Translate

dinsdag 22 december 2020

Pendragon LXXXVII - Hongersnood

 Voor de laatste keer in 2020 komen de ridders weer bij elkaar in Jit.si. Dat betekent dat we inmiddels 7 jaar spelen achter de rug hebben. Nog anderhalf jaar te gaan denk ik zo. 

Pendragon pagina
Geschiedenis van Logres
Benno van Steeple Langford
Edna van Burcombe
Marcus Livius van Broughton

Winterphase 543/ 544

In de winter blikken de ridders terug op alles wat zij vorig jaar hebben meegemaakt. 

Vrouwe Edna van Burcombe bekijkt hoe zij zich het beste kan installeren in Burcombe en over de landerijen in Salisbury kan heersen op een manier die haar aangetrouwde oom, Turquine, Koning van de Vallei van de Gouden Cirkel welgevallig is. Zij vindt hierbij een gordel van haar tante Ygritte en draagt een mooie elfen-jurk die haar daarbij kunnen helpen. 
Verder wordt Edna nu ook 28 en daarmee kan zij zich presenteren als Hoge Priesteres van Arianrhod the Moon Enchantress. Hiermee mag zij nooit trouwen. Maar wel krijgt zij een sterkere magische krachten, waarmee zij haar uiterlijk kan veranderen (Glamour +10).

Prinses Rowena van Kent
Vrouwe Edna van Burcombe













Verder zijn er in de familie van Edna ook verschillende perikelen. Haar nicht, Rowena, Prinses van Kent en dochter van Octa, Cynning van Kent, zoon van Sir Eliot de Wispelturige, krijgt een zoon van een onbekende vader! Hoewel de Saksen niet heel moeilijk doen over kinderen die buiten het huwelijk geboren zijn, kan een kleinzoon Octa wel in de problemen brengen. Wie is de vader?
Om deze ontwikkeling stil te houden is Prinses Rowena naar Salisbury gestuurd. Zij is waarschijnlijk zwanger geraakt in de nasleep van het huwelijk van Sir Marcus en Prinses Alis. Op een afgelegen landgoed heeft zij haar zoon gebaard en nu doet Edna net alsof het haar zoon is. Dan hebben Rowena en haar vader Cynning Octa en haar moeder Cwene Guinevere de tijd om uit te zoeken wie de vader is en of dat een geschikte huwelijkspartner is en misschien wel een leider van Kent. 
Vrouwe Edna neemt de jongen in haar huishouden op. Hiermee treedt zij in de voetsporen van haar oom Eric, die een jonge Alis opnam in zijn huishouden in 516. In de naam van haar adoptie-zoon verenigt zij  twee tradities. Hij krijgt een naam met een 'E', zoals de meeste Burcombes en hij wordt vernoemd naar een plant, Esdoorn, omdat Edna lange tijd onder de Faerie heeft gewoond.

Sir Benno van Steeple Langford en Vrouwe Benna krijgt ook een kind, een dochter die zij Britney noemen. Verder regelen zij een huwelijk voor Bethan, een dochter van Benno en zijn eerste vrouw, Tiffany. Bethan is maar vijf jaar jonger dan de tweede vrouw van haar vader en dat gaf spanningen. Zij trouwt met Sir Palomides de Saraceen. Deze is wel aanzienlijk ouder dan Bethan en heeft de leeftijd van haar vader Benno. 

Sir Palomides de Saraceen

In de familie van Sir Marcus gebeurt niet zoveel spannends. Zijn achternicht, Vrouwe Augusta, dochter van Sir Aloysius, wordt hofdame van Cwene Guinevere aan het Saksische Hof in Kent. 

Lente 544, Salisbury

De lente breekt aan en de Ridders en Vrouwe Edna bereiden zich voor op een nieuw jaar. Maar zij krijgen zorgwekkende tijdingen. In het noorden van Brittannië lijkt een hongersnood gaande te zijn. Het land is verdort en brengt geen leven en voedsel meer voort. De ridders houden toernooien met voedsel als inzet. 
Sir Marcus en Sir Benno herkennen de beschrijvingen van hun bezoek aan het Kristallen Paleis, waar Vrouwe Alis woonde. Zij was een familielid van Koning Pellam, die vanwege een verwonding niet langer over zijn land kon regeren. En nu is die plaag ook te zien in Brittannië. 
Sir Benno: "De voedselvoorziening is in gevaar! Dat is veel belangrijker dan een akkefietje over afkomst in een koninklijke familie!" 
Vrouwe Edna is een priesteres en is daarom enorm geïnteresseerd in de balans van de natuur. En nu lijkt deze uit het lood te zijn. Dat is altijd slecht nieuws. Dit moet tot op de bodem uitgezocht worden!

dinsdag 15 december 2020

The BlackkKlansman

Via de Bibliotheek van Malden (hou de boel open, mensen) hebben we weer een film geleend en gekeken. The BlackkKlansman (2018) van Spike Lee dit keer. We zagen John David Washington en Adam Driver in de belangrijkste rollen. 

Blackkklansman

Spoilers

De film is gebaseerd op ware gebeurtenissen, maar is bij vlagen te vreemd om te geloven. Het verhaal begint in de jaren '70 bij Ron Stallworth, die als zwarte man (met prachtige afro) politieman wil worden in Colorado Springs. Hij is daar de eerste zwarte politieman. En hij krijgt meteen te maken met flink wat racisme van zijn blanke collega's. Hij raakt daar behoorlijk gefrustreerd over en probeert carrière te maken binnen het korps. Maar als vrij juniore collega en als zwarte man lukt dat maar matig. 
Uiteindelijk mag Ron als undercover politieman aan de slag. Hij bezoekt bijeenkomsten van de lokale zwarte studentenvereniging. Daar spreekt Kwame Ture, die een hoop invloed heeft op zijn toehoorders. Maar de blanke gezagsdragers zijn bang voor een onlusten en willen in de gaten houden wat daar gezegd wordt. 
Tijdens deze bijeenkomsten krijgt Ron ook kennis aan jonge, aantrekkelijke en bevlogen activiste Patrice (Harrier). En via haar wordt Ron met zijn neus op de feiten gedrukt, racisme zit overal, ook bij zijn eigen collega's. En als je een vrouw bent, is het nog erger. 

Ron heeft de smaak te pakken met zijn undercover werk. En geheel op eigen initiatief legt hij contact met een lokale afdeling van de Klu Klux Klan en hun regionaal leider David Duke (Grace) en hij maakt een afspraak met een lokale leider, Walter. Te laat realiseert hij zich dat hij nooit de contacten verder zal kunnen uitbouwen, aangezien hij wel erg overduidelijk zwart is. Ron schakelt zijn partner Flip Zimmerman (Driver) in, om de face - to - face contacten te onderhouden met de Klan. 

Aanvankelijk loopt alles van een leien dakje en er wordt steeds meer duidelijk over de reikwijdte van de Klan in Colorado Springs. Maar dan krijgt de missie ook een sinistere omslag. De leden van de Klan zitten op vele plekken. Ook in het leger, ze kunnen hun handen leggen op wapens en explosieven. En een confrontatie lijkt aanstaande. 
Uiteindelijk weten Ron en Flip een aanslag te voorkomen, maar niet voordat duidelijk wordt dat het terloopse racisme in de samenleving ver reikt en het werk van de politie bemoeilijkt wordt door de vooroordelen in de eigen gelederen. Maar uiteindelijk weet het goede te overwinnen en wordt de Klan in Colorado Springs een gevoelige slag toegedeeld. 

Maar dan, in het nawoord worden beelden getoond van een Unite the Right Rally, waar een hele verzameling van Neo - Nazi's en andere haatgroepen, waaronder de Klan, bijeen kwamen. Ook David Duke speelde daar nog steeds een prominente rol. Er lijkt geen einde te komen aan de haat. 

Conclusie

Het acteerwerk van Washington, Driver en Harrier is prima. En de jaren '70 als periode waarin grote omwentelingen op het punt stonden te gebeuren, worden leuk in beeld gebracht. De toespraken van Kwame Ture (Hawkins) en Jerome Turner (Belafonte) zijn aangrijpend, en de Klan worden in beeld gebracht als de griezels die ze zijn. 

Maar toch voelde de film wat onevenwichtig aan. Bij vlagen is de film hilarisch, wanneer Ron en Flip zonder al te veel moeite de Klan bedotten en infiltreren. Maar wanneer we de beelden zien van Patrice die zich de handelingen van de corrupte politie moet laten welgevallen is dat wel heel deprimerend. Ook de oprechte, diep gevoelde haat van de Klan-leden voor zwarte mensen, waar ze verder nauwelijks enige interactie mee hebben, is erg ongemakkelijk. 
Tegen deze achtergrond is de naïviteit van Ron over zijn eigen positie in de samenleving en de realiteit van discriminatie binnen het politiekorps een beetje vreemd. Hoe kan hij dit niet eerder hebben opgemerkt?

En de afsluiter is natuurlijk helemaal verschrikkelijk, het gedachtegoed, waar Ron en de zijnen tegen strijden, is niet verslagen, maar lijkt juist sterker terug te komen. Is er dan niets veranderd sinds de jaren '70? 

maandag 14 december 2020

Slade House

In het verleden heb ik wel eens het een en ander van David Mitchell gelezen, dus toen ik laatst de kans kreeg heb ik de bibliotheek van Malden even leeggetrokken. Dat leidde niet alleen tot een overdaad aan James Bond, maar ook tot wat David Mitchell die ik nog niet kende, zoals Doorgang, de Nederlandse vertaling van Slade House.

Spooky!

Spoilers 

Dit is een vrij kort verhaal over een poortje in een steegje, dat leidt naar een tuin en een oud huis. Maar dit poortje is maar eens in de negen jaar zichtbaar en toegankelijk. En iedere cyclus van negen jaar volgen we mensen die door het poortje lopen en wat hen daarna overkomt. 
Het blijkt al snel dat de mensen die door het poortje gaan nooit meer terugkeren. Maar ze hebben ook allemaal iets gemeen. Ze lijken allemaal extra gevoelig, in staat om emoties en gedachten van anderen waar te nemen. Wat is de aantrekkingskracht van het poortje en van het Slade House dat erachter ligt? En wat is het sinistere plan van de tweeling 

Conclusies

Uiteindelijk wordt alles onthuld, maar in typische David Mitchell - stijl kan dat pas als we de perspectieven van verschillende betrokkenen hebben gevolgd en als we hetzelfde probleem van meerdere invalshoeken hebben bekeken. 
Dit was een leuk boek, kort, naargeestig en griezelig en in de stijl van David Mitchell. Dus pak het zeker mee. Het hangt ook samen met de veel dikkere roman  The Bone Clocks. Dus die heb ik ook maar in huis gehaald (van de bieb weer). 




zondag 13 december 2020

Kerstkaartjes

Ondanks dat Corona me nog steeds aan huis houdt (en het lijkt weer erger te worden) en ik net als zoveel andere mensen het huis uitvoerig heb opgeruimd, ik meer film kijk en meer lees, ben ik nauwelijks toegekomen aan een andere hobby. Om de een of andere reden kan ik de rust niet vinden. Maar laatst heb ik me er toch toe gezet om wat te handwerken en al snel ging het weer als vanzelf.  

Kerstkaartjes

Ik had nog een hoop stof liggen en nu de dagen zo donker worden, kon ik in de avond weer eens rustig zitten en met naald en draad in de weer. Pinterest is nog steeds een grote inspiratiebron. Het was fijn om na lange tijd weer eens rustig te kunnen zitten en alleen te concentreren op een naald en een gaatje in de stof. En voor je het weet heb je een hele serie mooie plaatjes gemaakt. Ik heb het wel vaker gedaan, het maakt de kerstkaartjes heel persoonlijk. 

Alle plaatjes

En dan is het tijd om er kaartjes van te maken natuurlijk. Anders liggen ze maar in huis. Dus dat is de lapjes wassen, uitspoelen met azijn in het spoelwater en dan voorzichtig drogen. En even stevig strijken. Daar worden de plaatjes mooi recht van en dat plakt makkelijker, wanneer ze eenmaal verwerkt worden in kaartjes. 


Gondor!

En het is dan nog even een middag fröbbelen met scherpe messen en kartonnetjes en washi-tape. Maar dan heb je ook wat moois, waar mensen nog jaren en jaren (ik controleer dat!) plezier van hebben. En ik ook. En zo houden we de Corona - gekte weer een weekje op afstand.

dinsdag 1 december 2020

The Hound of the Baskervilles

Het was weer tijd voor een slechte film uit de oude doos, The Hound of the Baskervilles (1959) werd het. Dit is ook weer een film uit de bekende Hammer Studios van de hand van Terence Fisher (The Devil Rides Out, The Horror of Dracula) en met de acteerkanonnen van Hammer Studios in de hoofdrollen, Christopher Lee (Star Wars, Shaka Zulu) en Peter Cushing (Star Wars, Horror Express).

Meteen lekker creepy.

Het verhaal is natuurlijk bekend, het is een Sherlock Holmes Mysterie, ooit eens opgeschreven door Sir Arthur Conan Doyle in 1902. En het is al vele maken verfilmd, ook in de serie Sherlock. En het is een van de meest spookachtige verhalen van Sherlock Holmes, wat het natuurlijk een geschikt verhaal maakt voor de Hammer Studio, die bekend stond om zijn eindeloze griezelverhalen

Spoilers

Het verhaal opent met het verhaal van Sir Hugo of Baskervilles (Oxley), die vanuit zijn landhuis een waar schrikbewind voert met zijn vrienden. Ze terroriseren een lokale man, en Sir Hugo staat op het punt de ontvoerde dochter (Moyens) van de man te verkrachten, gewoon omdat het kan. Deze dame is echter iets ondernemender dan Sir Hugo had verwacht, en ze vlucht in de nacht weg uit zijn landhuis, de woeste, moerassige heidevelden van Dartmoor op. Sir Hugo kan deze krenking van zijn ego niet aan en aan zet, met zijn honden, de achtervolging in. Het meisje verstopt zich in een oude ruïne, maar wordt toch gevonden door Sir Hugo. Hij vermoordt haar met een mes op iets dat op een oude offersteen lijkt. Ondertussen zwelt het gehuil van een hellehond aan. Ook Sir Hugo overleeft de nacht niet. 

Dan blijkt dat dit een verhaal is, dat verteld wordt door Dr. Mortimer (De Wolff) aan Sherlock (Cushing) en Watson (Morell). Een nazaat van Sir Hugo, Sir Charles, is onlangs dood aangetroffen op de heidevelden van Dartmoor, gemangeld door een grote hond. En nu komt zijn erfgenaam, Sir Henry (Lee), naar Baskervilles, om bezit te nemen van zijn erfenis. Dr. Mortimer is bang dat de vloek van de Baskervilles ook deze leuke jongeman fataal zal worden. Sherlock en Watson geloven niet in spookhonden, die onschuldige mensen ombrengen, maar willen deze zaak wel onderzoeken. 

Sherlock en Watson hebben een ontmoeting met Sir Henry en al snel wordt duidelijk dat Sir Henry wordt achtervolgd door pech en dat iemand het op zijn leven heeft voorzien. Sherlock heeft geen tijd, maar stuurt Watson mee naar Dartmoor. Daar beginnen de mysterieuze ontwikkelingen al snel. Er blijkt een ontsnapte gevangene rond te hangen op de heidevelden, er blijkt een schilderij verdwenen te zijn uit Baskerville Hall en een lokale hereboer Stapleton (Solon) heeft een wel heel vreemde en verwilderde dochter Cecile (Landi). Verder wordt er in de nacht gezwaaid met lichten vanuit het landhuis en vanaf de heide. 

Gelukkig is Sherlock in de buurt om alles uit te leggen. Iemand heeft het inderdaad voorzien op Sir Henry, maar gebruikt daar volstrekt normale middelen voor. Maar wie is het, en waarom toch? Uiteindelijk is de oplossing allemaal heel wat banaler dan een vervloeking die generaties doorwerkt. 

Conclusie

Het is altijd leuk om naar Christopher Lee en Peter Cushing te kijken, maar dit was een wat onevenwichtige film. Aan de ene kant werd er een leuk spookverhaal opgezet, waarbij een geruïneerde kerk, een offersteen, een antiek mes, een vervloeking van eeuwen terug en een spookhond een grote rol speelden. Aan de andere kant, was het soms ook een beetje teveel. Er was ook nog een verlaten mijn, een ontsnapte gevangene, een bloedmooie maar gekke vrouw, een dronken pastoor en een boze boer. 
Verder was Watson wel heel erg dom. Hij vergat keer op keer de instructies van Holmes en bracht daarmee Sir Henry keer op keer in gevaar. Het was al wel snel duidelijk dat iemand met alledaagse middelen probeerde om Sir Henry uit de weg te ruimen. Zorg dan dat je hem niet uit het oog verliest en ga zeker niet bij nacht door moerassige heidevelden met drijfzand struinen. Maar nee, dat was kennelijk te moeilijk. 




Hammer Studios heeft waarschijnlijk ook een detective film willen maken en nam dan maar het meest spookachtige Sherlock Holmes verhaal. Maar de nadruk lag net een beetje teveel op de spook - elementen, waardoor de deducties van Sherlock een beetje al te onverwacht kwamen.