Phone sleeve

Definitieve sleeve

Vriend +J heeft onlangs weer een mobiele telefoon gekocht en bewaarde het ding in een afgeknipte sok, om hem te beschermen tegen stoten en krassen. Dat kon natuurlijk niet, dus ik bood aan om een phone sleeve te breien, zoals ik een tijdje geleden ook al en kindle sleeve had gebreid voor hem. En met dit project kon ik twee hobbies verenigen, breien en borduren.

De volledige lap.

Eerst een lange lap gebreid van zwarte katoen, met een zogenaamd honingraatpatroon. Een serie kabels die elkaar nooit kruisen. Door af te wisselen met recht en averecht onstaan er toch dikteverschillen. En doordat de kabels wel kruisen met de averechte achtergrond, is wel rek in de breedte van het patroon, waardoor het strak om de phone sluit.

De maat voor de sleeve.

In een zeer eenvoudige patroon heb ik de lap net zo breed als de phone gebreid, maar wel meer dan twee keer zo lang. Opgevouwen zodat de phone er volledig inpast en zorgen dat er dan nog een stukje overblijft, voor de sluiting.

Alles past precies.

Vriend J. is fan van de werken van Lovecraft en het leek me leuk om een drukknoopje te maken met een piepklein Cthulhu monster erop. Daarvoor wilde ik iets borderen op gaas. Gelukkig kon ik borduurgaas krijgen en met twee draadjes borduurgaren kon ik het raster mooi bedekken. Via Pinterest een leuk, klein patroontje gevonden. 

Cthulhu en Link, voor het eerst samen. 

Dat gaas kon ik toen uitknippen en ik heb het nog een beetje bijgeknipt. Het knoopje was niet groter dan een munt van € 0,50 en dat was precies goed. Een drukknoopje aan beide kanten van de sleeve gemaakt, nog door een stukje vilt heen geborduurd. En toen het knoopje op het vilt geplakt. 

Cthulhu! Maar dan heel klein. 

En zo kom je dan een sleeve die lekker origineel is en niet is gemaakt van een ouwe sok.

Vakantie - L'eau d'Heure III

We zijn tijdens onze vakantie ook nog op bezoek geweest bij het Fotomuseum in Charleroi, wat ook redelijk dichtbij lag. Daar hebben we verschillende tentoonstellingen bekeken.

Het museum zelf

Als eerste was er een tentoonstelling van de politiek geëngageerde fotograaf Gilles Caron die allemaal zeer naargeestige foto's maakte van allerlei conflictgebieden in de late jaren '60, tot hij verdween tijdens zijn werk in Cambodja. Op dat moment was the Rode Khmer daar bezig met een opstand en we weten wat die vonden van westerlingen en intellectuele types. Zijn fotos waren allemaal erg naargeestig en vol geweld en conflict. Maar wat het erger maakte was ook de honger van de rest van de wereld om zo dicht mogelijk op het geweld en het conflict te zitten, vanuit de veiligheid van de leunstoel.

Er was ook een tentoonstelling over Charleroi zelf. Een fascinerende stad met een lange geschiedenis, die de laatste decennia toch ook gedomineerd wordt door economisch verval. Ook deze foto's waren niet erg opwekkend.

De permanente tentoonstelling was nog het leukst, over de geschiedenis van de fotografie en de verschillende stijlen die in de mode zijn geweest. Zo is het ongelofelijk hoe snel fotografie zich ontwikkelde van ingewikkeld gedoe met daguerro-typen naar een Kodak toestel dat door iedere amateur gebruikt kon worden. Ook was al zeer kort na de ontdekking van de foto de naakt-foto ontdekt. Gek genoeg alleen fotos van blote vrouwen en niet van blote mannen.

Ook dit was een leuk tripje, wat we weer afsloten met een heerlijk maaltje in het museumrestaurant.

Vakantie - L'eau d'Heure II

Zeer inspirerend voor de jongste kerkgangers.

We hebben natuurlijk nog meer gedaan dan alleen rondhangen en kindle lezen in een piepklein huisje, toen we op vakantie waren. We zijn er ook lekker op uit geweest. Naar het nabijgelegen Maredsous bijvoorbeeld. Maredsous zelf is een piepklein gehucht, maar het is bekend van een groot klooster dat daar gebouwd is. Het klooster staat ook bekend om het bier en kaas die daar door de monniken zelf gemaakt werdt. Inmiddels doen ze dat niet meer, maar kerk en klooster zijn nog te bezoeken. 

De Abdij, de kerk is links (niet te zien op de foto).  

Een van de kerktorens en de zijkant van het klooster, opgetrokken in NeoGotische stijl. 

Het hele complex is in een keer opgetrokken in Neo Gotische stijl. Dit maakt het wel extra indrukwekkend en imposant. Het complex is geen verzameling van kleine gebouwtjes die na verloop van tijd bij elkaar gevoegd zijn. Hier is echt in één keer flink was inzet (en waarschijnlijk geld) tegenaan gegooid, om een statement te maken.

We zijn alleen naar de kerk geweest, die vrij toegankelijk was. Er werden ook rondleidingen door de abdij gegeven, maar dat was net op een beetje een ongelukkig moment toen wij er waren. Dus dat hebben we aan ons voorbij laten gaan. De kerk was erg mooi en sober ingericht, met een paar prachtige glas-in-lood ramen. Maar helaas ook erg in verval. Er was duidelijk een vochtprobleem en hier en daar kwam het pleister werk behoorlijk los van de muren.

Vriend D. wees ons er eens op dat de katholieke kerk soms best het een en ander weg heeft van Disney-land, zeker wanneer je naar bedevaartsoorden als Lourdes gaat. Toen wij in het museumwinkeltje bij het complex stonden, kregen wij dat gevoel ook erg sterk. Er was ontzettend veel geld uit te geven aan allerlei kerkelijke en minder kerkelijke (aromatische oliën!) spullen, en de opbrengste zou natuurlijk naar de kerk gaan.

De kaas.

Ook konden we nog kazen en bieren, zoals die ooit gebrouwen werden door de monniken (maar nu al jaren niet meer) kopen in het winkeltje. Samen met de bijpassende broden, worsten en glazen.

Ik had forel en Sander had Waterzooi.

We hebben zeer uitgebreid gelunched in het bijbehorende bezoekerscentrum. Daar verbaas ik me altijd over in België, de kwaliteit van het eten dat je nog kan krijgen in de meest eenvoudige eet-tentjes. Zoals bijvoorbeeld een kantine-achtig lokaal in een bezoekerscentrum van een kerk met abdij. En tegen een zeer betaalbare prijs. Ik snap niet waarom een McDonalds nog voet aan de grond krijgt in België. En waarom Belgen niet veel dikker zijn.

En dat ging dus (met enige moeite) helemaal op. 

Een koffiebeker. 

Vakantie - L'eau d'Heure

Het was weer tijd voor ons jaarlijkse uitje, zonder kinderen. Sinds 2008 doen we dat toch met jaarlijkse regelmaat. En het is wel fijn om weer eens tijd met elkaar door te brengen zonder iedere keer onderbroken te worden door stemmetjes die beginnen met: 'Mahaaam!' En België is toch wel een favoriete vakantiebestemming, ook dit keer zijn weer weer in Belgë geweest, bij de meren van L'Eau d'Heure, helemaal bij de Franse grens.

Zo'n Kindle voegt ook echt wat toe aan de vakantie ervaring.

Onze kinderen zouden vrijdag in de morgen naar school gaan en in de middag dan opgehaald worden door de ouders van Sander en daar dan een paar nachtjes blijven logeren. Maandag zouden ze weer thuisgebracht worden. En wij reden vrijdagmorgen met een lekker gangetje naar het Landal-parkje in Zuid-België. Daar installeerden we ons laat in de middag in ons kleine, maar fijne huisje. 

Klein maar fijn.

Het weer was tijdens ons weekeindje weg wat slechter dan wat we achterlieten in Nederland. Maar gelukkig hebben we genoeg mooie dingen kunnen doen en zien, dat het ons niets uitmaakte. We hebben nog uitstapjes gemaakt naar Maredsous (van het bier en de kaas) en Charleroi.

Regendrupjes op het raam, op de laatste dag zelfs nog wat natte sneeuw.

Carnaval

Deze post is verplaatst naar Jennifers Gezinsblog, lees daar verder over alles wat mijn gezin en familie aangaat.