Translate

donderdag 16 juni 2022

The Garden of Allah

Een tijdje geleden heb ik midden in de Corona periode met vrienden de film The Garden of Allah gezien (via Youtube). Deze film was gebaseerd op de roman The Garden of Allah van Robert Smythe Hichens uit 1904. De roman was indertijd een enorme hit en meerdere keren verfilmd, waarbij de versie met Marlene Dietrich de laatste was. 



Spoilers

Het boek opent met Domini Enfilden die samen met haar diensmeisje Suzanna van Marseille naar Robertville (waarschijnlijk toen Philippeville, nu Skikda) Algerije gaat. Van daar reist zij per trein verder naar de oase Beni Mora (in de buurt van Biskra). Zij denkt daarbij terug aan haar jeugd. Zij is de dochter van een Hongaars - Britse vrouw, die ongebruikelijk in Groot Brittannië, diep katholiek was. Haar vader was een Brit zonder al te sterke religieuze overtuigingen. Net toen Domini volwassen werd, ging haar moeder er vandoor met een Hongaarse muzikant. Door dit schandaal moest Domini wel een teruggetrokken leven leiden, met haar woedende vader, die van zijn geloof viel en atheïst werd. Nu is haar vader overleden, en kan Domini zich op 32-jarige leeftijd eindelijk ontplooien. Zij wordt aangetrokken door de woestijn en hoopt daar haar geloof weer te hervinden. 

In Beni Mora ontmoet Domini veel verschillende mensen, zoals de lokale Batouch, die haar gids wordt. Maar ook de Italiaanse Graaf Anteoni, die een tuin onderhoudt in Beni Mora en Vader Roubier, die een Katholieke kerk onderhoudt in Beni Mora. Maar haar aandacht wordt het meest getrokken door Boris Androvski. 
Deze Boris lijkt ook op zoek te zijn naar antwoorden in de woestijn. Domini kan hem niet plaatsen. Welke nationaliteit heeft hij? Waarom kan hij bij vlagen zo lomp en onopgevoed doen, heeft hij dan nooit onder de mensen verkeerd? In Beni Mora brengen Boris en Domini steeds meer tijd met elkaar door.
Verschillende mensen waarschuwen Domini voor omgang met Boris. Hij is duidelijk een man die een groot geheim met zich meedraagt en een gekweld wordt door demonen uit het verleden. Maar Domini is bij vlagen net zo koppig als haar moeder. Dit leidt al snel tot een huwelijk met Boris. 

Voor hun huwelijksreis trekken Domini en Boris dieper de woestijn in. Zij reizen steeds verder naar het zuiden, langs de weg naar Timboektoe. Maar het geheim dat Boris met zich meedraagt blijft voor problemen zorgen. Mensen lijken hem te herkennen en boos op hem te zijn en hijzelf gedraagt zich ook steeds vreemder. Uiteindelijk weet Domini zijn geheim uit hem te krijgen en dat zet al hun verhoudingen op zijn kop. 

Conclusies

Het boek was leuk om te lezen, maar wel heel erg langzaam en langdradig. Als je oeverloze beschrijvingen van de woestijn, de zandduinen, de lokale Arabieren, de lokale muziek en het innerlijk leven van een ongetrouwde vrouw wil lezen, is dit helemaal het boek voor jou. Het is allemaal niet slecht geschreven, maar het had allemaal wat korter gemogen. 
Aan de andere kant is deze roman een mooie studie naar de vorming van het karakter door het gedrag van de ouders. Domini is het kind van twee zeer gepassioneerde mensen, die een ongelukkig huwelijk sloten. Domini heeft de impulsiviteit van haar moeder en haar oprechte geloof geërfd. Maar zij heeft ook gezien hoe een huwelijk van twee mensen, die niet bij elkaar passen, beiden in het ongeluk kan storten. Zij vermeed het huwelijk haar leven lang, maar uiteindelijk valt zij dan voor Boris, die haar net zo ongelukkig maakt als haar moeder haar vader. Maar zij reageert daar uiteindelijk anders op dan haar vader. 
Alleen als je echt smacht naar een woestijnroman. 
 
 

dinsdag 14 juni 2022

Brass against

Corona heeft ons wel erg lang thuis gehouden, maar dat is nu allemaal voorbij en Sander en ik hebben een hoop in te halen. Eind maart 2020 wilden we naar Doornroosje gaan om daar Brass Against te zien, een brassband die alle protestrock klassiekers uit mijn (en Sanders) jeugd speelt. Maar Corona gooide roet in het eten. Toen werden we nog lekker gemaakt met november 2020, maar dat ging ook niet door. En nu, meer dan twee jaar later kwam het er dan eindelijk van. 


We kusten de kinderen goedenacht (die zijn nu gelukkig oud genoeg om zelf thuis te blijven) en wij gingen naar Nijmegen. En daar kregen we in Doornroosje een superleuke show te zien! De piepkleine Liz Colby was deze avond de zangeres en het was fantastisch. In een klein zaaltje kregen we alle klassiekers van Audioslave, Beastie Boys en Rage Against the Machine te horen. Heerlijk. 

Brass Against

En later op de avond reden we met tuitende oortjes naar huis, waar de kinderen stiekem nog op waren, ze hoopten dat we nog iets later thuis zouden komen. Het was heerlijk om er weer eens zonder allerlei controles op uit te kunnen. En binnenkort gaan we weer!

woensdag 8 juni 2022

Spellendag Mei 2022

Na twee jaar Corona maatregelen waardoor onze spellendagen niet door konden gaan, of alleen in ernstig afgeslankte vorm, konden we dit jaar eindelijk weer los met een spellendag. En dat hebben we geweten. Pfoei, misschien zijn we inmiddels te oud voor dit soort grappen. 

uit 1995 mensen,
toen we nog jong en mooi waren. 


Zoals inmiddels traditioneel is, hebben we de morgen doorgebracht met opruimen van het huis (gelukkig hadden we een week eerder het verjaardagsfeest van Sander en was het huis nog redelijk toonbaar) en het maken van lekkere hapjes. Ik maakte weer een lekkere tomatensoep, Rabarbertaart en wat andere hapjes. En toen ging om 14:00 de deurbel en de eerste gasten kwamen binnen. En daarna bleven ze binnenkomen. En iedereen nam zijn kinderen mee! Het was ongelofelijk. Er is uiteindelijk op vier verschillende tafels gespeeld (ook op de tuintafel buiten)! En Sander en ik renden maar heen en weer met drank en eten en probeerden overprikkelde kindertjes te kalmeren.



Gelukkig kwamen we tussen de bedrijven door nog wel toe aan een spelletje. Zo kwam de zeer oude klassieker Catan weer op tafel (dat mag tegenwoordig geen Kolonisten van Catan meer heten, zo oud zijn we al). Verder deed ik nog even mee aan een rondje Vroeger of Later, wat altijd een makkelijk in- of uitstap spelletje is op drukke dagen. 
Verder was er nog een dappere vader die het aandurfde om de Kwakzalvers van Kakelenburg te spelen met een aantal kinderen. Wij hebben daar tijdens een vakantie wel heel veel plezier aan gehad, en het is goed te doen met ook de wat jongere doelgroep, maar tjee. Dat is wel een uitdaging. 



Na het avondeten vertrokken er veel mensen, met hun kinderen en dat scheelde echt enorm in het decibelniveau. Een mooi moment om er eens even goed voor te gaan zitten met bijvoorbeeld wat Marrying Mr. Darcy. Een geinig kaartspelletje, waarbij mijn voorliefde voor Jane Austen Romans en vlotte spelletjes bij elkaar komen. Maar het is leuker met meer dan twee spelers. En als het een of twee keer per jaar tevoorschijn komt, is het ook wel voldoende. 

En toen was ik er wel aardig doorheen die avond. Grote groepen mensen over de vloer, en als ze dan ook nog hun kleine kinderen meenemen, is iets dat ik niet echt meer gewend ben. Het was leuk, maar heel vermoeiend. En nu kunnen we uitkijken naar de spellendag van komende winter!

Kerst 2007

zondag 5 juni 2022

Piranesi

De lof van de bibliotheek wordt niet voldoende gezongen, ik heb alweer een ontzettend leuk boek uit de bieb kunnen halen. Het gaat om Piranesi van Susanna Clarke. Ik zag het boek liggen in de boekwinkel en vond de omslag zo leuk, maar toen besloot ik toch eerst even bij de bieb te kijken. 


Spoilers

Mensen, het boek is kort en leuk. Maar het is vooral leuk als je niet van te voren alle geheimen kent. Dus, ga het nou eerst lezen, voor je hier verder leest. Ik wacht wel. 
...
Je bent gewaarschuwd!
...

Het boek opent met de naamloze hoofdpersoon die in het Huis leeft. Het Huis is enorm, en de hoofdpersoon heeft in zijn dagboeken nauwgezet verslag gemaakt van alles wat hij meemaakt en van belang vindt. Zijn bestaan is vreedzaam en hij leeft in volledige harmonie met wat het Huis hem kan bieden. Maar wij als lezer hebben al vrij snel door dat er iets niet klopt. Zo denkt de hoofdpersoon dat het Huis het volledige universum omvat, desondanks weet hij toch de namen voor de wezens en voorwerpen die hij ziet op de de vele standbeelden in het Huis, terwijl hij deze wezens en voorwerpen nooit in het echt heeft gezien. Ook denkt hij dat er maar 15 mensen in de hele wereld zijn, waaronder hijzelf (en 13 dode lichamen). 
Verder heeft de hoofdpersoon regelmatig ontmoetingen met de Ander, een oudere man, die zich voordoet als zijn vriend. Samen zijn ze met een wetenschappelijk onderzoek bezig, ze willen het Huis volledig in kaart brengen. De Ander noemt de hoofdpersoon Piranesi, hoewel de hoofdpersoon niet denkt dat dit zijn echte naam is. 
Een tijd lang kabbelt het leven voor de hoofdpersoon zo voort, maar dan waarschuwt de Ander hem op een dag. Er is nog een persoon in het Huis. Deze persoon is gevaarlijk en zal waanzin brengen voor Piranesi. Als Piranesi dan op onderzoek uitgaat, begint hij vragen te stellen bij alles wat hij tot nu toe wist over de Ander, het Huis en zichzelf. En niets zal ooit nog hetzelfde zijn. 

Conclusies

Dit is een superleuk boek. Het is vlot geschreven en de hoofdpersoon is een prettig persoon om over te lezen. En het tempo van de ontwikkelingen gaat ook lekker snel. 
Verder is het mysterie volledig beschreven vanuit de beperkte blik van de hoofdpersoon, maar wij als lezers weten wel beter natuurlijk. Dat levert ook wat aangename spanning op. En het mysterie zit ook nog aardig ingenieus in elkaar. 

Het boek deed me denken aan wat andere boeken, die recent ook gelezen heb. Zoals The House of Leaves. Dit Huis is gelukkig iets aangenamer dan dat Huis. Het Huis waar Piranesi in woont en leeft is gelukkig iets aangenamer, maar is ook oneindig groot en oneindig oud. Verder deed het me ook denken aan Slade House. Dat was ook een huis dat mensen naar zich toe lokte en zorgde dat ze niet meer wegkonden. 

Dus, hop naar de bieb of boekwinkel en ga daar je nieuwe boek halen.  


 

zaterdag 4 juni 2022

Tijd voor feest

Sander is weer jarig geweest, en na dat we dat in 2020 en 2021 aan ons voorbij hebben moeten laten gaan, zonder een feestje, was het nu weer eens tijd om uit te pakken. Er werden mensen uitgenodigd, taart gekocht en gezellige muziek gedraaid. We moesten het huis opruimen! Gelukkig lukte het allemaal aardig om tijdig een toonbaar huis en voldoende boodschappen in huis te hebben om mensen te ontvangen. En na twee jaar afzien, verleer je dat soort zaken echt! Gelukkig hadden we met mijn verjaardag nog even kunnen oefenen. 



En 's middags kwamen de mensen binnendruppelen en namen een voor een een cadeautje mee. Zo kreeg Sander verschillende soorten drank (allemaal bier uit Utrecht, Port), maar ook rozenthee, gemaakt van alleen rozenknopjes. Zou zijn wij enorme thee-fans, zeker sinds we twee jaar lang moesten thuiswerken. Dus dit was een fijne verrassing. 

Het was in ieder geval heerlijk om weer eens een huis vol mensen te hebben, zonder bang te zijn dat je elkaar aansteekt. En met een hoop mensen die we te lang niet hebben gezien, konden we weer eens lekker bijpraten. laten we hopen dat dit een herstart is van gezellige feestjes in ons huis.