Gevaarlijke verhoudingen

Een van de voordelen van ouderschap is dat je de goede herinneringen uit je jeugd kan delen met de kinderen. Waaronder ook Dangerous Liaisons (1988) van Stephen Frears (High Fidelity). Deze film was een van de eersten, die aan de wieg van mijn voorliefde voor goede films stond. Hij is uit 1988, toen was ik elf, ik denk dat ik hem een paar jaar later op TV heb gezien en hij maakt een verpletterende indruk. En nu kon ik hem met mijn kids zien. Hopelijk trekken ze er dezelfde lessen uit. 

In dit briljante kostuumdrama zien we Glenn Close (Guardians of the Galaxy, What Happened to Monday), John Malkovich (The ABC Murders) en Michelle Pfeiffer (Hairspray, Stardust, The Age of Innocence) in de hoofdrollen. In de belangrijkste bijrollen komen nog een piepjonge Keanu Reeves (Bram Stoker's Dracula, The Matrix) en Uma Thurman (Pulp Fiction) voorbij. Als je goed kijkt zie je ook nog Peter Capaldi. 

Spoilers

Het verhaal is gebaseerd op een boek, en briefroman om precies te zijn, van Pierre Chloderos de Laclos. Het verhaal was al eens eerder omgevormd tot een toneelstuk. En dit is ook niet de enige verfilming. Een jaar later kwam de film Valmont uit en in 1999 werd het verhaal verplaatst naar een Middelbare School setting in Cruel Intentions. Om maar even aan te geven dat dit verhaal mensen blijft aanspreken. 

De film opent met Marquise de Merteuil (Close) en Vicome Valmont (Malkovich), die zich klaarmaken voor hun dag. Dit is een scene waarin goed duidelijk wordt hoe verschrikkelijk rijk deze mensen zijn en hoe leeg hun leven eigenlijk is. Ze hebben beiden meerdere bedienden die hen helpen met wakker worden, opstaan, aankleden, makeup opdoen en pruiken passen. 

En dan gaan ze bij elkaar op bezoek. Marquise de Merteuil is boos. Haar minnaar Bastide heeft haar verlaten en wil nu trouwen met een piepjong en onbedorven meisje, Cécile de Volanges (Thurman). Als straf wil ze dat Valmont de aanstaande bruid Cécile verleidt en alles leert over seks. Bastide moet leren dat hij beter bij Marquise de Merteuil had kunnen blijven. Valmont heeft daar weinig zin in, Cécile is zo onschuldig en naïef, dat is de moeite niet. 

Valmont wil veel liever Madame de Tourvel (Pfeiffer) verleiden, een jonge getrouwde vrouw, die bekend staat om haar deugdzaamheid. Marquise de Merteuil denkt dat dit niet mogelijk is, Mme. de Tourvel is zo deugdzaam en christelijk en de reputatie van Valmont is inmiddels zo slecht. Ze maken een weddenschap; als het hem lukt Mme de Tourvel te verleiden, zal Marquise de Merteuil met Valmont het bed delen. 

Een hele zomer lang treffen deze mensen elkaar keer op keer in hun sociale kring. Niemand heeft echt iets te doen en iedereen draait de hele tijd om elkaar heen. 

Cécile legt contact met Chevalier Danceny (Reeves) en er ontstaat een schattige romance tussen die twee, gebaseerd op hun liefde voor muziek. Marquise de Merteuil wurmt zich daar natuurlijk meteen tussen met het oog op verdere corruptie van Cécile. 

Viscomte Valmont probeert Mme. de Tourvel te verleiden, maar komt niet verder. In een laatste wanhoopspoging chanteert hij haar dienstmeid om de correspondentie van Mme. de Tourvel in te kunnen zien. Iemand waarschuwt haar steeds voor Viscomte Valmont en zijn werkwijze. Het is Mme. de Volanges (Kurtz), moeder van Cécile! Nu heeft Viscome de Valmont ineens wel zin om Cécile te verleiden en ruïneren, om zo terug te slaan naar haar moeder. 

Ondertussen heeft Viscomte de Valmont eindelijk ook Mme. de Tourvel weten te verleiden. Maar gek genoeg is hij ook oprecht verliefd geworden op haar. Hij geeft om haar en haar gevoelens en ziet in dat hij verkeerde keuzes heeft gemaakt. Dit kan Marquise de Merteuil niet hebben en zij zet hem onder druk om zijn relatie met Mme. de Tourvel te beëindigen en hij doet dat ook. 

Dan lopen alle intriges snel uit de hand. Mme. de Tourvel wordt ziek van verdriet en trekt zich terug in een klooster. Marquise de Merteuil vertelt Danceny dat Viscomte Valmont Cécile heeft verleid en geruïneerd. In een duel tot de dood vertelt een stervende Viscomte Valmont over de kwalijke rol van Marquise de Merteuil en geeft hun correspondentie aan Danceny. 

Mme. de Tourvel en Viscomte Valmont sterven, Cécile trekt zich terug in een klooster en Marquise de Merteuil wordt uitgekotst door haar sociale cirkel. Danceny mag in zijn eentje de scherven van zijn leven weer oppakken. 

Conclusie

Wat een film! De drie hoofdrolspelers zijn werkelijk in topvorm hier. Malkovich als verveelde aristocraat, die dan maar reputaties vernielt en zelf niet eens doorheeft hoe leeg zijn leven is. Close als veel slimmere intrigant, die iedereen naar haar hand zet, maar onderuit gehaald wordt door echte gevoelens en mensen met ruggegraat. Pfeiffer als jonge vrouw, die tegen wil en dank wordt overgehaald tot moreel dubieuze zaakjes en daar een hoge prijs voor betaalt. 

En de bijrollen zijn ook fantastisch, Thurman en Reeves als onschuldige en naïve geliefden worden zonder problemen vermorzeld in de intriges van oudere en gemenere mensen, maar blijven hun schattigheid behouden. 

Verder is de aankleding ook prachtig. Iedereen heeft de mooiste kleren aan en loopt rond in prachtige paleizen en tuinen. Vooral in de eerste scene, als Close en Malkovich aangekleed worden, wordt er wel heel veel aandacht besteed aan de mooie details op de kleding. 

En dan de intrige, die is ook wel keihard. Gewoon, omdat mensen zich vervelen, worden andere, onschuldige omstanders zonder problemen in de afgrond gestort. Gewoon, omdat het kan. In die zin lijkt dit verhaal veel op Vanity Fair (1998 en 2004), waarbij een kostuumdrama niet draait om een schattig liefdesverhaaltje, wat uiteindelijk goedkomt, maar om keiharde sociale mores en conflicten. 

Als je deze film nog niet hebt gezien, ga er dan nu meteen wat aan doen!

Herfst 2020

Het lijkt er nog niet echt op, maar de herfst is toch echt begonnen. Hoewel de temperaturen nog hoog zijn, kan je al wel merken dat de zon aan kracht verliest. Het is vroeg donker en de zon komt ook steeds later op. Ook worden de nachten kouder. In de tuin loopt ook alles op zijn eind. Ik had een betere courgette oogst dan vorig jaar, maar nog steeds niet de overdaad die ik gewend ben. Wel heb de planten nu verwijderd. Er zullen geen nieuwe vruchten meer komen met de koude nachten. 

Magere luffa opbrengst

De Okra was geen succes. Ik had veel hoop op een bescheiden oogst. Maar ik denk dat het toch niet warm genoeg was of toch te droog. Misschien dat ik het volgend jaar nog eens probeer. Hetzelfde geldt ook voor de Luffa. Aan het einde van augustus begonnen de plannen wel vruchten te geven, maar te laat denk ik om nog iets op te leveren, nu de nachten alweer zou koud worden. 

Soms droom ik ervan om groter te wonen en ruimte te hebben voor een echte kas met glas in de tuin. Maar dat zal er voorlopig niet inzitten. Dus het blijft behelpen met de meest zonnige plekjes in de tuin uit te zoeken. Voor nu moet ik de laatste planten verwijderen, onkruid wieden en mijn eigen tuin en de moestuin winterklaar maken. 

En vacances à Beaune - Parc Bouzaize

Romantische tuin

Door Beaune stroomt ook het riviertje de Bouzaize, de bron ervan ligt even buiten Beaune in het Parc Bouzaize. Op een van onze laatste dagen in Beaune hebben Sander en ik daar nog even gewandeld zonder de kinderen. Zoals ik eerder zei, het is heerlijk dat de kids nu zo groot zijn, dat we ze even alleen kunnen laten en iets voor onszelf kunnen doen. En soms is een wandelingetje net even wat je nodig hebt. 

Meertje

Het Parc Bouzaize is een klein, Romantisch aangelegd park, in tegenstelling tot de formele Franse Tuinen met hun symmetrische inrichting, rechte paden en strak gesnoeide buxushagen. In dit park verloopt het niveau, zijn er kronkelpaadjes langs een meer en er staan her en der zeer grote bomen. Geen gesnoeide haag te bekennen.  

Libanese Ceder

Sander en ik hebben even lekker rondgewandeld, naar de mooie bomen gekeken en nog het een en ander geleerd over de aard van de omgeving en de bron van de Bouzaize. En dat alles zonder ruziënde kinderen uit elkaar te moeten halen of iemand te hoeven dragen. Erg prettig. En het park was nog heel mooi ook. 

En zo kwam er een einde aan onze vakantie in Beaune. De rest van de middag waren we druk met pakken en de volgende dag vertrokken we weer naar Nederland. 

Knives Out

Toen we eenmaal weer terug waren in Nederland, wilden we doorgaan met het kijken van goede films. We konden Knives Out (2019) lenen via onze Bibliotheek. En we hebben enorm genoten van deze detective/ zwarte comedy van Rian Johnson. 

Knives Out is een ensemble film en zit daarmee ook tjokvol bekende gezichten. Ik zag Daniel Craig (Spectre), Chris Evans (The Avengers: Inifinity War, The Avengers: Endgame), Ana de Armas (Blade Runner 2049), Jamie Lee Curtis (dochter van Tony), Michael Shannon (The Shape of Water), Don Johnson (Django Unchained), Toni Collette, LaKeith Stanfield (Get Out), Christopher Plummer en Frank Oz (The Muppets Christmas Carol) voorbij komen. En iedereen kreeg even de kans om te schitteren. 

Spoilers

Het verhaal is een detective, dus het zou niet eerlijk zijn om nu al te zeggen dat de butler het had gedaan. 

Film begint met huishoudster Fran (Patterson) die door een zeer oud huis met een bizarre inrichting loopt, met een ontbijtje op een blad. Zij is op zoek naar Harlan Thrombey (Plummer), de eigenaar van het huis en haar werkgever. Zij treft hem dood aan, met een doorgesneden keel. 

Dan stappen we over naar het perspectief van Marta Cabrera (de Armas), de verpleegster van Harlan. De begrafenis is inmiddels geweest, men denkt dat Harlan zelfmoord heeft gepleegd. Desondanks is het politieonderzoek nog niet afgerond. En de politie (Stanfield) heeft nog vragen voor iedereen, inclusief Marta. Ook is privé detective Benoît Blanc (Craig) betrokken geraakt bij het onderzoek. 

In een werkelijk hilarische montage komen alle leden van de familie Thrombey aan het woord over de dood van hun (groot)vader en hun relaties tot elkaar. En dan blijkt dat er diepe spanningen in deze familie zijn en dat de dood van Harlan en het vrijkomen van zijn enorme erfenis de spanningen alleen maar verder opvoert. 

Benoît Blanc heeft door dat er iets niet klopt aan alle verhalen. Hij is namelijk ingehuurd, maar hij weet niet door wie. Niet door Harlan, want die kende hij persoonlijk. Dan door iemand anders, die weet dat het moord was en geen zelfmoord. Maar waarom is die persoon dan niet direct naar de politie gegaan? Benoît graaft verder, met hulp van Marta, die zo eerlijk en oprecht is, dat zij gaat overgeven als ze een leugen moet vertellen. 

Langzaam komt er een plaatje te voorschijn. Harlan was een aimabele man, maar hij wist dat zijn schoonzoon Richard (Johnson) vreemd ging en dreigde dat te vertellen aan zijn dochter Linda (Curtis). Kleinzoon Hugh Ransom (Evans) werd zelfs helemaal uit het testament gehaald, omdat hij op alle fronten vervelend was. 

Harlan wist dat zijn schoondochter Joni (Collette) fraudeerde met zijn toelage voor de opleiding van zijn kleindochter Meg (Langford) en wilde daar een einde aan maken. Hij hield zijn zoon Walt (Shannon) kort als hoofd van zijn uitgeverij en wilde hem zelfs ontslaan. Dat zette natuurlijk kwaad bloed bij een hoop mensen. 

Wanneer tijdens het voorlezen van het testament van Harlan (door een hilarische Oz) duidelijk wordt dat hij zijn huis, geld en uitgeverij nalaat aan de verpleegkundige Marta, breekt de hel pas goed los. Verschillende nazaten hebben gerekend op dat geld en hebben het hard nodig, ze denken dat Marta Harlan bewerkt heeft en misschien zelfs vermoord. Als ze hem vermoord heeft, kan ze geen aanspraak maken op het geld. 

Nu wordt de taak van Benoît Blanc ineens een stuk interssanter. Is Harlan nou vermoord of niet? Door wie dan, toch de lieve Marta of een van de vele andere potentiële verdachten?

Conclusie

Dit is een hilarische film, ga zeker kijken. Alle acteurs zijn even goed en iedereen krijgt even een momentje om te schitteren. Verder zit het verhaal ook ingenieus in elkaar. Door de interviews van Benoît en de politieagenten krijg je iedere keer een nieuw getuigeverslag en een nieuwe kijk op de gebeurtenissen en uiteindelijk komt het allemaal prachtig samen. 

Verder is de familie ook een mooie doorsnede van de huidige Amerikaanse samenleving. Rijke blanke mensen met afgrijselijke seksistische of racistische ideeën, meer progressieve types die eigenlijk ook alleen aan zichzelf denken en minderheden die er omheen rennen en alle rottige klusjes mogen opknappen. 

Maar ik heb toch wat te mekkeren. Harlan is een eikel van de bovenste plank natuurlijk. Hij is heel rijk (fijn voor hem) en gebruikt eerst jarenlang dat geld om zijn kinderen aan zich te binden. Hij leent Linda het geld om een bedrijf te starten, hij onderhoudt Joni na de dood van haar man met een toelage en Walt mag zijn bedrijf leiden, maar geen enkele beslissing nemen. 

Dan wanneer Harlan zich realiseert dat hij zijn kinderen hiermee geen dienst heeft bewezen, wil hij dat allemaal terugdraaien. Maar inmiddels is hijzelf 85 en zijn zijn kinderen in de 50. Zij hebben hun leven en uitgavenpatroon opgebouwd in de wetenschap dat zij konden rekenen op hun (schoon)vader. Dat wil hij abrupt stopzetten, zonder waarschuwing of overgangsperiode. Dus ze krijgen niet eens de kans om de bakens te verzetten naar een gezondere financiële huishouding. Dat is niet echt eerlijk en ik zou ook boos worden. 

Bovendien is het onduidelijk in hoeverre de kinderen nou echt leunen op hun (schoon)vader. Linda had een lening van haar vader en heeft inmiddels een succesvol bedrijf. Ook als zij zonder steun van haar vader een bedrijf had willen opbouwen, had zij moeten lenen, maar dan bij een bank. Nergens is gezegd dat zij de lening niet kan (of wil) terugbetalen. Bovendien is haar bedrijf succesvol. Ook Walt leidt een bedrijf, nergens wordt gezegd dat hij dat niet goed doet. Het enige dat we erover horen is dat de boeken van zijn vader succesvol worden uitgegeven en dat hij de boeken wil laten verfilmen, wat zakelijk gezien een verstandige beslissing is. Maar Harlan houdt dat juist tegen. Alleen Joni is een regelrechte profiteur. Zij is geen directe familie, maar de weduwe van een overleden zoon.  

Van de kleinkinderen is Jacob (Martell) nog minderjarig, dus het is niet gek dat hij volledig afhankelijk is van zijn ouders Walt en Donna (Lindhome). Meg volgt een opleiding en wordt onderhouden door een toelage van haar grootvader, maar zij weet niets van de fraude door haar moeder. Alleen Hugh Ransom is ruim volwassen en lijkt te wachten op de erfenis van zijn opa. Wat gek is, want de erfenis zou, in het normale leven, eerst naar zijn ouders Linda en Richard gaan. Er is geen enkele reden voor hem om te verwachten dat hij direct van zijn grootvader zou erven. 

En verder zitten er wat meer rare dingen in, die kennelijk kunnen in Amerikaans erfrecht. Zo onterft Harlan al zijn kinderen en kleinkinderen, want alles, geld, huis met boedel en bedrijf gaan naar Marta. Ten eerste kan dat niet in Nederland, de kinderen blijven altijd recht houden op de legitieme portie van hun ouders. En ten tweede krijgen de kinderen en kleinkinderen nu helemaal niets, geen memento's, geen fotoalbums, alles is van Marta. Daar zou ik ook pissig over worden. 

Bovendien is Marta niet zielig, ze is een gediplomeerd verpleegkundige, heeft werk en een dak boven haar hoofd. Een bonus voor goed geleverde zorg is leuk, maar een miljoenenerfenis is te gek voor woorden. Had haar dan bij leven een hoger loon gegeven. In Nederland mogen zorgverleners geen giften aannemen van cliënten, ook geen erfenissen, ook niet als het heel erg veel is. Juist om situaties als bovenstaande te vermijden. Dat mensen de wenkbrauwen hierbij fronsen is niet gek natuurlijk. 

Fantastische acteurs laten zich van hun beste kant zien. Ga vooral kijken.  

En vacances à Beaune - Château de Savigny les Beaune

Niet alleen zijn Sander en ik zonder kinderen op pad gegaan, soms ging Sander ook met de grote kinderen, zonder mij en de jongste op pad. Dan wilden ze iets doen wat alleen leuk was voor de groten. Zo hebben ze een bezoekje gebracht aan het Chateau de Savigny les Beaune. 

Vanaf de oprit

Het Kasteel van Savigny les Beaune is een Kasteel even aan de noordkant van Beaune zelf. Het Kasteel is al erg uit, deels afgebroken, weer opgebouwd en meerdere malen van eigenaar gewisseld, maar om Good Omens te parafraseren, het is nog steeds precies hetzelfde kasteel. En nu zit er een museum in. Er worden allerlei voertuigen tentoongesteld. 

Arbath

Zoals veel auto's van het merk Arbath. 

Straaljagers

En verschillende straaljagers en andere vliegtuigen. En verschillende brandweerwagens door de jaren heen.

Brandweerwagens

Sander en onze zoon waren natuurlijk al eens eerder naar het Louwman museum in Den Haag geweest. Dus die twee hadden mooi wat vergelijkingsmateriaal. Het was een interessant museum om even een tripje heen te maken, maar onze zoon was toch wat meer onder de indruk van het Louwman Museum geweest in Den Haag. 

En ondertussen was ik thuisgebleven met onze jongste. Het was afzien met zwemmen, goede boeken lezen (Father Brown) en lekker bruin worden in het zonnetje.