Cthulhu

Op de valreep is het toch nog gelukt, de twaalfde film met Cthulhu thema dit jaar is de film Cthulhu (2007) van Dan Gildark. De hoofdpersoon wordt gespeeld door Jason Cottle en ik zag nog Tori Spelling voorbij komen, die ik nog ken uit Beverly Hills 90210.   

De film combineert elementen uit The Shadow over Innsmouth en The Call of Cthulhu. The Shadow over Innsmouth is uit 1931 en The Call of Cthulhu uit 1928. In Dagon hebben we natuurlijk al eerder een bewerking van het verhaal The Shadow over Innsmouth gezien, maar deze film voegt nog het een en ander toe.  

Spoilers

De film begint met Russel Marsh (Cottle) die uit zijn slaap gebeld wordt met het bericht dat zijn moeder is overleden en dat hij naar huis moet komen voor de begrafenis. Dan blijkt dat Russel homoseksueel is en dat dat tot spanningen heeft geleid met zijn conservatieve familie in Rivermouth. Onderweg naar Rivermouth luistert Russel naar de radio en de wereld is er slecht aan toe. Overal is oorlog en het klimaat is volledig naar de gallemiezen.

Wanneer Russel eenmaal in Rivermouth is aangekomen, ontmoet hij daar alle andere familie en vrienden van zijn moeder. Eigenlijk wil Russel zo snel mogelijk weer terug naar Seattle, hoe sneller hij de begrafenis en afwikkeling van de erfenis kan afhandelen, hoe liever het hem is. Maar dat is nog niet zo makkelijk. Zijn vader, Eerwaarde Marsh (een doodenge Kleinsmith) wil graag dat hij de familienaam voortzet (door middel van een heteroseksuele relatie) en het leiderschap over de cultus van hemzelf overneemt. Dat gedoe met homoseksualiteit en een universitaire carrière was leuk, maar nu is het tijd om volwassen te worden. 

Russel weet meteen weer waarom hij Rivermouth de rug heeft toegekeerd en hij verlaat het ouderlijk huis en maakt een wandeling door het dorp, terwijl hij terugdenkt aan zijn jeugd. In een verlaten warenhuis vindt hij namen van honderden kinderen op de muren geschreven, hij weet dat sommigen ervan verdwenen zijn. Russel komt ook zijn oude vlam Mike (Green) weer tegen en maakt kennis met Susan (Spelling), die wel heel veel interesse in hem toont. Die nacht droomt Russel van het dorp en zijn jeugd en hij wordt wakker met een stenen knuppel in zijn handen, met vreemde inscripties erop. 

De volgende morgen besluit Russel om zijn haar af te scheren (waarmee hij ineens veel op zijn vader lijkt) en hij gaat op onderzoek uit om antwoorden te krijgen op zijn vragen rondom zijn vreemde jeugd, de cultus van zijn vader en de lijsten met namen van lokale kinderen. 

Russel komt Susan weer tegen die erg duidelijk een kind wil van hem. Russel weigert, maar wordt dan gedrogeerd en verkracht door Susan. Er volgt nog een hallucinante toch door ondergrondse tunnels onder het dorp, bevolkt door vreemde wezens. 

Uiteindelijk wordt het duidelijk dat het geraaskal van zijn vader volledig correct is. Zijn vader is leider van een cultus, de vreemde vissengod die zij aanbidden is echt en momenteel is het einde van de wereld nabij. En nu wil vader Marsh zich graag bij de eeuwig levende vis-mensen voegen, maar dan moet Russel eindelijk ophouden met zijn kinderachtig gedoe en zijn plek als leider innemen. En dat kan het beste door meteen maar zijn minnaar Mike te offeren...

Conclusie

Dit was nog best een enge film. En door de introductie van de hoofdpersoon als homoseksuele man krijgt de film nog een extra laag. Russel dacht dat hij niet in het dorp paste vanwege zijn homoseksualiteit, maar eigenlijk was het omdat hij een functionerend moreel kompas had. De vervreemding die hij voelt bij zijn terugkeer, wordt alleen maar verergerd omdat hij (ook nog) homoseksueel is. 

Verder droomde Russel veel en had hij last van opdringerige herinneringen, dus af en toe was het onduidelijk of dingen echt gebeurden, of dat het een droom of een herinnering was, wat de situatie alleen maar beklemmender en bevreemdender maakte. Ook bleek dat Russel echt niemand kon vertrouwen in zijn eigen familie, allemaal bogen zij voor Eerwaarde Marsh en zijn vreemde plannen. 

Geen beste film, maar wel een hele beklemmende. De nare sfeer van een klein dorp waarin iedereen elkaar kent en men een geheim bewaart waar je geen deelgenoot van bent, kwam echt heel goed over.  

Call of Cthulhu XXIII - Naar Engeland

Nadat de Musketiers de problemen in Parijs hebben opgelost, krijgen zij weer een nieuwe missie, die hen naar Engeland zal brengen.  

Richart Rouzet
Bernárd "Benno" de Rothschild (met "Claudia" en "Birgitte")
Malo de Guesclin (met "Bertha")
Albert D'Arcy (met "Colette" en "Claudine")
Gaston Eclair (met "Edith" en "Sophia")

Mei 1628

De afschuwelijke avonturen uit de lente van 1626 liggen al weer een tijdje achter de Musketiers. De rust lijkt min of meer teruggekeerd in Parijs en Frankrijk (Ha!), hoewel Albèrt D'Arcy nooit alle kracht heeft teruggekregen in de arm, die werd geraakt door het gruwelijke monster in de apocalyptische nachtelijke chaos.

Maar dan komt er een bezoeker naar de Kazerne van de Musketiers, met een uitnodiging voor Richart Rouzet, Bernárd de Rothschild, Malo de Guesclin, Albèrt D'Arcy en Gaston Eclair. Het is Jean - Pierre, de gardist van de Kardinaal, die in de afgelopen jaren ook carrière heeft gemaakt. Hij brengt een uitnodiging van Kardinaal Richelieu zelf. De Musketiers zijn uitgenodigd voor een diner, later die avond. 

De Musketiers vragen zich af wat het probleem kan zijn waar de Kardinaal hen voor nodig heeft. Het moet wel een probleem van het hoogste niveau zijn. Albèrt probeert iets los te krijgen van Jean - Pierre, maar die kan of wil niets loslaten. Bernárd en Richart denken wat dieper na. Het enige probleem dat nu nog de staat bedreigt, is het gebrek aan kinderen van de Koning. Koning Louis XIII is al jarenlang getrouwd met Anna van Oostenrijk, maar er zijn nog altijd geen kinderen. 

Paleis van de Kardinaal, Later Diezelfde Avond

De Musketiers worden bij het Paleis van de Kardinaal ontvangen en snel via lange gangen en een ontvangstruimte (waar hun wapens worden ingenomen) naar een dinerzaal geleid. Hier zijn zij al eens eerder geweest, toen de Kardinaal hen ook belangrijke informatie wilde geven. Ook nu volgt weer een heerlijk diner met de vreemde, botte messen zonder punt die de Kardinaal zo graag gebruikt. Om het eten op te prikken zijn er vreemde, kleine vorkjes, veel te klein om te dienen als serveervork.

Kardinaal Richelieu

Wanneer na het diner de Musketiers met een goed glas wijn nagenieten, vertelt Kardinaal Richelieu eindelijk waarom hij de Musketiers heeft laten komen. Zoals zij weten is Koning Louis XIII al in 1615 gehuwd met Anna van Oostenrijk. Toen waren beide partners nog maar tieners, maar inmiddels duurt het huwelijk al 13 jaar en is er nog geen erfgenaam in zicht. Wel is de Koningin verschillende keren zwanger geweest, maar het leidt niet tot de geboorte van een gezond kind. Kardinaal Richelieu is er nu van overtuigd dat de Koningin vervloekt is met duivelse magie, door tegenstanders van de troon!

Nu wil Kardinaal Richelieu aan de Musketiers de opdracht geven om een boek met magische spreuken te halen, dat deze duivelsvloek kan verbreken. Dan zou de Koningin een kind en erfgenaam kunnen baren. Hij vermoedt dat een boek, de Codex Bathoniensis hierbij zou kunnen helpen. Wanneer Albèrt dat hoort, voelt hij zich vreemd en zijn rechterarm doet weer pijn. De Kardinaal weet alleen nog te vertellen dat gezien de nam de Codex geassocieerd wordt met de stad Bath, waar warme bronnen zijn. De Codex zou verhalen van een strijd die in Bath tegen een duivel gestreden is. 

Enigszins in verwarring verlaten de Musketiers het paleis van de Kardinaal. Ze moeten naar Engeland! Om daar een oud geschrift te vinden. De Musketiers gaan meteen aan de slag. Benno schrijft zijn familie in Engeland, dat hij en zijn vrienden op bezoek willen komen en een plek nodig hebben om te overnachten. (Hard succes Credit Rating). Malo schrijft zijn familie in Bretagne, die wel genoeg contacten hebben om een snel schip vanuit Brest naar Plymouth te regelen. En verder moeten er natuurlijk voorraden aangelegd worden, kogels, proviand, extra kledij, extra wijn!

Wanneer de Musketiers die nacht in slaap vallen, hebben zij allen vreemde dromen. Eerst dromen zij van een heet land, en een donkerhuidige jongeman die iets van hen wil, maar zij begrijpen niet wat. Daarna dromen zij over vreselijke avonturen in een zeer primitieve omgeving. Donkere, ondergrondse ruimten, monsterlijke slangen en een middeleeuwse omgeving spelen allemaal een rol. Bezorgd worden zij allemaal weer wakker. 

Onderzoek

En waar zou die Codex gevonden kunnen worden? Bath ligt voor de hand. Maar de belangrijke universiteiten zijn natuurlijk in Cambridge en Oxford. De Kardinaal liet al doorschemeren dat de Codex Bathoniensis erg oud is, uit de donkere Middeleeuwen, dan moet het haast wel door een monnik geschreven zijn. De Musketiers besluiten om ook langs de Sorbonne te gaan en daar wat onderzoek te doen naar de Codex Bathoniensis en de geschiedenis van Engeland.  

Wat de zaken moeilijker maakt is natuurlijk het feit dat Koning Henrik VIII ongeveer een eeuw geleden een ruzie begon met de Paus en zijn eigen weg ging. En Hendrik VIII heeft toen ook alle katholieke kloosters en abdijen gesloten. Vele gemeenschappen zijn verdwenen samen met hun mystieke kennis. In de jaren daarna is er wel het een en ander teruggedraaid, maar er is ook veel verloren gegaan. 

De reis naar Bath

De reis naar Bath is gelukkig rustig. In Brest gaan de Musketiers aan boord van een schip van een van de vele vrienden van Malo de Guesclin. Het is duidelijk dat deze mannen eigenlijk smokkelaars zijn. Maar de overtocht over het kanaal verloopt kalm. 

Eenmaal aangekomen in havenstad Plymouth zadelen zij hun paarden en beginnen zij aan de tweedaagse reis naar Bath. 

De reis gaat over de eindeloze, mistige heidevelden van Dartmoor. Dit is wel een hele verlaten plek, de Musketiers reizen snel verder. Hier kunnen alleen maar bandieten en rovers leven! Die nacht overnachten zij in Taunton. De volgende morgen gaat de reis verder. Eerst rijden zij door de Somerset Levels, een drassig laagland, dat in de lentezon al aardig opdroogt. Dan komen zij langs het kleine dorpje Glastonbury, met de vreemde heuvel, waarop nog een klein kerktorentje staat. Daarna gaat de reis verder langs Wells, waar Sinte Edna van de Vlammende Roos nog altijd vereerd wordt. Aan het einde van de dag komt de groep dan eindelijk aan in Bath. Dankzij de inzet van Benno kan iedereen blijven slapen bij familie van Benno. 

Bath, de volgende dag 

Wanneer de Musketiers eenmaal zijn uitgerust van hun lange reis, kunnen zij de volgende dag op onderzoek uit. Benno ondervraagd eerst zijn familie. Zij zijn, net als Benno, Joods en weten niet heel veel van allerlei Christelijke geschiedenis. In Bath staat natuurlijk nog steeds een grote kerk, deze is pas onlangs weer geheel gerestaureerd en herbouwd. Maar over een Codex hebben zij nog nooit gehoord. Als snel proberen de verre neven en nichten van Benno het gesprek te brengen op het feit dat hij nog niet getrouwd is en dat zij wel een leuk meisje kennen... 

Albért D'Arcy begrijpt dat ze hier niet veel verder zullen komen. Een oude en vooraanstaande plaats als Bath zal toch wel een bibliotheek hebben? Hij gaat op zoek en komt uit bij een school en bibliotheek van de Society of Merchant Venturers. Medewerkster Eleonora wil deze knappe vreemdeling met zijn interessante accent maar wat graag van dienst zijn (Hard succes Charm). Zij kan Albèrt alles vertellen, in ruil voor een avondje uit... Zij vertelt over de oude gemeenschap van monniken, onder leiding van onder andere Abt Ælfheah, die later heilig werd verklaard. Later werd de gemeenschap natuurlijk opgeheven en de abdij verkocht. Het gebouw raakte enorm in verval en ging van hand tot hand, maar na een opdracht van Koningin Elizabeth werd het gebouw weer hersteld en het is sinds een jaar of 15 volledig hersteld en weer in gebruik als godshuis! Maar de bibliotheek heeft geen exemplaar van de Codex Bathoniensis. 

Gaston probeert ook informatie te vinden in allerlei papierwerk, maar kan niets vinden (Library Use fail). Dan maakt hij maar een rondje door de stad, om in kaart te brengen waar de oude, middeleeuwse gebouwen nog staan. 

Ook Benno probeert om de Codex Bathoniensis te vinden en hij voert een audit van de bibliotheek uit. Er is altijd wel iets te vinden in archieven. En hij probeert Eleonora ook flink onder druk te zetten. Maar Eleonora kan niet vertellen wat ze niet weet. 

Malo besluit om de baden te bezoeken, deze oude, warme en geneeskrachtige bronnen zijn er niet veel. En de Romeinse badhuizen kunnen wedijveren met wat er nog in Frankrijk te vinden is.

Bath Abbey 

Gaston gaat naar de kerk zelf. In vroeger tijden was dit een abdij waar de monniken leefden. Misschien zijn er nog aanwijzingen te vinden. Maar Gaston vindt niets bijzonders in de prachtig gerestaureerde kerk. Wanneer even later Malo en Albèrt zich bij hem voegen, valt het Albèrt op (Spot Hidden Critical) dat een van de glas-in-lood ramen een vreemde scene weer geeft, het is geen bijbelse scene die hij herkent. Gaston kan het latijn vertalen. Er staat: "Sint Ælfheah geeft opdracht aan Draca de Wijze en Caedmon van Bath om het kwaad te bestrijden." 

Het is een afbeelding van Abt Ælfheah die een opdracht lijkt te geven aan twee monniken, een Joodse man, twee Christelijke mannen. Maar waar de opdracht over gaat, of wat het kwaad dan zou zijn, is onduidelijk.   

 

Winter

Dacht ik laatst nog dat de herfst nog maar net begonnen was, is het alweer winter. De dagen zijn nog maar nauwelijks kouder, maar zeker wel korter. En ik bereid me ook al weer voor op de donkere dagen. De kerstcakes zijn gebakken en de kerstboom is opgetuigd en het duurt nog maar een paar dagen voor alle gezelligheid weer losbarst.  

Sander koopt ieder jaar een nieuw kerstornamentje en dit keer was het er een uit mijn favoriete film, The Muppet Christmas Carol. Het zijn Kermit en Miss Piggy als Bob en Mrs. Cratchit, de uitgebuite medewerker van Ebenezer Scrooge en zijn echtgenote. 

In ieder geval, de dagen zijn wel erg kort en donker, maar gelukkig komen er vanaf nu weer betere tijden aan, met hopelijk meer licht. 

Die Monster, Die!

Het jaar loopt ten einde en ik heb zeker nog twee Cthulhu - films te kijken. Deze keer was het tijd voor Die, Monster, Die! (1965) van Daniel Haller. In deze film zagen we verder nog Boris Karloff (Curse of the Crimson Altar, The Terror), Nick Adams en Patrick Magee (Demons of the Mind, Tales from the Crypt). 

Die, Monster, Die! is een bewerking van het verhaal The Colour out of Space van H. P. Lovecraft. dat verhaal is vaker verfilmd en hier ook vaker besproken (2019 en 2010). In dat verhaal uit 1927 stort een meteoriet neer bij een vredige boerderij en de bewoners gaan ten onder aan zijn vreemde invloed. In dit verhaal is het niet veel beter. 

Spoilers

Het verhaal begint met Stephen Reinhart (Adams), een Amerikaanse wetenschapper die in Engeland zijn vriendinnetje Susan Witley (Farmer) komt bezoeken in het geïsoleerde dorpje Arkham. In Arkham is lang niet alles pluis. De dorpelingen willen het niet hebben over de family Witley, Stephen vindt een stuk heide, waar alle bomen en planten volledig verdord zijn en de familie van Susan bewaard ook verschillende geheimen. Vader Nahum (Karloff) zit in een rolstoel, Moeder Letitia (Jackson) ligt ziek op bed en laat haar gezicht niet zien, dienstbode Helga werd ziek en liep weg van het landgoed. Susan is een brave dochter en stelt niet veel vragen, maar doortastende Amerikaan Stephen laat zich niet met een kluitje in het riet sturen. 

Het blijkt dat alle problemen terug te voeren zijn op een vreemde steen die Nahum in zijn plantenkas bewaard en waar hij mee experimenteert. Het is een meteoriet die vreemde, radioactieve straling afgeeft. De planten worden enorm groot, maar alle mensen worden ziek en sterven aan de vreemde straling. Daarom werd Helga ziek, ligt moeder nu alle dagen op bed en voor Susan ziet het er ook niet goed uit als ze blijft. 

Uiteindelijk eindigt alles in tranen. Letitia is niet alleen ziek geworden van de straling maar ook waanzinnig. Zij probeert alles en iedereen in huis te vernietigen. Hetzelfde geldt voor Helga, ook zij keert terug en wil wraak nemen op Nahum die haar met zijn experimenten in het ongeluk heeft gestort. Iedereen die ook maar iets te maken had met de meteoriet sterft, Witley Hall gaat in vlammen op en Stephen en Susan zijn vrij om iets nieuws op te bouwen. 

Conclusie

Dit was geen hele beste film, maar dat heeft misschien ook met het tijdvak te maken. Susan Witley was wel heel dom, goedgelovig en meegaand, terwijl zij toch een volwassen vrouw met een universitaire opleiding moest voorstellen. Ze liet zich volledig afbluffen door haar vader en moeder in haar eigen huis en kon zelf helemaal niets ondernemen. Gelukkig was daar Stephen Reinhart die al haar problemen voor haar kon duiden en oplossen. Dat begon na een tijdje wel te irriteren. 

Verder wilde de film ook te veel. Er was een zieke moeder, een zieke dienstbode, een verlamde vader en een plotseling dood neervallende butler. Dat zijn wel heel veel zieke mensen in een huishouden van vijf personen. 

Bovendien werd na verloop van tijd wel duidelijk dat er iets sinisters gaande was, maar de nadruk die Nahum legde op tovenarij en invloeden van duivels kwam ook wat raar over in een film die duidelijk de tegenwoordige tijd moest verbeelden. Er zijn auto's, fietsen, vrouwen volgen zonder commentaar een universitaire studie, maar de duivel heeft nog altijd invloed in de wereld! 

Een wat onevenwichtige film, die de horror van een buitenaardse meteoriet niet duidelijk kan maken. Niet echt de moeite waard. 

Weird Legacies

Het was weer tijd voor een goed boek. Op een tweedehands boekenmarkt in Nijmegen tikte ik Weird Legacies op de kop. Dit is een verzameling verhalen die eerder werden gepubliceerd in het tijdschrift Weird Tales. Er staan bijdragen in van onder andere Robert Bloch, H. P. Lovecraft en August Derleth. 

Er staat een hele verzameling aan korte verhalen in, die allemaal een beetje vreemd, onverklaarbaar of ronduit griezelig zijn. En ze zijn best goed. Zo was er een verhaal van Solomon Kane, van Robert E. Howard, die ook de verhalen van Conan schreef. En er was een verhaal over een heel stadje dat in rep en roer raakt, wanneer er magische munten te ronde doen, die de laatste eigenaar rijkdom, verre reizen of juist de dood brengen. Wie houdt als laatste een magische munt vast? Welke munt is welke?

Het zijn allemaal verhalen die nog wel even stof tot nadenken geven en ze hebben allemaal iets griezeligs of onverklaarbaars, wat het de moeite waard maakt. Zeker eens meepakken als je de kans krijgt. 

Collect Call of Cthulhu

De verhalen van H. P. Lovecraft zijn niet alleen vaak verfilmd, ze zijn ook nog wel eens inspiratie geweest voor een tekenfilm. Om precies de zijn, de aflevering Collect Call of Cthulhu (1989) van de The Real Ghostbusters, de animatieserie. The Ghostbusters was natuurlijk een iconische film uit de jaren '80. Een vervolg kon niet uitblijven en later volgde dan ook deze tekenfilmserie. 

De aflevering Collect Call of Cthulhu is niet gebaseerd op een concreet verhaal van Lovecraft, maar alle Cthulhu elementen komen wel aan bod in de aflevering, en dat maakt hem nog best leuk. 

Spoilers

Het verhaal begint met een tentoonstelling van de Necronomicon in een museum in New York, het is uitgeleend door de universiteit van Arkham. Dit boek wordt uiteraard gestolen en de Ghostbusters worden gevraagd het terug te vinden, vanwege de occulte connotaties van het boek. 

Op hun zoektocht naar aanwijzingen worden de Ghostbusters geconfronteerd met:

• monsters van voorbij de sterren; 
• Gekke cultisten die Cthulhu terug willen brengen, en
• wetenschappers met vreemde onderzoeksterreinen.

Verder moeten de Ghustbusters onderzoek doen in bibliotheken (van stripalbums en korte verhalen). En uiteindelijk moeten ze alles op alles zetten om de wereld te redden. 

Conclusie

Deze korte aflevering werkt eigenlijk nog best goed als een Lovecraft verhaal, of zelfs als (kort) Call of Cthulhu avontuur. Alles zit erin! Een vreemd mysterie, een onderzoek, confrontatie, de realisatie dat de wereld vreemder en gevaarlijker is dan we kunnen weten (en de Ghostbusters hebben daar natuurlijk al een goed idee van. 

Zeker de moeite waard om eens te kijken als je op zoek bent naar Cthulhu - media.