Ghostbusters 2

Nadat ik met de kinderen een tijdje geleden Ghostbusters heb gezien, stond nu ook Ghostbusters 2 (1989) op Netflix. Deze film van Ivan Reitman (Ghostbusters) en herhalen Bill Murray, Dan Akroyd (the Blues Brothers), Harold Ramis, Ernie Hudson (The Watcher), Sigourney Weaver, Annie Potts en Rick Moranis hun rollen uit het eerste deel. Maar we zien ook Peter MacNicol en Wilhelm von Homburg in nieuwe rollen. 

Volgens mij heb ik deze film indertijd nog in de bioscoop gezien, ik zal dan 12 geweest zijn. Waar lieten mijn ouders me naar kijken, vroeger?

Spoilers

Er zijn vijf jaar voorbij gegaan sinds de eerdere avonturen van de Ghostbusters en ze zijn behoorlijk in aanzien gedaald. Raymond (Akroyd) en Winston (Hudson) verdienen nu hun geld met een occulte boekenwinkel en optreden op kinderfeestjes, Peter (Murray) heeft een amateuristische talkshow over paranormale onderwerpen op een slecht bekeken TV zender en Egon (Ramis) is de enige die nog onderzoek doet, maar ook dat is heel wat minder prestigieus dan ooit. 

Dana (Weaver) leeft tegenwoordig als alleenstaande moeder, sinds de relatie tussen haar man (en vader van haar kind) eindigde in een scheiding. Ze verdient haar geld als restaurateur van schilderijen, onder leiding van Janosz Poha (MacNicol). Janosz is druk bezig met de restauratie van een enorm schilderij van Vigo the Carpathian (von Homburg), een brute Europese Tiran uit de 16e eeuw.

En dan start het plot. Een rozig slijm welt op uit de diepten van New York en besmet de kinderwagen van Dana en haar zoontje Oscar. Later gebeuren er in haar appartement weer vreemde dingen met slijm. Zij schakelt meteen de Ghostbusters in. Ondertussen kan Vigo the Carpathian vanuit zijn schilderij ook zijn omgeving beïnvloeden en hij draagt Janosz op om een kind te vinden waar Vigo in kan varen, om zo herboren te worden in de wereld. 

De Ghostbusters doen onderzoek naar het roze slijm en vinden er een hele rivier van die onder New York doorstroomt. Zelfstandig de weg openbreken en schade aanrichten mag natuurlijk niet, dus de Ghostbusters mogen zich verantwoorden voor de rechter (Yulin). Maar door het slijm dat ze meenemen naar de rechtszaal, manifesteren zich daar ook geesten. De Ghostbusters doen waar ze goed in zijn en ze zijn weten weer relevant te worden. 

De plannen van Vigo worden ook concreter. Hij laat Janosz de baby Oscar ontvoeren en lokt zo ook Dana naar het museum. Daar zal Vigo in de baby varen. Ondertussen bedekt het slijm het museum en niemand kan er meer in of uit. Om Dana en de mensheid te redden weten de Ghostbusters het slijm te gebruiken om het Vrijheidsbeeld te animeren. Dit wekt zoveel positieve gevoelens op bij de New Yorkers, dat de Ghostbusters de barrière om het museum weten te doorbreken en Vigo weten te verslaan. 

Conclusie

Niet zo fris als de eerste Ghostbusters, en iets meer horror-elementen, maar nog steeds hardstikke grappig. Minder geschikt voor de jongste kijkers dan de eerste Ghostbusters, vooral Vigo is een creep. 

Het slijm dat onder New York stroomt en zich voedt met de negatieve emoties van de inwoners is ook een mooie metafoor voor het verval van New York in de jaren '80, dat we ook zagen in The Fisher King. Er heerste veel armoede en er was weinig zorg voor mensen met psychische klachten, waardoor de straten volstroomden met daklozen. En het slijm maakt dat alleen maar erger. Gelukkig is het ook vrij eenvoudig om de gedachten van mensen om te buigen naar iets positief, met een symbool als het vrijheidsbeeld. 

Verder zagen we ook hoe Dana moest proberen haar baan te behouden, terwijl haar baas een oogje op haar heeft. Ze moest schipperen tussen de boot afhouden en Janosz niet beledigen, want als alleenstaande moeder had ze geen andere bron van inkomsten. Toch wel naar om te zien dat er tussen 1989 en de MeToo - periode zo weinig maar veranderd is voor vrouwen op de werkvloer. 

Troje

Enige tijd gelden was ik jarig en hoewel Corona het feestje de grond in boorde, was er toch een flink lichtpunt. Een week later werd Troy van Stephen Fry bezorgd. In het verleden heb ik al Mythos en Heroes gelezen. Dus ik was hier heel benieuwd naar. Ook omdat ik een tijdje geleden natuurlijk De Stilte van de Vrouwen en The Song of Achilles heb gelezen. 

En Stephen stelt niet teleur. Net als in Mythos en Heroes vertelt hij duidelijk en met humor over de Belegering van Troje. Er wordt ingegaan op het verleden, hoe de belangrijkste spelers in het verhaal tot hun standpunten zijn gekomen en wat hun relatie is tot de Goden van het Griekse Pantheon. Iedere vooraanstaande familie kan bogen op afstamming van deze of gene Godheid. Dat geeft voordelen natuurlijk, maar vaak ook grote nadelen. De zegeningen en vervloekingen van de Goden blijven ook na verschillende generaties nog van kracht. 

Maar de Goden zijn niet de enigen die hun invloed laten gelden. Ook de verschillende koningen en generaals in de oorlog zijn van invloed op het verloop ervan. Mannen en vrouwen, die beledigingen niet over hun kant kunnen laten gaan, die gemaakte beloften niet kunnen vergeten en die zich laten leiden door hun emoties. 

En zo sleept de Trojaanse oorlog maar voort, om te eindigen in een bloedbad dat de wereld tot die tijd nog niet had gezien. De Trojanen werden verslagen, de mannen en kinderen gedood en de vrouwen in slavernij weggevoerd. 

Als je ook maar een beetje interesse hebt in de Trojaanse oorlog is dit het boek om te beginnen. Het is vlot en toegankelijk geschreven en er wordt iedere keer even terugverwezen naar ieders afkomst en samenhangende Goddelijke bijstand. Dus, begin hier!

Snoeien

Vorige maand heb ik nog bolletjes in de tuin geplant. Maar we waren nog niet klaar met de tuin klaarmaken voor de winter. We hebben een Kerspruim in de tuin staan, erg mooi, de eerste boom die gaat bloeien in het voorjaar. Maar hij groeit hard, heel hard. We hebben hem in 2011 eens flink teruggesnoeid, toen we onze tuin onder handen namen. En daarna misschien nog eens een keer. Maar het was duidelijk te lang geleden. De boom begon weer tegen de schutting aan te drukken en over andere planten heen te hangen. Dus de zaag moest erin. 

En dat hebben we geweten. Sander is twee dagen bezig geweest om de boom naar beheersbare proporties terug te krijgen. Eerst heeft hij de behapbare takken weggehaald. Maar toen waren er nog twee hele grote takken over die we ook veilig door moesten zagen en toen ook nog veilig moesten laten vallen. Dat is gelukkig gelukt. 

En nu ligt de tuin voor met allemaal snoeiafval dat we ook weer weg moeten zien te krijgen. Dat gaat ook nog een hele klus worden. Maar de grote stammen gaan op de houtstapel voor de open haard (van volgend jaar of zo, eerst goed drogen) en de kleine takjes zijn voor de biobak. 

The Sheik met Rudolph Valentino

Een paar jaar geleden las ik het boek waar alle boeket-reeks romans mee gestart zijn, The Sheik van E. M. Hull. En het was vreselijk, een gruwelijke combinatie van ontvoering, geweld en racisme, dat gebracht werd als de romantische wensdroom van iedere vrouw. Maar het was in zijn tijd (1919) waanzinnig populair, zozeer zelfs dat het werd verfilmd als The Sheik (1921), slechts twee jaar later (99 jaar geleden mensen). Wat dat betreft zijn er veel paralellen met de Fifty Shades trilogie (ook gevaarlijke bagger). 

The Sheik

The Sheik is van George Melford en de iconische hoofdrollen worden vervuld door de te jong overleden Rudolph Valentino en Agnes Ayres. In een kleinere rol zien we ook nog Adolphe Menjou (Paths of Glory). Verder worden veel van de "Arabieren" met sprekende rollen gespeeld door blanke mannen met veel make-up. 

Spoilers

Het verhaal volgt redelijk trouw het verhaal van het boek. Alleen is het seksuele geweld en fysieke geweld er grotendeels uitgehaald, dat had op het scherm toch niet zo lekker gewerkt. 

Diana de Mayo (Ayres) verblijft met haar broer Aubrey (Butler) in Biskra, Algerije. Daar veroorzaakt zij het ene schandaal na het andere, omdat zij zich zo onvrouwelijk gedraagt. Ze wijst huwelijksaanzoeken af en ze wil zonder mannelijke begeleiding door de woestijn van Algerije van Biskra naar Oran trekken. Dat doen nette meisjes niet. 

Wanneer zij de avond voor haar vertrek naar het Casino gaat, wordt haar de toegang ontzegt. Een Sheik van een van de woestijnstammen heeft het hele Casino gehuurd en blanken zijn niet welkom. Een nieuwsgierige Diana vraagt een danseres om haar kostuum en gaat toch het Casino binnen. Daar ziet zij dat de oude Arabieren allemaal gokken om de aanwezige dames. Zo worden de bruiden over de mannen verdeeld. Ook Diana wordt aangezien voor een Arabische bruid en zij wordt het podium opgetrokken. Maar dan ontdekt men dat zij een blanke vrouw is. Sheik Ahmed Ben Hassan (Valentino) is geïntrigeerd door deze brutale meid, maar hij stuurt haar weg. Een andere man, Mustapha Ali (Brinley), herkent haar als de vrouw die hij de volgende dag door de woestijn moet begeleiden. 

Later die avond breekt de Sheik in in het appartement van Diana. Hij snuffelt wat rond en maakt haar wapens onklaar. Diana wordt wakker, maar dan is de Sheik alweer in de straten van Biskra. Diana vertrekt volgens plan, onder begeleiding van haar gids Mustapha Ali. Zodra zij afscheid heeft genomen van haar broer en alle andere blanke mensen uit het zicht zijn, slaat Sheik Ahmed ben Hassan toe. Hij ontvoert Diana en neemt haar mee naar zijn tenten. 

De Sheik en zijn slachtoffer
(Let op zijn zwarte handen!)

En eenmaal in de tenten begint de horror pas goed voor Diana. De Sheik geeft haar allerlei opdrachten en verwacht dat zij die uitvoert. Onder andere over het soort kleding dat ze moet dragen. Verder verwacht hij dat ze nu als man en vrouw kunnen samenleven. De eindeloze verkrachtingen uit het boek zijn uit de film gelaten, maar er zijn toch wat hints dat de Sheik zich opdringt en dat Diana zich niet altijd kan verzetten. 

Diana onderneemt ontsnappingspogingen, maar in de woestenij van Algerije leidt dat iedere keer tot niets. De Sheik haalt haar terug en laat haar weten dat zij hem zal leren liefhebben. Uiteindelijk komt een vriend van de Sheik op bezoek, Raoul St. Hubert (Menjou). Diana heeft een nieuwe inzinking als zij zich realiseert dat een westerse blanke man haar nu zal zien in deze staat van onderwerping aan een Arabier. 

Raoul St. Hubert is een van de weinigen die de Sheik kan tegenspreken en hij geeft zijn oude vriend een ferme toespraak. Hij kan een blanke, voorname vrouw als Diana niet zo behandelen als hij nu doet. Daar zal zij aan onderdoor gaan. De Sheik ziet in dat hij verkeerd bezig is geweest en wil Diana wat meer vrijheid geven. Daar maakt zij onmiddellijk gebruik van, door weer te ontsnappen aan de aandacht van Gaston (Littlefield), de Franse bediende van de Sheik. En zo komt ze in het vizier van Sheik Omair (Long). 

Deze Sheik Omair neemt Diana gevangen en een dappere Sheik Ahmed gaat haar bevrijden. Na een lange strijd wordt Diana bevrijd, maar raakt Sheik Ahmed gewond. Zijn vriend Raoul St. Hubert probeert hem te genezen. En Diana realiseert zich hoeveel zij van haar Sheik houdt. Als Raoul dan nog onthult dat de Sheik eigenlijk helemaal geen Arabier is, maar het kind van een Engelsman en zijn Spaanse vrouw, staat niets hun liefde nog in de weg. 

Conclusie

Deze film is wat minder eng en racistisch dan het boek, maar het scheelt niet veel. De mishandeling en verkrachting van Diana is wel uit de film gehaald, dat kon daar natuurlijk niet. Desondanks wordt er ingebroken bij Diana, wordt zij ontvoerd, haar spullen afgepakt en wordt zij bedreigd. 

Voor de volledigheid haal ik hem maar weer van stal, hieronder de 10 signalen van gewelddadig relatie, bij 3 verbreek je de relatie, tussen de 3 en de 5 ga je rennen en bij meer dan 5 stop je niet om nog je spullen te pakken. 

1. Jaloezie - Niet echt. 
2. Bezitterigheid - Check, zoals verschillende keren in de film gezegd wordt, als een Arabier een mooie vrouw ziet, neemt hij haar. 
3. Controlerend gedrag - Check, de Sheik ontvoert Diane en houdt haar gevangen in zijn kampement, middenin de woestijn. Zij kan niet weg. En zelfs in dat kampement houden zijn bedienden en mannen haar in de gaten.
4. Schelden - Niet echt.
5. Kleineren - Niet echt.
6. Bedreigen - Met (seksueel) geweld.
7. Isoleren - Check, Diane kan niet vertrekken uit de woestijn.
8. Stemmingswisselingen en wisselend gedrag - Niet echt.
9. Schuld geven aan anderen - Niet echt.
10. Beslissingen nemen voor anderen - Check, De Sheik bepaalt wat Diane draagt, doet, eet, of verder maar kan doen.

Deze Sheik vertoont 5 van de 10 kenmerken. Rennen en laat je spullen maar liggen Diana! Hiermee is hij wel wat minder eng dan de Sheik uit het boek (5 tegen 8,5), maar nog steeds eng genoeg. Ondanks dat hij een lief gezichtje heeft. 

Verder droeg het overdreven acteerwerk van de era van de stomme films ook niet bij aan de romantische toon. Iedere keer wanneer Rudolph Valentino grote ogen opzet om zijn interesse in Diana te laten blijken, kreeg ik de kriebels. Hij zag er eerder uit als een enge stalker. 

Daarbij komt dat de film nog steeds erg racistisch is. Blanke Europeanen en Arabieren zijn duidelijk hele verschillende mensen en het is wel duidelijk wie er hoger in rang staat dan de ander. Verder is er ook weer voorgekozen om de belangrijkste "Arabische" rollen te laten vertolken door mannen die kunnen doorgaan voor blank. Kijk bijvoorbeeld ook eens naar de armen van de Sheik in beide fotos, die zijn duidelijk veel zwarter dan zijn gezicht. En tot slot kan Diana pas echt toegeven aan haar liefde voor de Sheik, wanneer blijkt dat hij eigenlijk blank is. 

Het enige pluspunt aan deze film was de prachtige muziek. Deze ondersteunt echt het verhaal en de scenes.   

Halloween 2020

Corona heeft ons nog steeds in zijn greep. Mijn verjaardag heb ik in zeer kleine kring gevierd en nu stond Halloween voor de deur. Sinds een aantal jaar wordt Halloween in onze buurt wat intensiever gevierd. En dit jaar wilden we er ook bij stilstaan. Ik heb mijn vleesmuiskoekjes gebakken voor de kindjes uit de buurt, en lekkere hapjes gemaakt voor in de avond. 

In de middag begonnen we met een enge kinderfilm, voor het kleinste spookje. En in de avond ging Sander met het kleinste spookje op pad om snoepjes te krijgen. Het Darth Vader - pak dat onze oudste eens voor Carnaval paste haar nu prima. En het middelste spookje ging weer met een vriendin op pad. Ik bleef achter met het grote spook, dat nu echt te oud is voor Halloween. 

Wij hebben ons nog vermaakt met een collectie aan Treehouse of Horror - Halloween afleveringen van The Simpsons. Maar helaas, Corona hield veel mensen thuis, bij ons kwam niemand aan de deur, terwijl ik in vorige jaren meestal zo door mijn koekjes heen was. Meer voor ons, zullen we maar zeggen. 

Na een succesvolle rooftocht kwamen de spookjes weer thuis.