Translate

dinsdag 6 september 2016

Vanity Fair

Tijdens onze vakantie in Stadtkyll hebben we zoveel uitstapjes ondernomen dat de kinderen iedere avond snel in slaap vielen. Wij hadden dan eindelijk de tijd om eens samen wat TV te kijken. We hadden nog een DVD mee van de BBC serie Vanity Fair uit 1998.

Ze lijkt zo lief. 


Vanity Fair was oorspronkelijk een satirische roman van William Makepeace Thackeray. De volledige titel is eigenlijk: Vanity Fair, a novel without a hero. En inderdaad, er is in de serie nauwelijks een sympathiek karakter te noemen. In het boek schijnen de karakters nog onsympathieker te zijn. 

spoilers ahoi!

Het verhaal begint met de vriendinnen Rebecca (Becky) Sharp (gespeeld door Natasha Little, die we ook zaken in The Night Manager) en Amelia Sedley, die beiden les geven op een meisjesschool. Het is hun laatste dag en zij nemen afscheid. Amelia komt uit een rijke familie en keert daarnaar terug in de hoop een leven op te bouwen met een man en kinderen. Rebecca is daarentegen een straatarme wees, die niets heeft om naar terug te keren. Zij weet het zo te regelen dat Amelia haar uitnodigt om een tijdje bij de Sedleys te logeren. 

En zo weet Rebecca zich in te wurmen in de betere klassen van het Londen van de vroeg 19e eeuw. Zij liegt, bedriegt en steelt alles bij elkaar, flirt met alle mannen die zij ziet en probeert de rijkste die ze kan vinden aan zich te binden door middel van een huwelijk. Soms ontploffen haar plannetjes recht in haar gezicht, maar dan laat zij zich niet uit het veld slaan en als een Remora vindt zij weer een nieuw slachtoffer om bij aan te haken. 
Maar dan gaat het op een gegeven moment toch echt mis. Na de slag bij Waterloo zijn Rebecca en haar man Rawdon nog steeds actieve sociale klimmers in London. Maar zij hebben eigenlijk geen inkomen en leven op de pof. Rawdon vult het ene gat met het andere, door steeds te pokeren om geld met zijn vrienden. Maar Rebecca heeft kennis gemaakt met Lord Steyne, een echte rijkaard. 
Lord Steyne (doodeng gespeeld door Gerard Murphy). Deze betaalt veel van haar rekening, maar vraagt daar ook wat voor terug. 
Rawdon, de man van Rebecca komt erachter dat zij een affaire onderhoudt met Lord Steyne en dat zij geld van Lord Steyne en andere inkomstenbronnen voor hem heeft achtergehouden en dat zij dus helemaal niet zo arm zijn als hij dacht. 
Na dit schandaal wordt Rawdon weggepromoveerd naar een uithoek van het Britse Rijk en Rebecca moet de Londen Society, overladen met schande, verlaten. 

Jaren later gaat Amelia met haar broer Joseph Sedley (die nog altijd verliefd is op Rebecca) en William Dobbin (een huisvriend van Amelia en stiekem verliefd op haar) op rondreis door Europa. Daar treffen zij ook Rebecca, die nu leeft van het oplichten van mannen in casino's. Rebecca verleidt Joseph weer helemaal opnieuw. Ook komt nu naar voren dat William al meer dan 10 jaar verliefd is op Amelia, maar dat zij nog steeds houdt van haar eerste man (een onbetrouwbare rokkenjager). In waarschijnlijk de enige daad van vriendschap en belangeloosheid die we Rebecca zien verrichten, vertelt zij Amelia wat voor een man haar eerste man werkelijk was. De weg is nu vrij voor een romance tussen Amelia en William. 

Alweer een prachtige serie van de BBC. Een leuk verhaal, prachtige satire op een samenleving die geobsedeerd is door een goede naam, maar ook door geld en status en die dingen die mensen doen als ze het een hebben, om het ander te krijgen. Aan een stuk door kijk je naar vervelende mensen, die gemene dingen doen naar elkaar toe. Maar gelukkig maken ze er slimme grappen over, waardoor het leuk blijft. 
En daarnaast levert de BBC natuurlijk altijd kwaliteit. De serie zit vol met goede acteurs, prima verhaal, prachtige locaties (Brugge, voor de scenes over Waterloo) en mooie muziek. Zeker het kijken waard wanneer je puik kostuumdrama wil, maar geen zin hebt in zoetigheid als Pride and Prejudice of Sense and Sensibility

maandag 5 september 2016

Urlaub in Stadtkyll VII - Dreimühlen waterval

In de buurt van Stadtkyll ligt ook nog de Dreimühlen waterval, waar we ook nog een bezoekje aan hebben gebracht.Deze waterval is ontstaan toen men aan het begin van de 20e eeuw in de buurt een spoorlijn wilde aanleggen. De bronnen van de Ahrbach moesten omgeleid worden.

De Ahrbach
Het water van deze bronnen is zeer koud en kan daardoor veel calcium opnemen. Wanneer zij de waterval vormen, zetten zij dit calcium af, waar lokale mossen goed op groeien, die weer langzaam verstenen door het vele calcium. Waardoor er weer meer mos kan groeien. Zo groeit deze waterval met enkele centimeters per jaar.

De waterval, waarbij het water langs de rotsen en mossen druipt.

We parkeerden de auto in Ähutte en wandelden over een zandpad langs de Ahbach naar de waterval. Niet ver, maar vanwege de hitte wel pittig. Maar ik vond het een mooie omgeving. Ook wel indrukwekkend om dat we ook langs een kalkafgraving liepen, waar de auto's af en aan reden.

Wat was heel heet en we liepen hier langs de kalkwinningsfabriek. 

Toen we bij de waterval kwamen was dat heerlijk. Het was erg warm, maar het water van de bronnen was echt steen- en steenkoud. De kinderen hebben nog even gespetterd in de waterval en konden wat verkoeling vinden. Sander liep met de grootste twee nog naar boven, om daar de waterval van bovenaf te bekijken. 
En toen was het weer tijd om terug te gaan. 

zondag 4 september 2016

Urlaub in Stadtkyll VI - Bitburg

Tussen Stadtkyll en Trier ligt Bitburg, bekend van het bier. Daar hebben we ook nog een hele hete morgen rondgebracht.

We hoopten nog een rondleiding door de Bitburger Brouwerij te kunnen krijgen. Maar helaas vonden die maar op beperkte momenten plaats en duurden ze ook nog best lang. Toen besloten we om de Brouwerij te laten zitten, maar wel nog een rondwandeling door de stad te maken. Bitburg is al een oude stad, ooit gesticht door de Romeinen.
We liepen langs de Onze Lieve Vrouwenkerk. Op die plek staat al  sinds de laat-Romeinse periode en kerk. En tijdens de WOII is Bitburg ook flink verwoest, en ook de kerk raakte beschadigd. Maar in de jaren '60 wordt alles weer hersteld.


We liepen verder door de hoofdstaat en trakteerden onszelf toen op een ijs op een pleintje met een paar fonteintjes. Een ijsje was precies wat we nodig hadden om even bij te komen.

Spelen!

Op de weg terug naar de auto kwamen we nog langs een speeltuin, waar we weer even een stop gemaakt hebben. Maar mijn hemel wat was het warm. We gingen alsnog vrij vlot naar het huisje terug.

Bitburg was een leuk tripje, maar misschien geschikter wanneer het niet zo enorm heet is.

zaterdag 3 september 2016

Urlaub in Stadtkyll V - Vulkaan Steffeln

De oudste kinderen kijken uit over de omgeving. 
Stadtkyll ligt in de Vulkaan Eifel, een gebied dat is gevormd door vulkanische activiteit. Dit heeft geleid tot een prachtig landschap, waar de vulkanische invloeden nog duidelijk zichtbaar zijn. Zoals bijvoorbeeld bij Steffeln, dat vlakbij Stadtkyll ligt. Dus daar zijn we uiteraard ook langsgegaan om een wandeling te maken en meer te leren over Vulkanen.

Een wand van enorme rotsen. 

Het was vroeger een vulkaan, maar de berg is daarna gebruikt voor de winning van lava. Lava wordt kennelijk vaak gebruikt als funderingsmateriaal voor van alles en nog wat. Dus de oorspronkelijke kegel was al flink weggegraven. Van het restant is besloten om een educatief gebied te maken over vulkanen in de Eifel. 

Dezelfde wand, maar dan in close-up. De verticale barsten zijn de gangen waardoor vroeger het magma stroomde. 
Bepaalde delen zijn verder afgegraven, zodat duidelijk werd welke krachten er vroeger gespeeld hebben. Zo zagen wij enorme rotswanden, waar nog duidelijk de magmagangen te zien waren, waar in vroeger tijden ontzettend heet, vloeibaar gesteente heeft gestroomd. Ook waren er wanden waar duidelijk de verschillende steenlagen in laagjes te zien waren. En de verschillende planten die tegen de wanden konden groeien, zijn ook nu nog de eerste planten die terugkeren na een vulkaanuitbarsting en ervoor zorgen dat de lava zo snel mogelijk erodeert tot vruchtbare grond.

Eichholzmaar
Na een wandeling door de VulkanGarten zijn we nog even verder gegaan naar het Eichholzmaar. Een Maar is een meer dat ontstaan is toen hete magma een weg naar boven zocht, een grondwaterreservoir tegenkwam en toen een enorme explosie van lava, gassen en water veroorzaakte. Deze krachtige explosies zorgden voor grote ronde meren (veel groter dan de kraters van gewone vulkanen) en door alle gestolde lava, stroomde het gat uiteindelijk vol met water, waardoor er bijna perfect ronde meren ontstonden.

De grote kinderen vallen in slaap bij mijn boeiende uitleg

Een leuk gebied om even rond te wandelen. Er was nog een grotere rondwandeling van Steffelen, naar de Vulkangarten, naar het Eichholzmaar, naar Auel en weer terug naar Steffeln. Maar de meisjes waren daar nog wat te klein voor.

vrijdag 2 september 2016

Urlaub in Stadtkyll IV - Triër

Stadtkyll ligt op een uurtje rijden van Trier, een van de oudste steden van Duitsland. Dus daar moesten we wel heen tijdens onze vakantie, natuurlijk. +Sander Hartogensis en ik zijn al eens eerder in Trier geweest, toen onze oudste nog heel klein was en we nooit hadden kunnen vermoeden dat we zo een groot gezin zouden vormen!



Wapen van Trier
Trier

Trier is een prachtige oude stad met een geschiedenis die teruggaat tot de Romeinen en waarvan nog erg veel bewaard is gebleven (misschien moet ik er wat mee doen met mijn Pendragon Campagne). Acht jaar geleden vonden we het een enige stad om te bezoeken en we vonden dat we dit de kinderen ook niet mochten onthouden. Dus we kieperden de kinderen in auto en vertrokken. 

Eerst gingen we naar het oude Romeinse Amfitheater van Trier. Het is een fiks amfitheater, waar indertijd plaats was voor wel 20.000 toeschouwers. En hoewel het in de middeleeuwen deels is afgebroken en de stenen hebben gediend voor de bouw van de stad, zijn de restanten nog steeds erg imposant.


En juichen he, als de wilde beesten de gevangen aan stukken scheuren!
De kinderen vonden het erg groot en imposant. En ik ook nog steeds wel. Dit keer waren ook de kelders toegankelijk. Daar werden de wilde dieren en gevangen gehouden, totdat zij los werden gelaten op elkaar, ter vermaak van het publiek.


De kelders onder het amfitheater, waar de gevangen en wilde beesten werden gehouden. 

Mijn zoon en jongste dochter op de vloer
van het amfitheater
Mijn zoon op de vloer
van het amfitheater in 2008.
Na een bezoek aan het amfitheater (we probeerden naar buiten te gaan door het vomitorium, maar dat ging niet) gingen we door naar de Keizerthermen. Ook daar zijn we in het verleden eerder geweest. Ik heb het idee dat Trier in de tussenliggende jaren meer heeft gedaan om de Romeinse geschiedenis toegankelijk te maken voor bezoekers. Er was nu het een en ander aan voorlichting over doel, geschiedenis en bouw van de baden die ik me niet herinner van de vorige keer. Ook was er nu een uitkijkpost, waardoor we de Thermen ook van boven konden zien. 

De thermen.
Ik probeerde nog aan de kinderen uit te leggen dat mensen vroeger geen eigen badkamers hadden, maar met zijn allen naar een gezamenlijk bad gingen. Mijn zoon vond het wel interessant.
En wat moet het badhuis ook enorm groot zijn geweest. Echt iets om indruk mee te maken op de bevolking.

Daarna wandelden we van de thermen door de paleistuin naar het Keurvorstelijk Paleis. Op de foto hieronder zie je het niet zo goed. Maar het Keurvorstelijk Paleis is deels opgetrokken in de Roccoco stijl, niet iets waar ik wild van wordt. Maar veel krullen, zachte kleuren en opsmuk. 

Sander met de kids voor het Keurvorstelijk Paleis. 
 Bij ons vorige bezoek, stond Sander ook voor het Paleis, maar toen alleen met onze zoon. 

Sander, met onze zoon. 

Daarna liepen we door naar de Basiliek van Constantijn, dat vlak achter het Keurvorstelijk Paleis ligt. Daar zijn we nog kort even naar binnen gegaan. De kinderen waren gelukkig muisstil en we konden even rondkijken in de Basiliek. De Basiliek is al heel oud. De keizer Constantijn bouwde het eerst als zijn Paleis in zijn hoofdstad van het Westelijk Deel van het Romeinse Rijk. Het moet toen erg rijk versierd zijn geweest en een hoogstandje zijn geweest van Romeinse technologie. 

Ik vind het imposant groot. 
Later werd het een overheidsgebouw, kazerne en tenslote een Protestantse kerk. In de loop der tijd is het ook een paar keer vernield en weer opgebouwd, dus er is niet heel veel over van de oorspronkelijke Romeinse bouw. Maar jeminee wat is het ding groot en imposant.  

We wilden nog meer zien in Trier. Er is ook nog veel meer te zien. Maar het was een warme en drukke dag en de kinderen hadden last van een culturele overload. Dus we gingen weer naar huis. Op de terugweg reden we nog langs de Porta Nigra, ook een nog belangrijk Romeins restant. Maar we vonden het een beter idee om gewoon door te rijden.