Cthulhu

Op de valreep is het toch nog gelukt, de twaalfde film met Cthulhu thema dit jaar is de film Cthulhu (2007) van Dan Gildark. De hoofdpersoon wordt gespeeld door Jason Cottle en ik zag nog Tori Spelling voorbij komen, die ik nog ken uit Beverly Hills 90210.   

De film combineert elementen uit The Shadow over Innsmouth en The Call of Cthulhu. The Shadow over Innsmouth is uit 1931 en The Call of Cthulhu uit 1928. In Dagon hebben we natuurlijk al eerder een bewerking van het verhaal The Shadow over Innsmouth gezien, maar deze film voegt nog het een en ander toe.  

Spoilers

De film begint met Russel Marsh (Cottle) die uit zijn slaap gebeld wordt met het bericht dat zijn moeder is overleden en dat hij naar huis moet komen voor de begrafenis. Dan blijkt dat Russel homoseksueel is en dat dat tot spanningen heeft geleid met zijn conservatieve familie in Rivermouth. Onderweg naar Rivermouth luistert Russel naar de radio en de wereld is er slecht aan toe. Overal is oorlog en het klimaat is volledig naar de gallemiezen.

Wanneer Russel eenmaal in Rivermouth is aangekomen, ontmoet hij daar alle andere familie en vrienden van zijn moeder. Eigenlijk wil Russel zo snel mogelijk weer terug naar Seattle, hoe sneller hij de begrafenis en afwikkeling van de erfenis kan afhandelen, hoe liever het hem is. Maar dat is nog niet zo makkelijk. Zijn vader, Eerwaarde Marsh (een doodenge Kleinsmith) wil graag dat hij de familienaam voortzet (door middel van een heteroseksuele relatie) en het leiderschap over de cultus van hemzelf overneemt. Dat gedoe met homoseksualiteit en een universitaire carrière was leuk, maar nu is het tijd om volwassen te worden. 

Russel weet meteen weer waarom hij Rivermouth de rug heeft toegekeerd en hij verlaat het ouderlijk huis en maakt een wandeling door het dorp, terwijl hij terugdenkt aan zijn jeugd. In een verlaten warenhuis vindt hij namen van honderden kinderen op de muren geschreven, hij weet dat sommigen ervan verdwenen zijn. Russel komt ook zijn oude vlam Mike (Green) weer tegen en maakt kennis met Susan (Spelling), die wel heel veel interesse in hem toont. Die nacht droomt Russel van het dorp en zijn jeugd en hij wordt wakker met een stenen knuppel in zijn handen, met vreemde inscripties erop. 

De volgende morgen besluit Russel om zijn haar af te scheren (waarmee hij ineens veel op zijn vader lijkt) en hij gaat op onderzoek uit om antwoorden te krijgen op zijn vragen rondom zijn vreemde jeugd, de cultus van zijn vader en de lijsten met namen van lokale kinderen. 

Russel komt Susan weer tegen die erg duidelijk een kind wil van hem. Russel weigert, maar wordt dan gedrogeerd en verkracht door Susan. Er volgt nog een hallucinante toch door ondergrondse tunnels onder het dorp, bevolkt door vreemde wezens. 

Uiteindelijk wordt het duidelijk dat het geraaskal van zijn vader volledig correct is. Zijn vader is leider van een cultus, de vreemde vissengod die zij aanbidden is echt en momenteel is het einde van de wereld nabij. En nu wil vader Marsh zich graag bij de eeuwig levende vis-mensen voegen, maar dan moet Russel eindelijk ophouden met zijn kinderachtig gedoe en zijn plek als leider innemen. En dat kan het beste door meteen maar zijn minnaar Mike te offeren...

Conclusie

Dit was nog best een enge film. En door de introductie van de hoofdpersoon als homoseksuele man krijgt de film nog een extra laag. Russel dacht dat hij niet in het dorp paste vanwege zijn homoseksualiteit, maar eigenlijk was het omdat hij een functionerend moreel kompas had. De vervreemding die hij voelt bij zijn terugkeer, wordt alleen maar verergerd omdat hij (ook nog) homoseksueel is. 

Verder droomde Russel veel en had hij last van opdringerige herinneringen, dus af en toe was het onduidelijk of dingen echt gebeurden, of dat het een droom of een herinnering was, wat de situatie alleen maar beklemmender en bevreemdender maakte. Ook bleek dat Russel echt niemand kon vertrouwen in zijn eigen familie, allemaal bogen zij voor Eerwaarde Marsh en zijn vreemde plannen. 

Geen beste film, maar wel een hele beklemmende. De nare sfeer van een klein dorp waarin iedereen elkaar kent en men een geheim bewaart waar je geen deelgenoot van bent, kwam echt heel goed over.  

Dagon

Deze maand had ik al een Cthulhu film gezien, maar dat was de film die ik juli niet kon zien. In augustus keek ik de klassieker Dagon (2001) van Stuart Gordon (Dreams in the Witch House, Re-Animator). In de belangrijkste rol zien we Ezra Godden (Dreams in the Witch House).

De film Dagon is gebaseerd op twee verhalen van H. P. Lovecraft, namelijk Dagon en The Shadow over Innsmouth. Dagon is een van de eerste verhalen van H. P. Lovecraft en schreef hij in 1917, hoewel het pas later werd gepubliceerd. The Shadow over Innsmouth is van later, dat schreef hij pas in 1931. Beide verhalen gaan over mysterieuze beschavingen die op de zeebodem leven en niets goeds in zin hebben met de mensheid. 

Spoilers

De film begint met een onderwaterscene. Een duiker doet onderzoek naar ruïnes onder water. Deze zijn gemaakt van goud! Dan ziet hij een bloedmooie zeemeermin, maar zij is een monster met scherpe tanden! De man schrikt wakker uit zijn nachtmerrie en het is Paul Marsh (Godden). 

Paul viert vakantie met vriendinnetje Barbara (Meroño) en hun vrienden Howard (Price) en Vicki (Bofarull) op een boot in de Middellandse Zee, voor de Spaanse kust. Het is een zonnige vakantie, maar al snel slaat het weer om, een enorme storm komt opzetten en het bootje loopt vast op een stel rotsen. Vicki raakt gewond. Paul en Barbara halen hulp in het kustdorpje Imboca. Maar het dorpje is volledig verlaten. In de regen en de storm dwalen Paul en Barbara door de straten, tot zij een kerk vinden. Daar treffen zij een priester, die zij om hulp vragen. Dat de dorpskerk er wel heel vreemd uit ziet en er geen Katholieke kruisbeelden of andere afbeeldingen zijn, valt Paul en Barbara in hun paniek niet op. 

Paul gaat met een stel (zeer vreemd uitziende) vissers terug naar de boot om Howard en Vicki te redden. Maar de boot is verlaten. Zijn Howard en Vicki toch overboord geslagen? Wanneer Paul weer terugkomt in Imboca, is zijn vriendin ook verdwenen! De dorpelingen vallen Paul aan en hij vlucht weg. Dan vindt hij het gevilde lijk van Howard (en zijn huid!) en even later Ezekiel (Rabal), een dronkelap, die Paul vertelt wat er gaande is in Imboca. 

Een jaar of vijftig geleden ging het niet goed met het dorp. Kapitein Orpheus Cambarro (Villa) aanbad toen de demon Dagon. Dit werkte en nu haalden de dorpelingen vis en goud binnen! De dorpelingen stapten over en begonnen ook Dagon te aanbidden. Maar al snel eiste Dagon mensenoffers en menselijke vrouwen om mee te paren. De mensen die zich verzetten, werden als eerste geofferd. Nu is Ezekiel de laatste echte mens. Mensen van buiten die naar Imboca komen, worden geofferd! Dat is al gebeurd met Howard, Vicki en Barbara, en het staat Paul ook te wachten. 

Paul vlucht een groot huis in. Daar treft hij Uxia Cambarro (Gómez), de beeldschone vrouw - zeemeermin uit zijn dromen! Maar dan blijkt dat zij geen benen heeft, zelfs geen vissenstaart, maar Octopustentakels! Paul wordt gevangen genomen. Hij belandt in een schuur, waar hij Barbara, Vicki en Ezekiel weer treft. Vicki heeft al moeten paren met Dagon en dat heeft haar geen goed gedaan. Barbara staat hetzelfde lot te wachten. 

Barbara wordt weggevoerd om aan Dagon aangeboden te worden, terwijl Paul en Ezekiel ook gevild zullen worden. Maar Uxia verschijnt weer en zij wil Paul als partner. Paul weet weer te ontsnappen en weet zijn weg te vinden naar de ondergrondse tempel waar Barbara op het punt staat geofferd te worden. Paul weet haar niet te redden. En als daarna Uxia onthult dat zij broer en zus zijn, en beiden kinderen zijn van Xavier Cambarro, verliest Paul alle hoop en probeert alles te vernietigen. Uxia weet nog net met hem onder water te springen. En Paul weet nu dat hij de rest van zijn eeuwige leven onder water door zal brengen met Uxia. 

Conclusie

Dit is nog best een onaangename film. Wanneer Paul en Barbara in Imboca op zoek zijn naar hulp, blijkt dat de dorpelingen alleen maar Spaans spreken en niet heel veel Engels. En het duurt lang voor zij duidelijk kunnen maken dat er ernstige problemen zijn. Ook later, wanneer Paul op zoek is naar zijn vriendin, kan hij met niemand praten. Die isolatie is meteen het begin van alle vervreemding. 

Dan wordt langzaam duidelijk dat de dorpelingen niet gewoon extreem vervelende Spanjaarden zijn, maar echt een eigen agenda hebben. Er wordt flink wat echte horror tentoongesteld met de flashbacks van Ezekiel en de manier waarop hij en Howard aan hun einde komen. En dan als Paul denkt dat hij het laatste offer heeft gemaakt, blijkt het nog allemaal futiel te zijn geweest. 

Maar het is geen goede film. De verschillende special effects zijn lachwekkend en het acteerwerk is ook niet best. Alleen kijken als je een voorkeur hebt voor horrorfilms.

The Road

The Road (2009) van John Hillcoat is een hele deprimerende film, die ik laatst kon lenen van de bieb. In de belangrijkste hoofdrollen zien we Viggo Mortensen (a History of Violence) en Kodi Smith McPhee. In wat kleinere rollen zagen we nog Charlize Theron (Mad Max: Fury Road, Devil's Advocate). In wat kleinere rollen zien we nog Robert Duvall (The Eagle Has Landed, Apocalypse Now) en Guy Pearce (Memento, Iron Man 3). 

Het verhaal is gebaseerd op het gelijknamige boek van Cormac McCarthy. Deze heeft ook andere verhalen geschreven, zoals het eveneens deprimerende Bloodmeridian. En deze film is niet veel beter. Dus net als bij Bloodmeridian, kijk dit niet vlak voor het slapengaan. 

Spoilers

Een man (Mortensen) en zijn zoon (Smith McPhee) reizen door een compleet verwoeste wereld over de weg naar de zee. Bijna alle mensen zijn dood, net als al het plantenleven. Ze leven van ingeblikt eten dat ze her en der nog kunnen vinden, in de compleet verlaten steden. Veel van de overgebleven mensen zijn vervallen tot complete barbarij en kannibalisme. De man probeert zijn zoon nog zoveel mogelijk te beschermen tegen de gruwelijkheden van de wereld waarin ze leven. 

Tijdens hun reis naar de kust, komen ze af en toe andere mensen tegen. En deze zijn bijna allemaal gruwelijke kannibalen en een enorme dreiging. De man heeft een vuurwapen met twee kogels en is van plan deze op zijn zoon en zichzelf te gebruiken, mochten zij in handen vallen van de kannibalen. Heel af en toe komen zij ook anderen tegen, die niet kannibaal zijn, maar wel dieven en anderszins gevaarlijk. 

Na verloop van tijd wordt hun situatie steeds penibeler, maar de lokroep van de oceaan houdt hen op de been. Maar eenmaal daar aangekomen, blijkt dat ook een doodse plek te zijn. De steeds zwakkere vader sterft daar uiteindelijk. En de zoon blijft alleen achter. 

En dan duikt er een nieuwe man op, die de zoon onder zijn hoede wil nemen.

Conclusie

Net als On The Beach is dit een ongelofelijke grimmige kijk op het einde der wereld. Wat precies heeft geleid tot het einde van alles blijft onduidelijk, de man weet het zelf ook niet. Maar er is geen enkele hoop meer, dat is wel duidelijk. De mensen zijn bijna volledig weggevaagd, dieren zijn allemaal uitgestorven en al het plantenleven is dood. Veel mensen hebben nadat de omvang van de ramp duidelijk werd zelfmoord gepleegd (waaronder de moeder (Theron)). Anderen vervielen tot waanzin. En toen het eten opraakte tot kannibalisme. 

Alles wat de man onderneemt lijkt even futiel, aangezien er geen mogelijkheid meer is tot regeneratie. Alles is dood en blijft ook dood. Zelfs de zee is volledig levenloos. 

En de film onderstreept dit ook. Het is geen zwartwit film, maar het lijkt er wel op. Er is zo weinig kleur over in de grijze wereld vol met as. De zon schijnt nooit, wolken bedekken de hemel en as bedekt de aarde. Nergens is nog kleur of leven. 

Zeer, zeer deprimerend

Dreams in the Witch House

Voor de maand februari keek ik Dreams in the Witch House (2005) uit de Masters of Horror serie gekeken. Deze Masters of Horror - serie was een TV serie van een aantal bekende en minder bekende regisseurs, die korte horrorfilms maakten. Deze aflevering is van Stuart Gordon. In de belangrijkste rollen zien we Ezra Godden en Chelah Horsdal. 

Dreams in the Witch House is gebaseerd op het gelijknamige verhaal van H. P. Lovecraft en misschien een van mijn favorieten. Het oorspronkelijke verhaal is uit 1932 en speelt zich ook af in die tijd. De verfilming is verplaatst naar de huidige tijd. 

Spoilers

Walter Gilman (Godden) is bezig met zijn proefschrift aan de Miskatonic Universiteit en zoekt een goedkope kamer om te verblijven in Arkham. Hij vindt een zolderkamer in een vervallen huis bij huurbaas Drombrowski (Brazeau). Walter trekt in zijn kamer en maakt kennis met buurvrouw Frances Elwood (Horsdal) en haar baby Danny. Ook maakt hij kennis met de oude, religieuze benedenbuurman Masurewicz (Lane). 

Walter stort zich op zijn onderzoek en dat vraagt veel van hem. Het onderwerp is moeilijk, allemaal nieuwe soort wiskunde, waarmee alle ideeën over tijd en ruimte op zijn kop zouden kunnen staan. En zijn theorieën komen maar niet uit. Hij begint ook vreemde dromen te krijgen, waarbij hij steeds droomt over zijn onderzoek. Dan vraagt buurvrouw Frances om hulp, ze heeft een rat gezien, in de kamer bij de baby. Walter verjaagt de rat en sluit het rattenhol af. Benedenbuurman Masurewicz zegt dat de rat een mensengezicht heeft en een demon is. 

Frances vraagt Walter om op de baby te passen, terwijl zij naar een sollicitatiegesprek gaat. Walter doet dat en valt in slaap. Hij wordt in zijn slaap bezocht door Frances, maar eigenlijk blijk zij de heks Keziah Mason te zijn. Wanneer hij wakker schrikt is hij in zijn eigen kamer en kan hij het appartement van Frances niet meer in, terwijl baby Danny ligt te huilen! Frances is uiteraard niet tevreden over zijn kwaliteiten als oppas en stuurt Walter weg. In zijn appartement blijft hij rare dromen houden, over ratten, bloed en vreemde boeken. Hij wordt weer wakker in de bibliotheek van de universiteit, bij de boeken waar hij geen toegang toe mag hebben. 

Walter raakt steeds meer van streek en is ervan overtuigd dat er zeer sinistere zaakjes gaande zijn in zijn huis. Hij sloopt de muur van zijn appartement en vindt allerlei botjes van kinderen en andere parafernalia, die erop wijzen dat er al eeuwenlang kindermoorden en -offers plaatsvinden. Dan vindt hij ook nog baby Danny en men staat op het punt hem ook te offeren. Walter weet baby Danny te redden en de heks Keziah uit te schakelen. Maar eenmaal terug in zijn appartement is hij nog niet veilig! De monsterlijke rat die hij eerder verjoeg uit het appartement van Frances is terug, en nu valt hij Danny aan!

Walter wordt gezien als de moordenaar van Danny en verdwijnt in een gesticht. Ondertussen wordt het huis deels gesloopt en worden alle kinderlijkjes van eeuwen her gevonden. Was Walter dan toch onschuldig? Maar in het gesticht wordt Walter aangevallen door de monsterlijke rat en sterft ook. En in Arkham zijn weer kamers te huur...

Conclusie

De acteurs zijn niet bijster goed, maar voor een vrij korte film van een uurtje geeft dat ook niet. Het verhaal blijft naargeestig. Door het verhaal naar de moderne tijd te verplaatsen (jaren '90, gok ik) spreekt het wat meer aan. En door vriend Frank Elwood te veranderen in mogelijke love-interest Frances Elwood, met kind, wordt het verhaal claustrofobischer. De kring waar Walter zich in begeeft is echt heel klein. En er wordt echt op gehamerd dat Walter, Frances en Masurewicz allemaal te arm zijn om echte hulp in te schakelen, wat de situatie nog claustrofobischer maakt. 

Een prima verfilming van een kort verhaal van Lovecraft. 

Schaduw van een vampier

We zijn op een enorme vampieren - kick! Nadat we een nieuwe verfilming van Nosferatu (2024) hebben gezien, keken we daarna ook een satire van de productie van de eerste Nosferatu film, Shadow of the Vampire (2000) van E. Elias Merhige. In de belangrijkste rollen zien we John Malkovic (Dangerous Liaisons, The ABC murders), Willem Dafoe (Nosferatu (2024), Nightmare Alley), Udo Kier (Prince Valiant (1997), Iron Sky), Cary Elwes (Bram Stoker's Dracula, The Princess Bride). 

Spoilers

Deze film is inmiddels ook alweer 25 jaar oud (net als sommige computerspellen), maar ik had hem ook nog nooit eerder gezien. 

De film begint met een filmset waar F. W. Murnau (Malkovic) druk bezig is het met maken van de film Nosferatu. Dit is nog een lastige klus, de acteurs doen niet wat hij zegt en stellen te veel eisen, de kosten lopen uit de hand, en als allerergste, Murnau is verwikkeld in een rechtszaak met de weduw van Bram Stoker. 

Maar er gloort hoop aan de horizon. Murnau heeft een acteur gevonden, om de rol van Graaf Orlock te spelen! Deze Max Schreck (Dafoe) is een obscure theateracteur en heeft een hele nieuwe methode van acteren. Hij zal tijdens de opnames nooit uit zijn rol vallen! Altijd zal hij verkleed en geschminkt zijn als Graaf Orlock. Om financiële en juridische problemen te vermijden, laadt Murnau zijn acteurs en ander personeel in de trein, om hen allemaal naar Tsjechoslowakije te brengen, waar de scenes met Max Schreck opgenomen zullen worden. 

Eenmaal in Tsjechoslowakije wordt de situatie al snel vreemder. De lokale bevolking wil niets te maken hebben met Max Schreck en probeert de filmcrew ervan te weerhouden naar het lokale kasteel te gaan voor de opnames. De scenes met Schreck worden alleen bij nacht opgenomen. Leden van de crew worden aangevallen of verdwijnen juist helemaal. Wanneer Murnau naar Berlijn moet, om met de financiers te praten, wordt steeds duidelijker dat Schreck misschien wel een echte vampier is. 

Murnau heeft inmiddels ook een nieuwe cameraman aangenomen, F. A. Wagner (Elwes). Deze is ook zeer onder de indruk van de talenten van Max Schreck, maar hij realiseert zich ook dat er iets gruwelijk mis is. De opnames lopen ten einde, en alleen de cruciale scenes tussen Ellen Hutter en Nosferatu moeten nog geschoten worden. Actrice Greta Schröder (McCormack) heeft ook eindelijk door dat Max Schreck een bovennatuurlijk monster is en verzet zich tegen de opnames. Maar met een injectie van medicatie is zij weer kalm te krijgen. Wanneer Max Schreck haar bloed zuigt, valt hij ook in slaap van de verdovende middelen in haar bloed. 

Cameraman Wagner en Producer Grau (Kier) proberen nu Max Schreck aan te vallen en uit te schakelen, maar hij komt weer bij en verzet zich. En een vampier onder invloed van verdovende middelen is nog steeds een gruwelijke tegenstander. Hij doodt Wagner en Grau, terwijl Murnau manisch blijft filmen. Pas wanneer de laatste crewleden binnenkomen, wordt Max Schreck gedood door het daglicht. Murnau is tevreden met de laatse fantastische take.

Conclusie

Laten we voorop stellen, dat de daadwerkelijke opnames van de oorspronkelijke Nosferatu (1922) niet zo een drama waren als hier. Alle belangrijke personen in de film hebben gewoon nog levens en carrières gehad na de opnames van Nosferatu. 

Maar dit is een hele leuke film. John Malkovic is fantastisch als geobsedeerde filmmaker, die niets in de weg laat staan van zijn visie, niet de gezondheid of veiligheid van zijn medewerkers, niet de juridische kaders rond het verfilmen van het werk van een ander, niet de morele overwegingen rondom samenwerken met een bloedzuigende moordenaar. En Max Schreck is eigenlijk veel onschuldiger, ja hij drinkt het bloed van onwillige mensen, maar hij moet wel, als hij wil overleven. Hij doet dat niet om fantastische films te kunnen maken. 

En daarmee is de film een aanklacht geworden tegen exploitatie in de (film)wereld, waar genoeg schandalen te vinden zijn over het mishandelen van dieren, kinderen en vrouwen voor de visie van een stel makers en financiers. 

  

Uitdaging voor 2025 - Call of Cthulhu

Jaren geleden besloot ik eens om mezelf een uitdaging op te leggen, door eens in de week peulvruchten te eten in het Internationale Jaar van de Peulvrucht (in 2016). Daarna heb ik iedere maand een boek uit mijn jeugd herlezen (2017). En nog eens later heb ik iedere maand een Koning Arthur film gekeken (2018). Nu ben ik alweer bezig met een langlopend rollenspel, Call of Cthulhu. Dus daar hoort een nieuwe uitdaging bij.  

Welke films over de wereld van H. P. Lovecraft kan ik kijken in 2025? H. P. Lovecraft is natuurlijk de schrijver waar het allemaal mee begonnen is. Hij schreef verschillende griezelverhalen met als thema de nietigheid van de mens in een onmetelijk groot en onmetelijk oud universum. Een ander belangrijk thema was voor hem de angst voor het vreemde (en zeer veel racisme was hem niet vreemd). Zijn verhalen over monsters uit de ruimte of het totale gevoel van vervreemding wanneer je in een onbekende en onbegrijpelijke omgeving bent, lenen zich wel voor verfilmingen. 

Als ik op de IMDB kijk, is hij betrokken bij meer dan 290 projecten als schrijver. Daar moeten toch een aantal leuke films tussenzitten? In het verleden heb ik al eens een verfilming van Whisperer in the Darkness gezien, maar er is dus nog veel meer. Ik ga eens kijken of ik elke maand een Cthulhu film kan kijken. 

In het verleden zag ik al eens The Call of Cthulhu (2005) van Andrew Leman en de H. P. Lovecraft Historical Society. Zij hebben het gelijknamige verhaal van H. P. Lovecraft in 2005 verfilmd in de stijl van Stomme Zwart Wit films. Het oorspronkelijke verhaal is in 1928 gepubliceerd en heeft het hele idee van de cosmische horror en het monster Cthulhu geïntroduceerd aan de wereld.  

Spoilers

Het verhaal wordt vrij trouw vervolgd. We beginnen met Francis Wayland Thurston (Foyer), die aan zijn arts (Bolen) vertelt hoe hij in een psychiatrisch ziekenhuis terecht is gekomen. Het begon allemaal met de erfenis van zijn oudoom, Professor Agnell (Lucas). Deze is in 1927 overleden en liet alles na aan zijn achterneefje. Naast alle gebruikelijke spullen, ook een afgesloten kist vol met vreemde rapporten. Zijn oudoom Agnell gaf de opdracht om alles te verbranden, maar gegrepen door nieuwsgierigheid, begon Thurston toch de rapporten te lezen. 

Henry Wilcox

Het begint met een verslag uit 1925 van de gesprekken tussen Professor Agnell en kunstenaar Henry Wilcox in maart van dat jaar. Wilcox heeft een kleisculptuur gemaakt met een raar octopus - mens - monster en hij wil van archeoloog Agnell weten wat hij heeft gemaakt. Wilcox vertelt dat hij steeds dromen heeft en dan droomt van een eeuwenoude, vreemde stad, waar afbeeldingen van dit monster te zien zijn. Agnell herkent de beelden totaal niet. Na een zenuwinzinking stoppen de dromen van Wilcox en kan hij ze ook niet meer herinneren. Maar Agnell is gefascineerd en verzamelt allerlei krantenknipsels. Over de hele wereld waren er in die periode kunstzinnige, gevoelige types die last hadden van nachtmerries en andere geestelijke problemen. 

Inspecteur Lagrasse

Een ander verslag gaat over een ontmoeting die Professor Agnell in 1908 had op een bijeenkomst van de Archeologische Vereniging waar hij lid van was. Inspecteur Lagrasse (Mersault) van de politie van New Orleans was het jaar ervoor betrokken bij een politieactie in de moerassen rond New Orleans, en daar hadden zij een confrontatie met een groep mannen die lokale vrouwen en kinderen wil gebruiken in vreemde en ongezonde rituelen. Inspecteur Lagrasse wist de mannen allemaal op te pakken, maar hij vond ook een vreemd beeldje, van een soort octopus - mens - monster. En hij wil weten of de heren professoren het beeld herkennen. 

Professor Webb (Lynch, The Whisperer in the Darkness) herkent het beeldje. Jaren geleden deed hij onderzoek bij de Eskimo's. En een gecorrumpeerde sjamaan vereerde een vergelijkbaar beeldje. Ook die sjamaan was moorddadig en Webb verloor zijn oog bij die confrontatie. 

Zeeman Johanson

Het spoor lijkt dood te lopen. Iedereen die bij deze zaken betrokken was of meer kan weten is inmiddels dood of niet meer geïnteresseerd en Thurston wil de zaken laten rusten. Maar dan op een dag valt zijn oog op een oude krant uit 1925 met een artikel over het schip "Alert" dat met maar één bemanningslid was aangetroffen, dobberend op zee in de buurt van Nieuw Zeeland. Het verhaal van het overlevende bemanningslid Johanson is vreemd en het artikel vertelt verder weinig. Maar de data uit het artikel komen overeen met het verslag van professor Agnell over Wilcox in maart 1925. 

Thurston besluit naar Nieuw Zeeland te reizen om te kijken of hij meer informatie kan vinden. Daar hoort hij dat Johanson is teruggekeerd naar Noorwegen. Maar er is aan boord van de "Alert" wel een beeldje gevonden, weer een octopus - mens - monster. Thurston wil Johanson nu persoonlijk spreken en reist naar Noorwegen. 

 

Eenmaal aangekomen in Noorwegen, blijkt dat Johanson is overleden. Maar zijn weduwe wil zijn dagboek wel uitlenen aan Thurston. Deze begint te lezen. Johanson en de rest van de bemanning vonden de "Alert" zonder bemanning. Zij onderzochten de "Alert" en lazen in het logboek dat het onderweg was naar een onbekend eiland in de buurt. De kapitein besloot om de zaak verder te onderzoeken. Zij vonden het eiland, wekten een monster uit de krochten van de aarde op en gingen bijna allemaal ten onder. Alleen Johanson en één collega wisten te overleven. Johanson wist het monster te verslaan door het te rammen met de "Alert". 

Dit waanzinnige verhaal en de implicaties ervan hebben Thurston tot waanzin gedreven en hij slijt nu zijn dagen in een psychiatrische inrichtingen. Maar welk effect hebben zijn woorden op zijn arts?

Conclusie

Dit was een prima verfilming! Het verhaal The Call of Cthulhu leent zich prima voor een verfilming. Verder valt door de keuze voor een stomme film en zwart wit, valt het ook niet zo op dat het acteerwerk niet altijd even goed is. De wat overdreven acteerstijl hoort bij deze periode van films maken. En door de verschijning van Cthulhu een Stop - Motion animatie te maken, was het ook mogelijk om zijn verschijning echt eng te maken, met al zijn wriemelende tentakels. 

Verder stipt dit verhaal ook meteen verschillende horror elementen aan. Meer kennis is niet altijd beter. Professor Agnell en later zijn achterneef Thurston zijn (mede door moderne techniek als kranten) in staat om gebeurtenissen van over de hele wereld en uit verschillende tijden met elkaar in verband te brengen en gruwelijke conclusies te trekken over wat de mensheid te wachten staat. Het drijft Thurston en anderen tot waanzin. 

En zonder dat wij het weten, leven er onder het oppervlak van de aarde gruwelijke monsters. Zij zijn in staat om de gehele menselijke beschaving in een keer te vernietigen en we weten niet eens dat zij er zijn. En wanneer de sterren goed staan, zullen zij wakker worden. Het was puur geluk dat Johanson in de buurt was en de tegenwoordigheid van geest had om Cthulhu te rammen. Maar het is slechts een uitstel. 

Leuke, korte film om eens te kijken en een introductie te krijgen in de wereld van Lovecraft. 

Chicken Run

Tijdens Oud en Nieuw keken we Chicken Run (2000), inmiddels ook alweer 24 jaar oud. Onze jongste kinderen hadden deze film nog nooit gezien, dus het was goed dat we daar wat aan deden. 

De film is gemaakt door Peter Lord en Nick Park, die ook verantwoordelijk zijn voor pareltjes als Wallace and Gromit en Shaun the Sheep (een grote hit hier, toen de kids nog kleuters waren). Verder zit de film vol bekende stemmen als Mel Gibson (Machete Kills, The Expendables 3), Julia Sawalha, Jane Horrocks, Miranda Richardson (Sleepy Hollow, And Then There Were None) Timothy Spall (Wake Wood), Imelda Staunton en Benjamin Withrow. 

Spoilers

Hoewel de film alweer 24 jaar oud is (slik), kan ik me nog herinneren dat er indertijd veel te doen was over de grimmigheid van de film. Dus lees op eigen risico verder. 

De film begint met een kippenboerderij waar hennen in concentratiekamp - achtige omstandigheden worden gehouden om eieren te leggen. De eigenaren zijn de gemene en ambitieuze Mevrouw Tweedy (Richardson) en haar minder intelligente man Meneer Tweedy (Haygarth). Hennen die niet voldoende eieren (meer) leggen, verdwijnen op het bord van Mevrouw en Meneer Tweedy. 

De hen Ginger (Sawalha) is niet tevreden met haar leven en uiteindelijke lot. En zij probeert steeds te ontsnappen. Haar lukt het wel om te ontsnappen, maar zij wil al haar vriendinnen wel meenemen. Het probleem is dat al haar vriendinnen net zo intelligent zijn als echte kippen. Met name Babs (Horrocks) is wel heel dom en begrijpt niet dat hennen die "weggaan" eigenlijk doodgaan en worden opgegeten. Ginger en Mac (Ferguson) maken steeds opnieuw plannen om te ontsnappen, maar het leidt steeds tot mislukking. 

Op een dag landt haan Rocky (Gibson) in de kippenboerderij. De hennen zijn enorm van hem en zijn babbels onder de indruk en hij laat de hennen geloven dat hij hen weg kan leiden van de boerderij, door te vliegen! De andere hennen willen dit maar al te graag geloven, maar kip Mac heeft er weinig vertrouwen in. Kippen zijn te zwaar en kunnen nooit op eigen kracht genoeg vaart maken om over de hoge hekken van de boerderij heen te kunnen vliegen. Maar vanwege haar zware Schotse accent begrijpen de andere hennen haar niet en Ginger wil Rocky het voordeel van de twijfel geven. 

En de spanning stijgt, want Mevrouw Tweedy realiseert zich dat er geen toekomst zit in het verkopen van eieren. Ze heeft een taartenmachine gekocht en gaat vanaf nu kippen - taart verkopen. Alle hennen zullen doodgaan en snel ook. Het is nu echt zaak dat Ginger en haar vriendinnen ontsnappen.

Rocky blijkt inderdaad een oplichter te zijn. Hij vloog helemaal niet zelf, maar is een circus - haan en werd afgeschoten met een kanon. Hij wordt gezocht door het circus en wil daarheen ook niet terug. Ondertussen wil Ginger nog een laatste poging wagen om te ontsnappen. Luisterend naar de oeverloze en saaie verhalen van de bejaarde haan die wel op de kippenboerderij gehouden wordt, besluiten ze om zelf een vliegtuig te maken, met onderdelen van de kippen - taarten machine. Zal het nu dan wel lukken om te ontsnappen?  

Conclusie

Een superleuke film uit de Aardman studio. Misschien met de al te grimmige scenes van veel te kleine kippenhokken, absolute exploitatie van dieren en constante dreiging van de dood iets te eng voor de allerjongste doelgroep, maar vanaf 9+ is dit een fantastische film. 

Het verhaal is spannend, de kippen zijn grappig, de stemmen zijn goed en kleikippen hebben nog nooit zoveel emotie getoond. 

The Others

 In de kringloopwinkel tikte ik weer een goede film op de kop, The Others (2001) van Alejandro Amenábar. De hoofdrol is voor Nicole Kidman (The Northman). Verder zien we ook nog Christopher Eccleston (Thor: The Dark World) en Fionnula Flanagan (The Guard, American Gods). De film is alweer uit 2001 en dat is verdorie alweer bijna 23 jaar geleden. Ik kan me nog herinneren dat deze film heet van de naald was. 

Spoilers

De film opent met Grace Stewart (Kidman), die wakker wordt uit een nachtmerrie. Zij woont met haar twee kinderen Anne (Mann) en Nicholas (Bentley) in een groot landhuis op het eiland Jersey. De Tweede Wereldoorlog is net voorbij, maar Grace's man Charles is niet teruggekeerd uit de oorlog en het leven als weduwe valt haar zwaar. Daar komt nog bij dat haar kinderen gevoelig zijn voor licht en dat zij dus krampachtig alle daglicht bij hen weghoudt met zware gordijnen en het sluiten van deuren. Tot overmaat van ramp hebben de bedienden ook nog ontslag genomen.  Alleen haar Katholieke geloof geeft Grace nog enige steun. 

Gelukkig staan op een dag Mevrouw Mills (Flanagan), Meneer Tuttle (Sykes) en Lydia (Cassidy)op de stoep. Zij waren vroeger huishoudster, tuinman en kamermeisje en zijn op zoek naar werk. Grace is blij met hun komst, om zo het huis beter te kunnen onderhouden. Maar met de komst van de nieuwe bedienden, beginnen er ook allerlei spookachtige problemen. Grace hoort geluiden in huis op momenten dat er niemand kan zijn. Anne zegt dat zij praat met de jongen Victor, die niemand anders kan zien. Op het terrein van het huis bevinden zich ook verschillende graven. Grace vindt dit allemaal maar niets en wil naar het dorp om steun en advies te vragen van de lokale pastoor. 

Eenmaal onderweg verdwaalt Grace in de dichte mist die steeds rond het huis en op het hele eiland hangt. dan hoort zij voetstappen en tot haar stomme verbazing blijkt het haar man Charles (Eccleston) te zijn, die nu pas weer zijn weg naar huis heeft gevonden. Grace en haar gezin zijn heel blij met de terugkeer van hun man en vader. Maar Charles doet raar. Hij lijkt zich niet helemaal te realiseren dat de oorlog voorbij is. En hij lijkt ontevreden over het gedrag van Grace tijdens zijn afwezigheid.   
Uiteindelijk vertrekt Charles ook weer. Hij wil zijn maten uit het leger bijstaan. Na zijn vertrek worden de problemen in huis alleen maar groter. Grace laat het er niet bij zitten en gaat op zoek naar antwoorden. Maar de antwoorden zullen haar wereld op zijn kop zetten. 

Conclusie

Geen wonder dat deze film een klassieker in het horror genre is geworden. De situatie is beklemmend met de eindeloze mist en isolatie en de beperkte mogelijkheden van een weduwe met zieke kinderen. En dan wordt Grace ook nog afhankelijk van een stel bedienden die duidelijk een hun eigen plannen hebben. En uiteindelijk blijkt alles anders te zitten dan je dacht, maar niet minder gruwelijk. 

Verder is ook duidelijk dat ook zonder de spookachtige activiteiten de situatie tot problemen had moeten leiden. Grace staat er als weduwe alleen voor, haar kinderen zijn ernstig en chronisch ziek. Er is geen duidelijk bron van inkomsten, er is geen netwerk, geen medische zorg. Moeder en kinderen zullen elkaar in de toekomst steeds meer in een wurggreep houden. Dat moet wel leiden tot problemen. De relatie met dochter Anne gaat al achteruit. Bovendien hint Anne de hele tijd op een of andere crisis in het recente verleden, die Nicholas niet onder ogen wil zien. 

En het acteerwerk van Nicole Kidman en de kind-acteurs is ook heel erg goed gedaan. Je gelooft echt in de eenzaamheid en isolatie die langzaam zullen leiden tot depressie en andere ongezonde manieren van omgaan met stress. En ook Christopher Eccleston is heel goed als vader en veteraan met PTSS die niet meer kan aarden in het vredige leven van burgers. 

Met recht een klassieker en kijk hem vooral als je de kans krijgt. 

Black Snake Moan

Terwijl Sander met de kinderen weg was naar Zeeland, had ik niet alleen tijd om naar het museum te gaan, ik kon ook film kijken! Black Snake Moan (2006) van Craig Brewer. In de hoofdrollen zien we nog Samuel L. Jackson (Captain Marvel, Django Unchained) en Christina Ricci (Sleepy Hollow). In belangrijke bijrollen komen Justin Timberlake en S. Epatha Merkerson nog voorbij. 

Spoilers

De film draait om twee personen, Lazarus Redd (Jackson) en Rae Doole (Ricci). Lazarus is een gepensioneerde bluesgitarist, die door zijn vrouw in de steek is gelaten. Zij is een affaire begonnen met zijn jongere broer. Lazarus is daar (begrijpelijkerwijs) gepikeerd over en keert zich meer en meer af van zijn familie, vrienden, hobbies en samenleving. Hij is hard op weg een chagrijnige oude man te worden. Rae is samen met Ronnie (Timberlake), maar hij vertrekt omdat zijn zijn legereenheid wordt uitgezonden. Wanneer hij vertrekt, blijkt dat Rae compulsief seks heeft als de stress haar teveel wordt. Maar wanneer zij een opdringerige vriend van Ronnie weigert, slaat hij haar in elkaar en laat haar voor dood achter. De volgende dag wordt ze halfdood gevonden door Lazarus. 

Lazarus besluit Rae in zijn huis te nemen en op te knappen. Als hij erachter komt dat ze problemen heeft met haar seksualiteit, neemt hij zich voor om haar te genezen van haar duivelse impulsen. Hij zorgt dat ze goed gaat eten, koopt nette kleren en ketent haar met een zware ketting aan de kachel (WTF!), zodat ze er niet op uit kan om uit frustratie seks te hebben met alles wat los en vast zit. Maar erg fris is het natuurlijk niet, een jong meisje aan de kachel te ketenen. 

Wanneer vrienden van Lazarus erachter komen, waar hij mee bezig is, proberen ze hem ervan te overtuigen dat jonge vrouwen tegen hun wil in huis vasthouden niet goed is. Hij bevrijdt Rae. Maar Rae blijft inmiddels liever bij Lazarus, aangezien hij een van de eerste mannen in haar leven is, die alleen maar wil dat ze beter wordt. En door de aanwezigheid van Rae komt Lazarus ook wat meer in het reine met het verlies van zijn huwelijk. Hij begint zelfs een schattige romance met de apotheker (Merkerson), die hem voorziet van medicijnen voor Rae. Ook pakt hij zijn werk als gitarist weer op. 

Ronnie keert ook terug van zijn uitzending. Hij heeft ook geestelijke problemen in de vorm van paniekaanvallen. Daarmee is hij voor het leger niet bruikbaar. Wanneer hij Rae vindt bij Lazarus, is hij in eerste instantie erg boos. Maar na wat gesprekken vindt iedereen een nieuw evenwicht. Lazarus blijft een vaderfiguur voor Rae en Rae en Ronnie trouwen.

 

Conclusie 

Dit is eigenlijk een hele sombere film over zeer arme mensen die verstoken zijn van de hulp, die hen verder kan helpen. Rae is als kind seksueel misbruikt, kan zich niet ontworstelen aan de armoede en is afhankelijk van een man, die haar verlaat. Voor Ronnie is de enige manier om een opleiding te kunnen volgen en geld te kunnen verdien, zijn leven riskeren in het leger. 

Rae heeft geen toegang tot passende geestelijke gezondheidszorg en blijft haar destructieve gedrag herhalen, wat ertoe leidt dat ze nauwelijks functionele relaties kan onderhouden, gevaar loopt en bijna sterft. Lazarus probeert haar op te kalefateren, maar kan de onderliggende problemen van het trauma rond het seksuele geweld ook niet oplossen. Bovendien worstelt hij met zijn eigen problemen. Hij kan niet op een gezonde manier omgaan met teleurstelling en woede over het feit dat zijn vrouw hem verlaten heeft. Dit kost hem ook veel vrienden en andere relaties. 

Uiteindelijk weet iedereen wel een modus te vinden om door te kunnen gaan met het leven. Muziek en religie spelen daarbij een belangrijke rol. Maar toch zou ik iedereen graag wat goede therapie gunnen. De muziek speelt trouwens een erg belangrijke rol in de film. Luister dat zeker eens af. 

Verder is de filmposter een beetje jammer. In een film over de langslepende gevolgen van seksueel misbruik en de gevolgen ervan, niet alleen voor het slachtoffer, maar ook voor de omgeving van het slachtoffer, is het dan toch jammer wanneer het slachtoffer wordt afgebeeld als lustobject aan een ketting. Verder is het beeld van een oudere, zwarte man, die een jong meiske gevangen houdt ook niet echt fris en speelt in op allerlei idiote angsten. Een beetje goedkoop. 

The Gift

Onlangs heb ik met mijn gezin The Gift (2000) van Sam Raimi gezien. De hoofdrollen zijn voor Cate Blanchett  (Thor: Ragnarok), Katie Holmes (Wonder Boys) en Greg Kinnear. In de bijrollen zien we nog Giovanni Ribisi, Keanu Reeves (The Matrix, Dangerous Liaisons), Hilary Swank en J. K. Simmons (Spider - Man: Far From Home). 

Sam Raimi is van oorsprong een horror-regisseur en dat is in deze film ook goed te zien. Hoe wel het op het eerste gezicht een film is over relatieperikelen onder arme mensen in het Zuiden van de VS, zitten er toch flink wat horror elementen in. 

Spoilers

De film opent in Brixton, Georgia. De jonge weduwe Annie Wilson (Blanchett) verdient haar geld als waarzegster en kaartleester. En de vrouwen en mannen uit Brixton komen bij haar met hun zorgen, waaronder Valerie Barksdal (Swank), die regelmatig in elkaar geslagen wordt door haar man Donnie (een doodenge Reeves) en Buddy Cole (Ribisi), die een ongezonde relatie met zijn vader heeft. Met haar kaarten geeft ze hen adviezen. 

Annie heeft drie zoons, waarvan er één problemen heeft op school en zo komt ze in contact met schoolhoofd Wayne Collins (Kinnear). Annie voelt zich wel aangetrokken tot Wayne, maar hij staat op het punt te trouwen met Jessica King (Holmes), de verwende dochter van de rijkste man van de stad. 

En dan verdwijnt Jessica. De politie kan haar niet vinden, maar Annie heeft visioenen van Jessica in de vijver van Donnie Darksdale. Daar wordt Jessica ook gevonden en Donnie is meteen de hoofdverdachte. Zeker als bekend wordt dat Jessica en Donnie een affaire hadden. Donnie verdwijnt de gevangenis in, wat voor iedereen een opluchting is. 

Ondertussen draait Buddy door. Als Annie geen tijd voor hem heeft, neemt hij het heft maar in eigen handen en probeert zijn vader te vermoorden. Dan wordt ook duidelijk waarom Buddy het zo zwaar heeft, hij is slachtoffer van seksueel geweld door zijn vader. Buddy wordt ook afgevoerd naar de gevangenis. 

Dan krijgt Annie een visioen waaruit blijkt dat Donnie niet de dader is. Hoewel ze een hekel heeft aan Donnie, is ze niet van plan een onschuldige in de gevangenis te laten zitten. Zeker niet als de echte moordenaar of moordenares nog vrij rondloopt. En dan gaat Annie zelf graven. En dat zit de ware moordena(a)r(es) niet lekker, natuurlijk. 

Conclusies

Zo op het eerste oog lijkt deze film van clichés aan elkaar te hangen. De weduwe die nog steeds treurt om haar man, het slettige verwende nest, de bruut en zijn muizige vrouwtje, de labiele schlemiel en het nobele schoolhoofd verwerken al hun drama tegen een broeierige achtergrond van moerassen, meren, cicada's en bomen behangen met mossen. 

Maar onder leiding van Raimi en de prima cast wordt deze film echt naar een hoger plan getild. Je leeft mee met Annie die na een groot ongeluk probeert de eindjes aan elkaar te knopen en haar kinderen op het rechte pad te houden en ook nog een zinvol lid van de samenleving te zijn. En Keanu Reeves als doodenge vrouwenmepper was ook een openbaring. Hij had natuurlijk naam gemaakt als actieheld of romantische lead. En hier laat hij zien dat hij ook een engerd met woedeaanvallen geloofwaardig kan spelen. 

En behalve het centrale moord-verhaal stipt deze film ook nog wat andere thema's aan. Zoals de benauwdheid van kleine dorpjes in het Zuiden, waar op het oog iedereen nog naar elkaar omkijkt, maar onder het oppervlak broeien de problemen. Huiselijk geweld en seksueel geweld maken slachtoffers onder volwassenen en kinderen. Mensen gaan vreemd bij het leven. De armoede is ernstig en raakt veel volwassenen en hun kinderen. 

En vrouwen worden weer in een extra beroerde positie geduwd. Na het overlijden van haar man moet Annie als waarzegster de eindjes aan elkaar knopen, in plaats van een echte baan met een stabiel inkomen te krijgen (dat waarzeggen altijd nog in de avonduren). Valerie wordt regelmatig aan gort geslagen door haar man, maar durft geen aangifte te doen, want ze kan niet alleen zijn. Jessica lijkt het als dochter van een rijk man voor elkaar te hebben, maar zij doet ook niets nuttigs met haar leven, behalve van de ene man naar de andere stuiteren. Ondanks alle voordelen die zij gehad heeft, is ze nog steeds afhankelijk van de mannen in haar leven. En zodra ze oud wordt, zal die invloed ook vergaan. 

Dus, zeker kijken als je de kans krijgt voor wat echt gegriezel en een deprimerende schets van het leven in kleine dorpjes. 

The Hogfather

In de kerstvakantie heb ik weer een toepasselijke film, of eigenlijk mini-serie gekeken. Het ging om The Hogfather (2006), gebaseerd op het gelijknamige verhaal van Terry Pratchett (Good Omens). 

Hogfather

De film is geregisseerd door Vadim Jean en de belangrijkste rollen zijn voor Marc Warren (Gawain and the Green Knight), Ian Richardson (Tinker Tailor, Soldier Spy, Gawain and the Green Knight) en Michelle Dockery. In kleinere rollen zien we nog andere bekende gezichten uit de Britse filmwereld, zoals: David Warner (Penny Dreadful), Tony Robinson (The Black Adder), Nigel Planer en Peter Guinness (King Arthur: Legend of the Sword, Sleepy Hollow, The Legend of King Arthur). Het verhaal is een parodie op alles wat met kerstmis te maken heeft. 

Spoilers

Het verhaal opent met de Auditors van de Realiteit. Zij willen een einde maken aan het bestaan van de Hogfather (een variant op de Kerstman, met als belangrijkste totem-dier het zwijn), omdat het slordig staat in een netjes georganiseerd universum. Zij benaderen hiervoor the Guild of Assasins onder leiding van Lord Downey (Warner). Deze kent precies de juiste persoon, de knettergekke en overenthousiaste huurmoordenaar Mr. Teatime (spreek uit Te-ah-ti-mee, erg belangrijk) (Warren).

Mr. Teatime heeft al een plan klaarliggen om de Hogfather uit te schakelen en hij brengt een team van inbrekers en moordenaars (o.a. Planer en Guinness) samen om een aanval uit te voeren. Maar hij gaat niet naar het Castle of Bones, waar de Hogfather woont. Hij gaat naar het huis van de tandenfee. Daar verzamelt hij alle tanden en gebruikt magie om de gedachten van kinderen te beïnvloeden. Erg oude magie natuurlijk. 

Het geloof in de Hogfather begint te wankelen. Kinderen stellen steeds meer moeilijke vragen over de Hogfather, de Hogfather lijkt verdwenen en iemand heeft zijn werk overgenomen. Het is de Dood (Richardson). Hij gaat langs bij zijn kleindochter Susan (Dockery) en drukt haar op het hart dat hij weet waar hij mee bezig is en zich nergens mee te bemoeien. Dat laat Susan zich natuurlijk niet zeggen en zij stelt haar eigen onderzoek in. Ook zij komt snel op het spoor van de Hogfather en Mr. Teatime en zijn plannen. 

Uiteindelijk komt alles tot een grote confrontatie tussen de Dood en de Auditors en hun agenten, Susan en Teatime.

Conclusie

Een erg leuke TVserie. Ik had hem nog nooit gezien, maar het boek is een van mijn favorieten. En het verhaal van het boek wordt vrij trouw gevolgd. Verder is ook wel goed te zien dat deze productie vrij weinig te besteden had, maar wat ze hadden is verstandig besteed aan goede acteurs voor de drie hoofdrollen. Vooral Warren is dood-eng als Mr. Teatime, maar ook Susan en Death zijn goed gecast. Zeker de moeite van het kijken waard. 

  

Hairspray

Tijdens onze vakantie keken we ook de musical Hairspray (2007) van Adam Shankman met in de hoofdrollen Nikki Blonsky, John Travolta (Pulp Fiction), Christopher Walken (Sleepy Hollow, Pulp Fiction) en Michelle Pfeiffer (Stardust, The Age of Innocence). In kleinere rollen zagen we nog Zac Efron en James Marsden (Westworld). We hadden hem meegekregen van vriend D. 

Het is een uitbundige film.

Hairspray begon ooit als film in 1988, werd toen een theater - musical en is nu dus weer een film. 

Spoilers

In het Baltimore van 1962 zijn er veel sociale en raciale spanningen. Zwarte mensen eisen meer ruimte op en veel witte mensen zijn daar op tegen. Maar de jonge, dikke Tracy Turnblad (Blonsky) en haar vriendin Penny Pingleton (Bynes) merken daar weinig van. Zij wil alleen maar kijken naar en dansen in de Corny Collins show, van presentator Corny Collins (Marsden).

Tracy, Penny en de dansers in de show gaan ook naar dezelfde middelbare school in Baltimore. De blonde en slanke Amber von Tussle (Snow) en haar vriendje Link Larkin (Efron) zijn de meest prominente dansers van de show en klasgenoten van Tracy en Penny. De moeder van Amber is Velma (Pfeiffer) en zij zorgt ervoor dat het lokale radiostation veel aandacht geeft aan de show en haar dochter. Zij zorgt er ook voor dat de show gesegregeerd blijft en zwarte dansers maar één dag in de maand op de show te zien mogen zijn (achter een koord natuurlijk), op Negro Day. 

Op een goede dag houdt de Corny Collins show een auditie voor een nieuwe danseres en Tracy en Penny besluiten om te spijbelen en mee te doen met de auditie. En hoewel Tracy goed kan dansen, vindt Velma haar te dik en besluit een ander meisje te kiezen. Vanwege het spijbelen moeten Tracy en Penny nablijven en komen zo in contact met de zwarte leerlingen van de school. Zij kunnen ook goed dansen en mogen alleen op Negro Day dansen. 

Tracy maakt met haar nieuwe moves ook indruk op Link, die Amber aan de kant zet voor haar. En Link brengt Tracy onder de aandacht bij Corny Collins, die haar direct een plaatsje in de show geeft. De ouders van Tracy, Wilbur (Walken) en Edna (Travolta) vinden dit maar niks. Zij willen niet dat Tracy de aandacht trekt. Dat loopt maar verkeerd af. 

Via haar nieuwe zwarte vrienden, komt Tracy ook in contact met Motormouth Maybelle (Queen Latifah), de gastvrouw van Negro Day. En Motormouth Maybelle heeft slecht nieuws, Negro Day wordt afgeschaft. Nu hebben zwarte mensen nog minder kansen om op televisie gezien te worden. Tracy stelt voor te protesteren bij de televisie - zender en integratie van de zender te eisen. 

De volgende dag loopt de protestmars uit de hand en de politie arresteert links en rechts mensen. Hier is ook Tracy Turnblad bij. En nu zijn mensen gedwongen om een kant te kiezen. Wie wil er vasthouden aan de racistische status quo en wie wil er werken aan een toekomst waarin zwart en wil op gelijke voet naast elkaar staan. Dit betekent dat Link, Enda en Wilbur nu keuzes moeten maken en dat duidelijk wordt wat voor een vrouw Velma daadwerkelijk ik. 

Conclusie

Dit is een hele leuke, sprankelende musical. Ik ben meestal niet zo een fan van musicals, maar hier werkt het goed. De liedjes zijn leuk en voegen wat toe aan het verhaal. Verder zijn er natuurlijk een aantal topacteurs, die altijd goed zijn. Maar ook Nikki Blonsky in haar eerste rol is fris en sprankelend als een wat hersenloze maar vriendelijke tiener. En er zitten one-liners tussen die me van de bank laten rollen. 

Motormouth Maybelle: Well, love is a gift, a lot of people don't remember that. So, you two better brace yourselves for a whole lotta ugly comin' at you from a neverending parade of stupid.
Penny Pingleton: So, you've met my mom?

Kijk deze film vooral eens wanneer je de kans krijgt en luister zeker eens naar de liedjes. 

Stardust

Tijdens onze vakantie in Arles was het overdag erg warm, te warm om iets te doen. Dus dan doe je zoals de Fransen doen en houd je een lange middagpauze in je kleine huisje met dikke muren en kleine ramen. Dan kijk je ook lekker wat Netflix. De kinderen hebben Stardust (2007)  ondekt, of zoals de jongste hem noemt, de film met de gevallen ster. 

Dit is een film naar het boek van Neil Gaiman, dat ik uiteraard ook in de kast heb staan (net als Coraline, American Gods, Norse Mythology, Good Omens en The Graveyard Book). Ik heb indertijd de film gezien, in de bios denk ik. En ik heb het boek ook gelezen. Ik weet alleen niet meer welke ik eerst heb gezien. Maakt ook niet uit. Het is een film van Matthew Vaughn en de film zit tjokvol bekende koppen. De belangrijkste rollen worden gespeeld door Charlie Cox, Claire Danes en Michelle Pfeiffer (The Age of Innocence, mother, Murder on the Orient Express). 

Spoilers

Het verhaal van de film volgt in grote lijnen het verhaal van het boek. Desondanks, je bent gewaarschuwd. 

De film begint met vertellen over de wereld waarin het verhaal zich afspeelt (met de stem van Ian McKellen, mmmm). Onze wereld, vol saaie, wetenschappelijke mensen, grenst aan de wereld van Faerie, waar magie en mythische wezens nog volop voorkomen. Op een nacht maakt een jongeman uit onze wereld, Dunstan (Barnes, Westworld) de oversteek naar de wereld van Faerie. Hij leert Una (Magowan) kennen, de slavin van een heks (Hill). Dit resulteert in een kind, Tristan. Deze wordt afgeleverd bij Dunstan. De jaren gaan voorbij en Tristan groeit op tot een vrij oppervlakkige jongeman (Cox) die een crush heeft op Victoria (Miller, High-Rise). 

Ondertussen aan de andere kant van de muur, sterft de Koning van Stormhold (O'Toole). Hij had zeven zonen, die elkaar allemaal naar het leven staan. Quartus (Rhind Tutt), Quintus (Buxton, Hot Fuzz) en Sextus (Walliams) zijn allemaal al gedood door hun broers. Zij hangen nog rond als geesten en geven commentaar op wat er in de wereld der levenden gebeurd. Primus (Flemyng), Secundus (Everett, Merlin and the Sword), Tertius (Heap) en Septimus (Strong, Shazam) leven nog en staan hun vader bij in zijn laatste momenten. 

De koning laat zijn zoons uitkijken over hun koninkrijk (waarbij Septimus nog even Secundus uit het raam duwt). Hij neemt een juweel aan een ketting en werpt dit naar buiten. Deze ketting vliegt door de lucht en raakt een ster. Beiden storten omlaag. De zoon die terugkeert met het juweel, wordt de volgende koning.  

De vallende ster wordt door meer mensen opgemerkt. In onze wereld zien Tristan en Victoria de vallende ster ook. Victoria belooft dat Tristan alles van haar mag vragen in ruil voor de ster. En Tristan gaat meteen op pad naar Faerie. De drie heksen onder leiding van Lamia (Pfeiffer) willen de ster omdat haar hart hen weer jong en mooi zal maken. De Koningszonen willen het juweel dat de ster bij zich draagt. Als deze drie groepen op weg zijn naar de ster, begint het avontuur pas echt. 

Tristan heeft een voorsprong. Toen hij 18 jaar geleden als baby naar onze wereld kwam, kreeg hij ook wat spullen mee, waaronder een kaars waarmee je snel op de plek van bestemming kan komen. Eenmaal aangekomen blijkt dat de ster geen vervormd stuk metaal is, maar een knappe jonge vrouw, Yvainne (Danes). Zij is niet blij dat zij uit de lucht geschoten is door een juweel en dat zij nu wordt gezien als een prijs voor een andere vrouw. Maar dat deert Tristan niet en hij neemt haar gevangen en mee naar zijn dorp. 

Lamia heeft met haar magie uitgevogeld waar de ster heenreist en zij zet onderweg een herberg op. Ieder gebruik van magie kost haar wel haar levenskracht en zij wordt snel weer ouder. In de herberg arriveert eerst de ster en even later Primus en Tristan. In de strijd om de ster die daarna ontstaat, weten Yvaine en Tristan met de magische kaars weer te ontsnappen, de wolken in. Maar Primus sterft onder de handen van de heks. 

In de wolken worden Tristan en Yvaine opgepikt door de Luchtpiraat Kapitein Shakespear (de Niro) en zijn manschappen. De Luchtpiraten vissen naar Bliksem, om later op de markt weer te kunnen verkopen. Dit is een tijd van rust en herstel voor Yvaine en Tristan. Maar uiteindelijk komen Tristan, Yvaine, Septimus en Lamia elkaar weer tegen op de markt. De strijd om de ster barst weer los. 

De eindstrijd vindt uiteindelijk plaats in de veste van de heksen. Hierbij komt Septimus om, maar Yvaine weet met haar stralende sterrenlicht de heksen te verslaan. 

En zo komt alles toch nog goed. En het einde wordt nog fijner wanneer blijkt dat Una een verloren dochter van de Koning van Stormhold is. Na de dood van de zeven broers is Tristan daarmee de laatste mannelijke erfgenaam en hij heeft het juweel van Stormhold ook in handen. Hij huwt zijn Yvaine en regeert nog lang en gelukkig over Stormhold. 

Conclusie

Een leuke film om te kijken, erg mooi gemaakt en frisse, leuke acteurs. Maar zoals wel vaker gebeurt, wordt het verhaal voor de film wat makkelijker en zoeter gemaakt, terwijl ik de somberheid van het boek dan wat meer kan waarderen. Zo krijgen Tristan en Yvaine in de film kinderen en keren zij op hun oude dag terug naar de hemel, als sterren. In het boek kunnen zij geen kinderen krijgen (sterren en mensen gaan niet samen) en sterft Tristan na een lang leven en blijft Yvaine voor altijd alleen achter in Stormhold. 

Desondanks, veel topacteurs die duidelijk lol hebben in hun werk en oogstrelende plaatjes. Kijk vooral. 

Hot Fuzz

Onlangs keek ik Hot Fu

zz (2007) van Edgar Wright (Baby Driver) met de oudste kinderen. Eerst met mijn dochter en later toen Sander was kamperen, nog eens met mijn zoon. Iedere bekende kop uit de Britse filmwereld komt even voorbij. We hebben natuurlijk Simon Pegg en Nick Frost in de hoofdrollen. Maar we zien ook nog Timothy Dalton (Flash Gordon), Olivia Colman (Murder on the Orient Express, The Night Manager) en nog veel meer. 

Stoere mannen, explosies!

Sander en ik keken deze film voor het eerst vlak voordat we voor het eerst met onze zoon op vakantie zouden gaan. Heel erg lang geleden. 

Spoilers

Het verhaal zit redelijk ingenieus in elkaar dus spoilers zijn zeker op hun plek. Het verhaal opent met een geschiedenis van Nicholas Angel (Pegg) bij de Metropolitan Police van Londen. Hij is fantastisch. Hij kan alles, doet alles, volgt alle cursussen en is zowel fysiek als mentaal een van de beste agenten. Daar steken zijn collega's (Freeman (Sherlock, The Black Panther), Coogan en Nighy) maar bleekjes bij af en ze hebben er genoeg van. Ze geven hem een promotie naar een rustig, saai dorpje in Gloustershire, waar echt nooit iets gebeurt. 

Eenmaal aangekomen in Sandford maakt Nicholas al snel kennis met zijn collega's en met de dorpelingen. Hij moet samenwerken met PC Danny Butterman (Frost). En er is echt niets te doen. De ergste ciminele feiten zijn jongeren die alcohol drinken en winkeldiefstallen plegen. Maar toch, er zijn dingen niet helemaal pluis. De lokale buurtwacht heeft wel heel veel macht en het hoofd van de politie Inspecteur Frank Butterman (Broadbent (Erik the Viking) zorgt ervoor dat Nicholas het ene vervelende klusje na het andere krijgt. En de uitbater van de lokale supermarkt, Simon Skinner (Dalton) is ronduit eng.  

En dan beginnen de moorden. Eerst worden Martin Blower (Threlfall) en Eve Draper (Punch) vermoord. Het lijkt erop dat ze een verkeersongeluk hebben gehad waarbij zij zijn onthoofd door een verkeersbord. Maar de kijker weet dat zij na afloop van een toneelstuk zijn vermoord. Later sterft ook George Merchant (Cook), als gevolg van een gasexplosie in zijn huis. Het lijkt erop dat hij met zijn dronken hoofd eten wilde maken en in slaap is gevallen. Maar de kijker weet dat het opzet was. 

Nicholas kan niet geloven dat dit allemaal ongelukken zijn. Hij denkt dat er opzet in het spel is. Hij probeert zijn collegas (Colman, Spall (zoon van Timothy), Considine (MacBeth) en Johnson) mee te krijgen. Maar zij geloven hem niet, er gebeurt nooit iets in Sandford. Alleen Danny Butterman wil hem wel geloven, maar heeft het er ook moeilijk mee. Dan vindt ook de lokale journalist Tim Messenger (Buxton) de dood. Nicholas staat erop dat een nu eens een gedegen onderzoek wordt gedaan, waardoor hij geen vrienden maakt bij zijn collega's. Dan sterft ook Leslie Tiller (Reid), een bloemiste die haar grond wilde verkopen.

Nicholas doet dan maar in zijn eentje onderzoek en ontdekt dat er een verband is tussen de dood van notaris Blower, ambtenaar Draper, vastgoedmagnaar Merchant, onderzoeker Messenger en verkoopster Tiller (Reid). Er zou grondgebied ontwikkeld worden in Sandford en niet iedereen ziet daar natuurlijk op te wachten. Maar dan krijgt hij een aanwijzing voor een veel sinisterdere samenzwering. Het gaat alleen maar om de titel van "Dorp van het Jaar". Iedereen die afbreuk doet aan de kansen op die titel wordt uit de weg geruimd. En dat maakt het eigenlijk nog veel erger. Moorden voor veel geld is nog te begrijpen, maar dit! 

Met wat hulp van zijn vriend Danny Butterman weet Nicholas te vluchten. Maar onderweg terug naar Londen realiseert hij zich dat hij zijn maat niet kan achterlaten in Sandford. Bovendien zijn er weten overtreden, en daar hoort hij, binnen de kaders van de wet, tegen op te treden. Nicholas keert terug, stelt orde op zaken, zijn vriend Butterman krijgt de kans om ook eens te schieten en ze weten de rest van het politiekorps te overtuigen van hun gelijk. 

Concusie

Deze film is briljant en hilarisch en dat is nog niet makkelijk! Elke scene in deze film doet er toe. In de eerste helft (2/3 eigenlijk) worden alle grappen en situaties opgezet en de tweede helft van de film is een grote pay-off. En dat gaat ver en subtiel. Zo is Danny Butterman geobsedeerd met politiefilms en de onwaarschijnlijke heldendaden die daarin voorkomen. En in de tweede helft van de film kan hij alle heldendaden zelf uitvoeren. Maar ook zie je hem lezen in het handboek voor de politie, zodat hij de juiste terminologie gebruikt, wat Nicholas erg belangrijk vindt. 

En de acteurs in de bijrollen zijn ook fantastisch, van de doodenge Timothy Dalton tot Doris, die overal foute grappen over maakt. 

Verder is de film ook hilarisch eng. De moorden komen lekker expliciet in beeld en worden afgewisseld met scenes elders in het dorp, die zo ook nog commentaar op de moord geven. Wat het allemaal nog grappiger maakt. 

Kijk deze film vooral. Hij werkt als comedy, hij werkt als romantische film (je maakt mij niet wijs dat Nicholas en Danny geen stel zijn op het einde van de film), hij werkt als horror film, hij werkt als buddy-cop film. En hij werkt ook nog eens als parodie van al die genres. 

Kiss Kiss Bang Bang

Onlangs keek ik met mijn zoon Kiss Kiss Bang Bang (2005) van Shane Black (Iron Man 3) en met Val Kilmer, Robert Downey Jr. (Iron Man, Wonder Boys, Sherlock Holmes) en Michelle Monaghan (True Detectives) in de hoofdrollen. Zelf had ik Kiss Bang Bang al eens eerder gezien en ik vond hem enig. En omdat Sander toch op pad was met de meiden, hadden wij de kans om eens rustig een film te kijken. 

Spoilers

Het verhaal is een beetje ingewikkeld en hangt aan elkaar van verschillende plotlijntjes, die op het einde allemaal weer mooi bij elkaar komen. Het verhaal wordt ook verteld door hoofdpersoon Harry (Harold) Lockhart (Downey Jr.), die ook commentaar geeft op de gebeurtenissen (een beetje zoals in Deadpool). 

Harry is op een feestje van rijke bobo Harlan Dexter (Bernsen, American Gods) in Los Angeles en valt daar behoorlijk uit de toon, zo tussen alle bloedmooie, hypergezonde wannabe-acteurs en actrices. Dus hij denkt terug aan hoe hij hier beland is (en vertelt dat aan ons, de kijkers). 

Harry is opgegroeid in een klein dorpje en werd kleine crimineel in New York. Tijdens een inbraak bij een speelgoedwinkel kwam zijn partner om, door een schietgrage buurvrouw (de VS hè?). Harry vluchtte weg voor de politie en kwam terecht in een auditie, waar hij zich ineens realiseert dat zijn maatje dood is en hijzelf bijna ook. Degenen die de auditie afnamen, dachten dat hij een natuurtalent was en namen hem mee naar L. A., om acteur te worden. 

Op het feest treft Harry "Gay" Perry Shrike (Kilmer), een privé detective, die Harry op sleeptouw zal nemen om hem voor te bereiden op zijn rol. Ook treft hij Harmony (Monaghan), een jeugdvriendin, die actrice wil worden.

Later zijn Harry en Perry samen op een stake-out. Ze zijn getuige van een auto die in een meer gedumpt wordt. Perry realiseert zich dat er iemand in de achterbak zit. Hij probeert het slot eruit te schieten, maar schiet daarmee ook de ontvoerde dame dood. Ze kunnen nu deze misdaad niet aangeven, want het was Perry die de dame doodschoot. 

Ondertussen gaat Harmony naar Harry, denkende dat hij een echte privé detective is. Haar jongere zus Jenna kwam ook naar L. A., stal de creditcard van Harmony en heeft nu zelfmoord gepleegd. Ze gelooft niet dat het zelfmoord was en wil dat Harry een onderzoek instelt. Harry zegt toe, want Harmony is mooi. 

Dan treft Harry het lichaam uit de kofferbak in zijn badkamer aan. Met hulp van Perry weet hij het te dumpen, waar het gevonden zal worden door de politie. Het lichaam is van Veronica Baxter, dochter van Harlan Baxter, die juist een conflict met haar vader over de erfenis van haar moeder had opgelost. En Jenna was hier op de een of andere manier ook bij betrokken. Het wordt steeds ingewikkelder. 

De boeven, die het lijkt dumpten in het meer en later in de hotelkamer van Harry, laten het er niet bij zitten. Zij bedreigen Harry en laten Perry in de val lopen. Harmony en Harry proberen Perry te redden, maar dat gaat maar matig. Maar er wordt wel meer duidelijk. Harlan Dexter was jaren geleden in het kleine dorpje waar Harry en Harmony beiden vandaan komen, voor filmopnamen. Harmony vertelde toen aan jongere zus dat Harlan Dexter haar echte vader was. Hun biologische vader misbruikte Jenna seksueel. Het lijkt erop dat Jenna dit ietsje serieuzer nam dan Harmony en dat zij naar L. A. kwam om haar vader te zoeken.  

Na een onderzoek in een psychiatrische privé kliniek wordt er nog meer duidelijk. Veronica Baxter heeft daar lange tijd opgesloten gezeten. Het was dus een andere vrouw die voor de rechtbank het conflict met haar "vader" Harlan Baxter over de erfenis oplostte. Deze vrouw is inmiddels ook uit de weggeruimd. En nu is Veronica ook dood. Dus Harlan kan over de erfenis beschikken en niemand kan het tegenspreken. 

Deze ontdekking leidt weer tot een groter conflict met Harlen Baxter en zijn hulpjes. Iedereen wordt neergeschoten, waaronder Harry, Perry en Harlan Baxter. Het ziet er somber uit van Harry, Perry en Harmony. Maar gelukkig wordt iedereen weer wakker in een hospitaal. 

Maar Jenna is nog steeds dood als gevolg van zelfmoord. Zij ging op zoek naar haar vader in L. A. en realiseerde zich al snel dat Harlan Baxter al net zo een enge viezerik was als haar eigen vader. Zij zag toen zelfmoord als de enige uitweg. 

Conclusie

Dit is een heerlijke frisse film. Robert Downey Jr. en Val Kilmer reageren prima op elkaar en ik houd wel van films met veel snelle plot-wendingen en slimme opmerkingen. Ook de bijrollen zijn goed gecast en iedereen heeft duidelijk veel plezier. 

Het plot is bij vlagen wat nodeloos complex en ik kan me niet voorstellen dat Harlan Baxter ermee was weggekomen, ook als Harry en Perry zich er niet mee hadden bemoeid. 

Ga kijken als je de kans krijgt.