Translate

zaterdag 29 december 2018

Spellendag kerst 2018

Kerst is weer geweest en dat betekent dat er een spellendag is geweest. Voor het 11e jaar op een rij alweer organiseren Sander en ik een spellendag tussen Kerst en Oud & Nieuw in. En dit jaar was wel een heel bijzondere bijeenkomst. Er werd iemand gemist natuurlijk, maar er waren ook veel mensen die we te weinig zien en zelfs nieuwe gezichten.

Oldie but Goodie

De dag begon voor ons al vroeg. Ik haal de nog de laatste boodschappen en ging daarna aan de slag met het maken van kerstbrood en hartige scones. De kerstcakes waren al eerder gemaakt natuurlijk. Ook het huis moest helemaal schoongemaakt worden, want er zouden gasten komen.
En die gasten kwamen. De eersten, R. en S. met kinderen M. en E. kwamen zelfs al voor de afgesproken tijd. En dat was een signaal voor de deurbel om maar te blijven gaan. Vrienden F. en G. met kinderen D. en R. kwamen kort daarna binnen en toen kwam vriend S. en vriend G. ook snel binnen. Dat leidde natuurlijk onmiddellijk tot een rondje Vroeger of Later, een klassieker inmiddels op deze feestjes. Daarmee was het huis inmiddels zo vol, dat we een derde tafel op moesten zetten, om te zorgen dat iedereen kon spelen. De kinderen renden intussen rond en speelden lekker met elkaar.

Inmiddels een klassieker bij ons thuis.

Vrienden D., J., J., M., en M. kwamen inmiddels ook binnen. En iedereen nam heerlijke lekkere hapjes mee. We konden genieten van heerlijke broodjes Bapao, Zelfgemaakte Sate, lekkere vegetarische taart en vreemde, pikante muffins. En het was allemaal even heerlijk.


En er werd gespeeld! Gespeeld mensen! Zelf heb ik mee kunnen doen aan wat Vroeger of Later, Codenames, Roborally en Cards Against Humanity. Maar elders kwam ook nog The Mind, AzulKoehandel en Guards Guards! op tafel. Eigenlijk hebben we de hele middag door aan zker twee en af en toe drie tafels gespeeld. Heerlijk om weer eens een heel huis vol vrienden te hebben, die zich amuseren.

Maar om 22:45 zakte ik toch aardig door mijn hoefjes en breide ik er een einde aan. Het feest ging beneden echter gewoon verder tot na 00:00.

Kerst 2007
Kerst 2009
Hemelvaart 2011
Kerst 2011
Hemelvaart 2012
Kerst 2012
Hemelvaart 2013
Kerst 2013
Hemelvaart 2014
Kerst 2014
Hemelvaart 2015
Kerst 2015
Hemelvaart 2016
Kerst 2016
Hemelvaart 2017
Kerst 2017
Hemelvaart 2018

donderdag 27 december 2018

Leugenaar

Vandaag was ik even in de boekwinkel in mijn dorp en tot mijn stomme verbazing zie ik daar een vertaling liggen van een boek van Stephen Fry. Dan maak ik meteen maar even gebruik van de gelegenheid om dit boek eens onder de aandacht te brengen, want het is fantastisch. Het gaat om De Leugenaar.

De versie die ik heb uit 1997. 

Jaren geleden heb ik dit boek aangetroffen in de boekenkast van mijn vader en toen "bevrijd" en nooit meer teruggegeven. Want het is namelijk fantastisch. Het verhaal is complex en na afloop denk je er nog lang over na. En daarnaast is het ook nog eens gevuld met allemaal briljante zinsnedes van Stephen Fry.

De Nederlandse vertaling

Stephen Fry kennen we natuurlijk voornamelijk als acteur (Jeeves and Wooster, A Bit of Fry and Laurie, BlackadderIn the Red en nog heel erg veel meer), maar hij heeft ook verschillende boeken geschreven. The Liar is zijn debuut uit 1991 alweer. Maar ook Moab Is My Washpot en Making History zijn hele goede boeken. Ga ze vooral lezen! En onlangs kreeg ik Mythos voor mijn verjaardag, ook fantastisch. 

Spoilers

Het verhaal volgt Adrian Healey, een jongeman die alles aan elkaar liegt, al sinds zijn jongste jaren. Dan treft hij op de universiteit Professor Donald Trefusis, die onmiddellijk doorheeft wat voor vlees hij in de kuip heeft met Adrian. Samen gaan ze op reis door Europa, waar Adrians speciale vaardigheden nog goed van pas zullen komen. 
Meer verklappen zou echt zonde zijn. Dus ga vooral zelf lezen. 

Hilarische quotes uit The Liar

“That's alright," said Hugo. "I've got some wine"
Which was about all he seemed to have. He poured out two mugfuls.
"Very nice," said Adrian, sipping appreciatively. "I wonder how they got the cat to sit on the bottle."
"It's cheap, that's the main thing.”
― Stephen Fry, The Liar

Nadat iemands keel werd doorgesneden
To some it was a rattling gargle, to others a bubbling croak: The old man in the tweed jacket and his young companion agreed they could never hear the sound of a cappuccino machine without being forced to think of that awful death wheeze.

dinsdag 25 december 2018

First Knight

Het jaar loopt ten einde en ik kijk mijn 12e film over Koning Arthur en zijn ridders van de Ronde Tafel. Is het me met enige vertraging toch nog gelukt om er iedere maand een te kijken! Deze keer keek ik samen met Sander de film First Knight (1995) van Jerry Zucker (Airplane, Ghost) en met hoofdrollen voor Sean Connery (James Bond, Zardoz), Richard Gere (Pretty Woman, Primal Fear), Julia Ormond (Legends of the Fall) en Ben Cross (Star Trek). Verder nog wat kleine rollen voor Liam Cunningham (The Guard) en John Gielgud (Brideshead Revisited).


Spoilers ahoi

De film opent met wat achtergrond. Arthur heeft veel strijd geleverd, en Brittannië kent al enige tijd vrede. Arthur denkt nu na over het sluiten van een huwelijk. 
Dan verschuift het beeld naar Lancelot (Gere) die van dorp naar dorp reist en zijn kunsten met een zwaard laat zien, in ruil voor geld. Wanneer hij de dorpelingen heeft kaalgeplukt, trekt hij weer verder. Het vredige dorpje wordt daarna in de as gelegd door wat roofridders onder leiding van Malagant (Cross). De overlevenden gaan naar hun leenvrouwe Guinevere van Leonesse (Ormond). Deze kan weinig uitrichten, behalve een huwelijk sluiten met de machtigste koning van allen, Arthur (Connery). 

Guinevere wordt opgehaald door de mannen van Arthur en naar Camelot begeleid. Dan wordt ook deze stoet overvallen door de mannen van Malagant, die niet te beroerd is om mannen op te offeren om zijn doel te bereiken. Maar wanneer de mannen van Malagant er in vliegende vaart vandoor gaan met de koets met Guinvere erin, weet zij te ontsnappen uit de koets en rent het bos in. Daar treft zij Lancelot, die op weg is naar het volgende dorp. Hij redt haar van haar achtervolgers en samen vervolgen zij hun weg, in de hoop het escorte van Arthur weer te treffen. 
Ondertussen probeert Lancelot Guinevere ervan te overtuigen er met hem vandoor te gaan. Wat moet ze nu met een veel oudere man. Guinevere weigert, ze is van hooggeboren afkomst en is verloofd met een Koning. Lancelot laat haar achter in het woud, wanneer zij in de verte het escorte zien. 

Later treft Guinevere haar verloofde buiten Camelot. Dit is een imposante stad opgetrokken uit witte steen en blauwe dakpannen. En dan blijkt ook het enorme leeftijdsverschil tussen die twee. Arthur was een vriend van haar vader. En hij heeft nog herinneringen aan Guinevere als klein meisje. 
Eenmaal in Camelot wordt er een enorm verlovingsfeest gegeven. Met als speciale attractie een soort semi-geautomatiseerde hindernisbaan. Arthur geeft aan dat degene die de hinderbaan kan afleggen, een kus kan krijgen van Guinevere. Uiteraard is het Lancelot die een kus mag claimen, maar hij kust slechts haar hand. 

Later diezelfde avond wordt Guinevere ontvoert uit het kasteel van Camelot, door de mannen van Malagant. Het is Lancelot die op een missie gaat om haar weer te redden. Al rijdend door de regen geeft Lancelot alweer aan dat hij er liever met Guinevere vandoor gaat, dan terug te keren naar Camelot om haar aan Arthur te geven. Guinevere weigert weer. Maar dit keer accepteert Lancelot wel een plek aan de Ronde Tafel. Het huwelijk van Arthur en Guinevere volgt snel. 

Maar Malagant slaat terug en valt het land van Guinevere binnen. Vredesbesprekingen aan de Ronde Tafel lopen op niets uit en Arthur trekt ten strijde tegen Malagant, bijgestaan door zijn ridders. Lancelot bewijst zich in de ogen van zijn collega's en realiseert zich dat er dingen zijn, die het waard zijn om voor te vechten.
Eenmaal terug in Camelot neemt Lancelot afscheid van Guinevere, want hij voelt wel dat hij met zijn gevoelens een bom legt onder een huwelijk en daarmee onder de idealen van Camelot en Arthur. Guinevere wil hem nog een laatste kus meegeven. Arthur ziet dat en wil beiden laten veroordelen voor verraad.
Terwijl Arthur bezig is met een rechtzaak tegen zijn vrouw en een van zijn ridders, maakt Malagant gebruik van de situatie door Camelot aan te vallen. De ridders en burgers van Camelot weten zich dapper en Malagant wordt defintief verslagen, maar Arthur sterft ook. Gelukkig kan hij Lancelot nog de opdracht geven om goed voor Guinevere en Camelot te zorgen.

Oordeel

Jeminee wat een vreemde film was dit eigenlijk. Jaren geleden heb ik de film in de bioscoop gezien toen hij uitkwam, dat zal in de zomer van 1995 zijn geweest. En toen vond ik het al niet veel. Met de kennis van nu is het niet veel beter geworden. Deze film focust eigenlijk alleen op de driehoeksverhouding tussen Arthur, Guinevere en Lancelot. Alle referenties aan magie en mystiek zijn eruit gehaald.

Maar wat is er dan zo raar allemaal?

Nou ten eerste de leeftijden van de spelers. In 1995 was Connery 65, Gere 46 en Ormond 30. Guinevere moet dus trouwen met een man die eruit ziet alsof hij 35 jaar ouder is. En hij geeft ook aan oud genoeg te zijn om haar vader te zijn. Hij heeft meer warme herinneringen aan haar vader dan aan haar. Dat voelt toch een tikje yukkie.

Dan de seksuele verhoudingen tussen iedereen en Guinevere. Lancelot neemt het niet zo heel nauw met seks met wederzijdse instemming. Vlak nadat Guinevere voor het eerst ontvoerd is door de mannen van Malagant, redt Lancelot haar en gedraagt zicht daarbij behoorlijk opdringerig. Hij verwacht een fysieke beloning in ruil voor redding van ontvoering en verkrachting.
Wanneer Lancelot Guinevere voor de tweede keer redt uit de klauwen van Malagant, zeurt hij weer om fysieke genoegdoening.
En dan de vreemde scene tijdens her verlovingsfeest van Arthur en Guinevere. Arthur geeft publiekelijk aan, dat iedere oelewapper die slim genoeg is om een hindernisbaan af te maken, een kus kan krijgen van zijn verloofde. Wat zijn verloofde daarvan vindt, interesseert hem niets.
Malagant is tot twee keer toe in staat om Guinevere te ontvoeren, de tweede keer zelfs uit het kasteel van Arthur in Camelot. Hij ontvoert haar om via haar invloed te krijgen in haar land en om Arthur een hak te zetten.
Hiermee komt Guinevere toch over als een soort seksuele speelbal, die zonder enige invloed van haar kant, van de ene man naar de andere gaat.

Verder kan Guinevere, die op eigen titel regeert over Lyonesse, ook nauwelijks rekenen op enig politiek respect. Haar verloofde deelt haar uit als een prijs tijdens hun verlovingsfeest. Later, wanneer er een politieke bijeenkomst plaatsvindt, waarin wordt gesproken over vrede en veiligheid op haar grondgebied, is zij niet op de hoogte van het feit dat haar bedreiger en ontvoerder fysiek bij dit gesprek aanwezig zal zijn. Ook wordt zij niet op de hoogte gesteld van directe bedreigingen van haar landerijen.

Daarnaast is de enige scene waarin Guinevere en Lancelot toegeven aan hun fysieke passie voor elkaar zo belachelijk in beeld gebracht dat ik niet kan geloven dat enige seksuele passie hierbij ook maar enige rol speelde. Vooral wanneer je de beelden stopt kijkt Gere wel heel erg eng wanneer hij Ormond benadert. Bovendien ziet hun eerste kus eruit als puberaal amateurisme van de ergste soort.

Tot slot lijken de verschillende hoofdrolspelers maar zeer beperkte gezichtsuitdrukkingen te hebben. Hierdoor komt het drama van het verhaal allemaal niet zo lekker naar voren. Vooral Ormond kan allen vertwijfeld of verbaasd kijken. Gere kijkt gekweld of verbaasd en Connery kijkt boos of zelfingenomen.

Beroerde film, kijk iets anders.



maandag 24 december 2018

Geborduurde kerstkaartjes

Al een paar jaar heb ik als traditie dat ik na mijn verjaardag begin met het maken van geborduurde kerstkaartjes, die ik dan later dat jaar op de post doe. Dan verstuur ik ze aan familie en vrienden. En ook dit jaar ben ik weer los gegaan.


Mijn verzameling kleine patroontjes op Pinterest wordt steeds groter. En sinds ik Washi Tape heb ontdekt kan ik nog meer accenten meegeven aan de kaartjes. Dit jaar had ik het met van alles en nog wat drukker dan normaal en heb er niet zoveel kunnen maken als nodig. Dus sommigen ontvangen kerstwensen op een met zorg uitgezochte kaart uit de winkel. 


De werkwijze is altijd het zelfde. Eerst allerlei kleine patroontjes borduren op een grotere lap. Laat 3 á 4 cm ruimte tussen de patroontjes, om veilig te kunnen knippen. Dan wassen op de hand, naspoelen met water en schoonmaakazijn. Goed drogen en strijken. En dan uitknippen en hobbylijm gebruiken. 





zondag 23 december 2018

Pendragon LXIII - She-Wolves of Logres

De laatste aflevering van 2018 alweer. Dan hebben we er dus zes jaar Pendragon opzitten. Dat is al best wel lang. Waarnschijnlijk spelen we nu langer dan we hebben gedaan met een Ravenloft Campagne die ook een lange tijd gelopen heeft. Wat gaat de tijd toch snel...

Maar goed, door naar het jaar 530...

Pendragon pagina
Geschiedenis van Logres
Aloysius Livius van Broughton
Ygritte, Dochter van Eliot de Wispelturige en Inga met de Grote Vlechten, Dochter van Octa, Cynning van Kent, Zoon van Hengest van de Saksen
Benno van Steeple Langford
Perin van Tisbury (afwezig)

530, Vroege lente, Salisbury






Het is onrustig in Salisbury. Sir Brutus en Sir Marc zijn al een tijd verdwenen. Sir Perin vertelt dat zij op een missie waren. Hertog Klingsor belegerde Koning Pellam in het Kasteel der Vreugde. Hij haalde hulp in Brittannië, maar Brutus en Marc zouden direct Koning Pellam bijstaan. Maar zij zijn nooit teruggekeerd. Zijn zij gestorven op het veld van eer? Zijn zij gevangen genomen door Hertog Klingsor? Zijn zij opgenomen aan het hof van Koning Pellam en hun plichten in de wereld der mensheid vergeten? Niemand weet het. 


Ygritte van Burcombe,
dochter van Eliot de Wispelturige en
Inga met de grote vlechten,
dochter van Octa, Cynning van Kent, 
zoon van Hengest van de Saksen
 
Ysolde
Hoge Koningin van Brittannië 


















Maar nu verschijnen hun erfgenamen op het toneel. Sir Benno van Steeple Langford, vernoemd naar zijn achter-oudoom (zijn overgrootvader Bledri van Steeple Langford was een broer van Benno Sr), de beruchte Benno. Minnaar van vele vrouwen! Vaardig met de dobbelstenen! Tweede vader van Morgaine van Cornwall! Leider van de Rebellie van Salisbury. Benno Jr. is ook een zoon van Bradwen Eenoog, de bloedbroeder van de Hoge Koning en Antonia Livius van Broughton, daarmee is hij ook een neefje van Aloysius van Broughton.

Maar er is ook nog Ygritte, dochter van Eliot de Wispelturige en Inga met de Grote Vlechten, dochter van Octa, Cynning van Kent, zoon van Hengest van de Saksen. Zij is de jongere zus van Sir Marc en tweelingzus van de Tweede Hoge Koningin van Brittannië, Ysolde. Zij is alleen door echte kenners, na diepgaand vergelijkend warenonderzoek, te onderscheiden van haar zus Ysolde. Maar waar Ysolde heeft gekozen voor een leven aan het hof, met zang, dans en politieke Intriges, is Ygritte een dappere Axe-Maiden geworden. Zij heeft haar leven gewijd aan de strijd en is nu op zoek naar problemen om op te lossen. En het grootste probleem is haar broer Marc.

Benno en Ysolde leggen nu claim op de landerijen van hun verdwenen familieleden en proberen te achterhalen wat er gebeurd kan zijn in de afgelopen jaren. Samen met Sir Aloysius, die nog steeds treurt om zijn vrouw, Evalina  van Burcombe (een halfzus van Ysolde, waardoor Sir Aloysius en Ysolde zwager en schoonzus zijn), trekken zij naar Camelot, altijd een verstandig  startpunt van ieder onderzoek.

Camelot, zomer 530


In Camelot is het druk. Deze vesting is inmiddels uitgegroeid tot een heuse stad en het is er een komen en gaan van ridders en notabelen uit het hele land. Sir Aloyisus, Sit Benno en Vrouwe Ysolde zijn misschien nog redelijk junior, maar aangezien zij allen afkomstig zijn uit zeer vooraanstaande families, hebben zij geen enkel probleem om snel aanspraak te vinden aan het hof.

Zo zijn zij op een mooie zomerdag aanwezig tijdens een audiëntie van Hoge Koningin Ysolde. Dan komen er twee dwergen aan het hof. Zij spreken niet, maar overhandigen de Koningin een brief die zij voorleest. Deze brief is van de weduwe van Koning Pellinore. Zij vraagt de Koningin of zij deze twee dienaren aan haar hof kan accepteren. Als weduwe heeft zij geen plaats meer voor hen. De Koningin accepteert de dwergen aan haar hof. Zij draagt hen over aan Sir Kay, die een taak voor hen verzint.

Koning Pellinore

Maar de ontwikkelingen zijn nog niet voorbij. Er zijn meer nieuwe gezichten aan het hof dit jaar. Zo zijn er twee mannen die zeggen een zoon van Arthur te zijn. Het gaat om Sir Borre van Bedegraine en Sir Loholt van Escavalon. De ridders uit Salisbury overzien meteen alle implicaties natuurlijk. Arthur heeft legitieme zonen en een dochter bij zijn eerste vrouw Clare van Tisbury, Herrindale, Elaine en Arnold, die inmiddels 12, 9 en 8 jaar oud zijn. Maar deze jongemannen zijn ouder, vaardiger en er hoeft maar iets te gebeuren of zij zullen hun medestanders naar zich toe trekken. 

Borre van Bedegraine
Loholt van Escavalon














Sir Benno heeft wel gehoord van Borre van Bedegraine. Na de Slag bij Bedegraine in het woelige jaar 510, bracht Arthur flink wat tijd door met Lyzianors, dochter van Graaf Sanam van Bedegraine. Zijn vader, Bradwen de Bloedige, sprak Arthur toen nog ferm aan hierover. Hij kan zich niet overal maar bastaardjes veroorloven, kijk wat ervan komt! Benno was toen een jaar of vijf.
Loholt claimt dat hij van Escavalon komt, en is daarmee kennelijk ook verre familie van Alain van Escavalon en Nanteleod van Escavalon. Zijn moeder is Lisanor van Ceredigion. Kennelijk heeft Arthur ook wat tijd met haar doorgebracht in 510, toen hij betrokken was bij de Slag bij Carlion on Usk, ook in 510.

Griogair van Lothian
Mordred van Cornwall














Maar er is nog geen einde aan de nieuwe gezichten. Mordred van Cornwall en Griogaur van Lothain melden zich ook aan het hof. Mordred heette vroeger Gwydion en is de derde zoon van Morgaine van Cornwall, geboren nadat Arthur vrede sloot met Morgause van Lothian en Orkney. Morgaine heeft nooit kunnen of willen zeggen wie zijn vader was. Hij is grotendeels opgevoed in het verre Lothian, samen met zijn melkbroeder, Griogaur. Maar de laatste jaren woonde hij met zijn moeder Morgaine in Maidstone in Kent, aan het hof van Octa en Guinevere, Cynning en Cwene van Kent.
Griogaur is even oud, maar een kind van Koningin Morgause en een onbekende vader. Koning Lot was al lang dood toen Griogaur verwekt werd, maar Koningin Morgause heeft hem ook nooit willen vertellen wie zijn vader was. Zijn moeder moedigde hem wel aan om een Beer op te nemen in zijn schild. En hij heeft haar nooit iets willen ontzeggen.
Ondanks dat het onduidelijk is of en hoe zij familie van elkaar zijn, staan zij elkaar na als tweelingen.

Sir Aloysius is altijd graag op de hoogte van wat er speelt. Hij legt contact met Sir Borre. Zij treffen hem in de hallen, bij de dobbelspellen en de ruige ridders. Aloysius is niet onder de indruk. Borre lijkt een enorme blaaskaak te zijn, die verwacht dat zijn vader hem binnen de kortste keren zal erkennen en als kroonprins aan zal nemen. Hij is erg vol van zichzelf en verwacht ook dat Ygritte zich meteen aan zijn voeten werpt. Maar zij heeft al vaker met dat bijltje gehakt en is niet onder de indruk van deze snotneus.

Dan spreken de ridders Sir Loholt, een bescheiden jongeman, die in de troonzaal luistert naar het harpspel van een aantal edele dames. Hij is vriendelijk en bescheiden. Hij houdt het feit dat Arthur zijn vader is niet verborgen, maar verwacht niet meer dan een junior ridder aan zijn hof te zijn. Hij is ook diep onder de indruk van de grote vlechten van Vrouwe Ygritte en bloost iedere keer vreselijk in haar buurt.

Mordred kletst vrolijk bij met Ygritte, die hij niet meer heeft gezien, sinds zij vorig jaar het hof van Maidstone verliet. En Grigaur maakt ook graag kennis met haar. Mordred en Grigaur zijn niet echt onder de indruk van de komst van Borre en Loholt, zij verwachten niet dat deze twee mannen ooit in staat zullen zijn om een gooi naar de troon te doen. Arthur heeft twee gezonde zonen en Ysolde zal hem ongetwijfeld meer kinderen schenken.

Koning Joran

De vreemde gebeurtenissen zijn echter nog niet voorbij. Er meldt zich een nieuwe koning aan het hof, Koning Joran van het Land achter de Bergen. Hij zegt dat het hele hof bestaat uit zwakke oude mannen, en dat niemand sterk genoeg is om hem te verslaan. 
Dit laten de dappere ridders van Koning Arthur zich niet zeggen natuurlijk! Een voor een treden zij in het strijdperk tegen deze ridder. Maar Koning Joran is echt heel goed! Een voor een verslaat hij dappere ridders. 

Sir Aloysius kan dit niet aanzien en ook hij daagt Koning Joran uit. Maar na een ronde al blijkt dat Koning Joran werkelijk te goed is. Een zwaardgewonde Sir Aloysius wordt van het strijdperk weggevoerd. 
Sir Benno kan geeft aan dat hij wel over een ruggegraat beschikt en hij daagt Koning Joran uit. Maar hij wordt zonder veel moeite aan puin geslagen. Alleen het snelle ingrijpen van Sir Aloysius zorgt ervoor dat hij niet sterft op het veld van eer. 
Vrouwe Ygritte voelt zich totaal niet aangesproken door de uitdaging van Koning Joran. Zij is het helemaal met hem eens dat zij geen dappere man met ruggegraat is. 

Dan treedt Gawaine in het strijdperk om de naam van Camelot hoog te houden. Maar ook hij wordt verslagen. Wanneer hij op de grond ligt, tilt Koning Joran hem op en verdwijnt! Een van de beste ridders van Arthur en zijn neef is ontvoerd!

De ridders maken meteen plannen. De troubadour-troupe Stenen Tempel Gidsen geven aan dat zij geen contacten hebben in het land van Faerie en daar Koning Joran ook niet kunnen volgen. Maar nu willen Ygritte, Benno en Aloysius volgend jaar naar Faerie gaan, om te zoeken naar Marc, Brutus en Gawaine. Ondertussen start Arthur een oorlog in Ierland. 

vrijdag 21 december 2018

Gawaine and the Green Knight

Het is alweer even geleden sinds ik een Koning Arthur film besproken heb. Dit keer Gawaine and the Green Knight (1991). Dit is een TV-film gemaakt door Thames Television. Verder is de film geregisseerd door John Michael Philips en met Malcom Storry (The Princess Bride), Valerie Gogan (Dangerous Liaisons), Jason Durr en Marc Warren (Terry Pratchett's The Hogfather, Doctor Who).

Alle helden bij elkaar

Aangezien het verhaal van Gawaine en de Groene Ridder een romance is uit de 14e eeuw, mag ik aannemen dat er inmiddels eigenlijk geen spoilers meer inzitten, dus deze waarschuwing is hopelijk overbodig.

Spoilers

De film begint een beetje warrig, het was pas na een tijdje dat ik doorhad dat ik zat te kijken naar Gawaine die allerlei flashbacks had naar een rustiger periode in zijn leven. 

Sir Gawaine (Durr) is een relatief jonge ridder, die tegen de wensen van zijn Koning Arthur (een wat ziekelijk ogende Warren) op zoek gaat naar de Groene Ridder. Dit zal een gevaarlijke tocht worden en misschien zal Gawaine niet terugkeren. 
Tijdens zijn reis door het ruige Britse landschap overdenkt Gawaine hoe het allemaal zover heeft kunnen komen. Iets minder dan een jaar geleden vierde het hof van Koning Arthur feest, het Oud & Nieuw. Terwijl de ridders aan het feesten zijn, rijdt een geheel groene man op een groen paard de troonzaal van Arthur binnen. Erg onbeleefd. 

De Groene Ridder zoekt iemand die zijn hoofd eraf wil slaan. Maar in ruil daarvoor, wil hij een jaar later het hoofd van de ridder afslaan. Koning Arthur wil eerst de honneurs waarnemen, maar zijn ridders adviseren hem dat niet te doen. Misschien hebben ze Arthur later nog nodig. Gawaine stapt naar voren, hakt het hoofd van de ridder af, die daarna zijn eigen hoofd weer oppakt, Gawaine opdracht over een jaar naar de Groene Kapel van de Groene Ridder te komen (ik zie een thema hier), om daar zelf onthoofd te worden. 

De Groene Ridder

Tijdens zijn reis door Brittannië, op zoek naar de Groene Ridder overdenkt Gawaine zijn leven en overtuigingen. Hij heeft een schild met een pentakel erop en deze staan voor verschillende deugden, die hij regelmatig overdenkt. Aan de binnenkant van zijn schild is de maagd Maria afgebeeld, tot wie hij regelmatig bidt.

Tegen kerstmis is Gawaine hopeloos verdwaald. Na een laatste bede aan Maria, vindt hij het kasteel van de Rode Ridder, Heer Bertilak (Storry) en zijn vrouw (Gogan). Daar wordt Gawaine hartelijk ontvangen en in de watten gelegd. Bertilak ziet dat Gawaine ernstig verzwakt is en op krachten moet komen. 
Wanneer Bertilak uit jagen gaat, wordt Gawaine verleid door de vrouw van zijn gastheer. Hij weet iedere keer te ontkomen door alleen een kus te geven. In de avond deelt Bertilak zijn vangst met Gawaine, als Gawaine zijn opbrengst van de dag deelt met heer Bertilak. Die is hoogst geamuseerd wanneer blijkt dat Gawaine kussen verzamelt. De vrouw van heer Bertilak geeft hem ook een gordel, die zal beschermen tegen verwondingen. Daar zegt Gawaine niets over, hij wil ook de vrouw van Bertilak niet verraden.
(In de 14e eeuw lag het anders natuurlijk, maar in deze tijden van #Metoo voelt de situatie van Gawaine toch erg ongemakkelijk. Hij is ziek en zwak en ligt in bed. Zijn gastvrouw dringt zich op. Als hij zich verweert, staat hij misschien weer buiten in de winterkou. Als hij klaagt bij zijn gastheer, zal hij misschien beticht worden van leugens en ook eindigen in de kou. Wanneer Gawaine klaagt zal misschien zijn gastvrouw ook buiten proportioneel gestraft worden. Dus hij voelt zich ongemakkelijk maar ook gedwongen om niets te zeggen en deze seksuele attenties dus maar te ondergaan)

Ondertussen begint de tijd te dringen, het is bijna weer nieuwjaar en Gawaine heeft een afspraak in de Groene Kapel. Heer Bertilak vertelt hem zich geen zorgen te maken. De Groene Kapel is nabij. Maar het is daar wel gevaarlijk. Beter is het wanneer Gawaine niet zou gaan. Wie geeft om die Groene Ridder? Maar Gawaine heeft zijn woord gegeven, hoewel hij er niet naar uitkijkt om te sterven. 
Bij de Groene Kapel aangekomen, biedt Gawaine zich aan om zijn hoofd afgehakt te krijgen. De Groene ridder bespot hem omdat hij bang is. Maar Gawaine zegt dat hij werkelijk dood zal zijn, wanneer zijn hoofd eraf ligt. Zijn hoofd kan hij niet meer zo makkelijk opplakken.

UIteindelijk slaat de Groene Ridder toe. Gawaine ontkomt aan de dood door de gordel van Vrouwe Bertilak. En dan blijkt dat de Groene Ridder eigenlijk ook Ridder Bertilak is. En alles was slechts een test om de overtuigingen van Gawaine te testen. Deze is hier niet heel erg blij mee, maar opgelucht dat hij alles overleefd heeft. En De Groene (nu Rode) ridder geeft hem mee, dat het niet erg is om bang te zijn voor de dood. Maar dat het wel belangrijk is om eerlijk en oprecht te zijn. En Gawaine heeft zijn best gedaan, en dat was best goed.

Al met al

Alleen een leuke film wanneer je heel erg geïnteresseerd bent in verfilmingen van het verhaal van Gawaine en de Groene Ridder. Het is geen lange film, het tempo ligt redelijk hoog en het verhaal is op de flashbacks in het begin na, goed te volgen. 
Maar de acteurs zijn niet heel best en er is weinig poging gedaan om de motivaties van Gawaine, de Groene Ridder en de Rode Ridder meer te duiden. Waardoor het allemaal wat zinloos lijkt. 
Voor de liefhebber. 
 

woensdag 19 december 2018

Havermout koekjes

Het is weer eens tijd voor een recept. Deze koekjes maak ik vrij vaak. Het recept is vergevingsgezind en je kan het makkelijk aanpassen naar eigen smaak. En het vult lekker wanneer je tussen de maaltijden door toch even wat trek wil stillen. En het heeft ook wel wat weg van mijn andere havermoutkoekjes. Deze zijn wat minder kruimelig.

Vers uit de oven.

Benodigdheden


  • 250 gram boter
  • 2 eetlepels lekkere honing
  • 125 gram suiker

  • 250 gram havermout
  • 80 gram aan gevarieerde zaden (ik mix door elkaar wat ik in huis heb, pompoenzaden, zonnebloem, lijnzaad, wat chia)
  • 250 gram gedroogd fruit (ik mix door elkaar wat ik in huis heb, rozijnen, cranberry, krenten, abrikozen. Maar een deel vervangen voor fijngehakte chocolade, kan natuurlijk ook). 
  • 75 gram geraspte kokos.
  • 2 theelepels koekkruiden. Dit recept gebruikt Britse Theelepels, die zijn wat groter dan we in Nederland gewend zijn. 

Bereidingswijze


  • Doe de havermout, zaden, fruit (en gehakte chocolade), kokos en koekkruiden in een kom en meng door elkaar. 
  • Doe de boter, suiker en honing in en pannetje en laat op een vuur smelten tot de suiker helemaal is opgelost. 
  • Doe het botermengsel bij de droge ingrediënten en blijf goed roeren. 
  • Doe het mengsel in een met bakpapier bekleedde bakvorm en druk goed aan. 
  • Doe dit 40 - 45 minuten in een oven van 160 graden Celsius. 
  • Haal hierna uit de oven en laat afkoelen. Zet daarna minstens 2 uur in de koelkast. 
  • Haal de koek uit de vorm en snijd in kleine stukken. 
Deze koek kruimelt bij het snijden ook flink. Maar niet getreurd, ik bewaar de kruimels in een doosje en die gaan als als een soort cruesli door de yoghurt of de pap. De koekjes gaan mee naar het werk of naar school en blijven nooit heel lang liggen. 

Verder heb ik een tijdje geleden geinvesteerd in een siliconen bakmat van de HEMA. Dan hoef ik niet iedere keer bakpapier weg te gooien. Ik heb er zelfs twee. Eentje heb ik in zijn oude vorm gelaten. De ander heb ik op maat gesneden voor een bakvorm. Dat ging nog heel makkelijk met een klein fruitmesje. En zo beperk ik weer de hoeveelheid afval die ik weggooi. 

zaterdag 1 december 2018

The Fisher King

Nog steeds ben ik druk met mijn inhaalslag om dit jaar twaalf films over de Koning Arthur Mythen te kijken. Bij dit soort verhalen kan je er natuurlijk op wachten totdat iemand probeert om het verhaal in de huidige tijd te hervertellen.
Zo is er natuurlijk A Kid in King Arthur's Court (1995), Black Knight (2001) en het nog te verschijnen The Kid who would be King (2019). En ook in boeken wordt de Arthur mythe en de driehoeksverhouding tussen Arthur, Guinevere en Lancelot graag nog eens dunnetjes overgedaan, zoals in Robertson Davies' The Cornish Trilogy. Maar daarover ga ik het vandaag allemaal niet hebben. Vandaag bespreek ik The Fisher King (1991).

Wat zijn ze allemaal nog jong...

The Fisher King is een film van Terry Gilliam (Monty Python and the Holy Grail, Jabberwocky, Brazil, Twelve Monkeys) (vandaar de waanzin en obsessie met de Graal) en met Jeff Bridges (Bad Times at the El Royale, Iron Man, Fabulous Baker Boys), de te vroeg overleden Robin Williams (One Hour Photo, Insomnia en Aladin) en Amanda Plummer (Pulp Fiction, Needful Things).

Spoilers

De film opent met een zeer arrogante Jack Lucas (Bridges) die een typische Shock-Jock is. En hij staat op het punt om een doorbraak te maken naar televisie, met een serie. Toch is zijn leven ook leeg en onbevredigend. Zijn vriendin is niet geïnteresseerd in zijn carrière en lijkt ook weinig om hem te geven. Dan moedigt Jack de verkeerde luisteraar aan, die een schietpartij (dit is de VS) begint in een restaurant en Jack raakt zijn programma, geld en vriendin kwijt.

Drie jaar later zien we Jack terug. Hij werkt nu in de video-verhuurzaak van zijn vriendin Anne (Ruehl). Hij is aan de drank en wordt verteerd door schuldgevoel. En dat maakt hem buitengewoon moeilijk in de omgang.
(Geen idee waarom Anne bij hem blijft, hij is non-stop dronken, chagrijnig en jaagt klanten weg. Hij zal wel ergens heel goed in zijn om dat allemaal te compenseren.)

Na een avond drinken besluit Jack om zelfmoord te plegen door in de rivier te springen. Een paar vandalen zien hem en willen hem in brand steken. Gelukkig wordt hij gered door een paar zwervers onder leiding van ene Parry (Williams), die denkt dat hij een ridder is. De zwervers nemen Jack op sleeptouw en in een paar hilarische scenes leert hij de zwervers en Parry beter kennen.
De volgende morgen wordt Jack wakker in de kelder waar Parry woont. Wanneer hij vertrekt vertelt de conciërge van het gebouw over het verleden van Parry. Ooit was hij een succesvol docent. Maar hij en zijn vriendin waren slachtoffer van een waanzinnige schutter die in een restaurant begon te schieten, na aanmoediging van een onverantwoordelijke radio DJ.

Verteert door schuldgevoel probeert Jack het leven van Parry te verbeteren. Parry vertelt dat hij op zoek is naar de Graal en hij heeft hem gevonden in het huis van een miljonair. Verder is Parry ook verliefd op een vrouw, Lydia (Plummer), maar durft hij haar niet aan te spreken. Als snel is ook duidelijk dat Parry echt ernstige psychiatrische klachten heeft. Iedere keer wanneer iets hem herinnert aan zijn vorig leven of de schietpartij, verschijnt een monsterlijke Rode Ridder. Deze verlamt Parry van angst. Maar de aanwezigheid van Jack lijkt de Rode Ridder op afstand te houden. Parry kan met Jack in de buurt beter functioneren.
Jack besluit om Parry te helpen door hem te koppelen aan Lydia. Daar heeft hij ook zijn vriendin Anne bij nodig. In een paar hilarische scenes komen Parry en Lydia inderdaad nader tot elkaar. En de liefde bloeit op. Maar dat brengt de Rode Ridder natuurlijk op volle kracht terug. En we zien ook hoe gruwelijk de schietpartij daadwerkelijk was. Parry stort geestelijk volledig in en wordt daarna ook vakkundig in elkaar geslagen door de vandalen die eerder ook Jack in brand wilden steken.

De volgende morgen voelt Jack zich erg goed over zichzelf. Hij wil zijn carrière als Shock Jock weer oppakken en zet heel terloops zijn vriendin maar aan de kant. Zijn schuld is nu uitgewist tenslotte. Maar dan komt het nieuws dat Parry in het ziekenhuis ligt, met ernstige verwondingen. En bovendien wil hij maar niet wakker worden.
Wanneer Jack in gesprek is met wat Radio en TV bonzen over een herstart van zijn carrière blijkt dat hij toch een moreel kompas heeft. Een gezellige TV serie over gekke, maar wijze daklozen gaat hem te ver. Hij weet nu hoe zij leven en dat aan hun levensstijl meer drama ten grondslag ligt dan veel van ons kunnen weten.
Jack besluit om zijn mogelijke carrière eraan te geven en de Graal te gaan halen, waar Parry naar op zoek was. De Graal geneest Parry. De relatie tussen Parry en Lydia houdt stand en Jack kan de dingen met Anne ook weer bijleggen.

Conclusie

Een hele leuke film om weer eens te kijken. Iedereen is nog zo jong! En het verhaal is ondanks zijn deprimerende uitgangspunt, bij vlagen toch erg grappig. De daklozen en andere leden van de onderkant van de New Yorkse samenleving zijn hilarisch en erg optimistisch over hun toestand. Jack is een cynische, maar grappige zak. En Parry kan er, ondanks zijn handicaps, ook wat van. 

Maar mijn hemel wat is New York in de late jaren '80 en de vroege jaren '90 in de visie van Terry Giliam vreselijk! Overal leven daklozen op straat, alles is viezig en grauw. Daklozen krijgen nauwelijks respect en worden overal weggejaagd. Hen in elkaar slaan en in brand steken is kennelijk een acceptabele avond uit voor sommige mensen. Psychiatrische patiënten worden met actieve problematiek uit een behandelcentrum weggestuurd en belanden dan geheel voorspelbaar op straat, wat hun problematiek niet oplost.
Dit is gebaseerd op historische realiteit, er was een enorm probleem in deze periode met misdaad, dakloosheid en drugsgebruik in New York. 

Verder is de titel natuurlijk een verwijzing naar de legende van de Graal en de Fisher King. Parry benoemt deze legende ook en legt hem uit aan Jack. En in deze film wordt Parry genezen van zijn coma wanneer hij de Graal eindelijk mag vasthouden. Bovendien worden zijn psychiatrische problemen ook aanmerkelijk minder. 
En de zoektocht die Jack moet afleggen om Parry te genezen, geneest hem uiteindelijk ook van zijn schuldgevoel en zelfzuchtige inborst. Hij wordt een beter mens en betere partner. En ook Lydia komt wat meer uit haar schulp met de aandacht van Parry. Dus een gezonde koning heeft een positief effect op alles om hem heen. 

Dit is ook een typische Terry Giliam film. Hij is gek op enorme close ups van gezichten. Wat in het geval van een dronken en/ of gedeprimeerde Jeff Bridges niet altijd fijn is. Verder leeft Parry ook in de kelder van een gebouw, waar allemaal buizen doorheen lopen. Dat deed me vreselijk denken aan zijn andere film, Brazil, waar ook de hele tijd buizen op onmogelijke plekken door huizen en gebouwen lopen. Verder is waanzin natuurlijk een belangrijk thema, zoals we dat ook konden zien in Twelve Monkeys. Daar waren zowel Brad Pitt als Bruce Willis niet helemaal meer bij de tijd.

Vooral kijken wanneer je de kans krijgt.