echt is. 

Dan gaan we door naar het overdadige paleis van Benito Mussolini (Steiger), die gefrusteerd is dat in de Italiaanse Kolonie van Libië nog steeds zoveel strijd tegen de overheersing van Italianen is. En vooral dat hij niet wint! Er zijn verdikkie al vijf generaals verloren in de strijd! Hij stuurt zijn beste Generaal, Rodolfo Graziani (Reed) om aldaar orde op zaken te stellen en die weerspannige woestijnbewoners eens een lesje te leren.

Dan zien we de woestijnbewoners in kwestie. Zij leven vreedzaam met hun tenten en kuddes in de woestijn en trekken van oase naar oase. Een oude man, Omar Mukthar (Quinn) geeft de kinderen les uit de Koran en probeert hen de Islamitische wijsheden bij te brengen.

 

Graziani pakt flink uit, het modernste wapentuig wordt samen met veel soldaten naar Libië verscheept. En met zijn enorme vuurkracht weet hij veel land te beheersen. Maar Omar Mukthar weet dat hij het in een directe strijd met de Italianen niet kan winnen. Hij laat zijn volk zich terugtrekken in de woestijn en als een guerillastrijder voert hij steeds, korte snelle aanvallen uit. Hij lokt de Italianen in de val en verdwijnt weer in de woestijn voor zij terug kunnen slaan. 

Dan besluit Graziani tot onderhandelingen. Maar dit is slechts een manier om de strijd te vertragen. Omar Mukhtar is een integer man. Hij is niet om te kopen of te verleiden tot vrede in ruil voor geld of bezittingen. Maar de Italianen zijn ook niet bereid om echte vrede te sluiten, de onderhandelingen worden alleen gebruikt om nog meer troepen naar Libië te verschepen. 

Dan besluit Graziani om echt alles uit de kast te halen. Hij valt de burgerbevolking aan en sluit hen op in concentratiekampen (een methode die de Britten ook toepasten in de Tweede Boerenoorlog en zeer effectief was). Hierbij worden weer historische beelden gebruikt van de ingerichte kampen, om maar weer aan te geven hoe gruwelijk de daden van de Italianen waren. 

Verder worden de aanvallen van Graziani en de Italianen op de posities van Omar Mukthar en zijn strijders ook steeds heftiger. Omar Mukhtar wordt na 20 jaar strijd leveren ook een dagje ouder en wordt uiteindelijk gevangen genomen. 

Dan wordt er een showproces ingericht, waarbij Omar Mukhtar ter dood veroordeeld wordt, aangezien hij in opstand kwam tegen de staat. Hij wordt publiekelijk opgehangen. Maar de rust keert niet weer in Libië en de strijd blijft doorgaan. 

Conclusie

Deze film wil eigenlijk een vervolg zijn op Lawrence of Arabia, met weer een strijd van dappere en eenvoudige woestijnbewoners, die zich verzetten tegen een moreel corrupte en militair modernere overmacht. Anthony Quinn is als Omar Mukhtar een iets oudere en kalmere versie van Auda Abu Tayi uit Lawrence of Arabia. De Italianen doen met hun wreedheden en moderne wapentuig niet onder voor de Ottomanen en de Duitsers uit Lawrence of Arabia. Zelfs de muziek is van Maurice Jarre. Maar het is wel duidelijk dat deze film net niet het budget had van zijn (spirituele) voorganger. Er wordt af en toe wel erg opzichtig met camerahoeken gewerkt om te verbergen dat er geen geld was voor massa-scenes of special effects. 

Maar met deze film wordt er wel aandacht gegeven aan een verder obscuur stukje geschiedenis aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog. Bij kolonialisme in Afrika denken we meestal aan de vele koloniën van de Britten en de Fransen, de gruwelen van België in de Congo of de slavenhandel. Maar in de vroeg - twintigste eeuw zijn de Italiaanse Fascisten ook flink tekeer gegaan in Libië. Wat dan weer slecht te rijmen is met Italië (en Rome) als bron van Europese beschaving. 

De film is ook op Youtube te zien, dus bekijk het daar vooral eens.  

The Shining

Een tijdje geleden stond The Shining (1980) van Stanley Kubrick (Paths of Glory, Spartacus) nog op netflix, dat was de uitgebreide versie. Die kon ik nog zien met Sander. Later keek ik de kortere versie met de oudste kinderen. In de film zien we natuurlijk Jack Nicholson (Little Shop of Horrors) in zijn iconische rol. Verder ook nog Shelley Duvall, Philip Stone (Flash Gordon) en Joe Turkel (Paths of Glory). 

Het verhaal is natuurlijk gebaseerd op het boek van Stephen King uit 1977. Er zijn wel meer boeken van zijn hand verfilmd (The Dark Tower, Christine). Maar over deze was hij niet tevreden en hij heeft later het boek nog eens verwerkt tot een serie (1997). 

Spoilers

Het verhaal begint met een prachtig lang shot van een auto die door de eenzame Rocky Mountains van de Verenigde Staten rijdt. De auto komt nauwelijks medeweggebruikers tegen en de eenzaamheid en verlatenheid van het landschap komen hard binnen. Deze auto brengt Jack Torrance (Nicholson) naar het Overlook Hotel, diep in de bergen. Daar heeft hij een interview met manager Stuart Ullman (Nelson) en medewerker Watson (Dennen). Het hotel sluit in de wintermaanden en ze zoeken een oppasser die het Hotel kan onderhouden als er verder niemand is. Jack krijgt de baan. 
Thuis in Boulder, Colorado wachten Wendy (Duvall) en zoon Danny (Lloyd) op bericht van hun man en vader. Dan blijkt ook dat Danny niet veel zin te heeft in de verhuizing naar het Hotel. Maar hij kan niet onder woorden brengen waarom. Verder heeft hij nog een fantasie-vriendje Tony, deze vertelt hem dat zijn vader al de baan heeft gekregen en zo zal bellen. Even later gaat de telefoon. 

(Zonder dollen, Danny is een jaar of zes, zeven, hij moet naar school. Hoe kan hij in de periode november - maart van school gehouden worden? Zijn er geen leerplichtambtenaren? In de langere editie zit hier nog een heel stuk in, waarin Danny een toeval krijgt en onderzocht wordt door een kinderarts. Dan wordt ook duidelijk dat Jack in het verleden alcoholist was en Danny mishandelde, wat leidde tot een schouder uit de kom.)

Dan maakt het hele gezin Torrance een rit naar het Overlook Hotel, waar ze de winter door zullen brengen. Tijdens deze autoreis wordt duidelijk dat er meer barstjes in het huwelijk van Jack en Wendy zitten. Jack lijkt bepaald cynisch over het gezinsleven en zijn taak als opvoeder. Ook lijkt hij het helemaal niet leuk te vinden om tijd door te brengen met zijn vrouw en zoon. 

Eenmaal in het Overlook Hotel krijgt het gezin een rondleiding van manager Ullman en kok Dick Halloran (Crothers). 

(En dan wordt meteen een rare splitsing duidelijk. Jack is aangenomen als medewerker, maar krijgt alleen de bovengrondse, luxe onderdelen van het hotel te zien, die dicht zullen zijn in de winter. Wendy, die niet in dienst is bij het hotel, krijgt te de onderkant van het hotel te zien, waar het werk verricht zal worden. Zij wordt rondgeleid door de keuken en de kelder.)

Ullman en de laatste personeelsleden vertrekken en Jack, Wendy en Danny blijven alleen achter. Het gezinnetje krijgt een routine. Jack slaapt lang uit, Wendy brengt hem ontbijt op bed. De rest van de dag schrijft Jack aan zijn boek in de enorme Colorado Lounge. Danny speelt in de gangen van het hotel. 
Maar al snel beginnen de problemen. Danny heeft visioenen van vroegere gasten van het hotel, die allemaal gruwelijk aan hun eind kwamen. Ook Jack heeft visioenen, van een goed gevulde bar waar hij aan het drinken slaat, van een naakte vrouw in een van de kamers en van een eerdere oppasser. Alleen Wendy ziet niets en hoort niets. Maar zij ziet wel dat haar man en kind worstelen met allerlei problemen. Ook zij raakt steeds verder van de kook door haar zorgen, die door niemand serieus genomen worden.  

Uiteindelijk draait Jack steeds verder door en probeert hij zijn vrouw en kind te vermoorden. Wendy en Danny weten te ontsnappen en Jack bevriest in het Hotel. In het laatste shot blijkt dat Jack al lang geleden onderdeel was geworden van het Hotel en zijn vreemde invloeden. 

 Conclusie

Geen wonder dat dit een klassieker is geworden (hoewel mensen in 1980 niet enthousiast waren over de film)! Het is een enge horrorfilm met vele lagen. 

Op het eerste gezicht is dit een doorsnee horrorfilm over een familie met huiselijk geweld, die doordraait wanneer ze maanden en maanden gedwongen worden om veel tijd met alleen elkaar door te brengen. Het alcoholisme van Jack komt weer naar boven, Wendy is buitengewoon ineffectief als moeder en beschermer van haar zoon en Danny probeert zijn trauma's ook te verwerken. De sinistere invloed van het hotel maakt het allemaal erger. En er is duidelijk een sinistere invloed, een Indiaanse begraafplaats, spoken en allerlei andere invloeden. 

Maar het gezin Torrance kan ook symbool staan voor meer. Het is niet alleen het gezin Torrance dat ineenstort onder armoede, middelenmisbruik en geweld. De hele Amerikaanse droom lijkt in te storten. Als het gezin Torrance model staat voor het doorsnee Amerikaanse gezin, lijkt het helemaal niet zo goed te gaan. Jack en Wendy hebben geen huis met tuin, maar een viezig appartementje. Jack is een mislukte schrijver en de laatste baan die hij krijgen kan is (ongeschoold) oppasser van een gesloten hotel. En zelfs daar lukt het niet om te schrijven, zijn frustraties uit hij in alcoholmisbruik en geweld. Bovendien wordt hij aan alle kanten voorbijgestreefd door minderheden. Het lukt zijn vrouw wel om zijn werk te doen en dat te combineren met zorgen voor haar gezin en andere activiteiten te ondernemen. Ondertussen is Jack alleen maar aan het drinken of slapen en haalt hij totaal geen voldoening uit de contacten met zijn vrouw en zoon. De zwarte kok Halloran heeft een betaalde baan, waarmee hij een half jaar kan overwinteren in Florida en heeft het respect van zijn collega's, iets wat Jack ook niet heeft. 

Verder komen het lot van Native Americans en de begindagen van de kolonisatie van het Amerikaanse continent wel heel sterk naar voren. De Donner Party wordt genoemd, het Overlook Hotel is gebouwd op een Indiaanse begraafplaats, in het Hotel is allerlei Indiaanse kunst te vinden in de muurschilderingen, tapijten en andere versieringen, maar zonder enige culturele context. Ook is Wendy vaak gekleed in kledij die doet denken aan die van Native American vrouwen. Zelfs in de voorraadkasten zijn allemaal blikken te vinden met afbeeldingen van Native Americans. Daar tegenover staat dat de Verenigde Staten van Amerika ook sterk aanwezig zijn. In verschillende kamers en zalen zijn vlaggen van de VS en de staat Colorado te vinden. Bovendien was het Overlook Hotel een Hotel voor de elite van de VS, er kwamen presidenten, acteurs en allerlei andere vooraanstaande types.  

Zo lijkt het verhaal van de film symbool te staan over de kolonisatie van de VS en genocide op de Native Americans. Geen wonder dat Jack doordraait en het wangedrag van toen herhaalt op zijn eigen gezin. 

En dan als laatste vraag kun je je afvragen wat er nu allemaal waar is? Want de film zit vol tegenstrijdigheden. Het begint al met de vorm van het Hotel. Bij de shot van buiten staan de twee hoofdgangen van het Hotel met een stompe hoek op elkaar. Maar later zien we alleen gangen met rechte hoeken. Het kantoor van Manager Ullman heeft een raam op een plek waar geen raam kan zijn. Er zijn in de gangen zoveel deuren, dat de hotelkamers en -suites daarachter elkaar zouden moeten overlappen. En het zelfde geldt voor de keuken, die ook een onmogelijk labyrint is.  

Maar er is meer. Wanneer Ullman tijdens het sollicitatiegesprek met Jack waarschuwt voor de cabin fever van verblijf in een leeg hotel heeft hij het over eerdere oppasser Grady, die zijn gezin met twee dochters vermoordde in de winter. De leeftijd van de meisjes was 8 en 10, maar later zien we juist een vermoordde tweeling. Ook verandert de naam van de oppasser van Charles naar Delbert. 

Zijn de visioenen en aanvallen die Jack en Danny meemaken echte aanvallen van spoken? Of zijn het niet meer dan de nachtmerries van een dronkelap en een getraumatiseerd kind? De enige echt onverklaarbare gebeurtenis is wanneer Jack weet te ontsnappen uit de voorraadruimte. 

Al met al een meesterwerk, dat je zeker eens gezien moet hebben. En ga dan vooral voor de langere Amerikaanse versie. De extra film maakt het verhaal niet te lang, maar wel interessanter en duidelijker.