Last Night in Soho

Via Netflix konden Sander en ik laatst Last Night in Soho (2021) van Edgar Wright (Hot Fuzz, Baby Driver) zien. Sander had deze al eens eerder gezien in de bioscoop, met vrienden en wilde hem toen ook aan mij laten zien. En nu was daar eindelijk de kans toe. 

In deze film zagen we Thomasin McKenzie (Jojo Rabbit) en Anya Taylor - Joy (The Northman) in de hoofdrollen. Verder ook Matt Smith (Pride and Prejudice and Zombies), Diana Rigg (Evil under the Sun, Black Narcissus) (in een van haar laatste rollen), Rita Tushingham en Terence Stamp (The Phantom Menace). 

Spoilers

Het verhaal opent met de piepjonge Eloïse (McKenzie) die in het landelijke Cornwall woont bij haar grootmoeder (Tushingham). Haar moeder is lang geleden al overleden, maar Eloïse ziet (of denkt dat) haar nog regelmatig. Eloïse krijgt de kans om een prestigieuze opleiding aan een mode academie te volgen in het verre, bruisende Londen. Dit is wat ze altijd al wilde!

 
Eenmaal in London aangekomen is het toch wat overweldigender dan Eloïse van te voren dacht. De mannen zijn opdringerig en onaangenaam en de vrouwen wel erg kattig. Eloïse verlaat ook al snel haar studentenkamer om een zolder te huren van een oudere vrouw Alexandra Collins (Rigg). Zij woont al erg lang in haar woning en verhuurt de zolder. Deze staat nog vol met allerlei spullen uit haar jonge jaren. En daar beginnen de problemen pas goed. 

Eloïse droomt elke nacht van een jonge vrouw Sandy (Taylor - Joy), die een leven probeert op te bouwen als zangeres in het Londen van de jaren '60. Is dit de overactieve fantasie van Eloïse of heeft Sandy echt bestaan? Sandy leidt het leven dat Eloïse graag zou willen leiden, brutaal, met hippe kleren en hippe muziek en knappe vrienden. Wanneer Eloïse Londen beter leert kennen, lijkt het er toch op dat Sandy in de jaren '60 echt in Londen gewoond en gewerkt heeft. En Eloïse imiteert Sandy ook steeds meer, zij koopt de vintage kleding die Sandy ook gedragen kon hebben, gaat naar dezelfde buurt en luistert naar de muziek. 
Eloïse trekt zich steeds meer terug en droomt elke nacht van Sandy en haar avonturen. Maar het leven van Sandy is ook niet alleen maar blitse rozengeur en maneschijn. Zij wordt al snel geëxploiteerd door allerlei onfrisse figuren, met haar vriendje/ pooier Jack (Smith) voorop. En terwijl Sandy steeds verder wegzakt in de prostitutie, gaat de geestelijke toestand van Eloïse ook steeds verder achteruit. Ze vermoedt dat Sany uiteindelijk vermoord is. En aangezien de jaren '60 nou ook weer niet zo lang geleden zijn, zou de moordenaar nog steeds vrij rond kunnen lopen, misschien nog steeds wel in Londen, in Soho? Wie zou het kunnen zijn?

Conclusie

De aankleding en de muziek in deze film zijn weer fantastisch en de acteurs zijn ook leuk. De hele film is een ode aan de jaren '60, de stijl, de muziek en snel veranderende verhoudingen in de samenleving. Maar zoals Eloïse (en Sandy ook) ontdekt, het bestaat niet alleen uit mooie kleding en disco's. Er is ook een hele onaangename kant vol exploitatie van vrouwen aan het hippe Londen. En die exploitatie hebben we in de jaren '20 van de 21e eeuw nog steeds niet achter ons gelaten, ontdekt Eloïse. 

Een leuke film, maar een tikje onevenwichtig. Oh en Matt Smith kende ik eigenlijk alleen maar als opgewekte Dr. Who. Hij speelt hier een heel ander karakter. Met verve. 

Salterton

Veel te lang geleden alweer was ik jarig en toen kreeg ik een mooi boek. En ik kreeg zoveel mooie boeken, dat ik niet eens de tijd heb gehad om het te lezen. Sander las het wel en vond het fantastisch. En nu ben ik er dan ook aan toegekomen. Het gaat om The Salterton Trilogie van Robertson Davies. Van Robertson Davies heb ik al vaker boeken (The Deptford Trilogy, The Cornish Trilogy) gekregen en gelezen en ik vind ze altijd leuk.  

Het zijn drie boeken, die allemaal spelen in hetzelfde Canadese stadje, Salterton. En de mensen die daar wonen. En er zijn iedere keer gebeurtenissen die de bestaande verhoudingen overhoop gooien en mensen moeten zich weer op een nieuwe manier tot elkaar verhouden. 

Tempest-Tost

Het begint met Tempest-Tost, waarbij de lokale amateur-toneel vereniging dit jaar een opvoering organiseert van Shakespeare's The Tempest. En dit keer hebben ze het grote geluk dat ze Valentine Rich, een professionele regisseur kunnen strikken om het toneelstuk dit keer naar een hoger plan te tillen. En al snel begint er een carrousel van intriges te draaien. De rijkste man van het dorp heeft ook de mooiste tuin. Als zijn dochter nou de hoofdrol krijgt, mag de toneelvereniging vast wel een opvoering geven in de tuin. Dan worden er drie belangrijke mannen allemaal verliefd op deze hoofdrolspeelsters, en zij ziet geen van hen staan. 

Verder heeft Valentine Rich er ook geen enkel probleem mee om bestaande verhoudingen in het dorp en de toneelvereniging onder druk te zetten, zij vertrekt toch weer na afloop van het toneelstuk. Zo worden muzikanten uit hun functie gezet en een ander aangetrokken en worden andere mensen die zichzelf belangrijk vinden aan de kant gezet. 

A Leaven of Malice

Enige tijd na de opvoering van het toneelstuk uit het eerste deel, verschijnt er een aankondiging van een huwelijk in de krant. Maar deze aankondiging klopt niet en de genoemde bruid en bruidegom weten van niets. De vader van de bruid is hiermee enorm op zijn teentjes getrapt en wil genoegdoening van zowel de beoogde bruidegom als van de krant. Maar ook die weten van niets en willen de hele zaak zo snel mogelijk weer vergeten. 

Maar wie zit er dan achter deze foute advertentie? En waarom? Achterdocht grijpt om zich heen in het kleine dorp. 

A Mixture of Frailties

In dit verhaal wordt de wereld van Salterton losgelaten. Een belangrijke speler uit de eerste boeken gaat dood, maar zij probeert over haar graf heen te regeren en dat lukt haar aardig. Met de erfenis krijgt een eenvoudige, religieuze, jonge vrouw de kans om naar Groot Brittannië te gaan en een echte zangcarrière te starten. 

In Groot Brittannië leert zij een nieuwe wereld kennen, waarin zij zich staande moet houden en waar haar ervaringen in Canada haar niet veel helpen. Maar ook de achterblijvers hebben het niet makkelijk, de erfenis beïnvloedt nog steeds het leven van veel mensen. 

Conclusies

Al weer een trilogie van superleuke boeken van een humoristisch schrijver. Met eenvoudige beschrijvingen schetst hij een prachtig beeld van de wereld van het (amateur)toneel, de pers en de academische wereld. En dat combineert hij met het kleinsteedse leven in Canada in de jaren '50 van de vorige eeuw. 

Pak dit boek zeker eens mee uit de bieb of boekwinkel. En als je daar dan toch bent, pak alles mee van Robertson Davies. 

Boontjes doppen

De zomer is alweer een eind op weg en dat betekent dat ik inmiddels in de tuin flink kan oogsten. Zo heb ik laatst de Kapucijners en de tuinbonen geoogst en flinke zakken met peulen mee naar huis genomen. En dat betekent dat ik die met mijn jongste dochter weer uit de peulen mag wippen. Daarna gaan ze even kort onder de kraan (om stof weg te spoelen) en dan in bakjes de vriezer in. 

Kapucijners

Zelf vind ik Kapucijners heerlijk opgebakken met spek, ui, paprika en wat appel. En Tuinbonen doen het altijd goed gekookt in een stevige salade met tomaat en geitenkaas. En peulvruchten zijn natuurlijk ook enorme energiebommen, een klein beetje houdt je lang op de been. Altijd handig in een gezin met snel groeiende kinderen.  

Aubergine

In het begin van dit jaar heb ik geïnvesteerd in een wat grotere plastic kas en dat heeft heel aardig gewerkt. Voor het eerst in jaren heb ik weer eens een aubergine plant. En hij zit vol met (nu nog) kleine aubergines. Dat kan nog wat worden straks. 

Chili

En daarnaast staat een plant waar nu 1 klein pepertje aan groeit. Hopelijk weer die ook uit te groeien tot iets groters. Dat zou dan voor het eerst zijn dat ik chilipepertjes aan de praat weet te krijgen. 

De kas staat tegen een muur die in de middag heel veel zon krijgt. In het begin van het jaar hield ik de plastic kap er nog overheen. Maar die is met de zomerhitte inmiddels wel weggehaald. En de plantjes groeien dapper door. 

 

Love and Thunder

Voor het eerst in lange tijd ben ik weer met een vriendin naar de film geweest en dit keer gingen we naar Thor: Love and Thunder (2022) van Taika Waititi (What We Do in the Shadows, Jojo Rabbit). In deze vierde Thor verfilming komen veel oude gezichten weer terug. We zien Chris Hemsworth (Bad Times at the El Royale), Natalie Portman (Black Swan) en Tessa Thompson (Westworld) die hun eerdere rollen opnieuw spelen. Maar we zien ook nieuwe gezichten als Christian Bale (The Dark Knight) en Russel Crowe (L. A. Confidential).  

Spoilers

De film begint met een vader Gorr (Bale) en zijn dochter Love, laatste volgelingen van de God Rapu, die met hun laatste krachten door een gruwelijke woestijn trekken. Love sterft als gevolg van de ontberingen en Gorr zal het niet veel langer maken. Maar dan hoort hij een stem (van het Necrozwaard leren we later) en ziet hij een oase. In deze oase verblijft de God Rapu (Brugh, What We Do in the Shadows). Rapu blijkt een ongevoelige zak te zijn, die de lijdensweg van Gorr alleen maar grappig vindt. Het Necrozwaard manoevreert zichzelf in de handen van Gorr en hij doodt zijn God. Niet tevreden met deze oplossing, gaat hij op weg om alle Goden over de kling te jagen. 

Ondertussen krijgt Thor te horen dat iets of iemand links en rechts Goden doodt, en New Asgard staat bovenaan de prioriteitenlijst, waar de bewoners van Asgard zijn gaan wonen nadat het oorspronkelijke Asgard werd vernietigd door Surtr (in Ragnarok). Daar komt hij net op tijd om strijd te leveren tegen enge schaduwmonsters, die de kinderen ontvoeren. En hij ziet ex-vriendin Jane Foster (Portman), tot zijn grote verrassing hanteert zij Mjölnir! Deze was in stukken gebroken door Hela (In Ragnarok) en in Infinity War liet Thor een nieuwe hamer, Stormbreaker, maken. Waarom is Jane Foster in staat om Mjölnir te hanteren?

Thor en Lady Thor en Valkyrie (Thompson) kunnen de aanval niet voorkomen en gaan op zoek om de kinderen terug te halen. Onderweg roepen zij de hulp in van andere Goden. Het is tenslotte een kwestie van tijd voordat Gorr ook bij hen zal aankloppen. Maar deze Goden zijn al wel erg lang geïsoleerd van de echte wereld en vinden het organiseren van de volgende orgie belangrijker dan het lot van mindere Goden en van hun volgelingen. Bovendien hoop Zeus (Crowe) door verborgen te blijven niet de aandacht van Gorr te trekken. Thor steelt de bliksemschicht van Zeus en vertrekt. 

In een spookachtige Schaduwwereld proberen Thor en de zijnen de kinderen te vinden. Maar deze hele ontvoering was slechts een val van Gorr. Hij heeft Stormbreaker nodig om een poort te kunnen openen naar de Eeuwigheid (zowel een persoon als een plaats). Vanaf daar kan hij in één keer alle Goden uitschakelen. 

De helden hergroeperen en voeren een nieuwe aanval uit bij de poort naar Eternity. Daar weten Thor en Lady Thor met de hulp van de kinderen Gorr te verslaan, maar niet voordat hij de poort naar Eternity heeft geopend. Gorr, Thor en Lady Thor belanden in/ bij Eternity. Gorr neemt meteen zijn kans waar en wil vragen om de dood van alle Goden. 

Maar dan ziet Gorr dat Lady Thor stervende is. Jane Foster is ernstig ziek en alleen het veelvuldig gebruik van Mjölnir hield haar op de been. Maar ook die lukt het nu niet meer om haar gezond te houden. Zij sterft en Gorr ziet dat Thor wel geeft om een van zijn volgelingen. Had hij het dan mis en zijn er Goden die wel geven om hun taak? Gorr besluit om niet de Goden te vernietigen, maar juist zijn dochter weer tot leven te laten komen, met de macht van Eternity. En dan sterft hij zelf aan zijn verwondingen. 

Lady Thor is dood en Thor is weer alleen. Maar nu heeft hij een nieuwe taak. Als een adoptievader zorgt hij voor de herrezen Love, om zo een laatste belofte aan Gorr te voldoen. 

Conclusie

De typische humor van Taika Waititi is deze keer nog meer aanwezig dan in Thor: Ragnarok en ik weet niet of het altijd goed werkt. Iets ingetogener had de verder zware thema's van de film waarschijnlijk wel goed gedaan. De drie hoofdpersonen (en ook veel van de bij - figuren) hebben allemaal te maken met zware verliezen (Thor zijn hele familie, Jane Foster haar gezondheid en Gorr zijn dochter en geloof in de Goden). En daar passen al te veel grapjes niet bij. Aan de andere kant, veel van de grappen werken wel goed. 

Een van de sterke punten van de MCU is dat ze meestal investeren in een antagonist met een hele begrijpelijke missie, waardoor het conflict ook meer gaat leven (Black Panther!) En met Gorr hebben ze daarbij weer een gouden greep gedaan. De complete teleurstelling en ineenstorting van zijn wereldbeeld, wanneer blijkt dat Rapu een zelfzuchtige zak is, die niets geeft om zijn laatste volgelingen en zijn wraakmissie daarna, zijn volstrekt begrijpelijk en invoelbaar. 

Rowena

Onlangs las ik Rowena: De Sage van een Friese Prinses van Pieter Winsemius. Ook dit boek kon ik zonder problemen uit de Bieb krijgen. En de Rowena uit de titel is de dochter van Hengist, die met haar vader meekwam naar de Britse Eilanden en daar huwde met Vortigern. 

 

De schrijver, Pieter Winsemius, was een minister voor milieu, die zich na zijn politieke carrière op het schrijverschap stortte. En een van de verhalen die hij schreef was gebaseerd op de Chronique ofte historische geschiedenisse van Vrieslant van Pierius Winsemius (Pier van Winsem, latinisering van achternamen was een tijdje zeer populair). 

Spoilers

In dit verhaal zijn Hengistis en Horsus twee zonen van de Friese Koning Udolphus Haron. In hun jonge jaren is door de druïde Mesir voorspeld dat de broers voor vreemde Koningen zouden strijden. Zij erven dan ook niet het Koninkrijk van hun vader, maar reizen rond in de wereld en leren het krijgsbedrijf. In die periode rooft Hengist een prinses van de Hunnen, bij haar krijgt hij Rowena. 

Op een gegeven moment komt er een oproep van Vertigerno, Koning van de Britten, die in een zware strijd tegen de Schotten en Galliërs verwikkeld is. Van de Romeinen hoeft hij niet veel meer te verwachten. Hengistus en Horsus begrijpen dat de voorspellingen van Mesir eindelijk uitkomen en geven gehoor aan de oproep. Rowena reist mee met haar vader, als dochter van Hunnenprinses is zij ook een krijgster. Vortigerno stuurt zijn zoon Vortimero naar Ynis Ruym (Thanet) om daar Hengistus, Horsus en hun gevolg te ontvangen. Onder leiding van de Hengistus en Horsus en hun manschappen weten de legers van Vortigerno verschillende overwinningen te behalen en de ster van Hengistus en Horsus is rijzende.
Nu het eerste gevaar van de Schotten en Galliërs is afgewend, brengt Vortimero Hengistus en Horsus en hun gevolg naar zijn vader Vortigerno in Viroconium Cornoviorum. Daarbij is hij inmiddels hevig verliefd geworden op de mooie Rowena. Zij beginnen een affaire. Maar wanneer Vortigerno de mooie Rowena ziet, wordt ook hij verliefd op haar. En Rowena begrijpt waar haar plicht ligt, als dochter van een prins en kleindochter van een Koning. Zij huwt Vortigerno en wordt Koningin van de Britten. En zij beïnvloedt haar echtgenoot, Koning Vortigerno om steeds meer rechten te verlenen aan haar vader en zijn volk. Al snel schenkt zij hem een zoon, Arthur. 
De Friezen horen van het succes van Hengistus en Horsus in de vreemde eilanden en zij trekken en masse naar het nieuwe land. Later volgen ook de andere Germanen. Deze instroom van landgenoten zet Hengistus aan het denken. De Britse eilanden zijn rijk, de Britse leiders zijn verzwakt door de Romeinse overheersing. Zij waren niet in staat om zich te verdedigen tegen de Schotten en de Galliërs. Zullen zij zich wel kunnen verdedigen tegen de Friezen en de Germanen?
De zonen van Koning Vortigerno bevalt het niets dat er nu een buitenlandse Koningin is en dat zij steeds meer buitenlandse krijgers het land binnenhaalt. Vortimero en zijn broer Cattigernus en hun vriend Ambrosius beginnen een opstand. Ze zetten Vortigerno af en Vortimero regeert de Britse eilanden in naam van zijn vader. Tijdens vredesbesprekingen met de Friezen, laat Vortimero hen in de val lopen, en Horsus komt hierbij om. 
Vortimero staat zijn ex-geliefde Rowena veel vrijheden toe, maar zij kan niet vergeten dat Vortimero verantwoordelijk is voor de dood van haar oom Horsus en de ernstige verwonding van haar vader Hengistus. Hun jeugdige liefde is inmiddels verzuurd. Vortimero is daar blind voor, zeker wanneer Rowena hem laat weten dat Arthur eigenlijk zijn zoon is, en niet die van zijn vader 

(Dit vond ik wel erg onwaarschijnlijk, Vortigerno is bereid om een veel jongere, buitenlandse prinses te huwen, die vrij opzichtig een affaire heeft gehad met zijn zoon, de hele tijd dat zij en zijn zoon bezig waren de Schotten en Galliërs uit de Britse Eilanden te verdrijven. Dus of Vortigerno kan niet tellen (en accepteert een veel te vroeg geboren kind als het zijne), of Vortimero kan niet tellen (en weet niet dat een zwangerschap maar negen maanden duurt)). In ieder geval, Vortimero overleeft een nacht met Rowena niet. 
Wanneer Vortimero dood wordt aangetroffen, staat Hengistus voor de poort en die wil de rechtmatige koning Vortigerno en zijn dochter, Koningin Rowena zien. En zo herwint Vortigerno zijn troon en Hengistus en de zijnen verstevigen hun greep op de Britse Eilanden. Koningin Rowena organiseert een feestmaal, waar zowel de Britse als de Friese en andere Germaanse leiders worden uitgenodigd. Op het hoogtepunt van het feest pleegt Hengistus een gruwelijk verraad en alle Britse edelen worden vermoord in wat later het Verraad van de Lange Messen gaat heten.
Maar nog keert de rust niet weer. Ambrosius was met enkele Britse leiders in Gallië in ballingschap gegaan. En hij bereidt nu een terugkeer voor. De laatste Britse leiders en het vele Britse en Gallische krijgers trekken ten strijde tegen de Friezen en andere Germanen. En uiteindelijk moet Hengistus het onderspit delven. Wanneer Hengistus gevallen is, maakt Rowena het in het laatste bastion van de Friezen ook niet lang meer. Maar gelukkig heeft zij eerder al Arthur en de Kroon van de Friezen en het Zwaard van Hengistus naar Merlijn gebracht, waar zij zullen wachten, tot Arthur de troon van de Britse Eilanden weer kan claimen. 

Conclusie 

Een leuk boek om eens te lezen. En het deed ook wel denken aan de daden van de Koningen van Brittannië van Geoffrey van Monmouth. Er is weinig ruimte voor het innerlijk leven en overwegingen van de belangrijkste personen en het hele verhaal wordt beschreven als een intieme geschiedenisles. 

Verder vond ik het verhaal wel redelijk waarschijnlijk beschreven, ambitieuze prinsen van een klein koninkrijk reizen rond in Europa en leren van de krijgskunst wat zij kunnen. Als er dan een kans komt om een heel koninkrijk naar hun hand te zetten, doen zij dat ook meteen. En daar zetten zij hun krijgskunst en hun dochter/ nicht voor in. 

Het enige wat ik te onwaarschijnlijk vond was de affaire tussen Rowena en Vortimer en het huwelijk met zijn vader Vortigerno en dan dat Arthur eigenlijk de zoon van Vortimer zou zijn. Dat lijkt qua tijdsverloop niet te kunnen. Rowena zou zichtbaar zwanger moeten zijn geweest tijdens het huwelijk met Vortigerno en moet veel te kort na het huwelijk een levensvatbaar kind op de wereld hebben gezet (in de pre-couveuse periode redden te vroeg geboren kinderen het gewoon niet mensen). Of Vortimer is zo een beïnvloedbare sukkel dat Rowena hem alles op de mouw kan spelden. Dat of Vortigerno of Vortimer hier in zouden trappen is gezien hun verdere karakterisering gewoon te onwaarschijnlijk. 

Bovendien, waarom zou Hengistus geen huwelijk tussen Rowena en Vortimer voorstellen? Hij is de kroonprins, dat huwelijk zou de banden tussen de Friezen en Britten ook verstevigen en bovendien zijn Vortimer en Rowena al verwikkeld in een affaire. Een huwelijk met Vortigerno kon alleen maar tot problemen leiden. 

Ik krijg de indruk dat de Vortigerno - Rowena - Vortimer driehoek alleen geïntroduceerd is omdat Arthur geboren moest worden en er onduidelijkheid moest zijn over zijn afkomst. 

Pak het er eens bij als je eens een ander verhaal wil horen over de vroege conflicten in de Britse Eilanden.