En Vacances à Arles - Parc Ornithologique

De reden om de Camargue te bezoeken is natuurlijk de prachtige natuur. We hadden daar in het Musée de la Camargue al het een en ander van gezien, maar er is ook nog het Parc Ornithologique Pont de Gau, waar je langs een ondiep, moerassig meer loopt. En ondertussen kun je kijken naar de vogels die het gebied aandoen. 

Flamingo's

De Rhône - delta met zijn combinatie van zoet en zout water en regelmatige overstromingen is een paradijs voor allerlei vissen, weekdiertjes en insecten. En daarmee ook voor allerlei vogels. En die vogels trekken ook weer allerlei andere dieren aan (maar die zagen we niet). We kwamen vooral voor de flamingo's. Deze gekke beesten konden we van heel dichtbij zien. En dan zie je wat voor een rare beesten het eigenlijk zijn. Ze hebben hele, hele dunne poten en een lange nek. Van dichtbij kan je de wervels onder de huid zien zitten. Hun snavels zijn ook groot en raar, en dan een waanzinnig kijkend geel oog midden in hun kop. En als ze vliegen, zijn ze enorm. Hun vleugels zijn veel groter dan je zou denken. 

Wandelend door het park

We maakten een korte wandeling door het park en zagen van dichtbij de flamingo's, reigers, meeuwen, eenden en ooievaars (een paar toch). En het moerassige landschap kwam ook mooi tot zijn recht. Er groeiden veel verschillende grassen en kleine struiken. De bomen waren er wel, maar bleven klein. En overal was water. 

Het is een leuk park om eens te bezoeken, maar dat denkt iedereen. Dus ga vooral vroeg op de dag. Of buiten het hoogseizoen. 

Bananenbrood

Toen we op vakantie gingen, wisten we dat ons een lange rit te wachten stond. Om die een beetje door te komen, nemen we natuurlijk altijd een hoop eten mee, voor in de auto. De kinderen zweren bij broodjes nutella, koekjes en wat gesneden groente. Maar ik wil iets anders. Het blijft ook niet allemaal lekker, zo lang in de auto. 

Wat moet je ermee?

Een paar jaar geleden kwam ik in de Volkskrant een recept voor Bananenbrood tegen. Sindsdien heb ik het een aantal keer gemaakt. Het is niet moeilijk om te maken, vult goed, smaakt lekker en blijft wel een paar dagen goed. Ideaal voor een lange reis of een dagje weg. Ik ben geen fan van bananen en sinds de kids te oud zijn voor fruithapjes, koop ik het ook nooit meer. Maar hiervoor haal ik speciaal wat rijpe bananen in huis.  

Ingrediënten

1. 3 rijpe bananen
2. 1 sprietsje citroensap
3. 3 eieren
4. 100 g suiker
5. 50 g gesmolten boter
6. 1 theel. vanille-essence
7. 2 eetl. volle yoghurt
8. 250 g speltmeel
9. 3 theel. bakpoeder
10. 50 g fijngemalen, gedroogde kokos
11. snuf zout
12. 100 g wal- en/of pecannoten (ik heb pecannoten nooit lekker gevonden)

Bereiding

1. Zet de oven aan op 180 graden.
2. Pureer de 3 bananen met het beetje citroensap. De staafmixer is hiervoor het handigst, maar gewoon prakken met een vork kan ook.
3. Roer een voor een de 3 eieren erdoor.
4. Als het een mooi mengsel is, kunnen de suiker en de gesmolten boter erbij. Meng alles goed.
5. Roer dan de vanillesmaak en de yoghurt erdoor.
6. Als het wederom een mooi egaal mengsel is, kunnen het meel, de bakpoeder en de kokos en het zout er in één keer in.
7. Roer goed; dat lijkt nutteloos, maar opeens heeft het rare mengsel het door en wordt het een mooi beslag.
8. Breek de noten, op 6 na - die worden straks versiering - in stukjes en voeg ze aan het beslag toe.
9. Bekleed een cakevorm met bakpapier, vouw de plooien goed strak. Giet het beslag in de cakevorm, leg de versiernoten erbovenop en bak het bananenbrood in 50 minuten bruin en gaar.
10. Laat het brood buiten de vorm afkoelen, dan wordt het niet klef.

En Vacances à Arles - Musee de Camargue

Het was natuurlijk niet alleen maar aan het strand liggen tijdens onze vakantie in Arles, we hebben ook nog aan cultuur gedaan. Arles ligt aan de splitsing van de Rhône. En in deze rivierdelta ligt het moerasgebied de Carmargue. De mensen die hier wonen hebben een hele eigen levensstijl ontwikkeld, waarbij de profiteerden van de nabijheid van de zee en het vruchtbare gebied tussen de twee rivierarmen. 

Palmbomen maken het tropisch. 

Aan die levensstijl is het Musee de la Camargue gewijd. We zijn er op een morgen heen gegaan en hebben er wat tijd rondgebracht. Het was een klein, maar interessant museum. Er werd veel aandacht besteed aan de muggen van de Camargue, daar hadden wij ook al kennis mee gemaakt in 2006 en nu weer in 2020. De beten zijn klein, maar blijven dagenlang jeuken. 

Tegen de muggen

Verder is het gebied ingeklemd tussen de Rhône-delta en de Middellandse zee. Dus het gebied overstroomde regelmatig met zout en zoet water (daar weten wij alles van natuurlijk). Dat maakte landbouw in dit gebied moeilijk en de mensen waren arm. Uiteindelijk werden er dijken gebouwd om de invloed van het Rhône-water en de zee te beperken. En na verloop van tijd werden er ook waterpompen gebruik. Toen werd de landbouw betrouwbaarder in het gebied en begon men ook met het telen van rijst en dat leidde uiteindelijk tot het ontstaan van de Rode Rijst van de Camargue, waarvan we ook een zakje gekocht hebben. Erg lekker. 

Een huisje bij een verlaten pompstation

Het Museum is niet groot, maar ook niet duur. Met onze Pass Avantage, waarmee we in Arles ook alle Antieke gebouwen inkonden, konden we ook dit museum in. Dus, dat was zijn geld wel waard. Het Museum ligt midden in de Camargue. Aan het einde van je bezoek, kan je zo een wandeling het moeras in volgen. Dus, niet heel spannend, maar wel leuk om even mee te pakken. 

Father Brown

De vakantie is voor mij altijd tijd om weer eens bij te lezen in allerlei boeken die een mens nog eens zou moeten lezen. En dit keer viel mijn oog (naast Arendsoog) op de collectie van Father Brown verhalen. In een ver verleden had ik al eens een serie gekeken. Maar nu was het tijd voor The Wisdom of Father Brown. 

Father Brown is een Rooms Katholieke priester (in Angelicaans Groot Brittannië) en hij lost misdaden, meestal moord, op. Hij baseert zich hierbij vooral op zijn grote mensenkennis. Als priester hoort hij biechten van zijn congregatie en dat heeft hem een goed inzicht gegeven in de aard van mensen. Het zijn leuke, korte verhalen, die goed de sfeer van een voorbije samenleving geven. Net als de detective verhalen van Agatha Christie.

Het plotselinge racisme van The God of the Gongs vond ik dan weer erg shockerend. Een moord heeft te maken met een cultus van zwarte voodoo-aanhangers. En hoe de zwarte karakters beschreven worden door zowel de schrijver, als de hoofdpersonen van het verhaal is niet best. 

 

Net als de serie die ik lang geleden zag, erg leuke verhalen met eigenlijk best nare mensen erin. Fijn om in een luie stoel in een warm oord te lezen. Of misschien komende herfst, bij de haard met wat warme choco. Skip God of the Gongs maar. 

En vacances à Saintes-Maries-de-la-Mer

We hebben tijdens onze vakantie in Arles niet alleen maar naar mooie oude gebouwen gekeken. We hebben ook gezwommen. Arles ligt redelijk dicht bij de kust en we zijn verschillende keren naar Saintes-Maries-de-la-Mer geweest, een badplaats op 40 minuten rijden van Arles. 

Installeren

Toen we in het verleden in Arles waren, hebben we ook een paar dagen doorgebracht in Saintes-Maries-de-la-Mer. De stad heet Heilige MariaS van de Zee, omdat volgens de legende drie Marias (Van Clopas, Salome en Magdalena) na de Kruisiging van Jezus scheep gingen, landden in Frankrijk en daar het vroege Christendom verder verspreidden. Sommigen zeggen dat deze Marias ook een Egyptische bediende Sarah bij zich hadden. Deze Sinte Sarah wordt vereerd door Roma, die eens per jaar allemaal naar Saintes-Maries-de-la-Mer komen, voor een bedevaart. 

Sinte Sarah, in de kelder van de kerk van 
Saintes-Maries-de-la-Mer (2006)

Voor een hernieuwd bezoek aan de kerk was helaas geen tijd. De kerk was gesloten op de momenten dat wij er waren. Bovendien, de vorige keer dat wij er waren was dat in september, na het hoogseizoen. Ondanks Corona was het wel duidelijk dat het nu toch hoogseizoen was. De toegang was gedoseerd, helaas. Maar de kinderen waren toch voornamelijk geïnteresseerd in het water. 

Spulletjes dragen

Gelukkig is onze jongste inmiddels begonnen met zwemmen en voelt zij zich heel wat meer op haar gemak in het water dan een jaar geleden. Heel dapper heeft ze in het water gespeeld. En uiteindelijk ook nog flink wat gezwommen. Ook in de dagen dat de golven wat hoger waren en zo alle zoute water over haar heen spoelden. 

Voorzichtig proberen. 

Onze oudsten waren iets dapperder, en sprongen en zwommen vrolijk rond in de golven. Zij kenden geen angst. Wij daarentegen wel. De Middelandse Zee is wat rustiger dan de Noordzee, waar we eerder met de kinderen gezwommen hebben in Frankrijk. Maar er was toch een merkbare stroming. En we werden overspoeld met nare berichten uit Nederland. Dus we waren erg streng over niet te ver en bij elkaar blijven. En gelukkig waren er ook Sauvateurs in de buurt. 

Springen in de golven. 

Van al het spelen in het water en in het zand, werd iedereen enorm bruin en moe. En dat was wat ons betreft ook precies de bedoeling. 

Zo zijn ze het zoetst.

Dus we hebben niet alleen flink veel cultuur gesnoven, we hebben ook nog lekker gezwommen en van het zonnetje genoten. En door lekker af te koelen aan zee, waren daarna de hete uurtjes ook weer wat beter te verdragen. Als je toch in de buurt bent, pak dan vooral ook deze badplaats eens mee.