Heart of Darkness

Onlangs bracht ik veel tijd door in het Maisdoolhof in Malden en ik had gelukkig een goed boek bij me. Het was Heart of Darkness van Joseph Conrad. Ik kende dit boek alleen van naam en ik heb de film, die erop gebaseerd is, wel eens gezien (Apocalypse Now). En nu vond ik het wel eens tijd om deze uit de Bibliotheek te halen.  

Spoilers

Voor een boek uit 1899 zou het eigenlijk niet nodig hoeven zijn, maar ja, ik het had ook nooit gelezen. Dus, pas op voor spoilers. 

Het verhaal opent met vier mannen die in een boot op de Thames wachten tot het tij keert, zodat zij met hun schip kunnen vertrekken. Een van hen, Marlowe, vertelt dan over zijn eerdere avonturen die hij heeft gehad in de binnenlanden van Afrika. 

Marlowe ging naar Afrika en kreeg een baan om de Congo rivier op te varen, steeds dieper de binnenlanden in. Daar moest hij handelsposten afgaan om de handel op halen en weer naar de kust te brengen, zodat alles verkocht kon worden. Het ging voornamelijk om ivoor, maar ook andere producten uit de binnenlanden werden verzameld en verkocht. 

Hoe dieper Marlowe Afrika inreist, hoe gekker alles lijkt te worden. Eerst ziet hij Fransen de ene schimmige oorlog na de andere voeren. Dan zijn kolonisten druk bezig om het Afrikaanse landschap en bevolking aan hun wil te onderwerpen. Hierbij worden de meest vreselijke dingen uitgespookt. Het landschap wordt vernietigd om een spoorweg aan te leggen, zonder dat duidelijk is of er ooit een trein kan gaan rijden. De lokale bevolking wordt gruwelijk uitgebuit en sterft langs de kant van de weg, als zij niet langer nuttig zijn. 

Maar ook de blanke overheersers lijken steeds meer de grip op hun opdracht en op zichzelf te verliezen. Sommigen trekken zich terug in maniakaal alle regeltjes navolgen, ook als die diep in Afrika geen enkele zin meer hebben, maar andere spreken steeds vaker over ene "Kurtz", een agent van de handelsorganisatie, die steeds de meeste ivoor aanlevert. Maar hij lijkt ook een soort sekte gestart te zijn onder de blanke kolonisten en onder de zwarte bevolking. 

Als Marlowe dan eindelijk aankomt bij het station dat onder leiding staat van Kurtz, blijkt deze inmiddels langdurig ziek en ernstig verzwakt. Marlowe neemt Kurtz mee terug naar de bewoonde wereld, maar voor zij daar terugkeren is Kurtz al overleden. Inmiddels was Marlowe ook onder invloed gekomen van de charismatische Kurtz en is hij daardoor, en zijn andere ervaringen in Afrika een stuk negatiever geworden over de Britse beschaving. 

Conclusie

Wat een verhaal! 

Het verhaal is grotendeels gebaseerd op de ervaringen van Conrad zelf, die een paar jaar eerder ook een reis maakte over de rivier Congo in de Congo - Vrijstaat. De Congo - Vrijstaat was inmiddels al het persoonlijke wingewest van Koning Leopold II en daar vonden (zelfs voor koloniale begrippen) verschrikkelijke gruwelijkheden plaats, die Conrad dus ook met eigen ogen gezien heeft. 

Heart of Darkness is daarmee een aanklacht tegen het kolonialisme en de onderdrukken van hele bevolkingsgroepen, alleen om te voldoen naar een vraag naar allerlei commerciële producten, als rubber en ivoor.

Verder is het ook een erg complexe roman, terwijl het verder vrij kort is. Ik ben blij dat ik een editie had met een uitgebreid voorwoord van Robert Hampson en veel voetnoten. Allerlei referenties en symboliek had ik anders niet zo makkelijk op kunnen pikken. 

Hoe langer Marlowe de toenemende duisternis van Afrika intrekt, hoe meer hij ook wordt geconfronteerd met de duisternis in de harten van zijn (blanke) mede-reizigers en in zichzelf. En daarmee is het een heel gelaagd verhaal geworden over mensen en hun morele kompas en hun cultuur. Maar staat het verhaal ook symbool voor de verhouding tussen Europa en Afrika en hoe men in Europa voordeel had van de schatten van Afrika en de ogen sloot voor de gruwelijkheden waarmee dat gepaard ging. 

Zeker lezen als je de kans krijgt.  

Kiss Kiss Bang Bang

Onlangs keek ik met mijn zoon Kiss Kiss Bang Bang (2005) van Shane Black (Iron Man 3) en met Val Kilmer, Robert Downey Jr. (Iron Man, Wonder Boys, Sherlock Holmes) en Michelle Monaghan (True Detectives) in de hoofdrollen. Zelf had ik Kiss Bang Bang al eens eerder gezien en ik vond hem enig. En omdat Sander toch op pad was met de meiden, hadden wij de kans om eens rustig een film te kijken. 

Spoilers

Het verhaal is een beetje ingewikkeld en hangt aan elkaar van verschillende plotlijntjes, die op het einde allemaal weer mooi bij elkaar komen. Het verhaal wordt ook verteld door hoofdpersoon Harry (Harold) Lockhart (Downey Jr.), die ook commentaar geeft op de gebeurtenissen (een beetje zoals in Deadpool). 

Harry is op een feestje van rijke bobo Harlan Dexter (Bernsen, American Gods) in Los Angeles en valt daar behoorlijk uit de toon, zo tussen alle bloedmooie, hypergezonde wannabe-acteurs en actrices. Dus hij denkt terug aan hoe hij hier beland is (en vertelt dat aan ons, de kijkers). 

Harry is opgegroeid in een klein dorpje en werd kleine crimineel in New York. Tijdens een inbraak bij een speelgoedwinkel kwam zijn partner om, door een schietgrage buurvrouw (de VS hè?). Harry vluchtte weg voor de politie en kwam terecht in een auditie, waar hij zich ineens realiseert dat zijn maatje dood is en hijzelf bijna ook. Degenen die de auditie afnamen, dachten dat hij een natuurtalent was en namen hem mee naar L. A., om acteur te worden. 

Op het feest treft Harry "Gay" Perry Shrike (Kilmer), een privé detective, die Harry op sleeptouw zal nemen om hem voor te bereiden op zijn rol. Ook treft hij Harmony (Monaghan), een jeugdvriendin, die actrice wil worden.

Later zijn Harry en Perry samen op een stake-out. Ze zijn getuige van een auto die in een meer gedumpt wordt. Perry realiseert zich dat er iemand in de achterbak zit. Hij probeert het slot eruit te schieten, maar schiet daarmee ook de ontvoerde dame dood. Ze kunnen nu deze misdaad niet aangeven, want het was Perry die de dame doodschoot. 

Ondertussen gaat Harmony naar Harry, denkende dat hij een echte privé detective is. Haar jongere zus Jenna kwam ook naar L. A., stal de creditcard van Harmony en heeft nu zelfmoord gepleegd. Ze gelooft niet dat het zelfmoord was en wil dat Harry een onderzoek instelt. Harry zegt toe, want Harmony is mooi. 

Dan treft Harry het lichaam uit de kofferbak in zijn badkamer aan. Met hulp van Perry weet hij het te dumpen, waar het gevonden zal worden door de politie. Het lichaam is van Veronica Baxter, dochter van Harlan Baxter, die juist een conflict met haar vader over de erfenis van haar moeder had opgelost. En Jenna was hier op de een of andere manier ook bij betrokken. Het wordt steeds ingewikkelder. 

De boeven, die het lijkt dumpten in het meer en later in de hotelkamer van Harry, laten het er niet bij zitten. Zij bedreigen Harry en laten Perry in de val lopen. Harmony en Harry proberen Perry te redden, maar dat gaat maar matig. Maar er wordt wel meer duidelijk. Harlan Dexter was jaren geleden in het kleine dorpje waar Harry en Harmony beiden vandaan komen, voor filmopnamen. Harmony vertelde toen aan jongere zus dat Harlan Dexter haar echte vader was. Hun biologische vader misbruikte Jenna seksueel. Het lijkt erop dat Jenna dit ietsje serieuzer nam dan Harmony en dat zij naar L. A. kwam om haar vader te zoeken.  

Na een onderzoek in een psychiatrische privé kliniek wordt er nog meer duidelijk. Veronica Baxter heeft daar lange tijd opgesloten gezeten. Het was dus een andere vrouw die voor de rechtbank het conflict met haar "vader" Harlan Baxter over de erfenis oplostte. Deze vrouw is inmiddels ook uit de weggeruimd. En nu is Veronica ook dood. Dus Harlan kan over de erfenis beschikken en niemand kan het tegenspreken. 

Deze ontdekking leidt weer tot een groter conflict met Harlen Baxter en zijn hulpjes. Iedereen wordt neergeschoten, waaronder Harry, Perry en Harlan Baxter. Het ziet er somber uit van Harry, Perry en Harmony. Maar gelukkig wordt iedereen weer wakker in een hospitaal. 

Maar Jenna is nog steeds dood als gevolg van zelfmoord. Zij ging op zoek naar haar vader in L. A. en realiseerde zich al snel dat Harlan Baxter al net zo een enge viezerik was als haar eigen vader. Zij zag toen zelfmoord als de enige uitweg. 

Conclusie

Dit is een heerlijke frisse film. Robert Downey Jr. en Val Kilmer reageren prima op elkaar en ik houd wel van films met veel snelle plot-wendingen en slimme opmerkingen. Ook de bijrollen zijn goed gecast en iedereen heeft duidelijk veel plezier. 

Het plot is bij vlagen wat nodeloos complex en ik kan me niet voorstellen dat Harlan Baxter ermee was weggekomen, ook als Harry en Perry zich er niet mee hadden bemoeid. 

Ga kijken als je de kans krijgt.  

Courgette soufflé

Voor het eerst in jaren hebben we weer eens courgette soufflé gegeten, van courgettes uit eigen tuin. Ik heb al jaren een eigen moestuin en ik kweek ook al jaren courgettes. Maar vorig jaar was om de een of andere reden de oogst totaal mislukt. Misschien was het toch nog te droog na het gruwel-jaar 2018 en de hittegolven van 2019 zullen ook niet geholpen hebben. In ieder geval, de plantjes wilden niet aanslaan en al helemaal geen fruit zetten. Wat een beetje ongebruikelijk is, meestal heb ik meer courgette dan ik op kan. 

Dit jaar probeerde ik het gewoon weer. En gelukkig slaan de courgettes dit keer wel goed aan en ik kon afgelopen week de eerste courgettes oogsten. En die heb ik meteen verwerkt in een lekkere courgette-soufflé. Via Hugh Fearnley Whittingstall heb ik daar een prima recept voor gevonden. En dat levert altijd een heerlijke souffle op. Lekker mild van smaak en romig. Met alle ei en kaas toch nog behoorlijk vullend. 

The Devil Rides Out

De ene foute film na de andere komt hier voorbij. Dit keer was het tijd voor The Devil Rides Out (1968 ook wel The Devil's Bride) van Terence Fisher met de belangrijkste hoofdrol voor Christopher Lee (Horror Express, Shaka Zulu). In kleinere rollen zagen we nog Charles Gray, Leon Greene (Flash Gordon, Camelot), Patrick Mower en Paul Eddington (Yes Minister, The Rivals of Sherlock Holmes). 

De meest waanzinnige poster die ik kon vinden

De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Dennis Wheatley, die de occulte horror wel op de kaart heeft weten te zetten als apart genre. 

Spoilers

De film begint met de vrienden Nicholas, Duc de Richleu (Lee) en Rex von Ryn (Greene), die een bezoek brengen aan de zoon van een overleden vriend van hen, Simon Aron (Mower). Nicholas heeft deze jongeman deels opgevoed, nadat zijn vader was overleden. Eenmaal aangekomen bij zijn huis, geeft Simon juist die avond een feest voor een aantal van zijn vrienden. Nicholas en Rex horen daar duidelijk niet bij. Maar hij kan hen ook niet met goed fatsoen buiten zetten, dus wat ongemakkelijk begeven Nicholas en Rex zich onder de andere gasten. 

De gasten zijn een buitengewoon bont gezelschap van jonge en oude mensen, Britten en buitenlanders. En allemaal spreken zij met groot gemak over het occulte. Nicholas weet ook het een en ander van het occulte en realiseert zich al snel dat deze lui zich inlaten met de verering van de duivel! Geen goede omgeving voor zijn peetzoon! Nicholas en Rex doorzoeken het huis een beetje en boven vinden zij een telescoop en allemaal occulte tekens op de grond. Een zwarte haan en witte hen moeten als offer dienen. En de duivel verschijnt ook nog eens. Maar Nicholas weet die af te weren.

Dan moeten de wijzere, oudere mannen even doortastend zijn. Zij schakelen Simon uit en nemen hem mee naar het huis van Nicholas. Daar besluit Rex dat hij terug wil gaan, om een frisse jonge meid ook te redden uit de klauwen van de Duivel-aanbidders, ene Tanith (Arrighi). Ondertussen komt Simon bij, en is nog steeds onder de invloed van zijn duistere priester, Mocata (Gray, met zeer intense ogen). Hij wordt gewurgd met een crucifix van Nicholas, die hij draagt. Hij wordt gered door de butler van Nicholas, die de crucifix verwijdert. Maar dat leidt ertoe dat Simon weer terugkeert naar de cultus. 

Ondertussen heeft Rex Tanith opgepikt en besluit om haar achter te laten bij een ander stel vrienden, Richard (Eddington), zijn vrouw Marie en hun dochter Peggy. Tanith ziet dat niet zitten natuurlijk vlucht ook zo snel mogelijk terug naar de cultus. Rex zet de achtervolging nog in, maar hij raakt haar kwijt. Rex gaat door naar het huis van Mocata en ziet daar een satanische religieuze orgie, die op het punt staat te beginnen. Snel seint hij zijn maatje Nicholas in. 

Nicholas en Simon zijn getuige van de (vrij brave, alle kleren blijven aan) orgie en het oproepen van de duivel. Deze duivel (een man in een hilarisch slecht geiten-kostuum) wordt vrij makkelijk verdreven, Simon en Tanith worden alweer gered en iedereen trekt zich terug in de woning van Richard en Marie (waarom die dit goed vinden is me ook een raadsel). 

Maar Mocata laat het er niet bij zitten. Hij wil de twee novicen voor zijn cultus terug hebben en de hele avond lang worden de bewoners van het huis belaagd door magische aanvallen. Maar gelukkig weet Nicholas deze een voor een af te wenden. Maar Mocata is niet voor een gat te vangen. Als hij dan Tanith niet kan offeren, ontvoert hij wel de jonge dochter van Richard en Marie. De helden laten dat niet op zich zitten en redden Peggy weer. En gelukkig loopt alles toch nog goed af. 

Conclusie

Dit was een wat onevenwichtige film. Christopher Lee is natuurlijk altijd goed en het is leuk om hem eens in de rol van een held te zien, in plaats van de eeuwige schurken. En Charles Gray als Mocata is ook best intimiderend, met de focus op zijn hel-blauwe ogen de hele tijd. 

Maar tjee, wat was het verhaal suf. Rex van Ryn moet dan de wat meer gespierde side-kick van Nicholas zijn, maar god, wat is hij dom! Hij draagt werkelijk niets bij aan het verhaal en loopt alleen maar in de weg. Hetzelfde geldt voor Simon Aron, die heeft dan tenminste nog het excuus dat hij erg jong en naïef is. Maar dat betekent dan dat Nicholas als mede-opvoeder bepaald wat steekjes heeft laten vallen. 

Verder waren de special effects ook te beroerd voor woorden. De duivels waren mannen in slechtzittende pakken. De groep werd op een gegeven moment lastig gevallen door een enorme spin. Helaas was het overduidelijk een kleine spin van erg dichtbij gefilmd. 

Dus, leuk als je Christopher Lee eens wil zin, maar laat verder maar zitten. 

Pendragon LXXXII - De begrafenis van Herrindale

Het lijkt wel een ongelofelijke luxe inmiddels, maar we hebben dus al weer samen gespeeld, in het echt. Dat gaat toch wel beter dan via een video-belverbinding. 

Pendragon pagina
Geschiedenis van Logres
Benno van Steeple Langford
Marcus Livius van Broughton (afwezig)
Turquine van het Quinqueroi Forest

Zomer 541, Old Sarum

Een jaar dat zo leuk leek te beginnen met één van de grootste en mooiste toernoois aller tijden, is geeindigd in een drama. Prins Herrindale, oudste zoon van Hoge Koning Arthur en zijn eerste vrouw, Hoge Koningin Clare, is gestorven tijdens de melee. En Sir Marcus heeft ontdekt dat er vuil spel gaande is. Prins Herrindale is lafhartig van achteren aangevallen en gedood. Dit was geen ongeluk of te felle, eerlijke strijd! Iemand wilde de kroonprins vermoorden, maar wie? En waarom?

En deze dood past in een serie van andere sinistere overlijdens. De ridders denken terug aan andere vreemde moorden. Zo stierf Sir Brikus in 510 ook al op zo een lafhartige manier. Maar vorig jaar nog vonden de ridders een graf in het woud, waar een ridder - broeder in lag, die op lafhartige wijze door vier andere ridders tegelijk was aangevallen. En een dochter van Hoge Koning Arthur, Ygraine is ook al gestorven (in 523). Toen dacht men aan een ongeluk, maar nu?

Herrindale, Prins van Logres

Zodra Hoge Koning Arthur en zijn Vrouwe Ysolde zijn gearriveerd, kan de begrafenis plaatsvinden. Net als zijn grootvader Uther, wordt Sir Herrindale begraven in de cirkel van de Staande Stenen, op de Vlakte van Salisbury. Wanneer Arthurs tijd gekomen is, zal hij ook hier begraven worden. De begrafenismis wordt geleid door de inmiddels zeer oude en zwakke Bisschop Dubricius.

Alle hoogwaardigheidsbekleders die naar het toernooi zijn gekomen, zijn nu ook aanwezig. En hoeveel mensen hebben een motief om Prins Herrindale uit de weg te ruimen. In de gedachten van de ridders moet er wel een politiek motief achter de moord zitten. 

Na dit sombere einde van een prachtige zomer, keert iedereen huiswaarts. 

Winterphase 541/ 542 

Deze winter lijkt wel somberder dan normaal. De somberheid heeft iedereen in zijn greep. Wanneer Leah van Steeple Langford, een halfzus van Sir Benno gevraagd wordt om de concubine van een naburige banneret te worden, zegt zij daarop ja. 

10 juni 542, Pinksteren, Camelot

De ridders arriveren in Camelot. En beloften die lang geleden zijn gedaan, toen de ridders een cruciale rol speelden in het redden van de Hoge Koning uit de klauwen van een vuige tovenares, worden nu vervuld. 

Sir Turquine wordt een Queens Knight en zal de veiligheid, eer en goede naam van de Hoge Koningin altijd verdedigen. Daarbij krijgt hij ook een Destrier met cape en een full plate armor. 

Sir Benno wordt tot ridder van de Ronde Tafel geslagen. Bovendien krijgt hij ook het land van en het kasteel van Annowre erbij. Aan hem de opdracht om een tot een productief onderdeel van het Koninkrijk te maken. 

Zomer 542, Old Sarum

In de Oecumenische Kathedraal (inmiddels ook alweer 47 jaar geleden gebouwd) van Old Sarum huwt Sir Benno van Steeple Langford met Benna van Norgales, een van de vele dochters van Morgaine le Fay. 

Benna 
van Norgales

Benno
van Steeple Langford

Dan, als alles weer enigszins normaal lijkt te worden, komt het nieuws uit Ganis dat Sir Borre, een bastaardzoon van Hoge Koning Arthur, gedood is tijdens de belegering van een van de laatste forten van de Franken in dat gebied. 

Borre
van Bedegraine

Weer volgt er een begrafenis tussen de Staande Stenen op de Vlakte van Salisbury, hoewel de begrafenis dit keer minder groots is. Sir Borre liet zich altijd voorstaan op zijn afkomst, als oudste zoon van de Hoge Koning, hoewel de Hoge Koning hem nooit erkende als erfgenaam. Maar toch, hij had steun op de been kunnen krijgen, wanneer de Hoge Koning was overleden en hij had een gooi naar de troon kunnen doen. Past dit in het sinistere patroon?