Translate

woensdag 26 februari 2025

Dreams in the Witch House

Voor de maand februari keek ik Dreams in the Witch House (2005) uit de Masters of Horror serie gekeken. Deze Masters of Horror - serie was een TV serie van een aantal bekende en minder bekende regisseurs, die korte horrorfilms maakten. Deze aflevering is van Stuart Gordon. In de belangrijkste rollen zien we Ezra Godden en Chelah Horsdal. 


Dreams in the Witch House is gebaseerd op het gelijknamige verhaal van H. P. Lovecraft en misschien een van mijn favorieten. Het oorspronkelijke verhaal is uit 1932 en speelt zich ook af in die tijd. De verfilming is verplaatst naar de huidige tijd. 


Spoilers

Walter Gilman (Godden) is bezig met zijn proefschrift aan de Miskatonic Universiteit en zoekt een goedkope kamer om te verblijven in Arkham. Hij vindt een zolderkamer in een vervallen huis bij huurbaas Drombrowski (Brazeau). Walter trekt in zijn kamer en maakt kennis met buurvrouw Frances Elwood (Horsdal) en haar baby Danny. Ook maakt hij kennis met de oude, religieuze benedenbuurman Masurewicz (Lane). 

Walter stort zich op zijn onderzoek en dat vraagt veel van hem. Het onderwerp is moeilijk, allemaal nieuwe soort wiskunde, waarmee alle ideeën over tijd en ruimte op zijn kop zouden kunnen staan. En zijn theorieën komen maar niet uit. Hij begint ook vreemde dromen te krijgen, waarbij hij steeds droomt over zijn onderzoek. Dan vraagt buurvrouw Frances om hulp, ze heeft een rat gezien, in de kamer bij de baby. Walter verjaagt de rat en sluit het rattenhol af. Benedenbuurman Masurewicz zegt dat de rat een mensengezicht heeft en een demon is. 

Frances vraagt Walter om op de baby te passen, terwijl zij naar een sollicitatiegesprek gaat. Walter doet dat en valt in slaap. Hij wordt in zijn slaap bezocht door Frances, maar eigenlijk blijk zij de heks Keziah Mason te zijn. Wanneer hij wakker schrikt is hij in zijn eigen kamer en kan hij het appartement van Frances niet meer in, terwijl baby Danny ligt te huilen! Frances is uiteraard niet tevreden over zijn kwaliteiten als oppas en stuurt Walter weg. In zijn appartement blijft hij rare dromen houden, over ratten, bloed en vreemde boeken. Hij wordt weer wakker in de bibliotheek van de universiteit, bij de boeken waar hij geen toegang toe mag hebben. 

Walter raakt steeds meer van streek en is ervan overtuigd dat er zeer sinistere zaakjes gaande zijn in zijn huis. Hij sloopt de muur van zijn appartement en vindt allerlei botjes van kinderen en andere parafernalia, die erop wijzen dat er al eeuwenlang kindermoorden en -offers plaatsvinden. Dan vindt hij ook nog baby Danny en men staat op het punt hem ook te offeren. Walter weet baby Danny te redden en de heks Keziah uit te schakelen. Maar eenmaal terug in zijn appartement is hij nog niet veilig! De monsterlijke rat die hij eerder verjoeg uit het appartement van Frances is terug, en nu valt hij Danny aan!

Walter wordt gezien als de moordenaar van Danny en verdwijnt in een gesticht. Ondertussen wordt het huis deels gesloopt en worden alle kinderlijkjes van eeuwen her gevonden. Was Walter dan toch onschuldig? Maar in het gesticht wordt Walter aangevallen door de monsterlijke rat en sterft ook. En in Arkham zijn weer kamers te huur...

Conclusie

De acteurs zijn niet bijster goed, maar voor een vrij korte film van een uurtje geeft dat ook niet. Het verhaal blijft naargeestig. Door het verhaal naar de moderne tijd te verplaatsen (jaren '90, gok ik) spreekt het wat meer aan. En door vriend Frank Elwood te veranderen in mogelijke love-interest Frances Elwood, met kind, wordt het verhaal claustrofobischer. De kring waar Walter zich in begeeft is echt heel klein. En er wordt echt op gehamerd dat Walter, Frances en Masurewicz allemaal te arm zijn om echte hulp in te schakelen, wat de situatie nog claustrofobischer maakt. 

Een prima verfilming van een kort verhaal van Lovecraft. 

dinsdag 25 februari 2025

Kaarsen maken

Jaren geleden heb ik al eens kaarsen gemaakt van oude restjes kaarsvet en WC rolletjes. En dat werkte best leuk, maar het was ook best een gedoe iedere keer. Ik moest bodempjes uit papier knippen en die om de WC rolletjes vouwen en plakken. De hete was wilde nog wel eens onder de bodempjes uitlekken. En dat geeft best een troep. Een tijdje geleden heb ik geïnvesteerd in een kaarsenmal van Pipoos, en daar kan ik nu veel grotere kaarsen mee maken. 

Nieuwe kaarsen

Deze mal van plastic werkt een stuk beter, want hij lekt bijna niet. Dus iedere keer wanneer ik kaarsen brandt, verzamel ik na afloop de restjes was. Die smelt ik in een metalen bekertje in een pannetje water en dan voorzichtig in de mal met lont gieten. Na een nachtje afkoelen heb ik dan de volgende dag een nieuwe kaars. En met verschillende restjes kaars, kan ik dan ook een beetje varieren met de kleuren. Ik kan verschillende kleuren mengen, of juist op verschillende momenten in de mal gieten en zo een streepjeseffect krijgen. 


Als je de mal kantelt

En zo geeft een middagje knutselen me toch weer een serie unieke kaarsen. 



zaterdag 15 februari 2025

Mr. K.

Mr. K. (2024) van de Noors - Nederlandse Tallulah Hazekamp Schwab is een wel heel bevreemdende film en heet van de naald. Sander en ik zagen hem op een zondagmorgen in de Lux. De titelrol is voor Crispin Glover (American Gods), in een kleinere rol zien we ook nog Fionnula Flanagan (The Others, The Guard American Gods). Verder is deze film tot stand gekomen met allerlei Europese fondsen, dus we zien ook veel Europese acteurs terug.  

 


spoilers

De film opent met Mr. K. (Glover), die in een nachtclub goocheltrucs laat zien. Maar niemand uit het publiek is echt geïnteresseerd in wat hij doet. Na afloop van zijn show, loopt hij langs verlaten wegen. Hij komt uiteindelijk uit bij een groots hotel, dat duidelijk ooit eens overdadig luxe was, maar nu ernstig in verval is. Hij huurt een kamer en wil de volgende morgen weer vroeg vertrekken. Een sinistere manager brengt hem door een doolhof van gangen naar zijn kamer en geeft hem allemaal waarschuwingen mee.  

De volgende morgen wil Mr. K. vertrekken, hij heeft een afspraak voor een nieuw optreden. Maar hij kan in het doolhof van gangen de uitgang niet vinden. Hij dwaalt rond en rond en lijkt zelfs de trap naar beneden niet meer te kunnen vinden. En de situatie wordt steeds gekker. Een fanfare orkest marcheert, al spelend, door de gangen. Mr. K. komt terecht in de kamer van twee bejaarde zussen (Flanagan en Molloy), die claimen al in geen jaren buiten te zijn geweest. Alles wat zij nodig hebben, is in het hotel. Mr. K. blijft de uitgang zoeken en komt terecht in de kamers van Gaga, een artieste, die een show wil opvoeren. Mr. K. dwaalt weer verder en komt uiteindelijk terecht in de keukens van het hotel, waar alles draait om de eierobsessie van de hoofdkok. 

Na verloop van tijd geeft Mr. K. zijn zoektocht naar buiten op. Maar hij realiseert zich wel dat er iets gruwelijks mis is met het hotel. Het hotel vervalt onder zijn ogen en lijkt zelfs kleiner te worden. Nog even en iedereen zal vermorzeld worden onder het gewicht van het gebouw. Maar het zoeken naar een uitgang is nog niet eenvoudig, en het hele systeem van het hotel komt op zijn kop te staan. 

Conclusie

Net als High Rise is dit een film waar vorm en symboliek boven inhoud gaan. Lange tijd is Mr. K. de enige stem van redelijkheid, die de bewoners van het hotel er steeds op wijst dat er vreemde zaken gaande zijn. En daarmee wordt hij soms gezien als een verlosser en bevrijder, een rol waar hij zich ongemakkelijk bij voelt. Of hij wordt juist gezien als een stokebrand, die de gevestigde belangen op zijn kop wil zetten (en dus gestopt moet worden). 
Crispin Glover doet het leuk, net als de belangrijke bijrollen. De mooie plaatjes van het steeds verder instortende hotel en de hysterische muziek geven ook een bevreemdende sfeer mee. Zeker een de moeite waard om eens te kijken, als je meer symboliek dan plot in je film wil. 

zondag 9 februari 2025

Station Eleven

Toen we een tijdje geleden weer een Spellendag hadden georganiseerd, kregen we ook twee boeken cadeau van een vriend, voor alle gemiste verjaardagen. En één daarvan was Station Eleven van Emily St. John Mandel. Emily St. John Mandel is een Canadese schrijfster, dus daar kan niets misgaan. 



Spoilers


Het verhaal begint in Toronto met de opvoering van een versie van King Lear, met bekende, oudere acteur Arthur Leander in de hoofdrol. Op het podium zakt hij in elkaar en sterft. En daarna volgen we verschillende mensen rondom de toneel voorstelling, zoals Jeevan Chaudhary en Kirsten Raymonde. Want tegelijkertijd met het overlijden van Arthur Leander, kwam ook een zeer besmettelijke versie van de griep aan in Canada. Binnen de kortste keren zijn veruit de meeste mensen in Toronto dood en de griep grijpt om zich heen in de rest van de wereld. De beschaving in Canada en de Verenigde Staten stort volledig in.

Twintig jaar later volgen we Kirsten Raymonde, die nu onderdeel uitmaakt van een rondreizende troupe van muzikanten en acteurs, The Travelling Symphony. Zij reizen door een verlaten landschap van dorpje naar dorpje en treden daar op. De maatschappij is na de uitbraak van de griep volledig ingestort, maar na twintig jaar is de rust weer enigszins weergekeerd. Mensen hebben de steden ontvlucht en hebben nieuwe gemeenschappen gesticht, maar het technologie niveau is wel teruggezakt naar pre - industrieel.

Wanneer Kirsten en het gezelschap aankomen bij St. Deborah on the Water, verwachtten zij daar twee ex - leden van de troupe te vinden, die het reizende leven achter zich wilden laten, omdat zij een kind verwachtten. Maar ze zijn er niet en de sfeer in St. Deborah on the Water is erg veranderd, sinds er een sekteleider en zijn sekte zijn neergestreken. Na de apocalyps is dat geen heel onbekend fenomeen, maar de Travelling Symphony weet dat dit soort lui altijd problemen geven en ze vertrekken snel weer.

De Travelling Symphony besluit om verder te trekken naar het Museum of Civilization. Daar wonen kennelijk zeer veel mensen samen en worden voorwerpen van vroeger bewaard. Misschien zijn de ex - leden van de troupe daar ook heen gegaan? Tijdens de reis naar het Museum of Civilization komen verschillende verhalen en gebeurtenissen uit het verleden weer naar boven en in deze post - apocalyptische wereld kan dat alleen maar leiden tot geweld. 

Conclusie

Dit is een heel erg leuk boek! Tegen de achtergrond van een gruwelijke gebeurtenis, die een groot deel van de menselijke beschaving gewoon uitwist, weten nieuwe mensen toch weer een samenleving te creëeren, met belangen die verder gaan dan alleen de volgende maaltijd. Het motto van de Travelling Symphony is een "Survival is not sufficient" van Star Trek Voyager (ook een serie die ik weer eens moet kijken). 
Verder wordt er in het verhaal ook veel heen en weer gesprongen in de tijd. Mensen denken terug aan belangrijke momenten voor de uitbraak van de griep en wat ze deden en wie ze kenden. En dan blijkt dat bijna iedereen wel een connectie had met Arthur Leander en zijn carrière op het toneel. En zo is iedereen uiteindelijk ook met elkaar verbonden, ook in deze nieuwe wereld. 
Een zeer dromerig en hoopgevend boek, kijk zeker of je het eens te pakken kan krijgen. 
 

zaterdag 8 februari 2025

Schaduw van een vampier

We zijn op een enorme vampieren - kick! Nadat we een nieuwe verfilming van Nosferatu (2024) hebben gezien, keken we daarna ook een satire van de productie van de eerste Nosferatu film, Shadow of the Vampire (2000) van E. Elias Merhige. In de belangrijkste rollen zien we John Malkovic (Dangerous Liaisons, The ABC murders), Willem Dafoe (Nosferatu (2024), Nightmare Alley), Udo Kier (Prince Valiant (1997), Iron Sky), Cary Elwes (Bram Stoker's Dracula, The Princess Bride). 



Spoilers

Deze film is inmiddels ook alweer 25 jaar oud (net als sommige computerspellen), maar ik had hem ook nog nooit eerder gezien. 


De film begint met een filmset waar F. W. Murnau (Malkovic) druk bezig is het met maken van de film Nosferatu. Dit is nog een lastige klus, de acteurs doen niet wat hij zegt en stellen te veel eisen, de kosten lopen uit de hand, en als allerergste, Murnau is verwikkeld in een rechtszaak met de weduw van Bram Stoker. 

Maar er gloort hoop aan de horizon. Murnau heeft een acteur gevonden, om de rol van Graaf Orlock te spelen! Deze Max Schreck (Dafoe) is een obscure theateracteur en heeft een hele nieuwe methode van acteren. Hij zal tijdens de opnames nooit uit zijn rol vallen! Altijd zal hij verkleed en geschminkt zijn als Graaf Orlock. Om financiële en juridische problemen te vermijden, laadt Murnau zijn acteurs en ander personeel in de trein, om hen allemaal naar Tsjechoslowakije te brengen, waar de scenes met Max Schreck opgenomen zullen worden. 

Eenmaal in Tsjechoslowakije wordt de situatie al snel vreemder. De lokale bevolking wil niets te maken hebben met Max Schreck en probeert de filmcrew ervan te weerhouden naar het lokale kasteel te gaan voor de opnames. De scenes met Schreck worden alleen bij nacht opgenomen. Leden van de crew worden aangevallen of verdwijnen juist helemaal. Wanneer Murnau naar Berlijn moet, om met de financiers te praten, wordt steeds duidelijker dat Schreck misschien wel een echte vampier is. 

Murnau heeft inmiddels ook een nieuwe cameraman aangenomen, F. A. Wagner (Elwes). Deze is ook zeer onder de indruk van de talenten van Max Schreck, maar hij realiseert zich ook dat er iets gruwelijk mis is. De opnames lopen ten einde, en alleen de cruciale scenes tussen Ellen Hutter en Nosferatu moeten nog geschoten worden. Actrice Greta Schröder (McCormack) heeft ook eindelijk door dat Max Schreck een bovennatuurlijk monster is en verzet zich tegen de opnames. Maar met een injectie van medicatie is zij weer kalm te krijgen. Wanneer Max Schreck haar bloed zuigt, valt hij ook in slaap van de verdovende middelen in haar bloed. 

Cameraman Wagner en Producer Grau (Kier) proberen nu Max Schreck aan te vallen en uit te schakelen, maar hij komt weer bij en verzet zich. En een vampier onder invloed van verdovende middelen is nog steeds een gruwelijke tegenstander. Hij doodt Wagner en Grau, terwijl Murnau manisch blijft filmen. Pas wanneer de laatste crewleden binnenkomen, wordt Max Schreck gedood door het daglicht. Murnau is tevreden met de laatse fantastische take.


Conclusie

Laten we voorop stellen, dat de daadwerkelijke opnames van de oorspronkelijke Nosferatu (1922) niet zo een drama waren als hier. Alle belangrijke personen in de film hebben gewoon nog levens en carrières gehad na de opnames van Nosferatu. 

Maar dit is een hele leuke film. John Malkovic is fantastisch als geobsedeerde filmmaker, die niets in de weg laat staan van zijn visie, niet de gezondheid of veiligheid van zijn medewerkers, niet de juridische kaders rond het verfilmen van het werk van een ander, niet de morele overwegingen rondom samenwerken met een bloedzuigende moordenaar. En Max Schreck is eigenlijk veel onschuldiger, ja hij drinkt het bloed van onwillige mensen, maar hij moet wel, als hij wil overleven. Hij doet dat niet om fantastische films te kunnen maken. 
En daarmee is de film een aanklacht geworden tegen exploitatie in de (film)wereld, waar genoeg schandalen te vinden zijn over het mishandelen van dieren, kinderen en vrouwen voor de visie van een stel makers en financiers.