Pendragon VI - Op zoek naar Vrouwe Lore

Pendragon is weer terug. Na even een klein hiaat wegens mijn vakantie, zijn we weer verder gegaan. In het jaar 488 is eerst Bayeux in de as gelegd en nu zal er nog een familie-avontuur plaatsvinden in de nazomer van 488 A. D.

Geschiedenis tot nu toe
Bledri van Winterbourne Gunnet
Bradwen de Moedige
Eliot van Burcombe
Gilmere van Tisbury
Grigor de Geweldenaar
Marcus Livius van Broughton (Niet aanwezig)

Juni 488 Anno Domini, Salisbury

Na een succesvolle campagne onder leiding van Prins Madoc zijn de ridders weer terug in Salisbury. Sir Gilmere wil nu werk maken van de verdwijning van zijn moeder in de winter van het jaar 487. Hij vraagt aan zijn vrienden Sir Bledri, Sir Bradwen, Sir Eliot en Sir Grigor of zij zin hebben om met hem naar het Kasteel van Vagon te gaan en daar aan Sir Elad van Vagon te vragen wat er gebeurd is met zijn moeder. De andere ridders staan hun vriend graag bij, bovendien is het mooi weer en hebben de paarden een uitje nodig. Vagon is niet ver weg.

Sir Gilmere van Tisbury

Het kasteel van Vagon ligt aan de rand van het woud van Modron en Sir Elad beheert niet alleen het land van Vagon maar is ook Maarschalk van Sir Roderick en daarmee verantwoordelijk voor militaire zaken die geheel Salisbury aangaan. Het kasteel van Vagon is dan ook groot en indrukwekkend, een versterkt Motte-kasteel. Het is grotendeels opgetrokken uit steen en de voorburcht was groot en indrukwekkend. Wanneer de ridders later groot zijn, willen zij ook heersen vanuit zo een modern kasteel.

Sir Gilmere van Tisbury krijgt vrij eenvoudig een onderhoud met Sir Elad van Vagon. Sir Elad vertelt hem dat vorig jaar Vrouwe Lore is verdwenen in het Modron woud, dat begint voorbij de grens van Vagon en waarover altijd al vreemde verhalen de ronde doen. Men denkt dat er Elfen wonen, de meeste mensen vermijden het woud of volgen alleen de weg naar Bath. De laatste jaren zijn er wel meer meisjes verdwenen, maar men dacht dat zij te pakken genomen waren door zwervende Saksen, wilde dieren of waren weggelopen. Vrouwe Lore is de eerste verdwenen edeldame en daarmee zijn andere verdwijningen ineens ook verdacht (Sir Elad heeft dan wel een groots militair inzicht, maar van Stewardship heeft hij weinig kaas gegeten).
In het begin van dit jaar is Sir Floridas zijn vrouw gaan zoeken in dit woud en ook hij keerde niet terug. Sir Elad wilde als Sir Gilmere vragen om te komen en is blij dat Sir Gilmere nu uit zichzelf naar Vagon is gekomen om zijn moeder te zoeken.
Sir Gilmere vraagt nog of Sir Elad advies heeft voor het vinden van vrouwe Lore. Sir Elad antwoord dat de Elfen graag en vorm van magie gebruiken, Glamour. Om dat te kunnen doorbreken kunnen de ridders een soort tegenmagie gebruiken, bijvoorbeeld een steen met een gat erin. Dan kan de glamour van de Elfen geen stand houden.
Sir Gilmere spreekt daarna ook nog met oude vrouwtjes in het dorp bij Kasteel Vagon (folklore check) en zij vertellen dat ook flink dronken zijn kan helpen tegen de invloed van de Elfen. Sir Eliot gaat meteen in een nabijgelegen beek stenen zoeken voor de ridders. Hij vindt vijf stenen en geeft die aan zijn vrienden.
Sir Bradwen doet ook onderzoek naar de verdwenen vrouwe Lore. Hij spreekt met verschillende mensen in het dorp en in de gehuchten rondom Vagon en hij komt erachter dat er veel meer jonge vrouwen verdwenen zijn dat Sir Elad denkt en dat dit fenomeen al veel langer gaande is dan hij denkt. Alle andere verdwenen vrouwen zijn in de leeftijd van 13,5 tot ongeveer 16,5 jaar. Vrouwe Lore is de enige van boven de 30 en ook de enige edeldame. Bovendien verdwijnt er ook jong vee.
Sir Bradwen besluit om Sir Gilmere in te lichten over zijn bevindingen. Sir Bradwen denkt dat er een Elfenprins is, die slaven nodig heeft om meer (half)elfenkinderen bij te maken, aangezien de Elfen uitsterven. Vrouwe Lore zal de rol van vroedvrouw en surrogaat moeder verzorgen voor de jonge vrouwen en hun kinderen (Fairie Lore fail). Sir Gilmere antwoord dat ze dan beter Vrouwe Bertilia, de moeder van Sir Bradwen hadden kunnen ontvoeren, want dat is wel een vrouw die haar kinderen onder de plak houdt. Sir Bradwen interpreteert dit weer als een belediging aan het adres van zijn moeder. Hij daagt Sir Gilmere die avond uit tot een schaakspel om de belediging recht te zetten.

Sir Bradwen laat zich inspireren door zijn Passion Love Family (15), maar de familie van Sir Gilmere is altijd al goed geweest in het spelen van spellen (family trait clever). Sir Gilmere wint deze uitdaging, waarmee eens te meer bewezen is dat Vrouwe Bertilia van Steeple Langford de scepter zwaait over haar kinderen.

Sir Bradwen van Steeple Langford

Terwijl Sir Bradwen en Sir Gilmere strijden om de eer van Vrouwe Bertilia, besluiten Sir Eliot en Sir Bledri om het advies van de oude vrouwtjes op te volgen. Ze worden eerst heel dronken en gaan dan, nadat de nacht gevallen is, op weg om Vrouwe Lore en Sir Floridas te vinden (indulgent succes). In de stallen aangekomen pakken ze de beste paarden die ze kunnen vinden, die van Sir Elad. Uiteraard worden ze gezien door de wachters van Sir Elad, die meteen Sir Elad inlichten. Hij besluit dat de ridders zo dronken zijn, dat zij wel snel van de paarden zullen vallen, daarna zullen de paarden terugkeren naar hun stal. Morgenochtend zullen zij te vinden zijn in de buurt van het kasteel. Hij zal nu in het donker geen mannen uitsturen om verdwaald of gewond te raken, alleen om twee paarden te vinden.
Sir Bradwen en Sir Grigor willen wel hun vrienden zoeken in het donker. Sir Gilmere houdt zijn vrienden dan wel gezelschap. In het donkere rijden zij achter het geluid van schunnige liedjes over elfenmeisjes aan. Uiteindelijk zullen zij Sir Bledri en Sir Eliot wel vinden.

In het donkere woud van Modron vinden de ridders Bledri en Eliot niets bijzonders (Awareness fail). Plotseling voelen zij een stekende pijn in hun schouder, maar deze pijn is snel wel over en zij rijden door. (Elfenschot, gejat uit Faerie Tale van R. E. Feist)
In het donkere woud van Modron vinden de ridders Bradwen, Gilmere en Grigor ook niets bijzonders (Awareness fail) tot zij bij een kruising komen. Daar hangt een smerige lucht van rotting en vinden zij een mensenhoofd hoog op een staak geplaatst. Onder de staak ligt een wapenrustig. Gezien het blazoen op het schild, vermoeden zij dat het het hoofd van Sir Floridas is. Verder dan dit is hij niet gekomen in de zoektocht naar zijn vrouw, Lore. De ridders nemen het hoofd en wapenrusting mee, zodat dat begraven kan worden.
Bradwen weet dat het hoofd op de staak niets anders kan zijn dan een dreigement aan de ridders, tot hier en niet verder is de boodschap. Vrouwe Lore moet verderop in het woud zijn (Faerie Lore Crit).

Verderop in het bos barst een hoop gekrakeel los. De ridders horen de stemmen van Sir Bledri en Sir Eliot en het geschreeuw van een kat. Zij rennen naar het geluid en zien dat Sir Bledri op de grond ligt en Sir Eliot claimt dat hij gevochten heeft met een Panter. Nu keert de hele groep terug naar het Kasteel Vagon. Sir Gilmere vraagt meteen, ook al is het midden in de nacht, een onderhoud met Sir Elad. Hij vertelt een slaperige Sir Elad dat zij het hoofd van Sir Floridas gevonden hebben en dat zij ook de twee beste paarden van Sir Elad hebben teruggebracht naar Kasteel Vagon. Sir Bradwen voegt daaraan toe dat Sir Floridas moest dienen als een voorbeeld. Hier is geen Elfenprins actief, maar een of ander gruwelijk monster. Er zijn ook veel meer ontvoeringen van jonge dames.

Sir Grigor vraagt zich af waarom Sir Elad dit allemaal niet zelf ontdekt heeft. Een lage score op de stewardship en Faerie Lore kan voor een hoop problemen zorgen.
Sir Grigor probeert een dronken Sir Bledri naar bed te brengen. Door de drank is Sir Bledri zeer amoreus geworden dringt zich op aan Sir Grigor (lustful check) en Sir Grigor kan zich niet verdedigen en zal moeten meewerken aan het onvermijdelijke.

Sir Bledri en Sir Eliot worden wakker met hoofdpijn, een pijnlijke schouder (en 5 Hitpoints minder) en weinig herinneringen aan de vorige avond.

Iedereen gaat de volgende dag weer het woud in, dit keer willen zij het monster vinden dat zowel vrouwe Lore heeft ontvoerd, als een hoop andere vrouwen en vee en ook nog eens Sir Floridas heeft vermoord. De groep reist door het woud en passeert het kruispunt waar het hoofd van Sir Floridas stond. Dan reizen zij door en komen bij een open plek in het woud, waar zij worden aangevallen door een drietal Wyverns. Sir Bradwen vindt het zijn eer te na om zich in de pan te laten hakken door deze vliegende wormen (inspiration passion honor succes). Maar wanneer hij een vliegende Wyvern ontdoet van zijn ingewanden, valt er bloed en darmen op de paarden. Deze raken daardoor zeer van streek en het paard van Grigor gaat er vandoor en breekt zijn been wanneer het in een konijnehol trapt (horsemanship fail). Het paard zal afgemaakt moeten worden. Sir Grigor heeft geen geluk met zijn paarden.
Even later zijn de twee andere Wyverns ook gedood.

De groep reist verder en komt bij een andere open plek, waar een grote toren staat van wit marmer. Buiten de toren zijn een paar weilandjes en akkertjes. Een meisje hoedt een paar gansjes. Sir Eliot en Sir Bledri stormen op haar af en proberen meteen hun leepste knipoogjes op haar. Zij wordt heel bang van hen. Sir Bradwen ontzet haar. Het meisje valt huilend op haar knieën en smeekt Bradwen om haar te redden van het monster dat in de toren woont. In de toren woont Sir Arboghast de Oger. Hij ontvoert vrouwen en dwingt hen om hem op allerlei manieren te bedienen.

Wanneer Sir Bledri hoort van deze perversie, begint zijn bloed te koken van woede. Hij probeert de deur van de toren in te rammen met zijn hoofd, terwijl hij schuimbekkend om Sir Arboghast roept (passion honor succes). Eenmaal in de toren, staat de groep ridders op de benedenverdieping. Hier is een ontvangsthal met een trap naar boven, een eenvoudige keuken en wat voorraden. Op de trap staat een enorme reus. Hij komt naar beneden met een knuppel in zijn hand. Sir Bledri rent de trap op en houwt met zijn zwaard naar het been van zijn tegenstander. De reus raakt vreselijk gewond, maar kan blijven staan. De reus en Bledri vechten verder maar zijn niet in staat om elkaar schade te doen. Sir Eliot, Bradwen Gilmere en Grigor blijven op de grond staan en prikken met hun lansen naar de enkels van de reus, waardoor die op een gegeven moment van de trap valt.
De ridders blijven op hem inslaan, maar weten weinig schade aan te richten. Ook Bradwen stort zich van de trap, maar landt ongelukkig op een tafel (dex fail). De reus weet op te staan en smakt Sir Bledri tegen de muur. Sir Grigor gooit een kokend hete stoofschotel over de reus heen. Uiteindelijk weten de ridders de reus te doden.

Een groep van 12 zeer getraumatiseerde meisjes en vrouwe Lore zijn zeer dankbaar dat zij gered zijn door Sir Gilmere en zijn vrienden. De ridders hakken het hoofd van Sir Arboghast af om mee te nemen als trofee. Dan gaan zij op zoek naar andere manieren om winst te maken van dit avontuur. Zij vinden een beperkte hoeveelheid goud, verder is er nog een kleine kudde koeien en een kleine groep ganzen. Sir Gilmere en Sir Eliot nemen goud ter waarde van L1,-. Sir Bradwen en Sir Grigor nemen een koe van de kudde mee (een Elfenkoe) en Sir Bledri kiest ervoor om een gans mee te nemen (Stewardship critical, het is een Gans die Gouden eieren legt, een idee gejat van +David Larkins ).
Wanneer de groep vertrekt en nog eens omkijken naar de toren van Sir Arboghast, zien zij dat het niet meer is dan een boomstronk op een heuvel, met wat armetierige grassen eromheen. Dat is de waarde van de Elfenglamour.

In triomf keert de groep terug naar kasteel Vagon.

Winterphase 488/ 489

Deze winterphase brengen de ridders weer door met Sir Roderick in Sarum. Ook Sir Roderick blijkt niet tevreden te zijn met de manier waarop Prins Madoc is omgegaan met Preator Syagrius in Bayeux. 

Sir Bledri trouwt met Tiffany, het ganzenhoedstertje dat hij heeft gered uit de gevangenschap van Sir Arboghast. Zij is 14 jaar oud en flink getraumatiseerd, maar de charmes van Sir Bledri weten haar te ontdooien. Zij blijkt de vierde dochter te zijn van een vooraanstaand burger uit Vagon en neemt L3,- mee als bruidsschat (waarschijnlijk is haar vader zo trots dat zijn verloren dochter een edelman huwt, dat hij haar al het spaargeld van de familie meegeeft. Zijn kleinzonen zullen edelmannen zijn!).
Iedereen ziet dit als een zeer nobele daad, aangezien iedereen natuurlijk ook wel weet dat Sir Arboghast ook zijn vuige lusten botvierde op zijn slavinnen. (Romance check)

De broer van Sir Bledri, Sir Bellias, krijgt een kind. 

Sir Bradwen heeft een goede oogst en is dit jaar een rijk ridder. Zijn vrouw Kayleigh bevalt ban een tweeling, twee jongens! Sir Bradwen noemt hen Benno (naar zijn favoriete oom) en Bertus (naar zijn moeder). Maar ook kent hij tragedie, zijn moeder Vrouwe Bertilia, verdwijnt ook mysterieus. 

Sir Grigor krijgt dit jaar ook een kind, bij zijn vrouw Berta, een meisje. Hij noemt haar Gwenda, naar zijn zuster die in 487 is overleden. Ook krijgt een neef van Sir Grigor een kind, Grigor heeft weinig contact met de broers en zussen van zijn moeder, Bene en van hun familieperikelen weet hij niets. 

Sir Eliot krijgt te maken met een schandaal. Zijn moeder Alis van Burcombe heeft Sir Roderick beledigd (True rumour, scandal, insult lord). Zij deed dit door publiekelijk te zeggen dat het kind dat zij vorig jaar baarde van hem is. Dit is een uitspraak die zeker nog een staartje zal krijgen. (Grappig genoeg had ik al bedacht dat de relatie tussen Sir Roderick en zijn Vrouwe Ellen erg slecht zou zijn. Nu weten we waarom.)

Dief in Bagdad

Zoals jullie weten kijk ik graag film en een bron van gekke oude films is natuurlijk vriend +Daniel. Dit keer had hij in het kader van een Al-Qadim rollenspel de film The Thief of Bagdad meegenomen. Dit is een stomme film uit 1924, van Raoul Walsh, waarin Douglas Fairbanks als Thief of Bagdad een leven vol misdaad en corruptie leidt. Gelukkig komt hij door de liefde van een goede vrouw tot inkeer.

De Dief van Bagdad. 

Spoilers

Ahmed, de Dief van Bagdad besteelt alles en iedereen en toont totale minachting voor de Moskee en de goede Imam die daar leiding geeft aan zijn kudde. Dan probeert hij de Prinses van Bagdad te bestelen in haar kasteel. Hij raakt onder de indruk van haar schoonheid en goedheid en probeert haar voor zich te winnen (hij steelt een slipper, creepy!). Het komt goed uit dat net op dat moment de prinses een echtgenoot moet kiezen.

Met gestolen kleding, sieraden en paarden doet Ahmed zich voor als een verre prins en dingt naar haar hand. Aangezien alle andere prinsen eng, dik (gespeeld door een vrouw!) of Mongools zijn, kiest de prinses voor de dief Ahmed. Maar zijn bedrog wordt natuurlijk ontdekt en onthuld. Hij wordt zwaar gestraft en uit het paleis gegooid. De prinses moet een andere man kiezen. Zij vraagt om 7 maanden uitstel en zal dan trouwen met de man die haar het mooiste geschenk kan brengen. De drie overgebleven prinsen gaan allemaal op weg om een schat voor de prinses te vinden. Alleen de Mongoolse prins is handig genoeg om de andere prinsen in de gaten te houden. 

Ahmed komt inmiddels tot inkeer en met behulp van de Imam, die hij eerder nog belachelijk maakte, gaat hij op weg om ook een schat te vinden voor de prinses. Deze reis wordt er deels ook een van spirituele groei, waarbij hij zijn oude, diefachtige wegen achter zich laat.

Wanneer de andere drie prinsen hun schatten hebben gevonden (een vliegend tapijt, een kristallen bol en een genezende appel), zien zij in de kristallen bol van de Indiase prins, dat de prinses vergiftigd is (door de handlangers van de Mongoolse prins). Met het tapijt van de Perzische prins vliegen zij naar Bagdad en met de appel van de Mongoolse prins redden zij haar. Terwijl er ruzie ontstaat over wie het belangrijkste cadeau had en dus met de prinses mag trouwen, valt het leger van de Mongoolse prins Bagdad aan en neemt het in. 

Maar gelukkig keert Ahmed dan net terug met zijn schatten. Een doos met toverpoeder, dat je geeft wat je maar nodig hebt en een mantel der onzichtbaarheid. Met het toverpoeder maakt hij een enorm leger dat Bagdad weer herovert op de Mongoolse horde. Als dank krijgt hij de hand van de prinses. 

Oordeel

Het was een leuke film om te zien en het is goed te zien dat er veel moeite is gestopt in het maken van een goede film. Er is aandacht besteed aan de sets, de massa-scenes en de special effects. Ook is goed te zien hoe Douglas Fairbanks een achtergrond heeft als athleet.

Het verstoppen van de Mongoolse horde van 20.000 man in Bagdad, zonder dat men het merkte is nog redelijk waarschijnlijk te noemen. Op haar culturele hoogtepunt had Bagdad 1,2 miljoen inwoners. Kort daana werd de stad inderdaad aangevallen en grotendeels verwoest door Mongoolse horden. 

Een ander fenomeen dat naar voren kwam in de film, was het oriëntalisme. Er is een periode geweest dat Westerse kunstenaars gefascineerd waren door het Midden Oosten. Er is toen ook veel kunst geproduceerd die afbeeldingen waren van het leven in de harem. Vrouwen en prinsessen werden daarbij bijna altijd liggend of slapend afgebeeld, in hangende (halfnaakte, uiteraard) poses, waaruit totale lamlendigheid sprak. Oosterse prinsessen deden niets en konden niets en maakten altijd een slaperige of gedrogeerde indruk. Ook in deze film (hoewel het hoogtepunt van het Oriëntalisme allang weer voorbij is in 1924) is de prinses van Bagdad meer dan de helft van de tijd in slaap, flauwgevallen of op sterven na dood. 

The Thief of Bagdad op de Wiki

The Thief of Bagdad op de TVtropes

Een leuke film om eens te zien en hoort echt bij onze culturele opvoeding.

Aapjes kijken

Mijn mannen als doodshoofdaapje

Nog is de vakantie niet voorbij. We zijn met de kids nog naar de Apenheul in Apeldoorn geweest. Ik ben er jaren geleden eens geweest met een schoolreisje en ik vond het toen erg leuk. Met de kids gaan we ook regelmatig naar een dierentuin en dat vinden ze ook enig. En nu dan naar een dierentuin waar de beestjes nog los rondlopen ook. Helaas waren we het fototoestel vergeten en moeten we het dus doen met wat minder foto's.

En ik met mijn dochter als doodshoofdaapje

De apenheul was wel flink verbouwd sinds ik het voor het laatst zag. Ik kreeg de indruk dat het allemaal wat moderner en ruimer opgezet was. En dat er wat meer ruimte was voor de apen en dat hun habitats wat natuurlijker werden nagebootst. De charme van het rondlopen tussen de kleine doodshoofdaapjes was gebleven. Die hadden het reuze naar hun zin met alle bomen, mensen en aandacht.
We waren ook aanwezig bij het voederen van de verschillende halfapen van Madagascar.
Ook was er veel ruimte voor de kids om te spelen. Er waren verschillende uitdagende speeltuinen voor groot en klein en overal picknickruimten waar ook weer eten werd verkocht.

Uiteindelijk hebben we er een flink deel van de dag doorgebracht. Tegen 18:00 waren we pas weer thuis en toen hadden we alleen nog zin om wat pannenkoeken te eten. Het is echt een lekkere luiervakantie.

Monster Universiteit

Na de vakantie in Normandië hebben we ook nog met de kids een weekje vakantie thuis gevierd. In huis moeten altijd nog honderduizend klusjes gebeuren (het oogsten en verwerken van de opbrengst uit de moestuin bijvoorbeeld), waarvoor je in het dagelijks leven nooit de tijd hebt. Maar we deden natuurlijk ook leuke dingen. Zo zijn we met de kids naar de film geweest, Monsters University, in de Cinetwins.

Deze film is een prequel voor de film Monsters Inc, die al in 2001 uitkwam. In deze film worden de avonturen van Mike Wazowski (de groene oogbol) en James P. Sullivan (het blauw-paarse monster) gevolgd op de universiteit, waar zij heen gaan, voor zij bij het bedrijf Monsters Inc. aan de slag kunnen als Schrikkers. 

In Brugge hadden we al onze Studentenkaart laten maken. 

Wederom een van de betere films van Pixar, zeker een stuk beter dan Cars 2. Aardig (maar enigszins voorspelbaar) verhaal, leuke grappen en prachtige animatie. En er wordt ook wat achtergrond gegeven bij het verhaal van Monsters Inc. Het is wel zaak om eerst Monsters Inc te bekijken en daarna pas deze film. 

En Sander wilde ook naar Monsters University

Een aanrader.

Monsters University op de TVtropes

Monsters Univesity Website

Vakantie in Normandië - Cherbourg

Cité de la Mer 

De laatste dag van de vakantie in Normandië zijn we nog naar Cherbourg gegaan. Een wat grotere stad helemaal op het uiteinde van het schiereiland. Daar wilden we het museum Cité de la Mer bezoeken. Dat is een museum over de scheepvaart en er was een hoop interessants te zien.

Het begon al met het gebouw zelf. Het museum is gehuisvest in de oude cruise-terminal van Cherbourg (nog steeds gaan er van Cherbourg ferry-boten naar Groot-Brittannië), opgetrokken in de Art Deco stijl. En hoewel de toegangsprijs behoorlijk prijzig is, kan je je er ook een dag lang vermaken. Wat ook erg leuk is, is dat een deel van de tentoonstelling al te zien is, voordat je je kaartje koopt. In de ontvangsthal stonden veel verschillende duikmachines en mini-onderzeeboten tentoongesteld voor het publiek.

Onze kinderen bij een onderzeeër voor 3 personen. 

En ik met de kids bij een andere onderzeeër voor 2 personen.

Het museum gaat over de manier waarop de mens in de loop der tijd heeft geprobeerd om de zeeën te ontdekken. Daarvoor zijn er vier tentoonstellingen. Het hoofdgedeelte gaat over allerlei machines die ontworpen zijn om onder water te kunnen reizen. Hierbij werden allerlei apparaten tentoongesteld, van ouderwetse duikersklokken en duikpakken tot hyper-moderne onderzeeërtjes voor onderzoek in de diepste zeeën. na verloop van tijd begon mijn claustrofobie vreselijk op te spelen.

De kids vonden het juist enig om in allerlei Bathyscafen en -sferen te spelen.

Daarbij hoort ook een flink stuk over het leven onderwater, met de verschillende soorten vissen op verschillende diepten en veel informatie over het ontstaan van bergen en dalen onder water. Dit was voor onze kids nog wat al te wetenschappelijk, maar de enge vissen, geraamten en schelpen vonden ze wel erg mooi. 

Ook was er nog een modern, interactief stuk aan het museum, waarbij we in groepjes door een gedeelte van het museum geleid werden. Hierbij werden wij voorgesteld als een stel nieuwe helden, die opnieuw de bodem van de zee zouden gaan ontdekken. We kregen filmpjes te zien en zaten uiteindelijk in een naamk Bathyscaaf, die heen en weer stuiterde, terwijl we keken naar een film over een spannende reis onder water. Vooral leuk voor de kinderen. 

Het pronkstuk van het museum is echter de tentoongestelde onderzeeër Redoutable, de grootste onderzeeër die is opgensteld voor het publiek ter wereld. Deze onderzeeër begon haar leven als een militaire onderzeeër die raketten af kon schieten, ook nucleaire (de Koude Oorlog he?). Na het werkzame leven van de Redoutable, werd zij omgebouwd tot een museum. Sander is er in geweest met onze zoon en ik bleef achter met onze dochter die nog te klein was om mee te mogen.

De Redoutable is echt heel groot.

Heel erg groot

En van binnen best indrukwekkend.

Er was ook nog een gedeelte over de Titanic, maar dat bezochten wij aan het einde van de dag, toen we allemaal al behoorlijk moe begonnen te worden. Dus dat maakte weinig indruk meer. De Titanic deed Cherbourg nog aan, voor zij aan haar fatale reis naar New York begon. En in Cherbourg hadden ze een tentoonstelling gemaakt over deze eerste en laatste reis van de Titanic, met vooral veel aandacht voor de verschillen tussen rijk en arm aan boord. Schepen als de Titanic en andere lijndiensten naar de V.S. Aan de ene kant waren er veel arme migranten die naar de V.S. wilden. Aan de andere kant waren er ook veel rijken die iets van de wereld wilden zien. Dus er werden steeds grotere schepen gebouwd, die steeds luxer werden uitgevoerd, voor de rijken. Maar de armen waren met zovelen dat zij eigenlijk de winst opleverden voor de lijndiensten, en zij werden in kleine kamertjes onder in het schip gestopt. Dit was ook terug te zien in de sterftecijfers van de Titanic, de armen stierven het vaakst.    

Wij zijn in Cité de la Mer een lange tijd druk geweest en het was het geld meer dan waard. Ik heb ervan genoten en een hoop geleerd. Onderzeeërs in welke vorm dan ook zijn niets voor mij.