Translate

zondag 14 november 2021

Nunsploitation is back!

Paul Verhoeven is terug, met Benedetta (2021), een film waarmee nunsploitation ongetwijfeld weer helemaal terugkomt. In deze film zagen we Virginie Efira en Daphné Patakia in de hoofdrollen. In wat kleinere rollen zagen we ook nog Charlotte Rampling (Dune), Lambert Wilson (The Matrix) en Olivier Rabourdin. 

Benedetta


Wij zijn natuurlijk niet vies van enige Nunsploitation, met Nude Nuns with Big Guns en de twee verfilmingen van Black Narcissus (uit 1947 en 2020). En met Paul Verhoeven weet je nooit helemaal zeker, wat je kan verwachten. In elk geval veel bloederig geweld en expliciete seks. Maar misschien ook nog een mooi verhaal met een boodschap, hoewel dat soms diep graven is. Benedetta is gebaseerd op waargebeurde feiten. 

Spoilers

De film begint in de vroege 17e eeuw met een jonge Benedetta die met haar ouders op weg is naar een klooster van Theatijnen in Pescia, Italië. Eenmaal aangekomen in het klooster is het de ouders van Benedetta snel duidelijk dat het een zakelijke operatie is. Voor dochters die willen intreden moet betaald worden (ondanks dat zij ook zullen werken tijdens hun tijd in het klooster), en Abdis Felicita (Rampling) ziet erop toe dat dit geld ook geïnd wordt. De jaren gaan voorbij en Benedetta groeit op tot een volwassen non in het klooster(Efira). Zij heeft wel met enige regelmaat visioenen van Jezus, die haar in het bijzonder als zijn bruid wil. 

Op een dag vlucht Bartolomea (Patakia) het klooster in, weg voor haar gewelddadige vader. Abdis Felicita wil haar niet in het klooster aannemen, aangezien zij te arm is om te betalen, maar Benedetta smeekt haar vader om de kosten te betalen. Benedetta moet Bartolomea wegwijs maken in het klooster en al snel worden zij vriendinnen. Maar door haar geschiedenis van seksueel misbruik, kan Bartolomea zich alleen maar seksueel verhouden tot andere mensen. En Benedetta vindt dat heerlijk. Maar het is ook verboden en gevaarlijk. De visioenen van Benedetta worden ook steeds frequenter en seksueel explicieter. 

De visioenen van Benedetta trekken steeds meer de aandacht, binnen de leefgemeenschapen daarbuiten. Later vertoont Benedetta ook stigmata op handen en zij. Er wordt meer geloof gehecht aan haar visioenen. De leider van de gemeenschap van nonnen, Vader Cecchi (Rabourdin) ziet de voordelen van een eigen mystica in de gemeenschap, dus hij stimuleert de visioenen van Benedetta. En dat heeft meteen effect. De lokale bevolking, maar ook daarbuiten komt vaker naar de leefgemeenschap en laat daar allerlei giften achter. De gemeenschap wordt al snel rijker en beroemder. En Benedetta wordt Abdis, in plaats van Abdis Felicita. 

Als Benedetta eenmaal Abdis is, leidt zij de leefgemeenschap naar eigen inzicht, maar heeft eigenlijk nauwelijks ervaring met het besturen van een grote groep mensen. Bovendien laat zij zich helemaal gaan in haar erotische relatie met Bartolomea, die ook van aard veranderd. Nu lijkt Benedetta juist de leiding te nemen in de relatie. Ex-Abdis Felicita bevalt dit allemaal niets en reist naar Florence om daar Nuncio Giglioli (Wilson) in te lichten en hem aan te sporen een onderzoek in te stellen. De Nuncio leeft in overdonderende weelde, samen met een hoop zwangere vrouwen, terwijl ondertussen de bevolking van Florence sterft aan de pest. 

Terug in Pescia lijkt de religieuze waanzin steeds grotere vormen te hebben aangenomen. De hele stadsbevolking staat nu achter Benedetta en de Nuncio wordt niet ontvangen met de eer die hij verwachtte. In het klooster blijkt Benedetta te zijn overleden. Maar wanneer de Nuncio haar de laatste riten mee wil geven, komt zij weer tot leven. De Nuncio gelooft het allemaal niet en stelt meteen een onderzoek in. Daarbij richt hij zich op de zwakste schakel in het hele verhaal, Zuster Bartolomea. Na gruwelijke marteling bekent zij alles en stort het hele kaartenhuis in. 

Zuster Benedetta wordt veroordeeld tot te brandstapel en de hysterie in Pescia neemt steeds grotere vormen aan. Inmiddels is Zuster Felicita besmet geraakt met de pest en zij en Benedetta broeden op een plan om wraak te nemen op de mannen die hen in het ongeluk hebben gestort. Op de dag van de executie van Benedetta, maakt Benedetta gebruik van haar mogelijkheid om publiekelijk te bekennen. Zij raakt weer bezeten van de geest van Jezus en dreigt dat de pest over Pescia zal komen. Dan onthult Zuster Felicitas ook dat zij de pest heeft. De bevolking wordt hysterisch, valt de Nuncio aan en Zuster Benedetta en Zuster Bartolomea weten te ontsnappen. 
Buiten Pescia komen Zuster Benedetta en Zuster Bartolomea weer even toch zichzelf. Zuster Bartolomea is dankbaar dat ze weg hebben kunnen komen van een zeer gevaarlijke situatie en wil elders in de anonimiteit een nieuw leven opbouwen. Zuster Benedetta wil terug naar Pescia om weer leiding te geven aan de gemeenschap daar. Hun wegen scheiden zich. 

Conclusie

Whew, wat een film, en niet alleen vanwege alle bloot. We komen uit Nederland, we kennen Paul Verhoeven al langer en een beetje bloot is niet shockerend. Veel bloot is wel shockerend en dat is er ook. Erg, erg, erg veel bloot. En seks, ook heel veel seks. 
Maar als je even voorbij alle bloot weet te kijken heeft de film nog een hoop te vertellen. En daarbij blijft de film ook vrij ambigu, waardoor je je eigen interpretaties erop los kan laten. Het begint al met het klooster zelf. De Zusters zeggen dan wel dat ze volgelingen van Jezus zijn, maar wanneer het er op aan komt, zijn ze gewoon een zakelijke onderneming. Vrouwen (of hun families) moeten betalen om binnen te mogen komen en de leden moeten werken voor de kost (onder andere het verwerken van zijde), maar leven in armoede. Dus de opbrengsten gaan ergens anders heen. Even later zien we ook waar die opbrengsten heengaan, als we zien hoe Nuncio Giglioli leeft. Hij beschikt over een paleis, eindeloze dienaren, vrouwen voor de seks en overdadige maaltijden. Maar buiten in Florence sterven de mensen in de straat aan de pest. En hij doet daar niets aan. 
Vandaar dat de (mannelijke) kloosterleiding in het begin wel in zijn nopjes is met de visioenen en stigmata van Benedetta, met een eigen mystica zullen de pelgrims toestromen, en die nemen geld mee. 
Vrouwen (en mannen vast ook) die niets bij te dragen hebben aan de kerk, kunnen verder lijden in hun uitzichtloze situatie, zoals Bartolomea. Abdis Felicita vindt het helemaal prima om Bartolomea terug te sturen naar een moorddadige vader. 
Dan zijn er de verhoudingen tussen mannen en vrouwen. Ondanks dat het klooster voor vrouwen is, er een vrouwelijke Abdis is en de vrouwen hun eigen wereldse zaken regelen, staan zij toch onder toezicht van mannen, een biechtvader en een Provost. Het zijn de mannen die besluiten dat Benedetta's visioenen echte visioenen zijn en die besluiten dat Benedetta Abdis moet worden. Later is het weer een man die besluit dat er een diepgravend onderzoek moet komen naar het klooster en naar Benedetta. 

Maar het meest ambigu blijft toch wel Benedetta zelf. Heeft zij werkelijk contact met Jezus? Gelooft zij werkelijk dat hij dit allemaal van haar vraagt? Als kind en jonge vrouw lijkt zij oprecht te geloven dat de Maagd Maria en Jezus een speciaal plan met haar hebben. Misschien dat dat samengaat met een fysiek of psychisch probleem, waardoor zij visioenen had. Maar met die visioenen lijkt zij ook wel uiting te geven aan haar trauma's een gefrustreerde seksualiteit. 
Aan de andere kant, in de loop van de tijd geven die visioenen haar de enige mogelijkheid om op te vallen binnen de kloosterorde. Zij kan langs deze weg haar ambities als opgeleide dochter van een rijke familie verwezenlijken. Hoe gekker haar visioenen en uiterlijke kenmerken (stigmata) worden, hoe meer aandacht zij krijgt. Zij krijgt directe aandacht van Bartolomea, van haar andere Zusters, van de Abdis, van mannen. Uiteindelijk weet ze al die aandacht om te zetten in politieke macht binnen het klooster en ook wereldlijke macht daarbuiten.

En dat is nog niet alles. Er valt nog veel te vertellen over het contrast tussen lichamelijk genot en kastijding, over religieuze waanzin en hysterie in tijden van onverklaarbare ziekte (ook iets dat terugkomt in de huidige dag, in The Seventh Seal en in de tentoonstelling over de Pest) en over de corrumperende werking van de macht. 

Al met al een intrigerende film. 

dinsdag 9 november 2021

Halloween

Onlangs hebben we met de oudste kinderen voor het eerst de film Halloween (1978) van John Carpenter (Christine) gezien. Dit was natuurlijk de grote doorbraak van Jamie Lee Curtis (Knives Out!). Verder zagen we ook Donald Pleasence. 


Halloween was natuurlijk een enorme doorbraak - film, waarbij de waanzinnige stalker/ moordenaar werd geïntroduceerd. Dit is later nog vele malen nagedaan met bijvoorbeeld de Nightmare on Elmstreet - reeks en de Friday the Thirtheenth - serie. Vergeleken bij de slasher - films die later kwamen, is dit allemaal redelijk tam, maar best beklemmend. 

Spoilers

De film opent op Halloween in 1963 in Haddonfield, met een een Point of View scene, waarbij iemand van buiten een tienermeisje bespioneert, die in huis seks heeft met haar vriendje. Nadat het vriendje vertrokken is, vermoordt de POV - persoon het meisje. Even later blijkt dat dit het zesjarige broertje, Michael Myers, is van het meiske. Zijn ouders lijken niet bijzonder van streek, dus waarschijnlijk was hij al niet helemaal lekker. 

Vijftien jaar later, aan de vooravond van Halloween in 1978, is psychiater Dr. Loomis (Pleasence) op weg naar een psychiatrisch instituut om Michael Myers op te halen en hem te vervoeren naar een hoorzitting, waar besloten zal worden over zijn toekomst. Dr. Loomis hoop dat Myers voorgoed achter tralies zal verdwijnen. Aangekomen bij het psychiatrisch ziekenhuis, blijkt dat alle patiënten ontsnapt zijn. De ongeziene Michael Myers maakt van de verwarring gebruik om te ontsnappen in de auto van Dr. Loomis. Hij keert terug naar Haddonfield. 

In Haddonfield weet niemand nog wat hen boven het hoofd hangt. Vriendinnen Laurie Strode (Curtis), Annie Brackett (Loomis) en Lynda van der Klok (Soles) gaan naar school, maken zich druk om hun vriendjes en bereiden zich voor op Halloween - avond. Laurie en Annie moeten op kinderen passen die avond. Dr. Loomis legt contact met Sheriff Brackett (vader van Annie, Cyphers) en legt het probleem uit. Sheriff Brackett gelooft er weinig van, maar zal extra patrouilleren. 
Annie en Lynda hebben afspraakjes met hun vriendjes, terwijl Laurie braaf op twee kindertjes past. Michael Myers valt eerst Annie aan en daarna Lynda en haar vriend. Dan richt hij zich op Laurie, die ook nog voor twee kleine kinderen zorgt. Laurie heeft inmiddels door dat Annie en Lynda van de radar verdwenen zijn, en gaat naar hen op zoek in hun huis. Daar treft zij hun lichamen en ook Michael Myers. Zij weet hem van zich af te houden en vlucht terug naar de kinderen. 
Michael zet de achtervolging in, maar Laurie weet hem van zich af te houden. Zij stuurt de kinderen naar buiten, om de politie in te schakelen, en zij gaat het gevecht weer aan met Michael Myers. Dr. Loomis heeft inmiddels ook begrepen waar Michael zich ophoudt en komt net op tijd om hem neer te schieten. Maar is dit wel werkelijk het einde van Michael?

Conclusie

Geen wonder dat deze film indertijd zoveel indruk maakte. Hij is echt erg goed! Het begint al met de muziek, die roept meteen al een gevoel van ongemak en angst op. 
En dan het rustige dorpje, waarin lieve meisjes met hun gewone meisjes - dingen bezig zijn. Maar ondertussen zien we steeds Michael Myers rondrijden in het dorp en Laurie achtervolgen. De auto is steeds aanwezig in de achtergrond van de scenes, wat voor een ontzettend beklemmend rotgevoel zorgt, terwijl er feitelijk niets gebeurt. Als Michael Myers dan daadwerkelijk aan het moorden slaat, is het alleen maar enger, omdat het brute geweld verder zo onverwacht is.
Aan de andere kant, de film is bij vlagen wel erg traag. Er wordt wel erg veel heen en weer gelopen en nog eens uit het raam gekeken voor mensen zich realiseren dat er echt iets ernstig mis is. En de autoriteiten handelen bij vlagen wel enorm knullig en proberen met twee man een seriemoordenaar tegen te houden, in plaats van collega's in te schakelen. 

Desondanks met recht een klassieker. 

zondag 7 november 2021

De Oude Man en de Zee

Na The Sun Also Rises en A Farewell to Arms heb ik weer een boek van Hemingway gelezen, The Old Man and the Sea. 


Het is de laatste roman van Hemingway die nog tijdens zijn leven werd gepubliceerd en werd beloond met de Pullitzer prijs en de Nobelprijs. Aangezien het ook een vrij kort en op het oog eenvoudig boek is, komt het natuurlijk veel voor op allerlei literatuur voor de jeugd lijstjes. 

Spoilers

Het boek is uit '51 mensen, en ontzettend dun, dit had je inmiddels echt gelezen moeten hebben. 

We volgen de arme visser Santiago uit Cuba. Hij heeft al tijden geen vissen gevangen en gaat er dit keer alleen op uit. Hij vangt een enorme Zeilvis, die zo sterk is, dat hij Santiago met boot en al steeds verder wegsleurt van Cuba. Uiteindelijk sterft de Zeilvis en moet Santiago de vis weer naar Cuba zien te krijgen. Maar de dode vis trekt de haaien aan, die vis volledig opvreten, ondanks de heroische strijd die Santiago levert tegen de haaien. 
Eenmaal terug in Cuba begrijpen zijn collega - vissers wat er op zee gebeurd moet zijn, als zij het enorme skelet van de Zeilvis zien. Een paar suffe toeristen begrijpen er niets van en denken zelfs dat het een skelet van een haai moet zijn. Ondertussen probeert Santiago te herstellen van zijn uitputtingsslag en droomt van de Afrikaanse kust met leeuwen, die hij in zijn jeugd zag. 

Conclusie

Verdikkie, dit is een kort boek, maar alles zit erin zeg. Santiago droomt van zijn verloren jeugd en successen, ervaart nog eenmaal een enorm succes, maar is niet meer in staat ervan te genieten. En net als de Zeilvis sterft hij op het einde. En dat staat allemaal symbool voor een ideaal van mannelijkheid (stoer, in staat om eten en geld te verwerven, sterk), waar tegenwoordig geen behoefte meer aan is (andere vispraktijken, toeristen die ambachten niet op waarde kunnen schatten). Ik snapte waar Hemingway heen wil, met zijn verdriet over teloorgaande mannelijke waarden (het is het overkoepelende thema van al zijn werk eigenlijk). 
Maar ik zie alleen maar een man die in al zijn arrogantie en trots er alleen (zonder hulpje) op uit gaat om de natuur  te plunderen, niet terugkeert wanneer hij de kans krijgt, uiteindelijk nog zonder opbrengst zit ook en dan ook nog eens sterft na al zijn inspanningen. Terwijl de rest van de wereld al lang verder is gegaan met andere doelen. 
Het voelde allemaal nogal onnodig. Maar zeker mooi geschreven. Een keer lenen uit de bieb waard. 


zaterdag 6 november 2021

Er was weer feest!

Voor het eerst in meer dan een jaar gaf ik weer een feestje! En het was fantastisch. Een tijdje geleden was ik jarig (en nam Sander me mee naar The Last Duel). En inmiddels zijn de Corona - regels zover versoepeld dat er weer zonder al te veel gehannes een feestje gegeven kon worden. Dus ik ging ervoor. De uitnodigingen werden verstuurd en we hebben op Zaterdagmorgen en -middag hard gewerkt om het huis gefatsoeneerd te krijgen. 
De Wortels van de Stad

En al snel kwamen de mensen binnen, we waren duidelijk niet de enigen die zin hadden in lekkere taart (cheesecake van Nigella Lawson), koffie, thee en ander lekkers. Voor ik het wist was het huis gevuld met grote mensen en hun kids, die allemaal aan de koffie, thee, taart en andere lekkere hapjes zaten. Het was heerlijkt om weer eens bij te kletsen met mensen die ik al veel te lang niet gezien had. Sommige mensen bleken verhuisd te zijn, dus dat is alleen maar weer een mooi excuus voor een tegenbezoek. 

Canadese literatuur

En ondanks dat ik al echt heel oud ben geworden en al alles heb wat mijn hartje begeert, wisten mensen toch nog met leuke cadeaus op de proppen te komen. Ik heb een paar hele interessante boeken gekregen (The Salterton Trilogy van Robertson Davies, van wie ik al meer heb gelezen, Op het geniale af en De Wortels van de Stad). Ik ben benieuwd.  

In-Laws
Paranormal




















Maar boeken was niet het enige wat ik kreeg. Sommige mensen hadden erg goed opgelet en hebben meteen wat aanvullingen gekocht op een spel dat ik al van Sander had gekregen. Uitbreidingen voor Fog of Love, "Trouble with the In-Laws" en "Paranormal Romance". En verder werd ik nog verblijd met een alternatieve versie van Patchwork, Patchwork Doodle. 

Het werd al snel duidelijk dat ik helemaal niets meer gewend was, wat betreft gezellige feestjes organiseren, want veel te vroeg in de avond kon ik al opgeveegd worden. En ook de volgende dag was ik nog steeds erg moe. Maar het was heerlijk om iedereen weer eens even te zien. Dat geeft goede hoop voor een spellendag in december, die er ook alweer snel aankomt.  

zondag 24 oktober 2021

The Last Duel

Laatst was ik jarig en Sander nam me mee naar The Last Duel (2021) van Ridley Scott en met Matt Damon (Behind the Candelabra), Adam Driver (BlackkKlansman) en Jodie Comer in de belangrijkste rollen. Verder zagen we ook nog Harriet Walter, Ben Affleck en Nathaniel Parker (Stardust, Vanity Fair). 


Het verhaal is waargebeurd, alle belangrijke hoofdpersonen hebben echt bestaan. Het duel was meer een Godsoordeel door middel van een tweegevecht, dan een echt duel. Dus er ging ook een soort van rechtszaak aan vooraf. En Ridley Scott brengt dit allemaal erg bloederig in beeld. 

Spoilers

Deze film is heet van de naald, dus kijk uit. 

In de film volgen we de verhalen van de drie belangrijkste personen, Jean de Carrouges (Damon), Jacques le Gris (Driver) en Marguerite de Carrouges (née De Thibouville) (Comer). Het grote conflict is tussen de mannen Jean en Jacques, twee jeugdvrienden, hoewel ze de laatste jaren uit elkaar gegroeid zijn. Marguerite is getrouwd met Jean. Zij beschuldigt Jacques ervan dat hij haar in haar eigen huis heeft verkracht en nu willen Jean en zij gerechtigheid. Maar Jacques is veel rijker en heeft betere connecties, dus een rechtszaak zal weinig succes hebben. Vandaar dat Jean om toestemming vraagt voor een tweegevecht, zodat God dan een overwinnaar kan aanwijzen. 

De film laat de vriendschap, de verkrachting en de rechtszaak erna zien vanuit de perspectieven van Jean, Jacques en Marguerite. En dan blijkt (Rashomon - style) dat iedereen hele verschillende herinneringen heeft aan de gebeurtenissen. Wie heeft er gelijk? Wat is er werkelijk gebeurd? 

Jean de Carrouges ziet zichzelf als een echte strijder, wat onbehouwen misschien, maar wel oprecht in zijn wens om goed te zorgen voor zijn mensen en zijn vrouw. Ook is hij erg loyaal aan zijn heer, de Comte Pierre de Alençon (Affleck) en zijn Koning Charles VI (Lawther) en hij verwacht dat hij daarvoor beloond zal worden, zoals zijn vader daar ook voor beloond werd. Wanneer dat in de loop vna zijn leven niet uitkomt, wordt hij steeds bozer op iedereen. 
Jacques le Gris is wat slimmer en beter opgeleid dat zijn vriend Jean de Carrouges. Hij ziet dat de echte winst te behalen is door de juiste vrienden te maken, hen verder te helpen en daarmee ook zichzelf. Hij kan lezen, schrijven en rekenen en is daarmee een kundig boekhouder, waardoor hijzelf en Comte Pierre de Alençon snel rijker worden. Hij voelt een oprechte vriendschap voor Jean de Carrouges, maar ziet ook hoe deze steeds zijn eigen glazen ingooit met zijn onbehouwen gedrag. 
Marguerite is jong, mooi en hoogopgeleid, maar niet meer dan een speelbal van de ambities van haar vader en de mannen om haar heen. Ze wordt uitgehuwelijkt aan Jean de Carrouges, die alleen geïnteresseerd lijkt in de bruidsschat die zij meeneemt en de erfgenaam die zij kan leveren. Andere zaken waar zij goed in is, worden niet gezien of gewaardeerd. Ook Jacques le Gris gedraagt zich ongepast naar haar toe, maar haar man ziet het niet eens. 

Uiteindelijk leidt dit allemaal tot een bijzonder nare verkrachtingsscene en de nasleep ervan is niet veel beter. Marguerite wordt niet geloofd. Voor de wet is haar verkrachting niet het probleem, maar het feit dat Jacques bezit van Jean bezoedeld heeft. Mensen zetten Marguerite onder druk om alles maar met de mantel der liefde te bedekken. Ondertussen stuurt Jean de Carrouges aan op een tweekamp om zijn gelijk te halen, maar als het misgaat is hij dood en zal zijn vrouw ook verbrand worden als iemand die een valse getuigenis heeft afgelegd. 

Conclusie

Dit is een zeer imposante film en er is veel moeite gedaan om de late middeleeuwen in Frankrijk met aan de ene kant alle poespas en luxe, en aan de andere kant ook de bruutheid in beeld te brengen. De gevoerde oorlogen zijn smerig, mensen zonder geld of invloed hebben nauwelijks mogelijkheid om hun recht te halen en vrouwen worden aan alle kanten gruwelijk onderdrukt. Verder is de Pest ook nog niet zo lang geleden door het land geraasd en houdt her en der nog steeds huis, de bovenklasse heeft moeite zich aan te passen aan de veranderende economische situatie. 
De Rashomon - stijl werkt ook goed. De verschillende interpretaties van dezelfde gebeurtenissen laten zien dat het allemaal nog niet zo eenduidig is altijd. En Jacques le Gris denkt dus oprecht dat Marguerite in hem geïnteresseerd is, terwijl zij denkt dat ze gepast beleefd en vriendelijk is naar een machtige man, waar haar echtgenoot maar beter geen ruzie mee kan krijgen. Een fenomeen dat ook in de echte wereld onderzocht is. En later denkt Jacques dan ook dat de seks die hij met Marguerite heeft van haar kant vrijwillig is, ondanks dat hij met leugens haar huis binnen moet komen, haar in haar huis moet achtervolgen, haar moet vastgrijpen en naar het bed moet sleuren. Een fenomeen dat ook in de echte wereld onderzocht is. 
Maar de verkrachting door Jacques is niet eens een heel extreem probleem in het leven van Marguerite. Door haar ogen is haar huwelijk met Jean ook niet zo heel succesvol. Hij is in bed en in hun huwelijk net zo bruut als op het slagveld. Ze moet een erfgenaam leveren, daarvoor is veel seks noodzakelijk en volgens middeleeuwse medische theorieën moet Marguerite ook een orgasme krijgen om zwanger te kunnen worden. Maar daar doet Jean weinig moeite voor. 

Al met al een prachtige film, met een vrij deprimerende boodschap. Al mijn ideeën over dappere ridders en hoofse liefde zijn het raam uit.