The Haunting

The Haunting (1963) is een klassieke horrorfilm van Robert Wise en gebaseerd op het boek The Haunting of Hill House van Shirley Jackson, dat ik zelf ook eens gelezen heb. Ik kan me ook herinneren dat ik de verfilming uit 1999 eens gezien heb, die was ook behoorlijk naargeestig.

In de film zien we Julie Harris en Claire Bloom (A Doll's House, Brideshead Revisited) in de belangrijkste rollen. 

Spoilers 

De film begint met een verteller die ons vertelt over Hill House, zijn vreemde eigenaar en de vreemde gebeurtenissen die het zijn sinistere reputatie hebben gegeven. Het werd ooit gebouwd door Hugh Crain (Lang) voor zijn vrouw en kind. Maar zijn eerste vrouw overleed, terwijl zij onderweg was naar het huis.  Zijn tweede vrouw kwam ten val in het huis en stierf. En zijn dochter leefde altijd alleen in het huis, uiteindelijk erfde haar verzorgster het huis, maar die verhing zichzelf daarna. Het huis is nu in handen van verre familie van de verzorgster. 

De verteller blijkt Dr. John Markway (Johnson) te zijn, een onderzoeker naar het paranormale. Hij wil, samen met drie onderzoekers (of eigenlijk proefkonijnen) tijd doorbrengen in het huis, om te bekijken wat er waar is van de verhalen. De eigenaresse geeft daar uiteindelijk toestemming voor. 

We volgen Eleanor Lance (Harris), een jonge vrouw die aan alle kanten onderdrukt wordt. Zij ziet haar tijd als onderzoeker in Hill House als een ontsnapping aan haar beroerde leefsituatie met haar zuster en zwager. Eenmaal aangekomen in Hill House, wordt zij meteen overweldigd door de sinistere architectuur en inrichting. En de onheilspellende woorden van de conciërge en huishoudster helpen ook niet. 

In het huis ontmoet zij al snel Theodora (Bloom), een onafhankelijke en vrijgevochten (en tikje lesbische) vrouw. In alle opzichten is zij een tegenpool van Eleonora, maar al snel staan zij op vriendelijke voet met elkaar. Daarna arriveren Dr. John Markway en Luke Sannerson (Tamblyn), de erfgenaam van het huis. Bijna meteen beginnen ook de vreemde gebeurtenissen. Er worden vreemde geluiden gehoord, vreemde stemmen en voetstappen. En het huis lijkt wel bijzonder geïnteresseerd in Eleanor.

De spanningen lopen steeds verder op. Is het huis daadwerkelijk bezeten, of proberen de verschillende logés zelf de boel te manipuleren? Iedereen bereikt een kookpunt wanneer Grace Markway (Maxwell) op komt dagen, John blijkt getrouwd te zijn. Eleanor neemt dit bijzonder zwaar op. Uiteindelijk ontvlucht zij het huis en rijdt zij zichzelf te pletter tegen de boom waar ook de eerste Mevrouw Crain haar einde vond. Iedereen vertrekt en het huis blijft achter. 

Conclusie

Geen wonder dat deze film een klassieker is geworden. Het huis is steeds aanwezig met zijn waanzinnige architectuur en inrichting. Het heeft duidelijk gediend als inspiratie voor Crimson Peak, waar ook een huis met bizarre architectuur een belangrijke rol speelde. Verder wordt er ook veel gebruik gemaakt van de zogenaamde Dutch Angles, wat het verhaal een nog vreemdere en waanzinniger aanblik geeft. 

De focus ligt vooral op Eleonora en haar ervaringen. Die worden uitgelegd door middel van haar eigen innerlijke stem. In het begin ligt het er wat al te dik bovenop, maar na een tijdje ga je helemaal mee in haar steeds waanzinniger overwegingen. 

En uiteindelijk wordt het nooit helemaal duidelijk. Wat gebeurde er nu echt? Spookt het? Was Eleonora altijd al waanzinning? Werd zij wreed gemanipuleerd door de mensen om haar heen. 

Zeker de moeite waard. 

  

Spellenavond Januari 2025

Oud en Nieuw is weer voorbij en het normale leven is weer min of meer begonnen (af en toe een feestje), en dat betekent dat de maandelijkse spellenavonden in 2025 ook weer begonnen zijn. Gisteren kwamen er nog best veel mensen over de vloer, die een spelletje wilden spelen. Een aantal mensen had aangegeven Mechs versus Minions te willen spellen, en Rising Tide kwam ook nog op tafel (kennelijk een combinatie die we leuk vinden?). 

Maar voor we daar aan begonnen had een vriend nog Tokyo Highway: Rainbow City meegenomen. Hiermee bouwt iedereen aan zijn eigen snelweg, die om alle belangrijke punten van Tokyo heen gebouwd moet worden. Het was een combinatie van Junk Art (vorig jaar nog een hit)  en een soort omgekeerd Mikado. Met vreemde vormen blijf je bouwen en vouwen. En zo lang als je maar niets omver gooit en steeds hoger bouwt, kun je punten krijgen. 

En je bouwt snelwegen. Het gaat niet om een soepele rij-ervaring, of efficiënt van A naar B komen. Het is de bedoeling dat je zo vaak mogelijk over (of onder) de snelweg van je tegenstanders heen gaat. En dan ligt een klein ongelukje natuurlijk snel op de loer. Al met al een geinig spel, ook geschikt voor de jongere doelgroep. 

Daarna wist ik nog met twee vrienden Nederland van het wassende water te redden, dus mijn avond kon niet meer stuk. 

De Hobbit

Voor mijn verjaardag heb ik niet alleen de laatste hervertelling van de Odyssee gekregen, maar ook een Engelse versie van De Hobbit, een mooie hardcover versie met tekeningen van Alan Lee. 

Jaren geleden heb ik wel De Hobbit gelezen, maar in het Nederlands. En een versie hebben laatst ook voorgelezen aan ons jongste kind. En ik heb natuurlijk ook de trilogie Lord of the Rings, ook met de mooie tekeningen van Alan Lee. Maar deze had ik dan nog niet.

Spoilers

Het verhaal is alweer uit 1937, dus het mag allemaal geen verrassing meer zijn. 

Het verhaal begint met Bilbo Baggins, een Hobbit die in een hol onder de grond leeft. Hij leidt, samen met zijn dorpsgenoten een vrij gezapig en landelijk leven. Op een dag wordt dat volledig op zijn kop gezet door de komst van de Tovenaar Gandalf en dertien dwergen. Zij zijn op een missie om een drakenschat te roven. En hebben daarbij een inbreker nodig. Om de een of andere reden zien zij in Bilbo een prima inbreker. 

Thorin en zijn dwergen beleven samen met Bilbo een hoop verschillende avonturen. Zij komen langs het huis van Elrond, de Misty Mountains en uiteindelijk bij de draak Smaug in zijn Eenzame berg. Een draak is nog niet makkelijk te verslaan, maar met wat hulp van dappere mensen lukt het toch. Maar dan begint het gedonder, want inmiddels zijn er veel verschillende groepen op de hoogte van de missie van Thorin en de zijnen en de enorme drakenschat. 

Zal het Bilbo lukken om alles tot een goed einde te brengen? Zal hij eindelijk kunnen terugkeren naar zijn warme, comfortabele hol onder de grond? En zal de vreemde toverring die hij vond nog voor problemen zorgen?

Conclusie

Het is een klassieker en met reden. Het verhaal is duidelijk bedoeld voor een jongere (maar niet heel jonge) doelgroep. Het is redelijk spannend, maar de verschillende avonturen lopen steeds goed af. En uiteindelijk overwint het goede, zoals het hoort in sprookjes. Het is lang niet zo grimmig als het het vervolg In de Ban van de Ring. 

De verschillende karakters komen ook goed tot hun recht. Bilbo zit duidelijk tot over zijn oren in de problemen. De verschillende dwergen zijn zeer verschillend en duidelijk van elkaar te onderscheiden. En Gandalf is een mysterieuze tovenaar, met een heel andere missie van Thorin en de zijnen. Het is duidelijk dat er meer speelt in de wereld dan de plannen van de dwergen. 

Dit mag in niemands boekenkast ontbreken. 

Romancing the Stone

In de kerstvakantie had ik een hoop tijd over en ik keek Romancing the Stone (1984) van Robert Zemeckis. In de hoofdrollen zien we Michael Douglas (Fatal Attraction, Ant-Man and the Wasp) en Kathleen Turner. In een kleinere rol zien we nog Danny DeVito. 

Spoilers

Joan Wilder (Turner) is een alleenstaande (met kat!) schrijfster van romantische boeken en is daar behoorlijk succesvol mee. Maar ze leidt een wat saai en eenzaam leven in New York (hoe dan?) en ze is op zoek naar de ideale man (en vindt die natuurlijk nooit). 

Dan ontvangt Joan op een dag een pakketje uit Colombia, van haar zuster Elaine (Trainor). Ze is op weg naar een afspraak met haar uitgeefster Gloria (Taylor) en neemt het pakketje mee, zonder te bekijken wat het is. Terwijl Joan weg is, haalt een onaangename man haar flat overhoop. Eenmaal weer thuis treft Joan de ravage aan en dan gaat de telefoon. Het is haar zus Elaine, ze wordt gevangen gehouden in Colombia door criminelen Ralph (DeVito) en Ira en alleen als Joan het pakketje komt brengen, wordt ze weer vrij gelaten. 

En Joan stapt meteen op het vliegtuig naar Colombia. In Colombia wil zij de bus pakken naar Cartagena, maar dezelfde man, die haar appartement overhoop haalde, stuurt haar nu naar een bus die haar dieper het binnenland inbrengt. (Ik kan het niet laten, directe vluchten vanuit New York naar Colombia landden waarschijnlijk in hoofdstad Bogota. Vandaar naar Cartagena is iets meer dan 1.000km.). Ralph wilde Joan opwachten bij het vliegveld van Bogota, ziet dat zij de verkeerde kant op gaat en volgt haar. 

Joan blijft een Stadse vis uit het Colombiaanse water en leidt de buschauffeur zo af, dat er een botsing ontstaat met een geparkeerde auto. De passagiers stappen allemaal uit en vertrekken. Joan blijft wachten op de volgende bus, samen met de man die haar de bus inkletste. Als iedereen weg is, trekt hij zijn wapen en wil het pakketje afpakken. Het ziet er allemaal onaangenaam uit, maar dan komt de eigenaar van de geparkeerde auto terug. Dit is Amerikaan Jack T. Colton (Douglas). Hij weet Joan te redden en samen vluchten ze de jungle van Colombia in. 

Joan en Jack vatten het plan op om het pakketje eens te bekijken. Het is een kaart naar een oude begraven schat. Jack is wat ondernemender dan Joan en wil de schat zelf halen en dan de kaart aan de ontvoerder geven. Dan hebben ze Elaine en de schat! Joan gaat daar in mee en een wilde tocht naar de schat volgt. Ze worden op de hielen gezeten door Ralph en de mysterieuze Colombiaan die Joan naar de verkeerde bus verwees. 

Uiteindelijk komen alle intriges bij elkaar in Cartagena boven een put met krokodillen. Joan blijft achter met haar bevrijdde zuster. De slechteriken zijn allemaal verslagen, maar Jack is verdwenen met de Schat. Zal Joan ooit nog ware liefde vinden?  

 

Conclusie

Het is geen hele goede film, maar wel een prima combinatie van een Romantische film en een Avonturenfilm, met voor ieder wat wils. We hebben Turner als een moderne prinses, ze is mooi en redelijk slim, maar kan niet zoveel buiten haar beperkte wereldje. We hebben Douglas die onder zijn ruige uiterlijk wel een gouden hartje heeft en de beschavende hand van een vrouw kan gebruiken. Verder komen de slechteriken onaangenaam aan hun einde.  

Aan de andere kant, de film is niet zonder fouten. Inmiddels zijn de jaren '80 al wel weer even geleden en de film komt bij vlagen behoorlijk gedateerd over. Voor een vrouw met een succesvolle schrijvers carrière komt Joan wel erg wereldvreemd over. Achteloos racisme ten aanzien van mensen uit Colombia is ook heel ok. En bedreigde dieren vangen en smokkelen is hooguit een klein karakterfoutje. 

Desondanks, een geinig film om eens te kijken op een regenachtige middag. Douglas, Turner en DeVito werkten daarna nog samen aan Jewel of the Nile en War of the Roses. 

Weer een beeld aan diggelen

Inmiddels zou ik er toch aan gewend moeten zijn, maar nee. Iedere keer wanneer er iemand, wiens werk ik waardeerde, negatief in het nieuws komt, is het toch even een schok. Dit keer is het Neil Gaiman, schrijver van een flink aantal boeken (en basis voor film en TV) die ik heel leuk vond. 

Uit onschuldiger tijden

Afgelopen zomer werden de eerste beschuldigingen van grensoverschrijdend gedrag bekend, maar de volledige ernst en omvang werden mij niet heel duidelijk. Maar eerder deze week pakte Magazine Vulture groot uit met een enorm artikel over de precieze acties van Neil Gaiman. En die zijn verschrikkelijk. Meerdere vrouwen, allemaal veel te jong en veel te afhankelijk, deden uit de doeken hoe ze slachtoffer werden van Gaiman. En de beste verdediging van Gaiman komt neer op toegeven dat hij inderdaad seks had met al deze vrouwen, maar dat dat allemaal met wederzijdse instemming was. 

En het is allemaal nog verachtelijker omdat Gaiman zich er juist op liet voorstaan een feminist te zijn en minderheden te steunen. 

Dus...ik loop mijn boekenkast maar eens door om wat besmette boeken weg te doen.