Nieuw tuinierseizoen (2023)

Kerst ligt alweer een tijdje achter ons. De dagen worden weer aanmerkelijk langer en dat betekent dat het weer tijd is om me te verdiepen in een nieuw tuinierseizoen! Afgelopen weekeinde ben ik voor het eerst in het nieuwe jaar ook weer op de moestuin geweest. Er moest weer mest verspreid worden voor de nieuwe plantjes. Nadat ik een middagje met kruiwagens voor paardenmest heen en weer heb gesjouwd en het heb verspreid door de moestuin, moet ik me nu maar eens gaan concentreren op wat ik in de grond wil hebben. 

In het verleden kocht ik veel zaad bij Vreeken. Maar dit jaar was veel van wat ik hebben wilde (tijdelijk) uitverkocht. Voortaan moet ik misschien toch maar wat eerder een bestelling plaatsen. Gelukkig heb ik een intratuin in de buurt en kon ik daar mijn slag slaan. 

Dit jaar heb ik weer gekozen voor tuinbonen (zoals ook in eerdere jaren). Verder ook maar eens voor gewone bonen gegaan. Tuinbonen en kapucijners zijn al jaren een hit, misschien wordt het toch tijd om eens uit te spreiden? Verder heb ik ook wat rode zonnebloemen gekocht, hopelijk trekt dat weer lekker wat insecten aan. 

Maar voor nu is het voor de meeste planten nog te koud om te zaaien. Ik breng eerst de tuin nog wat meer op orde. Er moet gespit worden, bladeren weggeharkt, misschien nog wat dode planten verwijderen. En dan eerst maar eens in bakjes in de vensterbank of in de koude kas. En dan in april of mei kunnen we naar de volle grond gaan. 

The Electrical Life of Louis Wain

Dit keer heb ik The Electrical Life of Louis Wain (2021) van Will Sharpe gezien. De hoofdrol is voor Benedict Cumberbatch (Tinker, Tailor, Soldier, Spy (2011), Doctor Strange, Sherlock). Verder zijn andere belangrijke rollen voor Claire Foy, Andrea Riseborough en Toby Jones (Tinker, Tailor, Soldier, Spy (2011), Sherlock, Captain America). Het oorspronkelijke plan was om deze film in de bios, eind 2021 te zien. Maar toen hij uitkwam, hadden we net weer te maken met een lockdown. Gelukkig bood onze bieb uitkomst en konden we hem daar gewoon lenen. 

Lang lang geleden speelde ik met vrienden het Call of Cthulhu rollenspel, om precies te zijn Curse of Nineveh. Naar aanleiding daarvan zijn we zelfs nog eens naar een tentoonstelling gegaan over die tijdsperiode, Nineveh. En een van de NPC's uit deze campagne, die we tegenkwamen in Bethlam Royal Hospital, was Louis Wain, die maar bleef orakelen over katten. Vandaar dat we erg geïnteresseerd waren in deze film. 
Louis Wain was een artiest, die leefde van 1860 tot 1939 en een carrière heeft gemaakt van het tekenen van katten. Maar later in zijn leven, werden zijn psychische problemen steeds ernstiger en hij eindigde in een psychiatrisch hospitaal. 

Spoilers

De film begint met de begrafenis van de vader van Louis Wain in 1880. De jonge Louis Wain (Cumberbatch) is meteen het hoofd van het huishouden en moet zijn moeder (Nicholls, Brideshead Revisited) en zijn vijf jongere zussen onderhouden. Het is de Victoriaanse tijd, de familie is van goede komaf en het is onbestaanbaar dat moeder of zussen zelf bijdragen aan hun onderhoud. Louis Wain is een beetje vreemd en onaangepast, maar heeft wel werk. Hij is illustrator en erg goed in snel schetsen en tekeningen maken van mensen, dieren en landschappen. Deze verkoopt hij aan kranten en tijdschriften, onder andere aan Sir William Ingram (Jones) van The Illustrated London News. 

Oudste zus Caroline probeert haar jongere zussen een opvoeding mee te geven, want moeder interesseert zich daar niet voor. Zij huurt gouvernante Emily Richardson (Foy) in om les te geven aan de jongere zussen. 

Al snel ontstaat er een relatie tussen Louis en de tien jaar oudere Emily, wat een groot schandaal is. Zij is niet alleen ouder, maar ook nog eens van een lagere klasse! Maar Louis trekt zich daar niets van aan en huwt Emily. Zij gaan samen wonen en Louis onderhoudt nog steeds zijn moeder en zussen. Ze adopteren zelfs een klein katje. Het geluk is echter niet van lange duur, Emily blijkt borstkanker te hebben, een doodsvonnis in deze tijd. 

Na het overlijden van Emily blijft Louis tekeningen maken en wordt daar erg beroemd mee. Maar hij is nog steeds niet in staat om zijn familie te onderhouden, aangezien hij geen benul van zakendoen heeft. Hij verkoopt zijn tekeningen en verdient niets aan royalties. Bovendien geeft hij zijn geld uit aan allerlei vreemde hobbies. Verder worden zijn psychische problemen ook erger. Hij heeft angsten van stormen en verdrinken. Overal ziet hij katten. 

Wanneer kort na elkaar zijn jongere zuster Marie (Squires) krankzinnig wordt en zijn moeder en zijn oudste zuster overlijden, gaat de mentale staat van Louis Wain ook hard achteruit. Hij wordt door zijn armlastige zusters ondergebracht in een beroerd psychiatrisch hospitaal. Daar wordt hij herkend en een inzamelingsacties wordt gestart om betere zorg voor hem te realiseren. Hij eindigt zijn dagen in Napsbury Hospital.

Conclusie  

Er valt niets af te dingen op de prestaties van Louis Wain en Claire Foy. Die weten prima een verliefd stel met allerlei beperkingen neer te zetten. En hetzelfde geldt voor de meeste bijrollen. Desdanks is dit een matige film. 

Het grootste probleem wat ik had was dat ziekte en beperkingen wel heel erg romantisch in beeld gebracht werden. Louis en Emily zijn niet meer dan wat verdoolde zielen, die elkaar gevonden hebben, ondanks de weerstand van de samenleving. Maar eigenlijk zijn zij mensen die beiden worstelen met ernstige beperkingen, dodelijk ziekte, zeer beperkte zorg en de ernstige gevolgen die dat heeft voor hun dagelijks leven. Maar hé, je houdt er leuke tekeningen aan over. 

Daarnaast was (ook) een groot schandaal dat Louis trouwde met een vrouw die veel ouder was dan hij, wel tien jaar! En in de film hebben ze dan gekozen voor Benedict Cumberbatch (uit 1976) en Claire Foy (uit 1984). De actrice is 8 jaar jonger dan de acteur en dat is te zien. Het was ongetwijfeld onmogelijk om een (eventueel Britse) actrice uit ca. 1966 te vinden, die er nog een beetje leuk uitzag om een realistische relatie uit te beelden. 

En veel van de problemen van Louis en zijn zusters komen voort uit de beperkingen die de samenleving in die tijd oplegde aan vrouwen. Ze mochten niet werken, alleen trouwen, en daarmee kwam alle verantwoordelijkheid voor hun onderhoud, welzijn en ontwikkeling op de schouders van de jonge Louis Wain. En hij is daar buitengewoon ongeschikt voor en maakt keer op keer verkeerde zakelijke beslissingen. De suggestie is dat zijn oudere zuster Caroline een veel praktischer hoofd van het huishouden zou zijn. Maar de film zegt niets over deze ongelijkheid en de problemen die dat veroorzaakt voor zowel vrouwen als mannen. 

Aan de andere kant werd de toenemende waanzin van Louis Wain wel goed in beeld (en geluid) gebracht. Iedere keer wanneer hij overprikkeld raakt van de chaos om hem heen, wordt het beeld raar. De katten krijgen vreemde aura's, de wereld wordt overspoeld door kleur en landschappen krijgen een schilderachtig karakter. Ook met geluid wordt gespeeld. Louis was zeer geïnteresseerd in electriciteit en de soundtrack maakt veel gebruik van het redelijk obscure instrument de Theremin. Deze geeft een wat bevreemdend geluid en pas erg goed bij de waanzin en obsessies van Louis Wain. 

Alleen kijken als je erg geïnteresseerd bent in het werk van Louis Wain (zoals wij) of in een van de acteurs. 

Paddenstoelenrisotto met Gierst

In mijn zoektocht naar recepten met Gierst in het Internationale Jaar van Gierst heb ik dit keer een paddenstoelenrisotto gemaakt, maar dan met Gierst in plaats van met rijst. En het werkte best goed! 
De paddenstoelenrisotto is naar een recept van Delia Smith, maar ik heb de arborio rijst vervangen voor gierst. 

 

Benodigdheden

• 150 gram gierst (oorspronkelijk 175 gram arborio rijst)
• 0,5 L kokend water (met een paddenstoelenbouillonblokje)
• 15 gram gedroogd eekhoorntjesbrood
• 225 gram verse, gehakte paddenstoelen (ik nam wat kastanjechampignons, Eryngii en Shii Take)
• 1 gesnipperde ui.
• 1 glas witte wijn (had ik niet in huis, dus maar zonder gedaan)
• boter
• parmezaanse kaas, geraspt
• zout en peper

Bereiding

1. Doe de gedroogde paddenstoelen in een kom met het kokende water (ik deed daar nog het bouillonblokje bij. 
2. Smelt de boter in de pan. Voeg daar de gesnipperde uit bij. Als de ui glazig is geworden, voeg dan de paddenstoelen toe. 
3. Haal het eekhoorntjesbrood uit het water en bewaar het water. Voeg het eekhoorntjesbrood toe aan de pan. 
4. Voeg nu de gierst to en laat even meebakken, zodat alles onder de boter zit. Voeg het glas wijn toe. 
5. Voeg beetje bij beetje de bouillon toe. Voeg pas meer toe, als de eerdere bouillon is opgenomen. Ik merkte dat dit bij de gierst een stuk sneller ging dan bij risotto rijst, dus hou het in de gaten. 
6. Blijf bouillon toevoegen en zachtjes sudderen, tot de gierst gaar is, de risotto een nog wat soepige consistentie heeft.
7. Voeg nog wat parmezaanse kaas toe en serveer. 

Dit smaakt heerlijk, maar mist een beetje groente. Als je wil kun je halverwege het koken van de gierst nog een gehakte paprika of gesnipperde bosui toevoegen. 

Ik Pas 2023

Net als in voorgaande jaren (2021 en 2022) heb ik weer mee gedaan aan Ik Pas, en me voorgenomen om geen alcohol te drinken in Januari. Ik heb me dit jaar ook ingeschreven bij Ik Pas, dus ik was een van de 33.707 mensen die meedeed. Maar even stoppen met alcohol drinken wordt steeds populairder, in de kranten verschenen ook allerlei artikelen over alcoholvrije alternatieven en gezondheidsvoordelen van minder alcohol drinken.

Alcoholvrije Gin

Zelf tel ik altijd vanaf 2 januari, vanwege de champagne om middernacht. En ik ben begin Januari nog op stap geweest met een oud-collega, waarbij ik in De Hemel nog twee drankjes heb gehad. Dus ik liet de IkPas periode nog even langer doorlopen, om toch aan mijn 31 dagen zonder alcohol te komen. En net als voorgaande jaren was ik op zoek naar alternatieven om te drinken in de avond. Sander heeft alcoholvrije Gin geïntroduceerd. Ik vond het een tikje chemisch smaken, maar met voldoende tonic een redelijk alternatief. 

Om de een of andere reden had ik er dit jaar veel moeite mee. Wat ik maar raar vond. Zoveel drink ik niet, dus tijdens de IkPas maand in Januari mis ik ook niet veel. Bovendien zat ik in 2021 en 2022 in Januari alleen maar thuis, en kon ik niets doen. Meer verleiding om te fles te grijpen, zou je denken. Inmiddels zijn alle Corona restricties gelukkig opgeheven, ik kon elke avond op stad om afleiding te vinden. Maar goed, ik heb het vol gehouden!

Starship Troopers

In de oude doos zitten steeds meer films, deze keer keek ik Starship Troopers (1997), inmiddels meer dan 25 jaar oud. Deze film van Paul Verhoeven (Benedetta) is naar een boek van Robert Heinlein, maar heeft bepaald een andere kijk op de moraal van het verhaal. 

In de film zien we verder een hele hoop bekende en minder bekende koppen uit de ninteties, zoals Casper van Dien (Sleepy Hollow), Denise Richardson, Clancy Brown (Thor: Ragnarok) en Michael Ironside. 

Spoilers

De film is meer dan 25 jaar oud, mensen. Het boek waar het op gebaseerd is, is uit 1959. Het zou allemaal geen verrassing meer mogen zijn. 

De film begint met een journalist, die vanaf het slagveld verslag doet van een gruwelijke strijd op een verre planeet. Soldaten rennen langs hem en leveren slag met insect-achtige buitenaardse wezens. Dan wordt de journalist gegrepen door een van de monsters en live op camera opgegeten. Even later volgt de cameraman (Paul Verhoeven-style, de ingewanden spetteren alle kanten op). Het blijkt dat de slag buitengewoon beroerd verloopt voor de mensheid. 

Dan gaan we naar een jaar eerder. We zien vrienden Johnny Rico (van Dien), Carmen Ibanez (Richards), Carl Jenkins (Harris) en Dizzy Flores (Meyer), die bij elkaar op de middelbare school zitten in Buenos Aires. Ze doen eindexamen en maken zich zorgen om de toekomst. De mensheid is in oorlog met de Bugs, een gruwelijk ras van insectachtige, buitenaardse wezens. Ze besluiten om zich allemaal in te schrijven voor het leger. En alleen door bij het leger te gaan, kan een burger stemrecht en allerlei andere rechten verkrijgen. 

De oorlog is al langere tijd gaande. Overal zijn veteranen van de oorlog te zien. Allemaal hebben ze gruwelijke verminkingen, leraar Raszack (Ironside) mist een arm en de biologie-lerares is blind en heeft een volledig verbrand gezicht. 

Johnny en Dizzy komen in dezelfde legereenheid, de Mobiele Infanterie, Carmen wordt piloot en Carl wordt spion. Johnny en Dizzy doorlopen een brute training onder leiding van Sergeant Zim (Brown). Inmiddels is Buenos Aires vernietigd door de Bugs, door middel van een asteroïde. Dat maakt Johnny en Dizzy en hun collega's alleen maar meer gemotiveerd om te vechten.
Na hun training worden ze toegewezen aan een nieuwe eenheid en uitgezonden naar de planeet Klendathu, waar de Bugs wonen. Daar komt iedereen dan terecht in de gruwelijke slag, waarmee de film begon. 

Na afloop van de slag worden Johnny en Dizzy toegevoegd aan de eenheid van Luitenant Raszack, die zijn carrière in het leger weer heeft opgepakt. Johnny maakt carrière in de eenheid van Raszack. Al snel krijgen ze een nieuwe missie op planeet P, waar een post van de mensen is overvallen door de Bugs. De eenheid van Raszack wordt ook gruwelijk overvallen, Raszack en Dizzy komen om. 

Maar de aanval op Planeet P heeft wel waardevolle informatie opgeleverd, volgens Carl Jenkins. Hij stuurt Rico en zijn nieuwe eenheid (aangevuld met wel heel jonge rekruten) terug naar Planeet P. Daar is waarschijnlijk een "Brein"bug te vinden, een leider van de andere bugs. Als Rico die te pakken kan krijgen, zou dat een hoop informatie opleveren voor de strijd tegen de bugs. 

Rico wordt teruggestuurd met zijn eenheid en ze vinden inderdaad de "Brein" bug, maar die heeft inmiddels Carmen gevangen genomen, dus zij moet ook nog gered worden. Maar uiteindelijk wordt iedereen gered, wordt er een "brein" bug gevangen genomen. De mensheid heeft een belangrijke slag gewonnen. 

Conclusie

Whew, wat een film. Net als Benedetta op het oog een oppervlakkige film (met veel seks of met veel geweld), maar als je even nadenkt, zit er toch nog een diepere laag in. 

Zo op het eerste oog is het een film over dappere jonge mensen, die strijd willen leveren om hun eigen normen en waarden en manier van leven te beschermen. En die manier van leven gaat over de vrijheid en vriendschap! Maar als je verder kijkt, zijn er toch wat vraagtekens te plaatsen. 

Zo wordt een militaire levensstijl, met heel veel bruut geweld en ernstige gevolgen voor de gehele bevolking, wel heel erg verheerlijkt. Soldaten lopen in uniform rond tussen burgers, kinderen spelen met wapens en krijgen kogels uitgedeeld. Carl Jenkins loopt later in zijn carrière rond in een jasje dat niet zou misstaan bij de Gestapo.  

Jonge, talentvolle mensen zien in deze wereld geen andere carrièremogelijkheden dan in het leger te gaan en hun leven en mentale en lichamelijke gezondheid op het spel te zetten, voor het recht om te stemmen, een politieke carrière te kunnen beginnen of kinderen te mogen krijgen.

 

En waarvoor allemaal? Op een plaatje zien we hoever de planeten van de mensen en de Bugs uit elkaar liggen. Waarom dan strijd leveren? Deze twee culturen kunnen toch niet in elkaars vaarwater zitten. En als je die vraag stelt, waren het dan de Bugs die de oorlog begonnen? Of waren het toch de mensen? Alle informatie over de oorlog krijgen we van een overheidskanaal. Wat is waar?

Zo zegt deze film, tussen alle explosies en ingewanden door, toch nog een hele hoop over de zin en onzin van oorlogsvoering, manipulatie van het publiek en gevaren van het fascisme.   

.