De film is een soort reality show à la MTV The Real World (God, ik ben oud), maar in plaats van een stel jonge mensen worden er nu een stel vampieren in Wellington, Nieuw Zeeland gevolgd. Viago (Waititi), Vladislav (Clement), Deacon (Brugh) en Petyr (Fransham) zijn hele verschillende vampieren en ze leven met elkaar samen in een huis. Ze proberen zo onopvallend mogelijk te leven en hebben ondertussen allerlei conflicten over wie het huis moet schoonmaken.
Op een goede nacht hebben ze een stel slachtoffers op bezoek. Het is de bedoeling dat zij zullen worden leeggezogen van hun bloed. Maar één van hen, Nick (Gonzalez - Macuer) weet te vluchten. In de kelder komt hij de monsterlijke Petyr tegen, die hem tot vampier maakt.
Na wat strubbelingen mag Nick zich bij de andere vampieren voegen. En hij neemt zijn vriend Stu (Rutherford) mee. Nick en Stu introduceren allerlei moderne technologiën bij de vampieren, wat ze erg handig vinden. Maar Nick zorgt ook steeds voor problemen, door maar te blijven babbelen over zijn vampierkrachten. Dit zorgt ervoor dat zij de aandacht trekken van lokale vampierjager, wat leidt tot de dood van Petyr, een vampier van 8.000 jaar oud. In de nasleep hiervan wordt Nick het huis uitgezet.
Tijdens een groot feest voor alle ondoden van Wellington komen de spanningen tot een hoogte punt. Vlad wordt geconfronteerd met zijn ex-vriendin "The Beast". Nick blijkt zich best goed aan te passen als alleenstaande vampier en heeft een volgeling van Deacon tot een echte vampier gemaakt, wat kennelijk en faux-pas is. Maar wanneer de ondoden zich realiseren dat de camera-crew, die nog altijd de vampieren volgt, echte mensen zijn, breekt de pleuris pas goed uit. Iedereen wil de mensen eten.
De vampieren vluchten met de mensen en worden onderwerg overvallen door een lokale troep weerwolven.
Uiteindelijk worden veel spanningen opgelost en gaan de vampieren op een iets gelijkwaardiger voet verder met hun leven.
Conclusie
Deze film is hilarisch en kijk hem vooral eens. De film mixt op briljante wijze de clichés van reality TV, mockumentary en nare horrorfilm.
Verder zijn de acteurs ook goed getroffen in hun parodiën op bestaande bekende vampieren en een bepaalde stijl van vampirisme. Viago is duidelijk een soort Lestat uit Interview with the Vampire, Vlad is duidelijk Dracula, vooral uit Bram Stoker's Dracula. Deacon lijkt op Kiefer Sutherland uit Lost Boys en Petyr moet duidelijk de monsterlijke Nosferatu voorstellen.
En verder is de combinatie van horror en zwarte humor fantastisch. Er zijn meer vampieren in Wellington, waaronder twee minderjarige meisjes. Zij vinden hun bloed door steeds maar weer afspraakjes te maken met pedofiele mannen, op een gegeven moment zie je ze op de achtergrond ook een man een steegje insleuren.
Maar op een ander moment krijgt een zeer lieve herdershond de schuld van de aanvallen van de weerwolven. En terwijl de hond vrolijk om de agenten heen springt, vertellen zij de cameracrew dat hij wegens agressie afgemaakt zal moeten worden.
Hilarisch en zeker de moeite van het kijken waard.
In dit verhaal volgen we Frederic Henry, die tijdens WOI een ambulance rijdt voor het Italiaanse leger. Hij leert een Britse verpleegster, Catherine Barkley, kennen en ze beginnen een affaire. Wanneer Frederic gewond raakt tijdens een mortieraanval, wordt hij verplaatst naar een ziekenhuis waar ook Catherine werkt. Tijdens zijn herstel verdiept hun relatie zich. Na zijn herstel keert Frederic terug naar het front. Maar het gaat slecht met de oorlog en het moreel van Italiaanse troepen. Uiteindelijk weten de Duits - Oostenrijkse legers over de Alpen te komen en de Italianen vluchten weg. In de chaos die daarop volgt raakt Frederic al zijn collega's kwijt. En de Italianen hebben het niet op officieren, omdat die de slag verloren hebben. Frederic worden gevangen genomen door de Italianen, en weet weg te vluchten. Hij vlucht naar Milaan, waar hij Catherine weer zoekt. Catherina is inmiddels in Stresa. Wanneer hij haar daar vindt, wil hij met haar verder vluchten naar Zwitserland, aangezien hij nu gezien wordt als een deserteur. Inmiddels is Catherine zwanger van Frederic, hoewel ze nog niet getrouwd zijn. De bevalling verloopt beroerd en zowel het kind als Catherine overleven het niet.
Conclusie
Dit is een wel heel deprimerend boek. Lees alleen bij zonnige dagen en niet voor het slapengaan.
Frederic is dan wel betrokken bij de oorlog, maar hij vindt het eindelijk maar zinloze onzin. En hij heeft gelijk. Links en rechts gaan goede mensen dood en raken ze gewond. Ook Frederic raakt ernstig gewond, terwijl hij bezig is met het koken van (een zeer mager) avondmaal voor zijn team. Wanneer hij eenmaal hersteld is van zijn verwondingen, moet hij terugkeren naar het front, waar het slecht gaat met de strijd. De overwinning van de Duits-Oostenrijkse troepen komt als een verrassing en de terugtocht wordt een zooitje, waar ook weer de nodige slachtoffers bij vallen. Uiteindelijk vlucht hij gewoon maar weg.
De relatie met Catherine hangt ook van tragedies aan elkaar. Catherine heeft een verloofde al verloren aan de oorlog en heeft nu moeite met welke relatie dan ook. Frederic en Catherine proberen hun relatie lang oppervlakkig te houden, maar wanneer zij eenmaal zwanger is, moeten er toch wat keuzes gemaakt worden. En wanneer ze dan eindelijk gelukkig zouden moeten zijn, in Zwitserland, blijkt het leven samen toch ook saai. En dan gaat ze dood.
Dus er is eigenlijk geen uitweg te vinden voor Frederic. Het leven in de mannelijke wereld van oorlog en strijd vindt hij zinloos en is gevaarlijk. Maar een leven in een vredige samenleving, met vrouw en kind, biedt hem ook geen rust en uitdaging. Uiteindelijk blijft er niets anders over dan alcohol, leven in hotels en regen.
De Corona maatregelen zijn onlangs flink versoepeld en we konden weer makkelijker meer mensen thuis ontvangen. En daar hebben we meteen maar gebruik van gemaakt. We hebben weer een spellenavond georganiseerd. De laatste keer dat we dat echt deden was in februari '20! We hebben nog wel wat mensen over de vloer gehad in mei, maar dat was toch niet hetzelfde. Sander nodigde weer wat mensen uit en er kwamen gewoon vier mensen opdagen! Ik was even overweldigd door de drukte.
Maar nadat ik mensen wat taart en koffie/ thee had voorgezet, werd er gespeeld. Onze oudste dochter besloot ook nog mee te doen. Dus we hebben aan twee tafels spellen kunnen spelen. Ik heb met mensen een rondje Pandemie gespeeld. We leden de Rode Ziekte en Gele Ziekte er aardig onder te hebben. Maar we werden uiteindelijk weggevaagd door een gruwelijke uitbraak van de Zwarte Ziekte. Pandemie blijft leuk. Het is even wat moeite om het op te zetten en de eerste paar keer zou ik wel spelen met een ervaren speler. Maar dan is het een enorm leuk coöperatief spel.
Daarna hadden we zin in een rondje Potion Explosion, waarbij we van gekleurde knikkertjes drankjes moesten maken (ook leuk voor de jongere doelgroep). Uiteindelijk ging de wedstrijd nog hard tegen hard. En net toen we de tie - breaker in hadden moeten zetten, bedacht iemand zich dat hij punten voor verzamelingen van drankjes niet had meegeteld (AAARGH!) en zo alsnog won (AAAARGH). Maar het was leuk om de kleine knikkers tegen elkaar te laten botsen.
Aan de andere tafel werd eerst Tokyo in de as gelegd door gruwelijke monsters, in King of Tokyo. Ook daar was het moeilijk om een monster uit Tokyo te verwijderen.
Daarna werd daar nog de Kwakzalvers van Kakelenburg tevoorschijn gehaald. Dat spel was ook een enorme hit tijdens onze laatste vakantie. In een heksenketel gooi je allemaal ingrediënten door elkaar voor punten. Maar het zou zomaar kunnen dat je er steeds meer knalerwten bijgooit, tot je ketel ontploft natuurlijk. En dan verdien je minder punten. Ook dat spel werd tot diep in de avond doorgespeeld en ook daar ging de puntentelling nek aan nek.
Uiteindelijk braken we rond elven op en vertrok iedereen weer naar huis. Ik was uitgeput van een hele avond weer sociaal doen met mensen. Maar het was heerlijk en zeker voor herhaling vatbaar.
Professor Emmanuel Hildern (Cushing) ontvangt een andere Dokter (Bailie) in zijn Laboratorium en wil hem iets laten zien onder de microscoop. Het is een monster van de fysieke manifestatie van het Kwaad in de wereld. En Professor Hildern is er verantwoordelijk voor dat dit kwaad in de wereld ontsnapt is, vele duizenden jaren te vroeg. De jonge Dokter vraagt hoe het zo gekomen is en in een flashback vertelt Hildern alles.
In Nieuw Guinea heeft Emmanuel Hildern onderzoek gedaan naar de vroegste mensen. Daar vond hij een abnormaal groot skelet van een mensachtige. Maar het was ook veel ouder en veel verder ontwikkeld dat recentere skeletten. Emmanuel Hildern hoopte met verder onderzoek naar dit skelet de prestigieuze Richter Prijs in de wacht te kunnen slepen.
Kort daarna krijgt Emmanuel slecht nieuws. Zijn vrouw (naamloos verder) is overleden in een gesticht, waar zij jarenlang in het geheim verbleef (lekker legaal dit). Dit instituut wordt beheerd door zijn halfbroer, James Hildern (Lee). Daar krijgt hij verder nog te horen dat James onderzoek heeft gedaan naar de waanzin van mevrouw Hildern en dit onderzoek wil publiceren, om zo kans te maken op de Richter Prijs (lekker ethisch dit).
Emmanuel Hildern heeft nu nog meer haast om te komen met een fantastische ontdekking. Wanneer hij het monsterlijke skelet schoonmaakt, ontdekt hij dat het vlees teruggroeit op de botten, wanneer ze in aanraking komen met water. Hij hakt een vlezige vinger af en doet daar nader onderzoek naar. Het bloed ziet er maar raar uit.
De lokale bevolking in Nieuw Guinea (de Papoea's? Het wordt niet duidelijk) heeft legenden over de kwade reuzen, die op een dag tot leven gewekt zullen worden door de tranen van de hemelgod, regen dus. Hildern trekt meteen verregaande conclusies. Hij kan het bloed van dit monster isoleren, en dan inspuiten bij anderen. Net als bij een vaccin, zullen mensen dan het kwaad in hun bloed kunnen verslaan en daarna beter bestand zijn tegen andere vormen van kwaad (WTF?). Emmanuel Hildern gaat meteen aan de slag (in erg onhygiënische omstandigheden) en spuit een vaccin bij een aapje.
Ondertussen gaat de dochter van Emmanuel Hildern, Penelope (Heilbron) op onderzoek uit. Ze steelt sleutels van haar vader en gaat de kamer in van haar moeder. Daar ontdekt zij dat haar moeder (Runacre, Brideshead Revisited), een danseres in een Music Hall was, een schandalige carrière natuurlijk. Verder leest zij ook in papieren dat haar kort geleden is overleden en niet heel lang geleden, zoals haar altijd verteld is. Al die tijd bracht haar moeder door in het gesticht van haar oom James. Penelope is behoorlijk van streek door al dit nieuws. Haar vader Emmanuel denkt dat dit een voorteken is van de waanzin van haar moeder. Om dat tegen te gaan, injecteert hij haar ook meteen maar met het vaccin van het kwaad (WTF?!).
Het vaccin blijkt wat bijeffecten te hebben. Penelope trekt de kleren van haar moeder aan en gaat naar de ruigste delen van de stad. Daar treft zij een man die haar dronken probeert te voeren en te verkrachten, waar ze met haar nieuwe krachten erg slecht op reageert. Ze wordt al snel achtervolgd, gevangen genomen een naar het gesticht van haar oom gebracht. Hij realiseert zich dat zijn broer Emmanuel heeft geëxperimenteerd op zijn eigen dochter. Hij besluit het onderzoek van zijn broer te stelen en daar zelf de Richter prijs mee in de wacht te slepen.
Tijdens de roof krijgt James een ongeluk met de koets. Hierdoor wordt het skelet nat van de regen. Alle vlees groeit terug en het skelet herrijst als een gruwelijk monster. Het gaat meteen op zoek naar zijn verloren vinger in het huis van Emmanuel. Als het de vinger gevonden heeft, verdwijnt het wezen in de nacht.
En dan zijn we weer terug in de huidige tijd. Maar het Laboratorium waar Emmanuel verbleef, blijkt niets meer te zijn dan een cel in het gesticht van James. Emmanuel is daar een patiënt en de jonge Dokter is in dienst van James Hildern. Volgens James leeft Emmanual in een uitgebreide fantasie waarin zij broers zijn en een andere patiënt de dochter. Het is erg treurig.
Conclusie
Wat een film! Je kan hem op twee manieren bezien. Aan de ene kant is het een pulpy horror film, met iets meer gore dan normaal. Er lag wel erg veel nadruk op het smerige, aangroeiende vlees, het bloed en de onhygiënische omstandigheden waarin er onderzoek werd gedaan. Ook de scenes in het gesticht waren niet prettig, met gehandicapte mensen die aan onderzoek en electro-shock therapie werden onderworpen.
Aan de andere kant, deze film zat ook vol sociaal commentaar op de laat-Victoriaanse periode (1894). Het is verhaal over de volledige ineenstorting van het wereldbeeld van een machtige, Britse man (Emmanuel Hildern). Zijn status als hoofd van de familie, koloniale grootmacht en goed wetenschapper gaan aan diggelen. Emmanuel begint als een briljant, succesvol wetenschapper, die net terug is gekeerd van een triomfantelijke onderzoeksmissie in diep donker Azië, erkenning staat om de hoek. Maar al snel stort dat plaatje in.
Het familieleven van Emmanuel hangt van leugens aan elkaar. Zijn vrouw was van laag moreel allooi en is na een lange periode van krankzinnigheid nu dood. Krankzinnigheid was vaak een eufemisme voor een seksueel overdraagbare aandoening, dus de implicatie is dat ze niet alleen Music Hall danseres was, maar ook prostituee. Dit houdt hij geheim voor zijn dochter, wat direct leidt tot haar ondergang, als zij onderzoek doet naar haar moeder. Ook zij komt dan in aanraking met drank, foute mannen, prostitutie en krankzinnigheid.
Daarnaast blijkt de periode van Emmanuel in Azië ook niet zo een succes als hij hoopte. Hij kijkt dan wel vreselijk neer op de domme inboorlingen, maar zij blijken bij nader inzien toch gelijk te hebben gehad. Het enge skelet had beter in de grond kunnen blijven, tot het door erosie over duizenden jaren vanzelf aan de oppervlakte was gekomen. Misschien had hij zich beter met zijn eigen zaakjes kunnen bemoeien.
Als wetenschapper stelt Emmanuel ook weinig voor. Zijn Laboratorium is in de kelder van zijn huis. Hij trekt razendsnelle conclusies, probeert dat meteen te testen en uit te voeren in de praktijk. Hij heeft daarbij geen enkel oog voor de wetenschappelijke methode of steriele en hygiënische werkplekken. Hij experimenteert op zijn eigen (volwassen) dochter, zonder haar instemming. En uiteindelijk gaat het allemaal gruwelijk mis.
Verder kwam de onderdrukte positie van vrouwen aan bod. Penelope is een ruim volwassen vrouw, die nog steeds in het huis van haar vader woont en daar niet eens alle kamers mag betreden. De kamer van haar moeder is verboden terrein en in het lab van haar vader komt ze ook niet. Verder krijgt zij ook als volwassen vrouw niet de feiten over haar eigen moeder en wordt zij jarenlang voorgelogen.
Als Penelope er dan op uitgaat om zelfstandig de wereld te ontdekken, is zij zo naïef dat zij niet weet dat zij eruitziet als een prostituee, dat ze moet betalen voor consumpties in de kroeg en dat mannen seks met haar willen. Als ze probeert te verdedigen tegen seksueel geweld, wordt zij nog gezien als de crimineel en slaat ze op de vlucht. Uiteindelijk eindigt ze dan in een gesticht.
Haar moeder heeft het niet veel beter. Die was eerst een Music Hall danseres, niet veel hoger in status dan een stripper tegenwoordig. En zodra zij lastig werd, werd ze afgevoerd naar een gesticht. Het werd niet echt duidelijk wat nu het probleem was met moeder.
Deze grijpt film zeer duidelijk terug op die andere film die speelt met je verwachtingen over een gesticht, Das Cabinet des Doctor Caligari. Ook hier houdt iemand een lang verhaal, met steeds gruwelijker details. En uiteindelijk blijkt het allemaal maar de fantasie van een waanzinnige, die personen en objecten uit zijn omgeving heeft verwerkt in zijn wanen. Of niet?
Aan de andere kant is deze film ook duidelijk een inspiratie geweest voor Gremlins, die elf jaar later uitkwam. Verder deed het me ook denken aan Shutter Island, waarbij iemand met psychische problemen ook een uitgebreide fantasiewereld creëert, die uiteindelijk steeds verder instort.
Langzaam mogen we weer wat meer in Nederland, maar ik lees nog steeds veel, nu ik zoveel thuiszit. En dit keer greep ik naar Jamaica Inn van Daphne du Maurier. In het verleden heb ik al eens Rebecca van haar hand gelezen (en de film gezien, natuurlijk), maar haar andere werk kende ik nog niet. Gelukkig kon de Bibliotheek daar wat aan doen.
Spoilers
We volgen Mary Yellan, een jongedame uit zuidelijk Cornwall. Haar vader is al lang dood en haar moeder ligt op sterven. Een jongedame kan natuurlijk niet alleen leven, dus na de dood van haar moeder, gaat zij naar haar tante Patience. Deze is getrouwd met ene Joss Merlyn en samen baten zij een herberg, de Jamaica Inn, uit.
Wanneer Mary aankomt in de Jamaica Inn wordt al snel duidelijk dat deze herberg een sinistere reputatie heeft. De herberg ligt geïsoleerd, langstrekkende koetsen stoppen er niet, haar tante is sinds haar huwelijk veranderd in een angstige schim van zichzelf, Joss is duidelijk een gewelddadige bruut. Ook wordt al vrij snel duidelijk dat de Jamaica Inn wordt gebruikt door smokkelaars om hun waar tijdelijk te stallen en later weer door te verkopen. Joss lijkt de leider van een bende smokkelaars te zijn.
Ook dit is natuurlijk geen omgeving voor een nette jongedame, maar Mary kan niet meer weg. Ze heeft geen eigen geld, geen eigen inkomen en Jamaica Inn ligt heel afgelegen op Bodmin Moor. En de mensen die haar kennen, denken dat zij vrijwillig samenwerkt met de bekende crimineel Joss.
Dan blijkt alles nog een tandje erger te zijn. Joss is niet alleen een smokkelaar, maar ook een moorddadige Jutter. Hij en zijn mannen lokken schepen naar de onbetrouwbare kust van Cornwall en wachten dan tot zij te pletter varen. Zeelui die het overleven worden alsnog vermoord.
Mary Yellen probeert de autoriteiten te waarschuwen, maar komt er dan achter dat de samenzwering om de schepen op de rotsen te laten lopen en er vandoor te kunnen gaan met de buit dieper gaat dan ze hard verwacht.
Conclusie
Dit is een heel boeiend boek. Het lijkt te beginnen als een Jane Austen roman, met een opgewekte en energieke hoofdpersoon die ongetwijfeld met haar puntige conversatie een geschikte kerel aan de haak zal slaan. Maar dan slaat het verhaal al snel om naar onvervalste Gothische Horror. Gothische Horror had zijn hoogtijdagen in de late 18e en vroege 19e eeuw en dit verhaal is uit de vroeg 20e eeuw. Desondanks zijn er veel thema's die direcht uit de Gothische Horror komen.
Zo is de knappe, onschuldige protagonist Mary alleen en ze wordt bedreigd door een enge man. En daar spelen behoorlijk wat seksuele ondertonen van bedreiging en verleiding in door. Een moederfiguur is wel aanwezig , maar daar kan ze niet op vertrouwen. Daarnaast is de dodelijke natuur van Bodmin Moor met zijn verborgen moerassen, hoge pieken en koude weer een weerspiegeling van wat er gaande is in de Jamaica Inn. Ook daar wordt smokkelwaar en lijken verborgen, ontdekking daarvan zal leiden tot de dood. Verder is de Jamaica Inn ook altijd duister en onbegaanbaar, net als de Moor.
Verder zit het boek ook vol met allerlei subversieve thema's. De vrouwen in het verhaal hebben wel heel weinig mogelijkheden om zich te verzetten tegen armoede, afhankelijkheid, geweld en seksueel geweld. En Mary Yellan vindt dat maar niks. Het liefst wil zij als een man kunnen leven, een eigen boerderij kunnen voeren en haar eigen zaken bepalen. Maar dat lukt haar niet en de mannen in haar leven maken haar wel heel duidelijk dat zij en haar wensen helemaal niets voorstellen.
Aan de andere kant, bij de eerste kans die ze krijgt, gaat ze meteen schoonmaken en koken voor de man waar ze een oogje op heeft. Dus voor de juiste man is ze dan wel bereid een vrouwelijke, onderdanige rol op zich te nemen. Wanneer zij uiteindelijk vertrekt uit Jamaica Inn met de man van haar dromen, is het nog maar de vraag of zij een gelukkige toekomst tegemoet gaat, of dat de gewelddadige relatie van Joss en Patience zich zal herhalen.