Met vrienden keek ik The Mystery of the Wax Museum (1933) van Michael Curtiz (The Adventures of Robin Hood, Casablanca). Deze klassieker werd gemaakt met Lionel Atwill (The Hound of the Baskervilles (1939)), Fay Wray en Glenda Farrell in de belangrijkste rollen. Gavin Gordon (The Bride of Frankenstein, The Ten Commandments) zien we in een kleinere rol.
Spoilers
Het verhaal begint in de jaren '20. Ivan Igor (Atwill) runt in Londen een wassenbeelden museum. En het is echt prachtig, realistisch en historisch verantwoord. Maar dat is niet wat de mensen willen zien, dus het gaat financieel maar matig. Zijn geldschieter Joe Worth (Maxwell) wil eindelijk waar voor zijn geld. Hij heeft een plan om het wassen beelden museum in brand te steken en het verzekeringsgeld op te strijken. Ivan wil dat niet, en in de ruzie en vechtpartij die volgt, gaat het wassenbeeldenmuseum in vlammen op.
Dan gaat het verhaal neer New York, meer dan 10 jaar later. Daar spelen hele andere problemen. Er worden lichamen van dode mensen gestolen uit het mortuarium! Ondernemende journaliste Florence Dempsey (Farrell) gaat op onderzoek uit. Zij hoort ook dat miljonair George Winton (Gordon) gearresteerd is, in verband met de dood van zijn vriendin Joan Gale (Bannister). Wanneer Florence de autopsie wil bijwonen, blijkt dat het lichaam van Gale ook gestolen is uit het mortuarium! Florence bezoekt George Winton in de gevangenis. Hij zegt Gale niet vermoord te hebben. En toen het lichaam verdween uit het mortuarium, zat hij al in de gevangenis. Wat kan hier aan de hand zijn?
ook Ivan Igor is in New York. Hij zit nu in een rolstoel. En hij wil weer een nieuw wassenbeeldenmuseum openen. Hij kan zelf de beelden niet maken, en maakt gebruik van assistenten, maar die zijn lang zo getalenteerd niet als hij ooit was. Een van die assistenten is Ralph Burton (Vincent), die weer een relatie heeft met Charlotte Duncan (Wray), de huisgenoot van Florence. Ralph leidt de dames rond door het museum. Het valt Florence op dat een wassen beeld van Jeanne d'Arc wel heel sterk lijkt op de dode Joan Gale! Dan blijkt Ivan Igor ook aanwezig te zijn in het museum. Hij ziet Charlotte en ziet in haar de nieuwe Marie Antoinette. Hij vraagt of zij voor een standbeeld van Marie Antoinette wil poseren.
Florence doet meer onderzoek en volgt een medewerker van Ivan Igor naar een verlaten gebouw. daar vindt zij een grote kist. Zit daar het lichaam van Joan Gale in? De politie wordt erbij gehaald. Zij vinden geen Gale maar wel smokkelwaar. De smokkelaars worden gearresteerd. Maar dan wordt er ook een horloge van weer een verdwenen New Yorker gevonden. Een van de arrestanten slaat door en bekend dat Ivan Igor menselijke lichamen stal, om die als basis voor zijn wassen beelden te gebruiken!
Uiteindelijk komt het tot een gruwelijke confrontatie onder het wassenbeelden museum. Ivan Igor en Joe Worth komen om en de meisjes worden gered!
Conclusie
Dit is een heel mooi gemaakte film, in kleur. Het Two Colour Technicolour proces. De kleuren blijven wat pastel-achtig, maar met de wassen beelden werkt dat eigenlijk best goed. De acteurs zijn ook prima. Zo is Glende Farrell enig als de ambitieuze en ondernemende journaliste Florence, die met haar brutaliteit zich overal naar binnenkletst, ook op plekken waar zij niet thuishoort. Zij heeft een baan als journaliste, loopt binnen in politiebureaus, mortuaria en musea en krijgt daar van alles te zien, wat haar verder helpt.
Lionel Atwill is ook goed als betrokken artist, die niet geeft om geld. En wanneer hij later in een rolstoel zit, wil je geloven dat hij een vriendelijke grootvader is, die alleen maar leeft voor zijn kunst (een beetje als Attenborough in Jurassic Parc). En de bijrollen van Wray, Gordon en Vincent zijn ook leuk.
Het verhaal daarentegen is wat zwakjes. En miskend genie dat na een gruwelijk verraad en tegenslag op wraak uitgaat, is niet zo heel gek. Dat deel van het verhaal zit goed in elkaar. Maar het wordt op een gegeven moment wel heel bijzonder hoe Florence in staat is om een mysterie op te lossen en steeds overal net op de juiste plek is.
En verder is dit wel duidelijk een film uit de jaren '30 van de vorige eeuw. De relaties tussen mannen en vrouwen op de werkvloer zijn werkelijk ongelofelijk. Florence kan mannen vrij direct vragen naar hun sexleven. De mannen kunnen Florence steeds dreigen met ontslag. En uiteindelijk wordt dat dan gezien als aantrekkelijk. Verwarrend voor een moderne vrouw.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten