De afgelopen maanden ben ik weer druk geweest met handwerk. En dit keer was het bepaald "vintage". Handwerktijdschrift Ariadne (vernoemd naar de Griekse prinses Ariadne, die met een kluwen wol Theseus de kans gaf de weg uit het doolhof van de minotaurus te vinden) gaf lang, lang geleden ieder jaar een extra nummer uit, met kruissteek patronen. Ik weet nog dat mijn moeder een exemplaar had liggen, dat ik "bevrijd" heb. En daar stond een mooi, herfstig patroon met heel veel paddestoelen in. Perfect voor waar ik naar op zoek was.
Ik wilde namelijk een nieuwe voorhang maken, voor mijn houder van handdoeken en theedoeken in de keuken. Een aantal jaar geleden had ik dat ook al gedaan, in kerstsfeer. Maar kerstsfeer is maar een dag of twaalf per jaar acceptabel natuurlijk. Er zijn nog zoveel meer seizoenen, en die hebben allemaal hun eigen voorhang nodig...
| De voorhang |
In ieder geval, de verzameling Nederlandse paddestoelen leek me perfect om als voorhang in de keuken te hebben in de donkere herfstmaanden. Een paar maanden geleden ging ik aan de slag. Van de lap stof voor de vorige voorhang had ik nog genoeg over. En ik had ook nog genoeg kaaslinnen voor de paddenstoelen. Dus ik heb vele avonden en middagen doorgebracht voor mijn borduurraam met de vele kleuren van de paddenstoelen. En langzaam maar zeker groeide mijn project.
| Met stiksteek |
| Zonder stiksteek |
En toen ik dacht dat ik eindelijk klaar was met alle kleuren, mocht ik nog accenten gaan aanbrengen met de stiksteek. En dat was nog best een hoop gedoe en gepriegel. Dat is altijd een vervelend klusje van borduren, die eindeloze stiksteken op het einde. Maar aan de andere kant...het wordt er wel mooier op. Dus dan ga ik er toch meer even voor zitten.
En toen het borduurwerk eindelijk af was, ben ik nog twee avonden druk geweest met alle draden van het kaaslinnen weer tussen de steken uit te trekken. En toen nog omzomen met de naaimachine. En toen, toen, kon ik eindelijk een nieuwe voorhang ophangen en ik ben er best trots op.
De patronen komen wel overduidelijk uit de jaren '70 of '80 van de vorige eeuw. Het is duidelijk niet zo makkelijk leesbaar als patronen van bijvoorbeeld Barbara Hammet. Zo leken symbolen voor kleuren die vlak bij elkaar lagen (en dus ook vlak bij elkaar in de patronen terugkwamen) sterk op elkaar, wat de leesbaarheid van de patronen niet ten goede kwam. Ook was het totaal niet duidelijk waar de stiksteken moesten lopen, en moest ik daarvoor naar de (veel kleinere) kleurenfoto kijken. Dat gebeurt in moderne patronen toch echt niet meer. Maar het eindresultaat is toch wel erg mooi geworden.
Mocht je de patronen zelf ook na willen maken? Of andere oude patronen op willen snorren, ik kwam de Textielbibliotheek van Museum de Kantfabriek. Beiden lijken een bezoekje waard.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten