Toen ik enige tijd geleden weer eens een spellendag organiseerde, kregen we nog twee boeken cadeau voor de gemiste verjaardagen. Station Eleven was de ene en nu heb ik dan ook de andere gelezen, Bel Canto. Bel Canto is van Ann Patchett (zonder r), een Amerikaanse schrijfster.
Spoilers
Het verhaal begint in een onduidelijk land in Zuid Amerika, waar de President en Vice - President graag zien dat een belangrijke Japanse investeerder, Katsumi Hosokawa, in hun land investeringen doet. Daarom nodigen zij hem voor zijn verjaardag uit in het huis van de Vice - President. Om hem zover te krijgen dat hij komt, wordt ook operazangeres Roxanne Coss uitgenodigd om te zingen.
Het feest en het optreden van Roxanne Coss zijn een groot succes. Maar dan wordt de woning overvallen door Guerilla's. Zij zijn op zoek naar de President, maar die is die avond niet naar het feest gekomen. Nu de Guerilla's de president niet gevangen kunnen nemen, nemen zij dan maar alle aanwezigen gevangen als gijzelaars, om hun eisen kracht bij te zetten. En aangezien ze naast Roxanne Coss en Katsumi Hosokawa nog meer vooraanstaande, internationale zakenmensen en diplomaten gevangen hebben genomen, zou het nog wel een succes kunnen worden.
Maar de overheid werkt niet mee met de gijzelnemers en de gijzeling duurt en duurt en duurt. En na verloop van tijd vervagen de grenzen tussen de gijzelaars en de gijzelnemers. Er ontstaan vriendschappen en zelfs relaties.
En uiteindelijk eindigt het in tranen.
Conclusie
Dit boek was het niet voor mij. De dromige, romantische stijl kan ik meestal wel waarderen (zie ook Annihilation), maar hier vond het heel misplaatst. In een gijzelingssituatie de focus leggen op alle nieuwe relaties die ontstaan en alle lessen die gijzelaars en gijzelnemers van elkaar kunnen leren lijkt een beetje ongepast. Vooral omdat in de eerste uren van de gijzeling de eerste gijzelaar al dood gaat. Het is een ongeluk, maar die man wordt binnen 24 uur volledig vergeten.
Verder kreeg ik ook sterk het gevoel dat dit verhaal door een witte schrijver was geschreven voor een wit publiek. Het drama gaat over de witte gijzelaars en hun gevoelens bij de gijzeling. Het land waar de gijzeling plaatsvindt, wordt niet eens genoemd. Er wordt nauwelijks iets gezegd over de politieke situaties die mensen drijft tot gewapend verzet tegen de overheid. Er wordt nauwelijks ingegaan op de persoonlijke levens van de gijzelnemers. Het is allemaal een beetje vaag drama, met onderdrukking en nare gevangenissen en oerwouden om in op te groeien. Het maakt voor de Europese bezoekers ook niet uit in welk land ze zijn. Het zijn allemaal corrupte slangenesten, waar nette witte (en Japanse, laten we die niet vergeten) mensen maar ver van moeten blijven. Ik kreeg er een ongemakkelijk White Saviour gevoel bij (net als bij When the Apricots Bloom).
Tot slot is het verhaal grotendeels geïnspireerd door de Gijzelingscrisis in de Japanse Ambassade in Peru (ook wel de Lima crisis) van 1996. En dat maakt het alleen maar smakelozer. Een echte gijzelingssituatie waar echte mensen slachtoffer van zijn geworden en waar echte mensen zijn doodgegaan en waar een echte regering ook gevangenen heeft geëxecuteerd is de achtergrond geworden over een romantisch verhaal waar mensen liefde vinden door de kracht van muziek. Of zo.
Je kan ook Aiya's Strijd lezen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten