Blogathon: Onbewoond Eiland

Voor de eerste keer doe ik eens mee aan een Blogathon, van de Filmkijker. Het thema is films op een onbewoond eiland. Ik beland op een onbewoond eiland, daar kom ik nooit meer weg. En wat doe ik dan met films?

1: Welke 5 films wil je meenemen?

Als ik de rest van mijn dagen door moet brengen op een onbewoond eiland (Hopelijk warm, hopelijk met een goede prive - cinema), welke films neem ik dan mee om de tijd door te komen?

1. Excalibur (1981), een Koning Arthur verfilming (sommigen mensen zeggen DE Koning Arthur verfilming) van John Boorman. 
2. Dangerous Liaisons (1988), een briljant kostuumdrama van Stephen Frears met Glenn Close, John Malkovich en Michelle Pfeiffer in de hoofdrollen en wat kleinere rollen voor piepjonge Uma Thurman en Keanu Reeves. 
3. Monty Python's Life of Brian (1979), de hilarische vertelling van het leven van de Joodse Brian, tijdgenoot van de veel beroemdere Jezus, door de mannen van Monty Python. 
4. The Matrix (1999), baanbrekende film van de Wachowski's met Keanu Reeves, Hugo Weaving, Laurence Fishburne en Carrie Ann Moss in mooie rollen. Een intrigrerend verhaal gekoppeld aan baanbrekende stunts. En misschien kan ik de rest ook nog mee-sneaken. 
5. The Avengers (2012), de eerste ensemble film van de MCU, van Joss Whedon, tjokvol knappe mannen die stoere dingen doen. 

2: Welke 5 films zouden naar een onbewoond eiland moeten worden gestuurd, zodat we ze als maatschappij vergeten?

1. There's Something about Mary (1998) Geen idee waarom iedereen dit indertijd briljant vond, een totale verspilling van goede acteurs. 
2. Invasion of the Bee Girls (1973). Een Sexploitationfilm, waarbij vrouwen besmet raken met bijenDNA en veranderen in seksbeluste monsters. De lokale mannen overleven dat niet, natuurlijk. 
3. Merlin and the Sword (1985). Ook geen goede film en ook een verspilling van een aantal prima acteurs. 
4. King Arthur: Legend of the Sword (2017). Geen goede verfilming van het verhaal van Koning Arthur en Guy Ritchi berijdt zijn stokpaardjes veel te veel. 
5. Nude Nuns with Big Guns (2010), een beroerde nun-sploitation film over een non die bloedig wraak neemt op haar mishandelaars, in een corrupte kerk die van drugssmokkel en seksueel misbruik aan elkaar hangt. 

3: Je mag één serie meenemen, welke zou dat zijn en waarom?

Buffy the Vampire Slayer (1997 - 2003). Deze serie van Joss Whedon was mijn eerste introductie voor Joss Whedon, later heb ik nog veel van hem gezien. Ik vond het verhaal fantastisch, een dapper meiske met grote krachten, trouwe vrienden en enge vijanden zit niet bij de pakken neer, maar redt de wereld. Een langlopende serie met een sterke cast en goed overkoepelend verhaal. Daarnaast nog een aantal afleveringen die echt briljant zijn.

4: Je zal nooit meer van het eiland ontsnappen, welk karakter zou je de rest van de tijd op het eiland mee door willen brengen?

Thor

Moet ik dit echt uitleggen?

5: Op een afgelegen plek op het eiland, dat moeilijk toegankelijk is, is een enorme hoeveelheid eten te vinden. Helaas woont er op die plek een filmmonster, welke is het? En welk filmwapen heb je nodig om het tegen dit beest op te kunnen nemen?

Het liefst natuurlijk een van de Bee Girls, die zullen niet in mij geïnteresseerd zijn, want ik ben geen man. Hooguit willen ze van mij ook een Bee Girl maken. Dus ik moet Thor tijdig naar voren schuiven. Hopelijk weet hij hun verleidingen te weerstaan (of te overleven). Ondertussen zal ik proberen de Bee Girls te vermoorden met het zwaard Excalibur, of als dat niet werkt, zal een staak door het hart ook wel helpen.

Leuk om zo eens na te denken over mijn favoriete of meest vreselijke films. 

Enemy

Onlangs heb ik weer een film uit de bibliotheek van Malden gehaald. Dit keer ging het om een oudere film van Denis Villeneuve. Hij heeft bekendheid gekregen met films als Blade Runner 2049 (2017) en Arrival (2016), maar dit keer ging het om Enemy (2013).

Enemy
Dit is al naargeestig

Enemy is een film naar het boek The Double van Jose Saramago. De hoofdrol is voor Jake Gyllenhaal (The Prince of Persia), en er zijn kleinere rollen voor Mélanie Laurent (Inglourious Basterds), Sarah Gadon en Isabella Rossellini (Blue Velvet, Death Becomes Her).

Spoilers

De film opent met een man (Gyllenhaal) die een obscure seks-show bezoekt. Hoogtepunt is een vrouw die een spin onder haar hooggehakte schoen vermorzeld (kennelijk willen mannen zoiets zien?).

Dan blijkt die man Adam Bell te zijn, een professor die les geeft in geschiedenis, met name hoe dictaturen werken. Hij leidt een vrij saai en leeg leven. De relatie met zijn vriendin Mary (Laurent) is ook oppervlakkig. Verder heeft hij regelmatig enge dromen over spinnen. 

Wanneer een collega Adam de film "Where there is a will, there is a way" aanraadt, kijkt hij die. In een kleine bijrol ziet hij een man, die wel erg veel lijkt op hemzelf. Gefascineerd doet Adam onderzoek en ontdekt dat de acteur Anthony Claire heet. Adam wil Anthony leren kennen en weet zijn adres en telefoonnummer te achterhalen. Wanneer hij belt, krijgt hij Helen Claire (Gadon) te spreken. Helen denkt dat zij met haar man Anthony spreekt en is zeer van streek wanneer Adam niet wil toegeven dat hij eigenlijk Anthony is. 

Wanneer later die avond Anthony (ook Gyllenhaal) thuiskomt, wordt hij door zijn hoogzwangere vrouw geconfronteerd met haar vreemde ervaring. Zij denkt dat hij weer vreemd gaat en zich vergiste in nummers. Anthony ontkent dit. 

Adam geeft zijn zoektocht nog niet op. Het komt tot een ontmoeting met Anthony. Adam en Anthony lijken echt als twee druppels water op elkaar. Alleen Anthony is veel extraverter an assertiever dan Adam. Adam voelt zich geïntimideerd en vindt bij nader inzien de ontmoeting een vergissing. 

Maar nu heeft Anthony de smaak te pakken. Zeker wanneer hij zijn oog laat vallen op Mary, de vriendin van Adam. 

Anthony benadert nu Adam en zet hem onder druk. Hij wil een weekeind met Mary hebben. Dan kunnen ze elkaar met rust laten. Adam geeft toe, maar terwijl Anthony Mary oppikt voor een weekeind weg, neemt Adam het leven van Anthony over. Helen lijkt Adam te accepteren als Anthony, maar ze vraagt wel naar zijn dag op de universiteit. 

Ondertussen ontdekt Mary dat het niet Adam is met wie zij op pad is. Dit leidt tot een ruzie in een auto en een verkeersongeluk met dodelijke afloop. 

En zo blijft Adam achter als Anthony in een veel leuker leven. Maar wanneer hij zijn nieuwe vrouw volgt een kamer in, blijkt zij ook een spin te zijn.

Conclusie
Een zeer intrigerende film! Wat betekent dit allemaal? Hoe kan het dat Adam een exacte kloon heeft in Anthony. Niet alleen lijken zij op elkaar, zij hebben ook nog dezelfde littekens. Het enige verschil is hun karakters en het feit dat Anthony een afdruk van een trouwring op zijn vinger heeft.
Zijn zij een tweeling? De moeder van Adam (Rossellini) zegt van niet en zij moet het weten. Maar zij haalt Adam en Anthony door elkaar. Zij denkt dat Adam fantasiën heeft over acteur worden, terwijl het Anthony was die acteur was. En zij denkt dat Adam van bosbessen houdt, terwijl dat ook weer Anthony was.

Leidt Adam/ Anthony aan een geestesziekte? Dat hij twee levens wil leiden? Een leven als afgeleefde docent, met als fantasie het leven van de veel stoerdere Anthony? Of is het juist Adam die de succesvolle docent is, terwijl Anthony nooit veel verder is gekomen dan "derde loopjongen" in een film? En zijn de gebeurtenissen een poging van Adam om zijn twee persoonlijkheden te integreren?

Wat is de rol van de spinnen? Zij worden iedere keer geassocieerd met seks (een spin in een seks-show, een blote dame met spinnenkop in een droom en een zwangere echtgenote die veranderd in een spin). Heeft Adam/ Anthony eigenlijk een niet onderkende angst voor seks/ relaties en waar dat toe leidt, zwangerschap?  Kan hij vanwege die angst geen stabiele relatie met vrouwen aangaan (Anthony gaat vreemd, terwijl een bloedmooie zwangere vrouw thuis op hem wacht, de relatie tussen Adam en Mary is ook niet ideaal). Leidt deze angst tot dromen over spinnen en zijn gespleten leven? Durft Adam de verantwoordelijkheden van het vaderschap niet aan en springt hij daarom als Anthony uit de band?

Wat is de rol van de totalitaire staat? Dat is een onderwerp waar Adam over doceert. Maar is het misschien ook de samenleving waar Adam in leeft? De architectuur van de gebouwen waar hij woont en werkt is typisch Brutalistisch (ze staan ook allemaal in Toronto). De overdaad aan beton en het gebrek aan bomen en groen voelt erg onaangenaam aan. Als docent lijkt Adam niet veel te verdienen, terwijl hijzelf doceert dat totalitaire regimes altijd als eerste het onderwijs de nek omdraaien, om het volk dom te houden. Verder ziet alles er wel modern, maar ook redelijk viezig uit. Alles is donker en schimmig en over de stad lijkt altijd een waas van smog te hangen. Heeft hij daarom last van nachtmerries? Zijn de spinnen zijn onderdrukte angsten over het leven in een staat waarin hij niet veilig is?

Spelen de bosbessen nog een rol van betekenis?

Zeker kijken wanneer je de kans krijgt!

Pendragon LXX - Percival

Eerder dit jaar vond er een huwelijk plaats. Ygritte en Turquine zijn nu op een welverdiende huwelijksreis. Maar Sir Marcus Livius van Broughton en Sir Benno van Steeple Langford beleven dit jaar nog allerlei avonturen.

Pendragon pagina
Geschiedenis van Logres
Benno van Steeple Langford
Marcus Livius van Broughton
Ygritte, Dochter van Eliot de Wispelturige en Inga met de Grote Vlechten, Dochter van Octa, Cynning van Kent, Zoon van Hengest van de Saksen (afwezig)

Camelot, zomer 535

Na het grootse huwelijk tussen Ygritte van Burcombe, Dochter van Eliot de Wispelturige en Inga met de Grote Vlechten, Dochter van Octa, Cynning van Kent, Zoon van Hengest van de Saksen en Turquine van Quinqueroi Forest, besluit Hoge Koning Arthur om terug te keren naar Camelot. Daar zal hij met zijn vrouw Ysolde wat andere hooggeplaatste gasten ontvangen. Octa, Cynning van Kent en zijn vrouw, Cwene Guinevere besluiten ook om wat tijd door te brengen in Camelot. Sir Marcus en Sir Benno begrijpen waar de actie zal zijn dit jaar en vervoegen zich ook aldaar. 

Sir Kay
van Winterbourne Stoke

Hoge Koning Ysolde neemt haar taken als Koningin erg serieus en organiseert in deze warme zomerdagen ook verschillende bijeenkomsten. Tijdens een picknick in de rozentuin gebeuren er bijzondere dingen. Alle vooraanstaande ridders en hun dames hebben zich verzameld in de rozentuin. Zij genieten van lekker eten en drinken en praten met elkaar. De ridders en dames die daar talent voor hebben, dragen liederen voor. Het is een erg genoeglijke middag.

Maar dan komt er een ridder te paard de tuin in gereden. Dat is natuurlijk al shockerend genoeg en iedereen spreekt er schande van. Deze ridder stijgt af voor Hoge Koningin Ysolde. Hij daagt alle aanwezige ridders uit om met hem de strijd aan te gaan. En als kers op de taart gooit hij Hoge Koning Ysolde haar beker wijn in het gezicht. Het hof barst uit in woedend geschreeuw, maar niemand heeft zijn wapenrusting bij zich, dus de onbekende ridder kan zich makkelijk uit de voeten maken. 

Terwijl de ridders vechten om de toestemming van de Hoge Koningin om haar eer te verdedigen tegen deze brute aanslag op haar persoon en haar stomme dwergen (een gift van de weduwe van Koning Pellinore van Norgales) proberen de wijn van haar kleed te deppen, komt er weer een ridder de tuin in gereden. Dit is een jongeman. Zijn uitrusting is belachelijk, hij ziet eruit als een kleuter die uit de keuken van zijn moeder zijn wapenrusting heeft samengesteld van potten en pannen. 

De dwergen herkennen hem meteen en verbreken hun stilzwijgen. Ze begroeten hem als Percival, zoon van Koning Pellinore van Norgales. Het was in 512 dat Koning Pellinore de vaders van Sir Marcus en Sir Benno lastig viel in het ven van Otmoor. Percival is wat onbehouwen als hij Sir Kay aanspreekt.

Pellinore, Koning van Norgales, 

Percival: "He, jij daar, grote kerel. Wie is Arthur?"

Kay op verblufte toon: "Jongeman, waarom wil je Arthur Pendragon, Koning van Logres en Hoge Koning van Heel Brittannië spreken?"

Percival, nog geheel onschuldig: "Nou, ik wil graag ridder worden, net als mijn vader. Mijn moesje heeft uitgelegd dat ik dan bij Arthur moet zijn. Dus, wie is dat?" 

Kay is nu woedend en zegt: "Nou, ga naar buiten, naar het toernooiveld, versla de ridder die daar staat, en dan slaan we je tot ridder!"
Zonder verdere plichtplegingen keert de jongeman zijn paard en gaat naar het toernooiveld. Terwijl de andere ridders nog de aandacht van Hoge Koningin Ysolde proberen te trekken, gaan Sir Marcus en Sir Benno bij het toernooiveld kijken of zij deze Percival nog bij moeten staan. Maar dat blijkt niet nodig te zijn. Met zijn javelijn, niet meer dan een stok met een gebrande punt, heeft hij de onbekende ridder al gedood. En nu staat hij de kledij van de ridder nader te bestuderen.

Wanneer de ridders de jongeman voorzichtig naderen, begint hij hen vragen te stellen. Hij wil weten wat de vreemde, metalen kledij is, die deze ridder draagt. Sir Marcus en Sir Benno vertellen hem over de nut en noodzaak van een wapenrusting. Zij helpen hem met het aantrekken van deze nieuwe wapenrusting. Wanneer eindelijk andere ridders naar het toernooiveld komen, is Percival gehuld in de wapenrusting van de dode ridder. Hij neemt ook het paard van zijn slachtoffer. Hij neemt afscheid van zijn nieuwe vrienden.

Percival

Percival: "Laat Arthur weten dat ik hem trouw ben, maar ik zie dat ik nog veel moet leren. Breng deze beker terug naar de Koningin als teken van mijn trouw. En ik zal terugkeren wanneer ik de beleding die die Grote Kerel aan de dienaren van mijn moeder en van de Koningin deed, kan wreken."

Enigszins beduusd keert iedereen weer terug naar Camelot. Ook Sir Kay is enigszins onder de indruk, hoewel hij probeert te doen alsof dat niet het geval is.

Sir Marcus en Sir Benno zijn het lot van Vrouwe Elyzabel van Cameliard nog indachtig. In 533 huwde zij Prins Philip, een lid van de Koninklijke familie van de Franken. Maar tijdens het huwelijk van Ygritte en Turquine kregen zij bericht dat Elyzabel slecht behandeld wordt door haar man. Is dit een voorbode van strijd met de Franken? Sir Marcus en Sir Benno besluiten onder het mom van een handelsreis naar Bordeaux eens een kijkje te nemen in het land van de Franken.

Bordeaux
Voor de wijn

In Bordeaux houden Sir Marcus en Sir Benno vast aan hun 'coverstory' van wijnhandel. Samen met hun stewards bezoeken ze wijnhandelaren en kopen het een en ander in. Maar ook leggen ze hun oor te luisteren. En ze horen verschillende verontrustende dingen. De animositeit jegens de Britten in Brittannië en in Bretagne is nog steeds hoog. De Britten zijn verantwoordelijk voor de dood van Koning Claudas, de Britten regeren nu over Bretagne, de Britten staan de heerschappij van de Franken over geheel Frankenland in de weg. Het wordt Sir Marcus en Sir Benno koud om het hart. 

Wanneer Sir Marcus en Sir Benno verder reizen naar Ile de France, waar Elyzabel is gaan wonen, met haar man, Prins  Philip, worden de mensen steeds terughoudender met het delen van informatie. Het is duidelijk dat Sir Marcus en Sir Benno geen Franken zijn en zij worden gewantrouwd. Een oplettende Sir Benno ziet echter wel dat overal waar zij komen, mensen bezig zijn met oorlog. Er worden alleen pijl- en speerpunten gesmeed, er worden alleen laarzen gemaakt. Alles staat in het teken van een komende oorlog. 

Eenmaal bij het kasteel van Prins Philip aangekomen, wordt Sir Marcus en Sir Benno de toegang geweigerd! Zoiets heeft Sir Marcus nog nooit meegemaakt.Uit pure boosheid trekt hij zich terug en gaat de toegangsweg tot het kasteel bewaken. Hij laat niemand meer door. De eerste dag stuurt hij een paar boertjes weg, die hun waren willen verkopen aan de bewoners van het kasteel. 

De volgende dag komt er een ridder naar buiten gereden, die probeert om Sir Marcus weg te jagen. Sir Marcus gaat de strijd aan met deze jonge blaag. Na een paar stoten over en weer weet hij de jonge ridder te verslaan. Kort daarna komt er een ervarener ridder naar buiten gereden. Deze wil ook sir Marcus verjagen, maar vraagt zich al snel af waar hij mee bezig is. Hij weet heel goed dat zijn heer gastvrijheid had moeten verlenen aan andere ridders. Uit pure schaamte trekt hij zich terug om als heremiet te gaan leven in het woud (Passion Loyalty Lord Fumble). 

Dan komt eindelijk Prins Philip op het toneel. Dit keer neemt Sir Benno de honneurs waar en slaat Prins Philip in een keer bewusteloos van zijn paard. Dan begint Sir Benno uit te wijden over de verplichtingen van het ridderschap, de schone taak van gastvrijheid en nogmaals het verzoek om de nacht door te mogen brengen in het kasteel. 

In het kasteel treffen Sir Marcus en Sir Benno Vrouwe Elyzabel. Haar huwelijk met Prins Philip is slecht, zo slecht dat hij haar mishandeld. Zij wil het liefst terugkeren naar Brittannië. Met Elyzabel op sleeptouw trekken de ridders snel terug naar Brittannië, waar zij als helden onthaald worden. Een oorlog met de Franken lijkt onvermijdelijk. Dit is alles waar de ridders van de Ganis op hebben gewacht!

Winterphase 535/ 536

Sir Benno krijgt een zoon en noemt deze Bran. 

Flavia, zuster van Sir Marcus krijgt een zoon, maar wil niet zeggen wie de vader is. Ze noemt hem Remus. 

Paths of Glory...

...lead but to the grave.

Deze opwekkende zin komt uit het gedicht Elegy Written in a Country Chruchyard van Thomas Gray. Het is ook de titel van een zeer deprimerende oorlogsfilm, Paths of Glory (1957). Hij werd een tijdje geleden uitgezonden door de BBC en er was een introductie van Lynne Ramsay bij. De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Humphrey Cobb.

De filmposter is al deprimerend. 

Paths of Glory is een film van Stanley Kubrick (Spartacus, The Shining). De belangrijkste hoofdrollen zijn voor Kirk Douglas (20.000 Leagues under the Sea, Spartacus), Adolphe Menjou, George MacReady, Joe Turkel (Blade Runner), Ralph Meeker (The Dirty Dozen) en Timothy Carey.

Spoilers

Het is WOI, de oorlog is vastgelopen in een loopgravenoorlog. 

Dag 1

In een zeer luxueus kasteel in Frankrijk vraagt Generaal Broulard (Menjou) aan een ondergeschikte Generaal Mireau (MacReady) om een nabijgelegen heuvel, "Anthill" in te nemen. Generaal Mireau twijfelt. Zijn mannen zijn vermoeid van eerdere slagen, hij kan weinig extra steun krijgen. Maar wanneer Generaal Broulard hem voorhoudt, dat Generaal Mireau zo carriere kan maken, is hij al vrij snel om. Deze aanval zou al over een dagen plaats moeten kunnen vinden.

Generaal Mireau gaat meteen naar de viezige, modderige loopgraven in de buurt van de Anthill. Daar bezoekt hij de troepen en geeft Kolonel Dax (Douglas) de orders voor de aanval, de volgende dag. Kolonel Dax protesteert, zijn mannen zijn te vermoeid en uitgeput na de laatste slagen, om een zinvolle poging tot verovering van de Anthill te doen. Iedereen zal sterven en alleen maar het Franse leger verzwakken. Mireau geeft zijn orders en verwacht dat die worden uitgevoerd. 

Dag 2

De mannen van Kolonel Dax beginnen aan hun aanval, maar zij worden teruggeslagen door de Duitsers en bereiken niets. Generaal Mireau is zo woedend over hun gebrek aan inzet, dat hij orders geeft om op de eigen loopgraven te vuren, om zo soldaten uit de loopgraven te jagen. 

Diezelfde middag nog wil Generaal Mireau 100 mannen laten executeren wegens lafheid in de strijd. Generaal Broulard en Kolonel Dax weten dat af te zwakken naar een man per compagnie. Diezelfde middag nog moet een krijgsraad plaatsvinden om deze drie mannen (Turkel, Meeker en Carey) te veroordelen. Kolonel Dax verzoekt dat hij deze mannen bij mag staan met juridische ondersteuning.
De krijgsraad is duidelijk een vooropgezet plannetje om de drie geselecteerde mannen te veroordelen. Er worden leidende vragen gesteld, verzachtende omstandigheden worden niet geaccepteerd en getuigenissen worden niet geloofd. De drie mannen worden ter dood veroordeeld en meteen naar een gevang gebracht.
Die avond bereiden de gevangen zich voor op hun dood de volgende morgen. Ze krijgen hun galgemaal en een priester komt langs voor een laatste biecht.

Ondertussen gloort er hoop. Kolonel Dax krijgt te horen van het plan van Generaal Mireau om zijn eigen troepen te laten bombarderen om ze de loopgraven uit te krijgen. Hij probeert met deze informatie Generaal Broulard onder druk te zetten om de veroordeling van de mannen ongedaan te maken. Maar Generaal Broulard laat zich niet onder druk zetten.

Dag 3
De mannen worden zonder pardon geëxecuteerd voor hun vermeende lafheid. Ook wanneer een van hen in de nacht gewond is geraakt en nauwelijks nog weet wat er gebeurd. Bij een nabespreking tussen Generaal Broulard, Generaal Mireau en Kolonel Dax, geeft Generaal Broulard aan dat Mireau een verdere carriere wel kan vergeten, nu duidelijk is dat hij op zijn eigen troepen wilde schieten. Wanneer een woedende Mireau vertrokken is, probeert Generaal Broulard Kolonel Dax te promoveren naar de functie van Mirea. En hij is stomverbaasd wanneer Dax oprecht bleek te zijn in zijn afwegingen om zijn mannen te beschermen.
De mannen van Dax vieren feest in een herberg, niet wetende dat zij alweer zijn opgeroepen om terug te keren naar het front voor een nieuwe ronde van zinloze aanvallen en tegenaavallen. 

Conclusie

Wat een deprimerende film! 

Deze film geeft pas echt goed de zinloosheid en onrechtvaardigheid van de oorlog weer. Terwijl generaals ver van het front in allerlei overdadige luxe zinloze aanvallen bedenken en organiseren, zitten in de vieze modderige loopgraven de mannen uit de lagere sociale klassen daadwerkelijk en smerige werk op te knappen. Ze krijgen daarvoor nauwelijks waardering en wanneer ze gewond of getraumatiseerd raken, hoeven ze niet te rekenen op ondersteuning. Wanneer ze niet meegaan in de megalomane ambities van hun meerderen, worden ze gedood wegens lafheid. 

In deze relatief korte film wordt heel duidelijk gemaakt op welke manieren de bovenklasse de onderklasse eronder houdt. Lager geplaatsten hebben geen enkele invloed op beslissingen die hun gehele verdere leven of gezondheid zullen beïnvloeden. Dit geldt zowel voor de gewone soldaten, als voor de lagere officieren. Daarnaast kunnen de gewone soldaten ook niet rekenen op een eerlijke rechtspraak, een laatste redmiddel om hun gelijk te halen. Die wordt ook misbruikt door de hoge geplaatsten om hun eigen zin door te drijven. 

Verder is dit een oogstrelende film. Stanley Kubrick gebruikte zwart-film, maar dat maakt de beelden eigenlijk alleen maar aangrijpender. De loopgraven zijn vrij precies nagebouwd. En er zijn een paar mooie, lange shots, waarbij iemand over de lengte van een loopgraaf gevolgd wordt. Dat heeft heel mooi de claustrofobische setting weer. Verder is ook het gebombardeerde landschap tussen de loopgraven goed in beeld gebracht. De grond is volledig overhoop gehaald door de inslag van bommen. Her en der liggen kapotte machines en overal zijn hekken en verdedigingslinies. Soms ook nog de lichamen van gevallen kameraden. De oorlog brengt niets dan dood en verderf. 

Tot slot deed de film me ook sterk denken aan Blackadder Goes Forth, waarin Blackadder samen met Baldrick en George ook vastzitten in de loopgraven, de hele tijd plannen smeden om te ontsnappen, terwijl de hoge geplaatsten hun uiterste best doen om met de verkeerde strategie de oorlog te winnen. 

Ga zeker kijken wanneer je de kans krijgt, en dan nooit meer oorlog voeren. 

Boontjes doppen

De oogst gaat maar door. Nadat ik eerst alle kapucijners binnen heb gehaald (en wat zijn die lekker met ui en paprika en wat augurk!), was het nu tijd voor de eerste oogst tuinbonen.

Tuinbonen

Al jaren en jaren heb ik tuinbonen in de tuin. En ik vind het heerlijk. De Tuinbonen spelen ook een grote rol in de Romeinse en Arabische keuken. Meestal eet ik mijn tuinbonen in een hartige salade, met tomaat en geitenkaas. Maar misschien dat ik dit keer eens moet proberen om hummus te maken van tuinbonen, in plaats van kikkererwten. Ik vind dat altijd lekker met brood of groentestengels. Maar misschien dat dit een leuke variant is. 

En tuinbonen zijn zo lekker makkelijk. Ik laat er altijd een paar voorkiemen, in bakjes in de vensterbank vanaf februari of zo. Maar eigenlijk kan je ze ook na de ergste vorst gewoon eens in de grond gooien en wachten tot ze in de loop van maart/ april om hoog komen en de dan oogsten in de loop van juni en juli. Erg makkelijk, daar houd ik van.