Pennen

Het begint bijna op een reclameblog te lijken, alweer een stukje over een bedrijf waar ik blij mee ben. dit keer de Penshop in Nijmegen.

Jaren geleden, echt jaren geleden (in 1997) kreeg ik van +Sander een vulpen van parker cadeau, waar ik heel veel mee schrijf, eerst tijdens mijn studententijd en later ook tijdens mijn carriere. Ik vind een vulpen toch echt lekkerder schrijven dan een balpen en als je veel schrijft, dan merk je het verschil echt. Plus, kan met vullingen nog eens van kleur veranderen. Nog wat later kreeg ik ook nog eens een keer een kalligrafeerset van Sander, waar ik sindsdien altijd mijn kerst- en andere kaartjes mee schreef.

Maar ja, zoals J. R. R. Tolkien al zei:

Dit verslindt al dat men kan noemen:

Dieren, beesten, bomen, bloemen;

Knaagt ijzer, bijt staal en

Kan de hardste stenen malen;

Velt koning, verwoest stad.

En slaat hoge bergen plat.

De tijd had ook geknaagd aan mijn pennen. Mijn dagelijkse vulpen was wat versleten, waardoor het bovenste gedeelte niet meer goed op het onderste gedeelte draaide. Voor mijn kalligrafeerpen was het wat ernstiger. Toen ik in juni allemaal geboortjekaartjes moest verzenden, heeft een van de grotere kids de pen te pakken gekregen en ze zijn er mee gaan schrijven. Daardoor was de punt een beetje verbogen geraakt. 

Dus ik op naar de Penshop, in hoop op reparatie. Mijn dagelijkse schrijfpen was geen probleem. Het onderdeel dat versleten was kon eenvoudig vervangen worden. Maar voor de kalligrafeerpen lag het lastiger. Kennelijk had Parker dat deel van hun pennencollectie afgestoten, er waren nog maar weinig kalligrafeerkroontjes van die maat in omloop. Maar er werd gebeld met de fabrikant van Parker in Frankrijk, waar nog twee kalligrafeerkroontjes over waren. Dus die komen binnenkort mijn kant op. En dan heb ik weer twee goede pennen waar ik een hoop mee kan schrijven, hoera. 

En ik heb weer mijn steentje bijgedragen aan een beter milieu, want ik heb mijn pennen niet weggegooid, maar lateren repareren. 

Arabisch diner

Gisteravond ben ik weer met +Sander uit eten geweest, twee keer in een maand! Wat een luxe! Dit keer gingen we eten bij Eetverleden met de mensen die ook in de Pendragon-rollenspelgroep zitten. Met hen zijn we onlangs ook een al-Qadim rollenspel gestart, dat in de wereld van 1001 nacht speelt. Het Arabische diner van Eetverleden paste daar dan ook uitstekend bij.
We hadden vriendin +F gevraagd om op de kinderen te passen. Die vonden dat hardstikke leuk, want vriendin F. had beloofd om een mooi voorleesboek mee te nemen, Karlsson van het dak.

Za'atar

Maar dan nu door naar het diner. Jaren geleden zijn we al eens bij een diner van Eetverleden geweest. Dat was toen een Romeins diner. Nu heeft Eetverleden uitgebreid, en ook eten uit andere delen van de wereld en andere perioden van de geschiedenis.
Omdat we maar met een klein groepje waren en de meesten van ons de eigenares van Eetverleden ook privé kennen, had ze besloten om op deze avond te experimenteren. We waren dus niet alleen haar klanten, maar ook meteen haar proefkonijnen. En wat hebben we geproefd! Het was allemaal even lekker.

We begonnen met een toelichting op de Middeleeuwse Arabische keuken. En die is eigenlijk in al die eeuwen niet eens zo heel veel veranderd, in tegenstelling tot de Europese keuken. En is is ook vrij veel overgeleverd aan recepten in kookboeken, wat voor de Europese keuken ook niet het geval is.
We begonnen met een serie kleine hapjes als voorgerecht. Er waren geroosterde kippenboutjes en -vleugeltjes in een zurige sesamsaus, er waren zwarte olijven in een pikante thijmdressing (heerlijk), er humus, frisse yoghurt en tuinbonen met pistache-noten. En natuurlijk begeleiding van heel veel lekker brood.
De enige fout die ik daar kon ontdekken was dat het te veel en te lekker was, want dit was alleen nog maar het voorgerecht! Het hoofdgerecht moest nog komen.
Het hoofdgerecht was een stoofpotje met twee soorten vlees, aubergine en andere groenten op een bedje van couscous. Het werd afgemaakt door knalrode granaatappelzaadjes, bleke amandelen en hazelnoten en groen korianderblad, wat het allemaal een fleurige aanblik gaf. Ik hou wel van stoofpotjes!
En toen was er nog een dessert! Daar deed ik rustig aan met twee heerlijke stukjes Turks Fruit en een kopje muntthee. Maar er was meer, kleine deegrolletjes met een zoete saus en plakjes brood ook met een zoete saus.

Na nog wat nakletsen vertrokken we weer naar huis, ik met een vers gekochte fles rozenwijn. Thuis bleek dat vriendin F. het niet zo makkelijk had gehad als we hadden gehoopt. Onze jongste dochter  heeft een groot deel van de avond gehuild en ook nog overgegeven in haar bedje. Dus F. moest een hoop met de baby hannessen die avond. Maar daar hebben wij geen last van gehad!

Bevroren bagger

Dit keer twee films in een post, het moet niet gekker worden!

We lopen cultureel hopeloos achter en ik heb pas vorige week voor het eerst de film Frozen gekeken, ondanks dat die film al sinds 2013 links en rechts kinderharten veroverd. Ik was aangenaam verrast.

Spoilers!

De film Frozen gaat over twee zussen. De oudste, Elsa, wordt verteerd door bovenmatig plichtsgevoel en offert haar persoonlijkheid en gezondheid op om haar plicht te kunnen vervullen. De ander, Anna, voelt zich zo in de steek gelaten door focus van de zus op haar taken (en de dood van haar ouders), dat ze enorm hunkert naar affectie en daardoor allerlei impulsieve beslissingen neemt.
Dit alles in ware Disney traditie overgoten met prachtige animatie en leuke meezingliedjes.

Ik keek hem laatst samen met de kinderen, die oud genoeg zijn om dit soort films te waarderen. Ik was nog aangenaam verrast door de volwassen uitwerking van de bovenstaande situatie en de boodschappen die in deze film te vinden waren. Impulsieve zus Anna wilde na een romance van exact een dag, misschien zelfs minder, al trouwen met een prins. Plichtsgtrouwe zus Elsa verbood dit. Dit leidde inmiddellijk tot ruzie en verdere verwijdering tussen de zussen. Dit was meteen een goed moment om de kinderen erop te wijzen dat snel trouwen met iemand nooit een goed idee is, daar moet je rustig te tijd voor nemen en goed over nadenken.
Tot mijn verrassing bleek later dat de love-interest van Anne ook inderdaad de schurk van het verhaal was. Dat had natuurlijk geen verrassing mogen zijn, want een van de signalen van een potentieel gewelddadige partner is dat hij (of zij natuurlijk) heel snel verbintenis is, om zijn slachtoffer aan zich te binden. De kinderen waren het toen roerend met mijn wijze woorden eens.

En zo kan ik meteen soepel een bruggetje maken naar een andere film, die de laatste tijd veel aandacht vraagt. Het kon natuurlijk niet uitblijven, maar 50 Shades of Grey is verfilmd. Ik heb al eens eerder uit de doeken gedaan wat ik van de trilogie vond. Ik ga de film niet zien, één treinongeluk is meer dan genoeg voor mij.
Maar de vrouwelijke hoofdpersoon Ana maakt natuurlijk precies dezelfde fout als Anna (zou het aan de naam liggen?) en begint veel te snel een relatie met een man, die niet het beste met haar voor heeft. En binnen de kortste keren domineert hij haar leven volledig. Het gekke is dat Ana ook niets leert van haar ervaringen. Aan het einde van de trilogie is zij een broedmachine geworden voor de man die alle aspecten van haar leven volledig domineert.
Volgense de recensies is de film behoorlijk wat tammer dan het boek, in elk geval wat de seks betreft. Maar de vrouwonvriendelijke boodschappen (vrouwen moeten zich schikken naar de seksuele wensen van mannen) en manonvriendelijke boodschappen (mannen worden gedreven door hun seksuele en gewelddadige impulsen) uit het boek blijven in de film ook rechtovereind staan. Dit maakt me toch wel treurig.

De tiener Anna uit de film Frozen leert tenminste nog wel van haar fouten, ziet in wat voor een foute vent haar prins eigenlijk is en kiest ervoor om de relatie met haar zuster te redden.

Dus...ik weet wel welke films ik moet kijken als ik een volwassen boodschap mee wil krijgen.

Mark Hughes zegt het allemaal veel beter dan ik.

Recht door het hart

De start van Carnaval viel dit jaar samen met Valentijnsdag. Ik heb geen geheime aanbidder en ik aanbid ook niemand in het geheim, dus eigenlijk valt er voor mij niet zoveel te doen met Valentijn. En zo denken veel andere Nederlanders er ook over, Valentijn slaat in Nederland niet echt aan. Desondanks staan de winkels vol met allerlei hartvormige of chocolade (of beide!) producten en staan de artikelen in de kranten bol van alle dingen die we juist wel of juist niet moeten doen met Valentijn, of we nu een partner, aanbidder of helemaal niemand hebben.

De liefde van de man gaat door de maag. Of zo.

Vorig jaar zwichtte ik voor de commerciële druk, en bakte ik een taart voor +Sander. Niet dat ik hem in stilte aanbid natuurlijk, dat zou na meer dan 15 jaar samen heel eng zijn. Ik aanbid hem luid en duidelijk. Dit jaar besloot ik om maar weer een hartvormige taart te maken, ik vond hem vorig jaar wel erg lekker. Maar dit keer moest het wat ingewikkelder.

Ik nam weer de hartvormige taartvorm van de HEMA, maar ging dit keer gewoon een pak cakemix in, in plaats van biscuitdeeg. Met 35 minuten in de oven was de cake wel gaar. Toen heb ik heel dapper de cake door midden gesneden en de ene helft besmeerd met wat frambozenjam, die we nog over hadden. Daarna de andere helft er weer bovenop.

Geen zorgen, het is frambozenjam.

Ik had nog wat rode marsepein gekocht. Ik had nog over van de Minecrafttaart van vorige maand. En ik wist van vorig jaar nog dat een pakje marsepein niet genoeg was om de hartvorm mee te bedekken. dan de taart insmeren met een boter/poedersuikermengsel en daar voorzichtig de marsepein overheen draperen.
Onze dochter was een tijdje geleden op een kinderfeestje geweest, waar ze ook hadden gebakken en daar had ze nog een klein hartjesvormpje aan overgehouden. Die heb ik gebruikt om nog wat kleinere hartjes uit de marsepeinrestjes te steken en te gebruiken op de taart.

Helaas heb ik ook geen geheime aanbidder, want ik heb ook niet gekregen met Valentijn. Ik zal het bij Sander houden.

Carnaval voor de vierde keer.

Deze post is verplaatst naar Jennifers Gezinsblog, lees daar verder over alles wat mijn gezin en familie aangaat.